خسف دجال - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2024-09-11T05:05:35Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۵
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:13681086.jpg\|22px]] [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|'''سفیانی''']]
	# [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']]		# [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']]
	# [[پرونده:~~13681151~~.jpg\|22px]] [[~~عباس حیدرزاده~~\|~~حیدرزاده، عباس~~]]، [[فرهنگنامه ~~آخرالزمان~~ (کتاب)\|'''فرهنگنامه ~~آخرالزمان~~''']]		# [[پرونده:13681091.jpg\|22px]] [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|'''در آستانه ظهور''']]
			# [[پرونده:134491.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|'''فرهنگنامه مهدویت''']]
			# [[پرونده:136861.jpg\|22px]] [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت - سلیمیان (کتاب)\|'''درسنامه مهدویت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* خسف دجال */

2024-09-11T05:04:18Z

خسف دجال

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۴
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== خسف دجال ==		== خسف دجال ==
	منظور از [[خسف]] [[دجال]] ~~نیز~~ این است، [[دجال]] وقتی می‌فهمد [[امام مهدی]] {{ع}} [[خروج]] کرده و در [[مکه]] است، قصد [[مکه]] می‌کند، در روز [[خروج]] [[امام]] {{ع}}، [[حضرت عیسی]] {{ع}} نیز از [[آسمان]] فرود می‌آید. [[امام]] {{ع}}، در [[مسجد الحرام]] به ایشان [[تکلیف]] می‌کند که پیش بایست تا به تو [[اقتدا]] ~~کنم،~~ و [[حضرت عیسی]] {{ع}} نیز می‌گوید: «من [[امت]] جد تو و تابع شما هستم، شما پیش بایستید» پس حضرت پیش می‌ایستد و ایشان به [[امام]] {{ع}}، [[اقتدا]] می‌کند و [[اهل مکه]] همه (جمعی با میل و جمعی با کراهت) با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] می‌کنند؛ بعد [[امام]] {{ع}} به طرف [[مدینه]] ~~می‌رود،~~ و [[دجال]] نیز در نزدیکی [[مدینه منوره]] به [[امام]] {{ع}} می‌رسد و در همان ذات الجیش، دعوی [[الوهیت]] می‌کند. [[امام]] {{ع}} [[حضرت عیسی]] {{ع}} را که پیش قراولِ لشکر آن حضرت ‌است به نزد [[دجال]] می‌فرستد و او را به [[اسلام]] می‌خواند؛ امّا [[دجال]] قبول نمی‌کند؛ لذا حضرت او را به قتل می‌رساند. و [[زمین]] [[بیداء]] که دو فرسخ است و قبلاً لشکر [[سفیانی]] را فرو برده؛ جسد [[دجال]] و مرکب و لشکرش را نیز فرو می‌برد.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>		منظور از [[خسف]] [[دجال]] این است، دجال وقتی می‌فهمد [[امام مهدی]] {{ع}} [[خروج]] کرده و در [[مکه]] است، قصد مکه می‌کند، در روز خروج [[امام]] {{ع}}، [[حضرت عیسی]] {{ع}} نیز از [[آسمان]] فرود می‌آید. امام {{ع}}، در [[مسجد الحرام]] به ایشان [[تکلیف]] می‌کند که پیش بایست تا به تو [[اقتدا]] کنم و حضرت عیسی {{ع}} نیز می‌گوید: «من [[امت]] جد تو و تابع شما هستم، شما پیش بایستید» پس حضرت پیش می‌ایستد و ایشان به امام {{ع}}، اقتدا می‌کند و [[اهل مکه]] همه (جمعی با میل و جمعی با کراهت) با امام {{ع}} [[بیعت]] می‌کنند؛ بعد امام {{ع}} به طرف [[مدینه]] می‌رود و دجال نیز در نزدیکی [[مدینه منوره]] به امام {{ع}} می‌رسد و در همان ذات الجیش، دعوی الوهیت می‌کند. امام {{ع}} حضرت عیسی {{ع}} را که پیش قراولِ لشکر آن حضرت ‌است به نزد دجال می‌فرستد و او را به [[اسلام]] می‌خواند؛ امّا دجال قبول نمی‌کند؛ لذا حضرت او را به قتل می‌رساند و [[زمین]] [[بیداء]] که دو فرسخ است و قبلاً لشکر [[سفیانی]] را فرو برده؛ جسد دجال و مرکب و لشکرش را نیز فرو می‌برد<ref>ر.ک: [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>.

