خطبه امام حسین هنگام ورود به کربلا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-07-09T10:08:00Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۸
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام حسین]]		[[رده:سخنان امام حسین]]

Jaafari در ‏۲۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۱

2023-08-24T09:11:37Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 == مقدمه==
 [[قافله امام حسین]] {{ع}} با [[همراهی]] [[سپاهیان]] [[حر]] به حرکت خود ادامه دادند تا به منطقه [[نینوا]] رسیدند. در این منطقه بود که دستور اکید [[ابن زیاد]] به حر رسید که بر [[امام]] سختگیری کند و در همان منطقه ایشان را متوقف سازد.
@@ خط ۶: / خط ۱۳: @@
 بنا بر نقل [[تاریخ]]، عصر [[روز]] [[پنج شنبه]] نهم [[ماه محرم]] به [[فرمان]] [[عمر سعد]]، [[لشکر]] باطل علیه [[سپاه حق]] آماده [[نبرد]] شد. [[امام حسین]] {{ع}} که بر شمشیرش تکیه داده بود و [[خواب]] خفیفی بر چشمانش چیره شده بود، به خواهرش جناب [[زینب کبری]] فرمود: {{متن حدیث| إنّي رأيت رسول الله {{صل}} في المنام فقال لي إنك طائر إلينا عن قريب}}؛ «من جدم [[رسول خدا]] {{صل}} را در خواب دیدم که فرمود: فرزندم به زودی به نزد ما خواهی آمد!»
-آنگاه حضرت، برادرش [[اباالفضل]] را خطاب قرار داده و فرمود: برو از این‎ها سؤال کن چه برنامه‌ای دارند و بعد که فهمید قصد [[حمله]] دارند به برادرش فرمود: {{متن حدیث|ارْكَبْ بِنَفْسِي أَنْتَ يَا أَخِي حَتَّى تَلْقَاهُمْ وَ تَقُولَ لَهُمْ مَا لَكُمْ وَ مَا بَدَا لَكُمْ وَ تَسْأَلَهُمْ عَمَّا جَاءَ بِهِمْ... ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تُؤَخِّرَهُمْ إِلَى الْغُدْوَةِ وَ تَدْفَعَهُمْ عَنَّا الْعَشِيَّةَ لَعَلَّنَا نُصَلِّي لِرَبِّنَا اللَّيْلَةَ وَ نَدْعُوهُ وَ نَسْتَغْفِرُهُ فَهُوَ يَعْلَمُ أَنِّي قَدْ أُحِبُّ الصَّلَاةَ لَهُ وَ تِلَاوَةَ كِتَابِهِ وَ الدُّعَاءَ وَ الِاسْتِغْفَارَ}}؛ «به سوی آنان باز گرد و اگر توانستی امشب را مهلت بگیر و [[جنگ]] را به فردا موکول کن تا ما امشب را به [[نماز]] و [[استغفار]] و [[مناجات]] با پروردگارمان بپردازیم؛ زیرا [[خدا]] می‌داند من به نماز و [[قرائت قرآن]] و استغفار و مناجات با [[پروردگار]] عالاقه شدید دارم».
+آنگاه حضرت، برادرش [[اباالفضل]] را خطاب قرار داده و فرمود: برو از این‎ها سؤال کن چه برنامه‌ای دارند و بعد که فهمید قصد [[حمله]] دارند به برادرش فرمود: {{متن حدیث|ارْكَبْ بِنَفْسِي أَنْتَ يَا أَخِي حَتَّى تَلْقَاهُمْ وَ تَقُولَ لَهُمْ مَا لَكُمْ وَ مَا بَدَا لَكُمْ وَ تَسْأَلَهُمْ عَمَّا جَاءَ بِهِمْ... ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تُؤَخِّرَهُمْ إِلَى الْغُدْوَةِ وَ تَدْفَعَهُمْ عَنَّا الْعَشِيَّةَ لَعَلَّنَا نُصَلِّي لِرَبِّنَا اللَّيْلَةَ وَ نَدْعُوهُ وَ نَسْتَغْفِرُهُ فَهُوَ يَعْلَمُ أَنِّي قَدْ أُحِبُّ الصَّلَاةَ لَهُ وَ تِلَاوَةَ كِتَابِهِ وَ الدُّعَاءَ وَ الِاسْتِغْفَارَ}}؛ «به سوی آنان باز گرد و اگر توانستی امشب را مهلت بگیر و [[جنگ]] را به فردا موکول کن تا ما امشب را به [[نماز]] و [[استغفار]] و [[مناجات]] با پروردگارمان بپردازیم؛ زیرا [[خدا]] می‌داند من به نماز و [[قرائت قرآن]] و استغفار و مناجات با [[پروردگار]] عالاقه شدید دارم».<ref>[[محمد حسن تشیع|تشیع، محمد حسن]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۳ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی]]، ج۳، ص ۵۵.</ref>.

