خشم در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶

2025-05-20T11:26:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۵۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	#{{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}}<ref>«و برخی از ایشان درباره زکات‌ها بر تو خرده می‌گیرند؛ اگر از آن به آنان داده شود خرسند می‌شوند و اگر داده نشود ناگهان به خشم می‌آیند» سوره توبه، آیه ۵۸.</ref>		#{{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}}<ref>«و برخی از ایشان درباره زکات‌ها بر تو خرده می‌گیرند؛ اگر از آن به آنان داده شود خرسند می‌شوند و اگر داده نشود ناگهان به خشم می‌آیند» سوره توبه، آیه ۵۸.</ref>
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«همان کسان که در شادی و رنج می‌بخشند و فروخورندگان خشم و در گذرندگان از مردم‌اند؛ و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۳۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«همان کسان که در شادی و رنج می‌بخشند و فروخورندگان خشم و در گذرندگان از مردم‌اند؛ و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۳۴.</ref>.

	== نکات ==		== نکات ==
	در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:		در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:
	# هشدار به [[پیامبر]] از شتاب در [[غضب]] نسبت به [[مردم]]، همچون [[یونس]] {{ع}}: {{متن قرآن\|فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَى وَهُوَ مَكْظُومٌ}} که منظور از صاحب [[حوت~~]] -~~ ماهی ~~- [[~~حضرت]] [[یونس]] [[پیغمبر]] {{صل}} است، و کلمه {{متن قرآن\|مَكْظُومٌ}} از مصدر [[کظم غیظ]] است که به معنای [[فرو بردن خشم]] است، و به همین جهت مکظوم را به کسی که [[خشم]] گلویش را گرفته باشد، و او نتواند به هیچ وسیله‌ای آن را خالی کند، [[تفسیر]] کرده‌اند. این مطلب در [[آیه]] دیگر با تعبیر به مغاضب آمده است: {{متن قرآن\|وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و یونس را (یاد کن) هنگامی که خشمناک راه خویش در پیش گرفت و گمان برد که هیچ‌گاه او را در تنگنا نمی‌نهیم پس در آن تاریکی‌ها بانگ برداشت که هیچ خدایی جز تو نیست، پاکا که تویی، بی‌گمان من از ستمکاران بوده‌ام» سوره انبیاء، آیه ۸۷.</ref> در [[آیه]] اول [[رسول خدا]] {{صل}} را [[نهی]] می‌کند از اینکه مانند [[یونس]] {{ع}} باشد، که در هنگام [[مناجات]] با [[خدا]] مالامال از [[خشم]] بوده، می‌فرماید تو این‌طور مباش، و این در [[حقیقت]] [[نهی]] از سبب [[خشم]] است، و سبب [[خشم]] این است که [[آدمی]] کم حوصله باشد، و در آمدن [[عذاب]] برای دشمنانش [[عجله]] کند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۶.</ref>. در حالی که در [[آیه]] دوم، از [[یونس]] با تعبیر به [[ظالم]] یاد می‌کند: {{متن قرآن\|إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}} که نتوانسته [[صبر]] کند و بر [[مردم]] [[غافل]] خود که [[ایمان]] نیاورده‌اند، [[خشم]] گرفته است؛		# هشدار به [[پیامبر]] از شتاب در [[غضب]] نسبت به [[مردم]]، همچون [[یونس]] {{ع}}: {{متن قرآن\|فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَى وَهُوَ مَكْظُومٌ}} که منظور از صاحب حوت ـ ماهی ـ حضرت [[یونس]] [[پیغمبر]] {{صل}} است، و کلمه {{متن قرآن\|مَكْظُومٌ}} از مصدر [[کظم غیظ]] است که به معنای [[فرو بردن خشم]] است، و به همین جهت مکظوم را به کسی که [[خشم]] گلویش را گرفته باشد، و او نتواند به هیچ وسیله‌ای آن را خالی کند، [[تفسیر]] کرده‌اند. این مطلب در [[آیه]] دیگر با تعبیر به مغاضب آمده است: {{متن قرآن\|وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و یونس را (یاد کن) هنگامی که خشمناک راه خویش در پیش گرفت و گمان برد که هیچ‌گاه او را در تنگنا نمی‌نهیم پس در آن تاریکی‌ها بانگ برداشت که هیچ خدایی جز تو نیست، پاکا که تویی، بی‌گمان من از ستمکاران بوده‌ام» سوره انبیاء، آیه ۸۷.