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-11T05:02:25Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۲
خط ۹:		خط ۹:
	یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است. واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است. [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸.</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء.</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند. بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات‌السلاسل و وادی ضَجنان<ref>{{متن حدیث\|الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389.</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.		یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است. واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است. [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸.</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء.</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند. بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات‌السلاسل و وادی ضَجنان<ref>{{متن حدیث\|الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389.</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.

	منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: خسف سفیانی و دیگری: [[خسف دجال]]<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲ و [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰؛ [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱.</ref>.		منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: خسف سفیانی و دیگری: خسف دجال<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲ و [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰؛ [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱.</ref>.

	== خسف دجال ==		== خسف دجال ==

Bahmani: /* خسف در فرهنگنامه آخرالزمان */

2024-09-11T05:02:11Z

خسف در فرهنگنامه آخرالزمان

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 == خسف دجال ==
 منظور از [[خسف]] [[دجال]] نیز این است، [[دجال]] وقتی می‌فهمد [[امام مهدی]] {{ع}} [[خروج]] کرده و در [[مکه]] است، قصد [[مکه]] می‌کند، در روز [[خروج]] [[امام]] {{ع}}، [[حضرت عیسی]] {{ع}} نیز از [[آسمان]] فرود می‌آید. [[امام]] {{ع}}، در [[مسجد الحرام]] به ایشان [[تکلیف]] می‌کند که پیش بایست تا به تو [[اقتدا]] کنم، و [[حضرت عیسی]] {{ع}} نیز می‌گوید: «من [[امت]] جد تو و تابع شما هستم، شما پیش بایستید» پس حضرت پیش می‌ایستد و ایشان به [[امام]] {{ع}}، [[اقتدا]] می‌کند و [[اهل مکه]] همه (جمعی با میل و جمعی با کراهت) با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] می‌کنند؛ بعد [[امام]] {{ع}} به طرف [[مدینه]] می‌رود، و [[دجال]] نیز در نزدیکی [[مدینه منوره]] به [[امام]] {{ع}} می‌رسد و در همان ذات الجیش، دعوی [[الوهیت]] می‌کند. [[امام]] {{ع}} [[حضرت عیسی]] {{ع}} را که پیش قراولِ لشکر آن حضرت ‌است به نزد [[دجال]] می‌فرستد و او را به [[اسلام]] می‌خواند؛ امّا [[دجال]] قبول نمی‌کند؛ لذا حضرت او را به قتل می‌رساند. و [[زمین]] [[بیداء]] که دو فرسخ است و قبلاً لشکر [[سفیانی]] را فرو برده؛ جسد [[دجال]] و مرکب و لشکرش را نیز فرو می‌برد.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
 == پرسش مستقیم ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-11T05:01:55Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۱
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است~~<ref>ر. ک~~. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸~~</ref>.<ref>ر~~. ~~ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟~~</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء ~~</ref>~~.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.~~<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>~~ بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات‌السلاسل و وادی ضَجنان<ref>~~کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ~~ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ~~ضَجْنَان‏»~~</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.~~<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>~~		یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است. واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است. [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸.</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء.</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند. بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات‌السلاسل و وادی ضَجنان<ref>{{متن حدیث\|الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389.</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.

	منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].		منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: خسف سفیانی و دیگری: [[خسف دجال]]<ref>ر.ک: [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲ و [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰؛ [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱.</ref>.

	== خسف دجال ==		== خسف دجال ==

Bahmani در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۰

2024-09-10T10:10:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~مهدویت~~}}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = نشانه‌های ظهور امام مهدی
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات‌السلاسل و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>		یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات‌السلاسل و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
	* منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].
			منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].

