خضوع - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2023-12-04T06:15:03Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۵
خط ۹:		خط ۹:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[خضوع مقابل حق]]
	* [[خضوع مقابل علم]]
	* [[خشوع]]		* [[خشوع]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

Bahmani: /* رابطه خضوع با زیارت */

2023-12-04T06:14:53Z

رابطه خضوع با زیارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	== رابطه [[خضوع]] با [[زیارت]] ==		== رابطه خضوع با [[زیارت]] ==
	از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و خشوع هنگام زیارت است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و روانی است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک مقام و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس خشوع قلبی خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد.		از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و خشوع هنگام زیارت است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و روانی است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک مقام و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر عظمت او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس خشوع قلبی خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد.

	هرچه معرفت نسبت به مقام پیشوا زیادتر باشد، خشوع دل هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و خضوع ظاهری هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام خروج از حرم، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و ادب ظاهری است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و وقار ظاهری را در پی خواهد داشت، در زیارت همچنین است. در زیارتگاه‌ها تنها با جسم و بدن به یک [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه قرب روحی هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در محضر امام [[حس]] کند و امام را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین تصور کند که از راه دور آمده و [[اجازه]] یافته به حضور معصوم برسد. چه حالتی خواهد داشت؟.		هرچه معرفت نسبت به مقام پیشوا زیادتر باشد، خشوع دل هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و خضوع ظاهری هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام خروج از حرم، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و ادب ظاهری است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و وقار ظاهری را در پی خواهد داشت، در زیارت همچنین است. در زیارتگاه‌ها تنها با جسم و بدن به یک [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه قرب روحی هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در محضر امام [[حس]] کند و امام را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین تصور کند که از راه دور آمده و [[اجازه]] یافته به حضور معصوم برسد. چه حالتی خواهد داشت؟.

Bahmani: /* رابطه خضوع با زیارت */

2023-12-04T06:14:42Z

رابطه خضوع با زیارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	== رابطه [[خضوع]] با [[زیارت]] ==		== رابطه [[خضوع]] با [[زیارت]] ==
	از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و [[خشوع هنگام زیارت]] است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و روانی است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک [[مقام]] و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد~~<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>~~.		از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و خشوع هنگام زیارت است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و روانی است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک مقام و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس خشوع قلبی خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد.

	هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از ~~حرم]]،~~ عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در زیارت همچنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و بدن به یک [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و امام را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین تصور کند که از راه دور آمده و [[اجازه]] یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟~~<ref>جواد محدثی\|محدثی، جواد، فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>~~.		هرچه معرفت نسبت به مقام پیشوا زیادتر باشد، خشوع دل هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و خضوع ظاهری هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام خروج از حرم، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و ادب ظاهری است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و وقار ظاهری را در پی خواهد داشت، در زیارت همچنین است. در زیارتگاه‌ها تنها با جسم و بدن به یک [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه قرب روحی هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در محضر امام [[حس]] کند و امام را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین تصور کند که از راه دور آمده و [[اجازه]] یافته به حضور معصوم برسد. چه حالتی خواهد داشت؟.

	به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و جایگاه، زائر باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور {{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}<ref>«بی‌گمان این منم پروردگار تو، پای‌پوش‌های خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن [[کفش]] در [[حریم]] [[قدس]] [[زیارتگاه‌ها]] تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت [[تشرف به حرم علوی]] دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش [[خضوع]] کن و این طور سیناست، کفش از پای درآور: {{عربی\|"هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ"}}<ref>منتخب التواریخ، ص۶۸۳.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ~~ص۳۴۳،~~ ۳۴۴.</ref>.		به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و جایگاه، زائر باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور {{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}<ref>«بی‌گمان این منم پروردگار تو، پای‌پوش‌های خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن کفش در حریم [[قدس]] زیارتگاه‌ها تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت تشرف به حرم علوی دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش [[خضوع]] کن و این طور سیناست، کفش از پای درآور: {{عربی\|"هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ"}}<ref>منتخب التواریخ، ص۶۸۳.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳ ـ ۳۴۴.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* رابطه خضوع با زیارت */

2023-12-04T06:11:52Z

رابطه خضوع با زیارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	== رابطه خضوع با [[زیارت]] ==		== رابطه [[خضوع]] با [[زیارت]] ==
	از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و خشوع هنگام زیارت است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و روانی است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک مقام و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و [[خشوع هنگام زیارت]] است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و روانی است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک [[مقام]] و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.

	هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در [[زیارت~~]] هم چنین~~ است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و [[بدن]] به یک [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و [[امام]] را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین [[تصور]] کند که از راه دور آمده و اجازه یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، ~~جواد]]، [[~~فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ ~~زیارت]]،~~ ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در زیارت همچنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و بدن به یک [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و امام را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین تصور کند که از راه دور آمده و [[اجازه]] یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>جواد محدثی\|محدثی، جواد، فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.

	به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و ~~[[جایگاه]]، [[~~زائر]] باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور {{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}<ref>«بی‌گمان این منم پروردگار تو، پای‌پوش‌های خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن [[کفش]] در [[حریم]] [[قدس]] [[زیارتگاه‌ها]] تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت [[تشرف به حرم علوی]] دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش خضوع کن و این طور سیناست، [[کفش]] از پای درآور: {{عربی\|"هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ"}}<ref>منتخب التواریخ، ~~ص ۶۸۳~~.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و جایگاه، زائر باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور {{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}<ref>«بی‌گمان این منم پروردگار تو، پای‌پوش‌های خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن [[کفش]] در [[حریم]] [[قدس]] [[زیارتگاه‌ها]] تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت [[تشرف به حرم علوی]] دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش [[خضوع]] کن و این طور سیناست، کفش از پای درآور: {{عربی\|"هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ"}}<ref>منتخب التواریخ، ص۶۸۳.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* رابطه خضوع با زیارت */

2023-12-04T06:11:10Z

رابطه خضوع با زیارت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	== رابطه خضوع با [[زیارت]] ==		== رابطه خضوع با [[زیارت]] ==
	از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و [[خشوع هنگام زیارت]] است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و [[روانی]] است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک [[مقام]] و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و خشوع هنگام زیارت است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و روانی است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک مقام و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.

	هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در [[زیارت]] هم چنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و [[بدن]] به یک [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و [[امام]] را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین [[تصور]] کند که از راه دور آمده و اجازه یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در [[زیارت]] هم چنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و [[بدن]] به یک [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و [[امام]] را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین [[تصور]] کند که از راه دور آمده و اجازه یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.

Bahmani: /* پانویس */

2023-12-04T06:10:48Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	[[رده:زیارت]]		[[رده:زیارت]]
	~~[[رده:خضوع]]~~
	[[رده:مدخل فرهنگ زیارت]]		[[رده:مدخل فرهنگ زیارت]]
	~~[[رده:فضایل اخلاقی]]~~
	{{زیارت}}		{{زیارت}}

Msadeq در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۴۱

2023-06-17T07:41:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۱۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]		#[[پرونده:81.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|'''فرهنگ زیارت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq در ‏۸ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۷

2023-04-08T09:07:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب زیارت\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	\| موضوع مرتبط = ادب زیارت		== رابطه خضوع با [[زیارت]] ==
	\| عنوان مدخل = [[~~ادب~~ زیارت]]		از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و [[خشوع هنگام زیارت]] است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و [[روانی]] است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک [[مقام]] و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.
	~~\| مداخل مرتبط =~~ [[~~ادب~~ زیارت در ~~حدیث~~]] - [[~~ادب زیارت~~ در ~~فقه اسلامی~~]] - [[~~ادب زیارت~~ در ~~معارف دعا~~ و ~~زیارات~~]]
	\| ~~پرسش مرتبط = ادب~~ زیارت (~~پرسش~~)
	}}