</ref> در [[آیه]] اول [[رسول خدا]] {{صل}} را [[نهی]] می‌کند از اینکه مانند [[یونس]] {{ع}} باشد، که در هنگام [[مناجات]] با [[خدا]] مالامال از [[خشم]] بوده، می‌فرماید تو این‌طور مباش، و این در [[حقیقت]] [[نهی]] از سبب [[خشم]] است، و سبب [[خشم]] این است که [[آدمی]] کم حوصله باشد، و در آمدن [[عذاب]] برای دشمنانش [[عجله]] کند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۶.</ref>. در حالی که در [[آیه]] دوم، از [[یونس]] با تعبیر به [[ظالم]] یاد می‌کند: {{متن قرآن\|إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}} که نتوانسته [[صبر]] کند و بر [[مردم]] [[غافل]] خود که [[ایمان]] نیاورده‌اند، [[خشم]] گرفته است؛
	# حسدورزی [[یهود]] نسبت به [[پیامبر اسلام]] مایه گرفتاری آنان به [[غضب]] شدید [[خداوند]]: {{متن قرآن\|...بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ...}} کلمه بغیاً، معنای جمله این است که ایشان با داشتن غضبی به خاطر کفرشان به [[قرآن]]، و غضبی به علت [[کفر]] آنان به [[تورات]] که از پیش داشتند، از طرفداری [[قرآن]] برگشتند، و حاصل معنای [[آیه]] این است که [[یهودیان]] قبل از [[بعثت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و هجرتش به [[مدینه]] [[پشتیبان]] آن [[حضرت]] بودند، و همواره آرزوی [[بعثت]] او و نازل شدن کتاب او را می‌کشیدند، ولی همین که [[رسول خدا]] {{صل}} [[مبعوث]] شد، و به سوی ایشان [[مهاجرت]] کرد، و [[قرآن]] بر وی نازل شد، با اینکه او را شناختند، که همان کسی است که سال‌ها آرزوی [[بعثت]] و هجرتش را می‌کشیدند، اما [[حسد]] بر آنان چیره گشت، و [[استکبار]] و پلنگ دماغی جلوگیرشان شد، از اینکه بوی [[ایمان]] بیاورند، لذا بوی [[کفر]] ورزیده، گفته‌های سابق خود را [[انکار]] کردند، همان‌طور که به [[تورات]] خود [[کفر]] ورزیدند، و کفرشان با [[سلام]]، کفری بالای [[کفر]] شد<ref>ترجمه المیزان، ج۱، ص۳۳۵.</ref>.		# حسدورزی [[یهود]] نسبت به [[پیامبر اسلام]] مایه گرفتاری آنان به [[غضب]] شدید [[خداوند]]: {{متن قرآن\|...بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ...}} کلمه بغیاً، معنای جمله این است که ایشان با داشتن غضبی به خاطر کفرشان به [[قرآن]]، و غضبی به علت [[کفر]] آنان به [[تورات]] که از پیش داشتند، از طرفداری [[قرآن]] برگشتند، و حاصل معنای [[آیه]] این است که [[یهودیان]] قبل از [[بعثت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و هجرتش به [[مدینه]] [[پشتیبان]] آن حضرت بودند، و همواره آرزوی [[بعثت]] او و نازل شدن کتاب او را می‌کشیدند، ولی همین که [[رسول خدا]] {{صل}} [[مبعوث]] شد، و به سوی ایشان [[مهاجرت]] کرد، و [[قرآن]] بر وی نازل شد، با اینکه او را شناختند، که همان کسی است که سال‌ها آرزوی [[بعثت]] و هجرتش را می‌کشیدند، اما [[حسد]] بر آنان چیره گشت، و [[استکبار]] و پلنگ دماغی جلوگیرشان شد، از اینکه بوی [[ایمان]] بیاورند، لذا بوی [[کفر]] ورزیده، گفته‌های سابق خود را [[انکار]] کردند، همان‌طور که به [[تورات]] خود [[کفر]] ورزیدند، و کفرشان با [[سلام]]، کفری بالای [[کفر]] شد<ref>ترجمه المیزان، ج۱، ص۳۳۵.</ref>.