	== خسف دجال ==		== خسف دجال ==
خط ۸:		خط ۱۵:

	== خسف در فرهنگنامه آخرالزمان ==		== خسف در فرهنگنامه آخرالزمان ==
	* خسف<ref>ر. ک: آتش، باد، بصره، بغداد، بیداء.</ref> یکی [[خسف]] از عذاب‌هایی که در [[دوران آخرالزمان]] [[پیش بینی]] شده و به وقوع خواهد پیوست "[[خسف]]" است. [[خسف]] یعنی [[فرورفتن]] در [[زمین]]. در امت‌های پیشین این [[عذاب]] روی داده است و [[قرآن کریم]] نیز به آن اشاره می‌‌کند. [[قارون]] که یکی از [[ثروتمندان]] [[بنی‌اسرائیل]] بود و با [[حضرت موسی]] {{ع}} [[دشمنی]] می‌‌کرد، با تمام دارایی‌اش به [[زمین]] فرو رفت<ref>قصص / ۸۱.</ref>. در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍ}}<ref>«که شما از حالی به حالی دیگرگون می‌شوید» سوره انشقاق، آیه ۱۹.</ref> آمده است: در [[امت]] [[آخرالزمان]] نیز مانند امت‌های پیشین، عذاب‌هایی که آنان گرفتار آمده‌اند رخ خواهد داد<ref>بحار الانوار: ج ۵۳، ص ۱۳۱.</ref>.		خسف<ref>ر. ک: آتش، باد، بصره، بغداد، بیداء.</ref> یکی [[خسف]] از عذاب‌هایی که در [[دوران آخرالزمان]] [[پیش بینی]] شده و به وقوع خواهد پیوست "[[خسف]]" است. [[خسف]] یعنی [[فرورفتن]] در [[زمین]]. در امت‌های پیشین این [[عذاب]] روی داده است و [[قرآن کریم]] نیز به آن اشاره می‌‌کند. [[قارون]] که یکی از [[ثروتمندان]] [[بنی‌اسرائیل]] بود و با [[حضرت موسی]] {{ع}} [[دشمنی]] می‌‌کرد، با تمام دارایی‌اش به [[زمین]] فرو رفت<ref>قصص / ۸۱.</ref>. در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍ}}<ref>«که شما از حالی به حالی دیگرگون می‌شوید» سوره انشقاق، آیه ۱۹.</ref> آمده است: در [[امت]] [[آخرالزمان]] نیز مانند امت‌های پیشین، عذاب‌هایی که آنان گرفتار آمده‌اند رخ خواهد داد<ref>بحار الانوار: ج ۵۳، ص ۱۳۱.</ref>.

	درباره اینکه چرا بعضی از [[مردم]] به این [[عقوبت الهی]] گرفتار خواهند شد، [[روایات]] مختلف است. برخی [[گناهان]] چون [[زنا]] و هم‌جنس‌گرایی را عامل وقوع این [[عذاب]] دانسته‌اند و برخی [[روایات]] [[گناهان]] دیگری را.		درباره اینکه چرا بعضی از [[مردم]] به این [[عقوبت الهی]] گرفتار خواهند شد، [[روایات]] مختلف است. برخی [[گناهان]] چون [[زنا]] و هم‌جنس‌گرایی را عامل وقوع این [[عذاب]] دانسته‌اند و برخی [[روایات]] [[گناهان]] دیگری را.
	[[رسول خدا]] {{صل}} [[سوگند]] یاد نمود و فرمود: به آن خدایی که مرا به [[حق]] بر شما [[مبعوث]] فرمود [[زندگی]] [[دنیا]] پایان نپذیرد مگر زمانی که گروهی از [[مردم]] به واسطه برخی [[گناهان]]) دچار [[خسف]] و [[مسخ]] و سنگباران از [[آسمان]] شوند<ref>یأتی: ص ۲۹۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} [[سوگند]] یاد نمود و فرمود: به آن خدایی که مرا به [[حق]] بر شما [[مبعوث]] فرمود [[زندگی]] [[دنیا]] پایان نپذیرد مگر زمانی که گروهی از [[مردم]] به واسطه برخی [[گناهان]]) دچار [[خسف]] و [[مسخ]] و سنگباران از [[آسمان]] شوند<ref>یأتی: ص ۲۹۸.</ref>.

	در [[روایت]] دیگری می‌‌فرماید: گروهی به [[باد سرخ]] رنگی از سوی [[شرق]] گرفتار شوند و این به واسطه رواج [[همجنس‌گرایی]] در میان آنان است و عدهای از آنان [[مسخ]] شوند و تعدادی به [[زمین]] فرو خواهند رفت.		در [[روایت]] دیگری می‌‌فرماید: گروهی به [[باد سرخ]] رنگی از سوی [[شرق]] گرفتار شوند و این به واسطه رواج [[همجنس‌گرایی]] در میان آنان است و عدهای از آنان [[مسخ]] شوند و تعدادی به [[زمین]] فرو خواهند رفت.