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «== مقدمه== قافله امام حسین {{ع}} با همراهی سپاهیان حر به حرکت خود ادامه دادند تا به منطقه نینوا رسیدند. در این منطقه بود که دستور اکید ابن زیاد به حر رسید که بر امام سختگیری کند و در همان منطقه ایشان را متوقف سازد. برخی از اصحاب آن ح...» ایجاد کرد

2023-08-24T08:39:57Z

صفحه‌ای تازه حاوی «== مقدمه== قافله امام حسین {{ع}} با همراهی سپاهیان حر به حرکت خود ادامه دادند تا به منطقه نینوا رسیدند. در این منطقه بود که دستور اکید ابن زیاد به حر رسید که بر امام سختگیری کند و در همان منطقه ایشان را متوقف سازد. برخی از اصحاب آن ح...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

== مقدمه==
[[قافله امام حسین]] {{ع}} با [[همراهی]] [[سپاهیان]] [[حر]] به حرکت خود ادامه دادند تا به منطقه [[نینوا]] رسیدند. در این منطقه بود که دستور اکید [[ابن زیاد]] به حر رسید که بر [[امام]] سختگیری کند و در همان منطقه ایشان را متوقف سازد.
برخی از [[اصحاب]] آن حضرت که وضع را چنین دیدند پیشنهاد دادند قبل از رسیدن سپاهیان بیشتر، با همین تعداد بجنگند لکن امام نپذیرفتند و فرمودند: {{متن حدیث|مَا كُنْتُ لِأَبْدَأَهُمْ بِالْقِتَالِ‌}}، من هرگز شروع‌کننده [[جنگ]] نخواهم بود. پس از مدتی در نزدیکی [[رود فرات]] توقف کردند و امام از نام آن [[سرزمین]] سؤال کردند، جواب شنیدند اینجا سرزمین [[طف]] است. سپس امام دوباره پرسیدند آیا نام دیگری هم دارد؟ عرضه داشته شد کربلا هم نامیده می‌شود. آنگاه امام فرمودند: {{متن حدیث|اَللَّهُمَّ أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَرْبِ وَ الْبَلاءِ! ههُنا مَحَطُّ رِحالِنا وَ ههُنا وَاللَّهِ مَحَلُّ قُبورِنا وَ ههُنا وَاللَّهِ مَحْشَرُنا وَ مَنْشَرُنا وَ بِهذا وَعَدَني جَدّي رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} وَ لا خَلافَ لِوَعْدِهِ}}؛ «خدایا! از [[اندوه]] و [[بلا]] به تو [[پناه]] می‌برم! اینجاست، محل فرود آمدن ما و به [[خدا]] [[سوگند]] همین جاست محل قبرهای ما و به خدا سوگند از اینجاست که در [[قیامت]] [[محشور]] و منشور خواهیم گردید، و این وعده‌ای است از جدم [[رسول خدا]] {{صل}} که خلافی در آن نیست».