	# [[دستور خداوند]] به [[پیامبر]] بر [[نفرین]] برای نابودی [[کافران]] معاند و [[دشمنان]] [[مسلمانان]]: {{متن قرآن\|وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ...}}		# [[دستور خداوند]] به [[پیامبر]] بر [[نفرین]] برای نابودی [[کافران]] معاند و [[دشمنان]] [[مسلمانان]]: {{متن قرآن\|وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ...}}
	# [[غضب]] [[کافران]] از توسعه و [[شکوفایی]] [[اسلام]]: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} و این [[آیه]] به این نکته اشاره می‌کند که [[خدای تعالی]] در [[مؤمنین]] [[برکت]] قرار داده، و روزبه‌روز به عده و نیروی آنان اضافه می‌شود و به همین جهت دنبال این [[کلام]] فرمود: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} تا [[خداوند]] به وسیله آنان [[کفار]] را به [[خشم]] آورد<ref>ترجمه المیزان، ج۱۸، ص۴۴۸.</ref>.		# [[غضب]] [[کافران]] از توسعه و شکوفایی [[اسلام]]: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} و این [[آیه]] به این نکته اشاره می‌کند که [[خدای تعالی]] در [[مؤمنین]] [[برکت]] قرار داده، و روزبه‌روز به عده و نیروی آنان اضافه می‌شود و به همین جهت دنبال این [[کلام]] فرمود: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} تا [[خداوند]] به وسیله آنان [[کفار]] را به [[خشم]] آورد<ref>ترجمه المیزان، ج۱۸، ص۴۴۸.</ref>.
	# نگاه غضب‌آلود و کینه‌توزانه [[کافران]] به [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ...}} بعضی از [[مفسرین]] گفته‌اند: معنای [[آیه]] این است که وقتی ذکر را یعنی [[قرآن]] را از تو می‌شنوند با نظری سرشار از [[کینه]] و [[خشم]] به تو نظر می‌کنند، به طوری که می‌خواهند با همان نگاه تیزشان تو را بکشند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۸.</ref>.		# نگاه غضب‌آلود و کینه‌توزانه [[کافران]] به [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ...}} بعضی از [[مفسرین]] گفته‌اند: معنای [[آیه]] این است که وقتی ذکر را یعنی [[قرآن]] را از تو می‌شنوند با نظری سرشار از [[کینه]] و [[خشم]] به تو نظر می‌کنند، به طوری که می‌خواهند با همان نگاه تیزشان تو را بکشند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۸.</ref>.