خط ۲۲:		خط ۳۰:

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

	{{پرسمان خسف بیداء}}		{{پرسمان خسف بیداء}}



	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']].		# [[پرونده:29873800.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)\|'''موعودنامه''']]
	* [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].		# [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۳۶:		خط ۴۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام مهدی]]~~		[[رده:نشانه‌های غیرحتمی ظهور]]
	~~[[رده:خسف دجال~~]]
	[[رده:مدخل موعودنامه]]		[[رده:مدخل موعودنامه]]
	[[رده:مدخل فرهنگنامه آخرالزمان]]		[[رده:مدخل فرهنگنامه آخرالزمان]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ذات السلاسل' به 'ذات‌السلاسل'

2022-12-28T21:20:36Z

جایگزینی متن - 'ذات السلاسل' به 'ذات‌السلاسل'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ~~ذات السلاسل~~ و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>		* یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات‌السلاسل و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
	* منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].		* منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}' به ''

2022-09-03T05:03:56Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	{{پرسمان خسف بیداء}}		{{پرسمان خسف بیداء}}

	~~== جستارهای وابسته ==~~
	~~{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:02:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ~~ص؟ ؟؟؛~~ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ~~ص؟ ؟؟~~</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات السلاسل و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>		* یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟؟ ؟</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات السلاسل و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
	* منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].		* منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:24:39Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	* یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر.ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ~~ص؟؟؟؛~~ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر.ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر.ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ~~ص؟؟؟~~</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر.ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر.ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات السلاسل و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر.ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>		* یکی از [[نشانه‌‌های حتمی ظهور]]، [[خسف سرزمین بیداء]] است.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟ ؟؟؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸؛ [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)\|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۱۳۰</ref> واژه [[خسف]] به معنای فرو رفتن و پنهان شدن است<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] در لغت به معنای دشت هموار، پهناور و خالی از سکنه و [[آب]] و علف است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱، ص ۵۴۸</ref>.<ref>ر. ک. [[علی اکبر مهدی‌پور\|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[در آستانه ظهور (کتاب)\|در آستانه ظهور]]، ص؟ ؟؟</ref> و نام سرزمینی است بین [[مکه]] و [[مدینه]]<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده خسف و بیداء </ref>.<ref>ر. ک. [[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۲۱۱ ـ ۲۱۲؛ [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص ۲۹۸</ref> [[بیداء]] را ذات الجیش هم می‌گویند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref> بر اساس فرمایش [[امام صادق]] {{ع}} در مسیر [[مکه]] به [[مدینه]] [[نماز]] در سه مکان مکروه است: ذات الجیش، ذات السلاسل و وادی ضَجنان<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، کافی، ج 3، ص 389: «الصَّلَاةُ تُكْرَهُ فِي‏ ثَلَاثَةِ مَوَاطِنَ مِنَ الطَّرِيقِ الْبَيْدَاءِ وَ هِيَ ذَاتُ الْجَيْشِ وَ ذَاتِ الصَّلَاصِلِ وَ ضَجْنَان‏»</ref>. وادی ضجنان معروف است و درگیری‌هایی در آن جا وجود داشته است. هر سه وادی محل [[خسف]] [[دجال]] است؛ و مکروه بودن [[نماز]] در این مکان‌ها، یا بدان لحاظ است که این سه مکان محل نزولِ [[غضب]] و [[انتقام]] الهی هستند و یا ممکن است به لشکر [[دجال]] کاری نداشته و عده دیگری در این مکان‌ها فرو روند.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>
	*منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].		* منطقه [[بیداء]] و [[ذات الجیش]] دو [[خسف]] دارد؛ یکی: [[خسف سفیانی]] و دیگری: [[خسف دجال]].