[[حضرت سیدالشهداء]] {{ع}} در دوم [[محرم]] الحرام سال ۶۱ه‍.ق وارد سرزمین کربلا شدند و پس از توقف کوتاهی در میان [[یاران]] و همراهان خود قرار گرفته و این [[خطبه]] را ایراد فرمودند: {{متن حدیث|أما بعد، فقد نزل بنا من الأمر ما قد ترون و إن الدنيا قد تغيّرت و تنكّرت و أدبر معروفها و لم يبق منها إلا صبابة كصبابة الإناء و خسيس عيش كالمرعى الوبيل. ألا ترون إلى الحق لا يعمل به و إلى الباطل لا يتناهى عنه، ليرغب المؤمن في لقاء الله، فإني لا أرى الموت إلا سعادة و الحياة مع الظالمين إلا برما. الناس عبيد الدنيا و الدين لعق على ألسنتهم، يحوطونه ما درّت معايشهم، فإذا محّصوا بالبلاء قلّ الدّيّانون}}؛ «اما بعد، پیشامد ما همین است که می‌بینید؛ جداً اوضاع [[زمان]] دگرگون گردیده، [[زشتی‌ها]] آشکار و نیکی‎ها و فضلیت‌ها از محیط ما رخت بر بسته است، از [[فضائل انسانی]] باقی نمانده است مگر اندکی، مانند قطرات ته مانده ظرف آب. [[مردم]] در [[زندگی]] ننگین و ذلت‌باری به سر می‌برند که نه به [[حق]]، عمل و نه از [[باطل]] روگردانی می‌شود. [[شایسته]] است که در چنین محیط ننگین، شخص با [[ایمان]] و [[فضیلت]]، [[فداکاری]] و [[جانبازی]] کند و به سوی [[فیض]] [[دیدار]] پروردگارش بشتابد، من در چنین محیط ذلت‌باری [[مرگ]] را جز [[سعادت]] و [[خوشبختی]] و زندگی با این [[ستمگران]] را چیزی جز [[رنج]] و نکبت نمی‌دانم. این مردم برده‌های [[دنیا]] هستند و [[دین]] لقلقه زبانشان می‌باشد، [[حمایت]] و [[پشتیبانی]] آنان از دین تا آنجاست که زندگیشان در [[رفاه]] است و آنگاه که در بوته [[امتحان]] قرار گیرند، [[دینداران]]، کم خواهند بود».

بنا بر نقل [[تاریخ]]، عصر [[روز]] [[پنج شنبه]] نهم [[ماه محرم]] به [[فرمان]] [[عمر سعد]]، [[لشکر]] باطل علیه [[سپاه حق]] آماده [[نبرد]] شد. [[امام حسین]] {{ع}} که بر شمشیرش تکیه داده بود و [[خواب]] خفیفی بر چشمانش چیره شده بود، به خواهرش جناب [[زینب کبری]] فرمود: {{متن حدیث| إنّي رأيت رسول الله {{صل}} في المنام فقال لي إنك طائر إلينا عن قريب}}؛ «من جدم [[رسول خدا]] {{صل}} را در خواب دیدم که فرمود: فرزندم به زودی به نزد ما خواهی آمد!»
آنگاه حضرت، برادرش [[اباالفضل]] را خطاب قرار داده و فرمود: برو از این‎ها سؤال کن چه برنامه‌ای دارند و بعد که فهمید قصد [[حمله]] دارند به برادرش فرمود: {{متن حدیث|ارْكَبْ بِنَفْسِي أَنْتَ يَا أَخِي حَتَّى تَلْقَاهُمْ وَ تَقُولَ لَهُمْ مَا لَكُمْ وَ مَا بَدَا لَكُمْ وَ تَسْأَلَهُمْ عَمَّا جَاءَ بِهِمْ... ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تُؤَخِّرَهُمْ إِلَى الْغُدْوَةِ وَ تَدْفَعَهُمْ عَنَّا الْعَشِيَّةَ لَعَلَّنَا نُصَلِّي لِرَبِّنَا اللَّيْلَةَ وَ نَدْعُوهُ وَ نَسْتَغْفِرُهُ فَهُوَ يَعْلَمُ أَنِّي قَدْ أُحِبُّ الصَّلَاةَ لَهُ وَ تِلَاوَةَ كِتَابِهِ وَ الدُّعَاءَ وَ الِاسْتِغْفَارَ}}؛ «به سوی آنان باز گرد و اگر توانستی امشب را مهلت بگیر و [[جنگ]] را به فردا موکول کن تا ما امشب را به [[نماز]] و [[استغفار]] و [[مناجات]] با پروردگارمان بپردازیم؛ زیرا [[خدا]] می‌داند من به نماز و [[قرائت قرآن]] و استغفار و مناجات با [[پروردگار]] عالاقه شدید دارم».