	# [[غضب]] [[منافقان]] از [[پیامبر]] در صورت [[محروم]] شدن از [[صدقات]]: {{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}} کلمه” لمز” به معنای [[عیب‌جویی]] و خرده‌گیری است، [[منافقین]] از [[رسول خدا]] {{صل}} در امر [[صدقات]] [[عیب‌جویی]] می‌کردند<ref>ترجمه المیزان، ج۹، ص۴۱۶.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۳۳۵.</ref>.		# [[غضب]] [[منافقان]] از [[پیامبر]] در صورت [[محروم]] شدن از [[صدقات]]: {{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}} کلمه” لمز” به معنای [[عیب‌جویی]] و خرده‌گیری است، [[منافقین]] از [[رسول خدا]] {{صل}} در امر [[صدقات]] [[عیب‌جویی]] می‌کردند<ref>ترجمه المیزان، ج۹، ص۴۱۶.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۳۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۴

2025-05-20T11:24:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۵۴
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari در ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۷

2025-04-07T10:17:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = خشم		\| موضوع مرتبط = خشم
	\| عنوان مدخل = خشم		\| عنوان مدخل = خشم
	\| مداخل مرتبط = [[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خشم در خانواده]]		\| مداخل مرتبط = [[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خشم در سبک زندگی اسلامی]] - [[خشم در خانواده]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۹

2024-03-29T08:09:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = خشم		\| موضوع مرتبط = خشم
	\| عنوان مدخل = خشم		\| عنوان مدخل = خشم
	\| مداخل مرتبط = [[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در خانواده]]		\| مداخل مرتبط = [[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[خشم در خانواده]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:24:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:53:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = خشم		\| موضوع مرتبط = خشم
خط ۳۴:		خط ۳۳:

	[[رده:خشم]]		[[رده:خشم]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:26:08Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	#نگاه غضب‌آلود و کینه‌توزانه [[کافران]] به [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ...}} بعضی از [[مفسرین]] گفته‌اند: معنای [[آیه]] این است که وقتی ذکر را یعنی [[قرآن]] را از تو می‌شنوند با نظری سرشار از [[کینه]] و [[خشم]] به تو نظر می‌کنند، به طوری که می‌خواهند با همان نگاه تیزشان تو را بکشند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۸.</ref>.		#نگاه غضب‌آلود و کینه‌توزانه [[کافران]] به [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ...}} بعضی از [[مفسرین]] گفته‌اند: معنای [[آیه]] این است که وقتی ذکر را یعنی [[قرآن]] را از تو می‌شنوند با نظری سرشار از [[کینه]] و [[خشم]] به تو نظر می‌کنند، به طوری که می‌خواهند با همان نگاه تیزشان تو را بکشند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۸.</ref>.
	# [[غضب]] [[منافقان]] از [[پیامبر]] در صورت [[محروم]] شدن از [[صدقات]]: {{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}} کلمه” لمز” به معنای [[عیب‌جویی]] و خرده‌گیری است، [[منافقین]] از [[رسول خدا]]{{صل}} در امر [[صدقات]] [[عیب‌جویی]] می‌کردند<ref>ترجمه المیزان، ج۹، ص۴۱۶.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۳۳۵.</ref>.		# [[غضب]] [[منافقان]] از [[پیامبر]] در صورت [[محروم]] شدن از [[صدقات]]: {{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}} کلمه” لمز” به معنای [[عیب‌جویی]] و خرده‌گیری است، [[منافقین]] از [[رسول خدا]]{{صل}} در امر [[صدقات]] [[عیب‌جویی]] می‌کردند<ref>ترجمه المیزان، ج۹، ص۴۱۶.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۳۳۵.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:00:19Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~خشم~~]]''' است. "'''خشم'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در خانواده]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = خشم
			\| عنوان مدخل = خشم
			\| مداخل مرتبط = [[خشم در قرآن]] - [[خشم در حدیث]] - [[خشم در نهج البلاغه]] - [[خشم در اخلاق اسلامی]] - [[نفی خشم در معارف و سیره نبوی]] - [[خشم در معارف دعا و زیارات]] - [[خشم در معارف و سیره سجادی]] - [[خشم در خانواده]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T20:28:16Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۵۸
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:خشم]]		[[رده:خشم]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:19:32Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۹
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۵۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	#{{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}}<ref>«و برخی از ایشان درباره زکات‌ها بر تو خرده می‌گیرند؛ اگر از آن به آنان داده شود خرسند می‌شوند و اگر داده نشود ناگهان به خشم می‌آیند» سوره توبه، آیه ۵۸.</ref>		#{{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}}<ref>«و برخی از ایشان درباره زکات‌ها بر تو خرده می‌گیرند؛ اگر از آن به آنان داده شود خرسند می‌شوند و اگر داده نشود ناگهان به خشم می‌آیند» سوره توبه، آیه ۵۸.</ref>
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«همان کسان که در شادی و رنج می‌بخشند و فروخورندگان خشم و در گذرندگان از مردم‌اند؛ و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۳۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ}}<ref>«همان کسان که در شادی و رنج می‌بخشند و فروخورندگان خشم و در گذرندگان از مردم‌اند؛ و خداوند نیکوکاران را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۳۴.</ref>.