	==خسف دجال==		== خسف دجال ==
	منظور از [[خسف]] [[دجال]] نیز این است، [[دجال]] وقتی می‌فهمد [[امام مهدی]]{{ع}} [[خروج]] کرده و در [[مکه]] است، قصد [[مکه]] می‌کند، در روز [[خروج]] [[امام]]{{ع}}، [[حضرت عیسی]]{{ع}} نیز از [[آسمان]] فرود می‌آید. [[امام]]{{ع}}، در [[مسجد الحرام]] به ایشان [[تکلیف]] می‌کند که پیش بایست تا به تو [[اقتدا]] کنم، و [[حضرت عیسی]]{{ع}} نیز می‌گوید: «من [[امت]] جد تو و تابع شما هستم، شما پیش بایستید» پس حضرت پیش می‌ایستد و ایشان به [[امام]]{{ع}}، [[اقتدا]] می‌کند و [[اهل مکه]] همه (جمعی با میل و جمعی با کراهت) با [[امام]]{{ع}} [[بیعت]] می‌کنند؛ بعد [[امام]]{{ع}} به طرف [[مدینه]] می‌رود، و [[دجال]] نیز در نزدیکی [[مدینه منوره]] به [[امام]]{{ع}} می‌رسد و در همان ذات الجیش، دعوی [[الوهیت]] می‌کند. [[امام]]{{ع}} [[حضرت عیسی]] {{ع}} را که پیش قراولِ لشکر آن حضرت ‌است به نزد [[دجال]] می‌فرستد و او را به [[اسلام]] می‌خواند؛ امّا [[دجال]] قبول نمی‌کند؛ لذا حضرت او را به قتل می‌رساند. و [[زمین]] [[بیداء]] که دو فرسخ است و قبلاً لشکر [[سفیانی]] را فرو برده؛ جسد [[دجال]] و مرکب و لشکرش را نیز فرو می‌برد.<ref>ر.ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>		منظور از [[خسف]] [[دجال]] نیز این است، [[دجال]] وقتی می‌فهمد [[امام مهدی]] {{ع}} [[خروج]] کرده و در [[مکه]] است، قصد [[مکه]] می‌کند، در روز [[خروج]] [[امام]] {{ع}}، [[حضرت عیسی]] {{ع}} نیز از [[آسمان]] فرود می‌آید. [[امام]] {{ع}}، در [[مسجد الحرام]] به ایشان [[تکلیف]] می‌کند که پیش بایست تا به تو [[اقتدا]] کنم، و [[حضرت عیسی]] {{ع}} نیز می‌گوید: «من [[امت]] جد تو و تابع شما هستم، شما پیش بایستید» پس حضرت پیش می‌ایستد و ایشان به [[امام]] {{ع}}، [[اقتدا]] می‌کند و [[اهل مکه]] همه (جمعی با میل و جمعی با کراهت) با [[امام]] {{ع}} [[بیعت]] می‌کنند؛ بعد [[امام]] {{ع}} به طرف [[مدینه]] می‌رود، و [[دجال]] نیز در نزدیکی [[مدینه منوره]] به [[امام]] {{ع}} می‌رسد و در همان ذات الجیش، دعوی [[الوهیت]] می‌کند. [[امام]] {{ع}} [[حضرت عیسی]] {{ع}} را که پیش قراولِ لشکر آن حضرت ‌است به نزد [[دجال]] می‌فرستد و او را به [[اسلام]] می‌خواند؛ امّا [[دجال]] قبول نمی‌کند؛ لذا حضرت او را به قتل می‌رساند. و [[زمین]] [[بیداء]] که دو فرسخ است و قبلاً لشکر [[سفیانی]] را فرو برده؛ جسد [[دجال]] و مرکب و لشکرش را نیز فرو می‌برد.<ref>ر. ک. [[نجم‌الدین طبسی\|طبسی، نجم‌الدین]]، [[سفیانی (کتاب)\|سفیانی]]، ص۱۰۹ـ۱۱۱</ref>