	~~== رابطه خضوع با [[زیارت]] ==~~		هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در [[زیارت]] هم چنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و [[بدن]] به یک [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و [[امام]] را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین [[تصور]] کند که از راه دور آمده و اجازه یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.
	* از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و [[خشوع هنگام زیارت]] است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و [[روانی]] است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک [[مقام]] و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.
	* هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در [[زیارت]] هم چنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و [[بدن]] به یک [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و [[امام]] را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین [[تصور]] کند که از راه دور آمده و اجازه یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و [[جایگاه]]، [[زائر]] باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور {{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}<ref>«بی‌گمان این منم پروردگار تو، پای‌پوش‌های خویش را درآور که تو در سرزمین مقدس «طوی» یی» سوره طه، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن [[کفش]] در [[حریم]] [[قدس]] [[زیارتگاه‌ها]] تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت [[تشرف به حرم علوی]] دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش خضوع کن و این طور سیناست، [[کفش]] از پای درآور: {{عربی\|"هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ"}}<ref>منتخب التواریخ، ص ۶۸۳.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.
	* به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و [[جایگاه]]، [[زائر]] باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور~~<ref>~~{{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن [[کفش]] در [[حریم]] [[قدس]] [[زیارتگاه‌ها]] تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت [[تشرف به حرم علوی]] دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش خضوع کن و این طور سیناست، [[کفش]] از پای درآور: {{عربی\|~~«هذا~~ حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ ~~نَعْلَیْکَ»~~}}<ref>منتخب التواریخ، ص ۶۸۳.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:25:29Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۵
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==رابطه خضوع با [[زیارت]]==		== رابطه خضوع با [[زیارت]] ==
	*از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و [[خشوع هنگام زیارت]] است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و [[روانی]] است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک [[مقام]] و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		* از جمله [[آداب زیارت]]، داشتن خضوع و [[خشوع هنگام زیارت]] است. [[خشوع]]، حالتی [[قلبی]] و [[روانی]] است که از [[معرفت]] و [[محبت]] نسبت به یک [[مقام]] و [[شخصیت]] در [[دل]] ایجاد می‌شود. تأثیر [[عظمت]] او در [[قلب]]، حالتی را پدید می‌آورد که رعایت [[احترام]] در ظاهر را در پی دارد. حتی نوع ایستادن، نشستن، نگاه کردن، [[سخن گفتن]]، وارد و خارج شدن، همه تحت تأثیر آن حالت درونی است. پس [[خشوع قلبی]] خضوع اعضا و جوارح را پدید می‌آورد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.
	*هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در [[زیارت]] هم چنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و [[بدن]] به یک [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و [[امام]] را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین [[تصور]] کند که از راه دور آمده و اجازه یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		* هرچه [[معرفت نسبت به مقام پیشوا]] زیادتر باشد، [[خشوع دل]] هم عمیق‌تر و بیشتر است و [[رعایت ادب]] و [[خضوع ظاهری]] هم افزون‌تر خواهد شد. اینکه بعضی هنگام [[خروج از حرم]]، عقب عقب می‌روند و حاضر نیستند پشت به [[ضریح]] کنند و بیرون روند، جلوه‌ای از همین خضوع و [[ادب ظاهری]] است که ریشه در درون دارد. همچنان که در [[نماز]]، اگر [[حضور قلب]] باشد، رعایت و [[وقار ظاهری]] را در پی خواهد داشت، در [[زیارت]] هم چنین است. در [[زیارتگاه‌ها]] تنها با [[جسم]] و [[بدن]] به یک [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} نزدیک نمی‌شویم، بلکه [[قرب روحی]] هم باید پیدا کنیم. [[زائر]] باید خود را در [[محضر امام]] [[حس]] کند و [[امام]] را ناظر و مراقب رفتارش ببیند و چنین [[تصور]] کند که از راه دور آمده و اجازه یافته به [[حضور معصوم]] برسد. چه حالتی خواهد داشت؟<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.
	*به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و [[جایگاه]]، [[زائر]] باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور<ref>{{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن [[کفش]] در [[حریم]] [[قدس]] [[زیارتگاه‌ها]] تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت [[تشرف به حرم علوی]] دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش خضوع کن و این طور سیناست، [[کفش]] از پای درآور: {{عربی\|«هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ»}}<ref>منتخب التواریخ، ص ۶۸۳.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.		* به علاوه، وقتی [[تربت]] [[پاک]] و [[مطهر]] [[ولیّ خدا]] [[مقدس]] است، به تناسب قداستِ مکان و [[جایگاه]]، [[زائر]] باید [[شئون]] آنجا را رعایت کند. [[خداوند]] به [[حضرت موسی]] [[فرمان]] می‌‌دهد که: ای [[موسی]]! تو در [[وادی مقدس طوی]]، کفشهایت را درآور<ref>{{متن قرآن\|فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى}}، آیه ۱۲.</ref> همین نکته سبب شده که بزرگان در توصیه‌های خود به بیرون آوردن [[کفش]] در [[حریم]] [[قدس]] [[زیارتگاه‌ها]] تأکید کنند. هم خودشان در عمل، پابرهنه به [[حرم‌ها]] مشرف شوند. [[شیخ بهایی]] در شعری که به مناسبت [[تشرف به حرم علوی]] دارد، می‌‌گوید: این افق روشن که بر تو آشکار گشته، در حریمش خضوع کن و این طور سیناست، [[کفش]] از پای درآور: {{عربی\|«هذا حَرَمُ الْعِزّهِ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ»}}<ref>منتخب التواریخ، ص ۶۸۳.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۳، ۳۴۴.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:54:27Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۴
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[خضوع مقابل حق]]		* [[خضوع مقابل حق]]
	* [[خضوع مقابل علم]]		* [[خضوع مقابل علم]]
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{فضایل اخلاقی}}		{{فضایل اخلاقی}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:زیارت]]		[[رده:زیارت]]
	[[رده:خضوع]]		[[رده:خضوع]]