	== نکات ==		== نکات ==
	در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:		در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:
	# هشدار به [[پیامبر]] از شتاب در [[غضب]] نسبت به [[مردم]]، همچون [[یونس]] {{ع}}: {{متن قرآن\|فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَى وَهُوَ مَكْظُومٌ}} که منظور از صاحب [[حوت~~]] -~~ ماهی ~~- [[~~حضرت]] [[یونس]] [[پیغمبر]] {{صل}} است، و کلمه {{متن قرآن\|مَكْظُومٌ}} از مصدر [[کظم غیظ]] است که به معنای [[فرو بردن خشم]] است، و به همین جهت مکظوم را به کسی که [[خشم]] گلویش را گرفته باشد، و او نتواند به هیچ وسیله‌ای آن را خالی کند، [[تفسیر]] کرده‌اند. این مطلب در [[آیه]] دیگر با تعبیر به مغاضب آمده است: {{متن قرآن\|وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و یونس را (یاد کن) هنگامی که خشمناک راه خویش در پیش گرفت و گمان برد که هیچ‌گاه او را در تنگنا نمی‌نهیم پس در آن تاریکی‌ها بانگ برداشت که هیچ خدایی جز تو نیست، پاکا که تویی، بی‌گمان من از ستمکاران بوده‌ام» سوره انبیاء، آیه ۸۷.</ref> در [[آیه]] اول [[رسول خدا]] {{صل}} را [[نهی]] می‌کند از اینکه مانند [[یونس]] {{ع}} باشد، که در هنگام [[مناجات]] با [[خدا]] مالامال از [[خشم]] بوده، می‌فرماید تو این‌طور مباش، و این در [[حقیقت]] [[نهی]] از سبب [[خشم]] است، و سبب [[خشم]] این است که [[آدمی]] کم حوصله باشد، و در آمدن [[عذاب]] برای دشمنانش [[عجله]] کند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۶.</ref>. در حالی که در [[آیه]] دوم، از [[یونس]] با تعبیر به [[ظالم]] یاد می‌کند: {{متن قرآن\|إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}} که نتوانسته [[صبر]] کند و بر [[مردم]] [[غافل]] خود که [[ایمان]] نیاورده‌اند، [[خشم]] گرفته است؛		# هشدار به [[پیامبر]] از شتاب در [[غضب]] نسبت به [[مردم]]، همچون [[یونس]] {{ع}}: {{متن قرآن\|فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُنْ كَصَاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نَادَى وَهُوَ مَكْظُومٌ}} که منظور از صاحب حوت ـ ماهی ـ حضرت [[یونس]] [[پیغمبر]] {{صل}} است، و کلمه {{متن قرآن\|مَكْظُومٌ}} از مصدر [[کظم غیظ]] است که به معنای [[فرو بردن خشم]] است، و به همین جهت مکظوم را به کسی که [[خشم]] گلویش را گرفته باشد، و او نتواند به هیچ وسیله‌ای آن را خالی کند، [[تفسیر]] کرده‌اند. این مطلب در [[آیه]] دیگر با تعبیر به مغاضب آمده است: {{متن قرآن\|وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَى فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و یونس را (یاد کن) هنگامی که خشمناک راه خویش در پیش گرفت و گمان برد که هیچ‌گاه او را در تنگنا نمی‌نهیم پس در آن تاریکی‌ها بانگ برداشت که هیچ خدایی جز تو نیست، پاکا که تویی، بی‌گمان من از ستمکاران بوده‌ام» سوره انبیاء، آیه ۸۷.