	==خسف در فرهنگنامه آخرالزمان==		== خسف در فرهنگنامه آخرالزمان ==
	*خسف<ref>ر.ک: آتش، باد، بصره، بغداد، بیداء.</ref> یکی [[خسف]] از عذاب‌هایی که در [[دوران آخرالزمان]] [[پیش بینی]] شده و به وقوع خواهد پیوست "[[خسف]]" است. [[خسف]] یعنی [[فرورفتن]] در [[زمین]]. در امت‌های پیشین این [[عذاب]] روی داده است و [[قرآن کریم]] نیز به آن اشاره می‌‌کند. [[قارون]] که یکی از [[ثروتمندان]] [[بنی‌اسرائیل]] بود و با [[حضرت موسی]]{{ع}} [[دشمنی]] می‌‌کرد، با تمام دارایی‌اش به [[زمین]] فرو رفت<ref>قصص / ۸۱.</ref>. در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍ}}<ref>«که شما از حالی به حالی دیگرگون می‌شوید» سوره انشقاق، آیه ۱۹.</ref> آمده است: در [[امت]] [[آخرالزمان]] نیز مانند امت‌های پیشین، عذاب‌هایی که آنان گرفتار آمده‌اند رخ خواهد داد<ref>بحار الانوار: ج ۵۳، ص ۱۳۱.</ref>.		* خسف<ref>ر. ک: آتش، باد، بصره، بغداد، بیداء.</ref> یکی [[خسف]] از عذاب‌هایی که در [[دوران آخرالزمان]] [[پیش بینی]] شده و به وقوع خواهد پیوست "[[خسف]]" است. [[خسف]] یعنی [[فرورفتن]] در [[زمین]]. در امت‌های پیشین این [[عذاب]] روی داده است و [[قرآن کریم]] نیز به آن اشاره می‌‌کند. [[قارون]] که یکی از [[ثروتمندان]] [[بنی‌اسرائیل]] بود و با [[حضرت موسی]] {{ع}} [[دشمنی]] می‌‌کرد، با تمام دارایی‌اش به [[زمین]] فرو رفت<ref>قصص / ۸۱.</ref>. در [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن\|لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَنْ طَبَقٍ}}<ref>«که شما از حالی به حالی دیگرگون می‌شوید» سوره انشقاق، آیه ۱۹.</ref> آمده است: در [[امت]] [[آخرالزمان]] نیز مانند امت‌های پیشین، عذاب‌هایی که آنان گرفتار آمده‌اند رخ خواهد داد<ref>بحار الانوار: ج ۵۳، ص ۱۳۱.</ref>.

	درباره اینکه چرا بعضی از [[مردم]] به این [[عقوبت الهی]] گرفتار خواهند شد، [[روایات]] مختلف است. برخی [[گناهان]] چون [[زنا]] و هم‌جنس‌گرایی را عامل وقوع این [[عذاب]] دانسته‌اند و برخی [[روایات]] [[گناهان]] دیگری را.		درباره اینکه چرا بعضی از [[مردم]] به این [[عقوبت الهی]] گرفتار خواهند شد، [[روایات]] مختلف است. برخی [[گناهان]] چون [[زنا]] و هم‌جنس‌گرایی را عامل وقوع این [[عذاب]] دانسته‌اند و برخی [[روایات]] [[گناهان]] دیگری را.
	[[رسول خدا]]{{صل}} [[سوگند]] یاد نمود و فرمود: به آن خدایی که مرا به [[حق]] بر شما [[مبعوث]] فرمود [[زندگی]] [[دنیا]] پایان نپذیرد مگر زمانی که گروهی از [[مردم]] به واسطه برخی [[گناهان]]) دچار [[خسف]] و [[مسخ]] و سنگباران از [[آسمان]] شوند<ref>یأتی: ص ۲۹۸.</ref>.		[[رسول خدا]] {{صل}} [[سوگند]] یاد نمود و فرمود: به آن خدایی که مرا به [[حق]] بر شما [[مبعوث]] فرمود [[زندگی]] [[دنیا]] پایان نپذیرد مگر زمانی که گروهی از [[مردم]] به واسطه برخی [[گناهان]]) دچار [[خسف]] و [[مسخ]] و سنگباران از [[آسمان]] شوند<ref>یأتی: ص ۲۹۸.</ref>.
	در [[روایت]] دیگری می‌‌فرماید: گروهی به [[باد سرخ]] رنگی از سوی [[شرق]] گرفتار شوند و این به واسطه رواج [[همجنس‌گرایی]] در میان آنان است و عدهای از آنان [[مسخ]] شوند و تعدادی به [[زمین]] فرو خواهند رفت.		در [[روایت]] دیگری می‌‌فرماید: گروهی به [[باد سرخ]] رنگی از سوی [[شرق]] گرفتار شوند و این به واسطه رواج [[همجنس‌گرایی]] در میان آنان است و عدهای از آنان [[مسخ]] شوند و تعدادی به [[زمین]] فرو خواهند رفت.