</ref> در [[آیه]] اول [[رسول خدا]] {{صل}} را [[نهی]] می‌کند از اینکه مانند [[یونس]] {{ع}} باشد، که در هنگام [[مناجات]] با [[خدا]] مالامال از [[خشم]] بوده، می‌فرماید تو این‌طور مباش، و این در [[حقیقت]] [[نهی]] از سبب [[خشم]] است، و سبب [[خشم]] این است که [[آدمی]] کم حوصله باشد، و در آمدن [[عذاب]] برای دشمنانش [[عجله]] کند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۶.</ref>. در حالی که در [[آیه]] دوم، از [[یونس]] با تعبیر به [[ظالم]] یاد می‌کند: {{متن قرآن\|إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ}} که نتوانسته [[صبر]] کند و بر [[مردم]] [[غافل]] خود که [[ایمان]] نیاورده‌اند، [[خشم]] گرفته است؛
	# حسدورزی [[یهود]] نسبت به [[پیامبر اسلام]] مایه گرفتاری آنان به [[غضب]] شدید [[خداوند]]: {{متن قرآن\|...بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ...}} کلمه بغیاً، معنای جمله این است که ایشان با داشتن غضبی به خاطر کفرشان به [[قرآن]]، و غضبی به علت [[کفر]] آنان به [[تورات]] که از پیش داشتند، از طرفداری [[قرآن]] برگشتند، و حاصل معنای [[آیه]] این است که [[یهودیان]] قبل از [[بعثت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و هجرتش به [[مدینه]] [[پشتیبان]] آن [[حضرت]] بودند، و همواره آرزوی [[بعثت]] او و نازل شدن کتاب او را می‌کشیدند، ولی همین که [[رسول خدا]] {{صل}} [[مبعوث]] شد، و به سوی ایشان [[مهاجرت]] کرد، و [[قرآن]] بر وی نازل شد، با اینکه او را شناختند، که همان کسی است که سال‌ها آرزوی [[بعثت]] و هجرتش را می‌کشیدند، اما [[حسد]] بر آنان چیره گشت، و [[استکبار]] و پلنگ دماغی جلوگیرشان شد، از اینکه بوی [[ایمان]] بیاورند، لذا بوی [[کفر]] ورزیده، گفته‌های سابق خود را [[انکار]] کردند، همان‌طور که به [[تورات]] خود [[کفر]] ورزیدند، و کفرشان با [[سلام]]، کفری بالای [[کفر]] شد<ref>ترجمه المیزان، ج۱، ص۳۳۵.</ref>.		# حسدورزی [[یهود]] نسبت به [[پیامبر اسلام]] مایه گرفتاری آنان به [[غضب]] شدید [[خداوند]]: {{متن قرآن\|...بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ...}} کلمه بغیاً، معنای جمله این است که ایشان با داشتن غضبی به خاطر کفرشان به [[قرآن]]، و غضبی به علت [[کفر]] آنان به [[تورات]] که از پیش داشتند، از طرفداری [[قرآن]] برگشتند، و حاصل معنای [[آیه]] این است که [[یهودیان]] قبل از [[بعثت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و هجرتش به [[مدینه]] [[پشتیبان]] آن حضرت بودند، و همواره آرزوی [[بعثت]] او و نازل شدن کتاب او را می‌کشیدند، ولی همین که [[رسول خدا]] {{صل}} [[مبعوث]] شد، و به سوی ایشان [[مهاجرت]] کرد، و [[قرآن]] بر وی نازل شد، با اینکه او را شناختند، که همان کسی است که سال‌ها آرزوی [[بعثت]] و هجرتش را می‌کشیدند، اما [[حسد]] بر آنان چیره گشت، و [[استکبار]] و پلنگ دماغی جلوگیرشان شد، از اینکه بوی [[ایمان]] بیاورند، لذا بوی [[کفر]] ورزیده، گفته‌های سابق خود را [[انکار]] کردند، همان‌طور که به [[تورات]] خود [[کفر]] ورزیدند، و کفرشان با [[سلام]]، کفری بالای [[کفر]] شد<ref>ترجمه المیزان، ج۱، ص۳۳۵.</ref>.
	# [[دستور خداوند]] به [[پیامبر]] بر [[نفرین]] برای نابودی [[کافران]] معاند و [[دشمنان]] [[مسلمانان]]: {{متن قرآن\|وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ...}}		# [[دستور خداوند]] به [[پیامبر]] بر [[نفرین]] برای نابودی [[کافران]] معاند و [[دشمنان]] [[مسلمانان]]: {{متن قرآن\|وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ...}}
	# [[غضب]] [[کافران]] از توسعه و [[شکوفایی]] [[اسلام]]: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} و این [[آیه]] به این نکته اشاره می‌کند که [[خدای تعالی]] در [[مؤمنین]] [[برکت]] قرار داده، و روزبه‌روز به عده و نیروی آنان اضافه می‌شود و به همین جهت دنبال این [[کلام]] فرمود: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} تا [[خداوند]] به وسیله آنان [[کفار]] را به [[خشم]] آورد<ref>ترجمه المیزان، ج۱۸، ص۴۴۸.</ref>.		# [[غضب]] [[کافران]] از توسعه و شکوفایی [[اسلام]]: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} و این [[آیه]] به این نکته اشاره می‌کند که [[خدای تعالی]] در [[مؤمنین]] [[برکت]] قرار داده، و روزبه‌روز به عده و نیروی آنان اضافه می‌شود و به همین جهت دنبال این [[کلام]] فرمود: {{متن قرآن\|...لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ...}} تا [[خداوند]] به وسیله آنان [[کفار]] را به [[خشم]] آورد<ref>ترجمه المیزان، ج۱۸، ص۴۴۸.</ref>.
	# نگاه غضب‌آلود و کینه‌توزانه [[کافران]] به [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ...}} بعضی از [[مفسرین]] گفته‌اند: معنای [[آیه]] این است که وقتی ذکر را یعنی [[قرآن]] را از تو می‌شنوند با نظری سرشار از [[کینه]] و [[خشم]] به تو نظر می‌کنند، به طوری که می‌خواهند با همان نگاه تیزشان تو را بکشند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۸.</ref>.		# نگاه غضب‌آلود و کینه‌توزانه [[کافران]] به [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَإِنْ يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ...}} بعضی از [[مفسرین]] گفته‌اند: معنای [[آیه]] این است که وقتی ذکر را یعنی [[قرآن]] را از تو می‌شنوند با نظری سرشار از [[کینه]] و [[خشم]] به تو نظر می‌کنند، به طوری که می‌خواهند با همان نگاه تیزشان تو را بکشند<ref>ترجمه المیزان، ج۱۹، ص۶۴۸.</ref>.
	# [[غضب]] [[منافقان]] از [[پیامبر]] در صورت [[محروم]] شدن از [[صدقات]]: {{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}} کلمه” لمز” به معنای [[عیب‌جویی]] و خرده‌گیری است، [[منافقین]] از [[رسول خدا]] {{صل}} در امر [[صدقات]] [[عیب‌جویی]] می‌کردند<ref>ترجمه المیزان، ج۹، ص۴۱۶.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۳۳۵.</ref>.		# [[غضب]] [[منافقان]] از [[پیامبر]] در صورت [[محروم]] شدن از [[صدقات]]: {{متن قرآن\|وَمِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا وَإِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ}} کلمه” لمز” به معنای [[عیب‌جویی]] و خرده‌گیری است، [[منافقین]] از [[رسول خدا]] {{صل}} در امر [[صدقات]] [[عیب‌جویی]] می‌کردند<ref>ترجمه المیزان، ج۹، ص۴۱۶.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۳۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==