	در روایتی [[حضرت]] گناهانی چون نوشیدن شراب و نواختن موسیقی و [[گواهی]] ناحق و رباخواری و [[زنان]] رقاص و... را عامل وقوع [[خسف]] در [[امت]] خویش معرفی می‌‌نمایند<ref>یأتی: ص ۲۰۴ و ۲۰۵.</ref>.		در روایتی [[حضرت]] گناهانی چون نوشیدن شراب و نواختن موسیقی و [[گواهی]] ناحق و رباخواری و [[زنان]] رقاص و... را عامل وقوع [[خسف]] در [[امت]] خویش معرفی می‌‌نمایند<ref>یأتی: ص ۲۰۴ و ۲۰۵.</ref>.
	در روایتی یکی از [[نشانه‌های ظهور]] را [[خسف]] در یکی از روستاهای [[شام]] ([[سوریه]]) به نام "جابیّه" دانسته است<ref>غیبت نعمانی: ۲۸۰.</ref>.		در روایتی یکی از [[نشانه‌های ظهور]] را [[خسف]] در یکی از روستاهای [[شام]] ([[سوریه]]) به نام "جابیّه" دانسته است<ref>غیبت نعمانی: ۲۸۰.</ref>.
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[حدیثی]] فرمود که قبل از [[قیام سفیانی]] در [[شام]]، روستایی در [[دمشق]] به نام [[حرستا]] به [[زمین]] فرو خواهد رفت<ref>ر.ک: حرستا. غیبت نعمانی: ص ۳۰۵ و اثبات اثبات الهداة: ج ۳، ص ۷۳۰، ح ۶۹.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در [[حدیثی]] فرمود که قبل از [[قیام سفیانی]] در [[شام]]، روستایی در [[دمشق]] به نام [[حرستا]] به [[زمین]] فرو خواهد رفت<ref>ر. ک: حرستا. غیبت نعمانی: ص ۳۰۵ و اثبات اثبات الهداة: ج ۳، ص ۷۳۰، ح ۶۹.</ref>.
	[[رسول خدا]]{{صل}} در روایتی [[خسف]] را یکی از نشانه‌های ده‌گانه [[پیش از ظهور]] یاد می‌‌نمایند و از خسف‌هایی در [[مشرق]] و [[مغرب]] و [[جزیرة العرب]] نام می‌‌برد و در روایتی دیگر می‌‌فرماید که از [[اعراب]]، قبایلی به [[زمین]] فرو خواهند رفت.		[[رسول خدا]] {{صل}} در روایتی [[خسف]] را یکی از نشانه‌های ده‌گانه [[پیش از ظهور]] یاد می‌‌نمایند و از خسف‌هایی در [[مشرق]] و [[مغرب]] و [[جزیرة العرب]] نام می‌‌برد و در روایتی دیگر می‌‌فرماید که از [[اعراب]]، قبایلی به [[زمین]] فرو خواهند رفت.

	در روایتی دیگر [[حضرت]] فرمود زمانی که [[زنان]] رقاصه و نواختن موسیقی و نوشیدن شراب فراوان شود، [[خسف]] و [[مسخ]] و سنگباران روی خواهد داد<ref>یأتی: ص ۲۰۳ و کنز العمال: ص ۲۶۰.</ref>. [[رسول خدا]]{{صل}} چهار [[بلا]] به [[زوراء]] فرود خواهد آمد که یکی از آنها [[خسف]] است<ref>ر.ک: زوراء.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۲۳۳.</ref>.		در روایتی دیگر [[حضرت]] فرمود زمانی که [[زنان]] رقاصه و نواختن موسیقی و نوشیدن شراب فراوان شود، [[خسف]] و [[مسخ]] و سنگباران روی خواهد داد<ref>یأتی: ص ۲۰۳ و کنز العمال: ص ۲۶۰.</ref>. [[رسول خدا]] {{صل}} چهار [[بلا]] به [[زوراء]] فرود خواهد آمد که یکی از آنها [[خسف]] است<ref>ر. ک: زوراء.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۲۳۳.</ref>.

	==پرسش مستقیم==		== پرسش مستقیم ==

	{{پرسمان خسف بیداء}}		{{پرسمان خسف بیداء}}