خطبه ۱۸۲ نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۷

2023-04-10T13:07:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه~~/بالا~~}} == مقدمه ==		{{مدخل مرتبط
	* [[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.		\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

			== مقدمه ==
			[[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.

	== منابع [[خطبه]] ==		== منابع [[خطبه]] ==
	* پیش از رضی، متن [[خطبه]] در نسخه‌ای یافت نشده است، اما مفاهیم والای [[خطبه]] و [[هم‌بستگی]] سبک عبارات [[خطبه]] با [[کلام امام]] و نیز [[موثق]] بودن [[شریف رضی]] در [[نقل]] [[روایت]]، جای شبهه‌ای در انتساب این [[خطبه]] به [[امام]] باقی نمی‌گذارد.		پیش از رضی، متن [[خطبه]] در نسخه‌ای یافت نشده است، اما مفاهیم والای [[خطبه]] و [[هم‌بستگی]] سبک عبارات [[خطبه]] با [[کلام امام]] و نیز [[موثق]] بودن [[شریف رضی]] در [[نقل]] [[روایت]]، جای شبهه‌ای در انتساب این [[خطبه]] به [[امام]] باقی نمی‌گذارد.

	== مطالب مهم [[خطبه]] ==		== مطالب مهم [[خطبه]] ==
	# [[ستایش]] و توصیف [[خداوند]]؛		# [[ستایش]] و توصیف [[خداوند]]؛
خط ۱۱:		خط ۲۰:
	# تأکید بر [[عمل‌گرایی]] و [[آزمایش الهی]]؛		# تأکید بر [[عمل‌گرایی]] و [[آزمایش الهی]]؛
	# [[انذار]] [[مردمان]] از [[عذاب الهی]].		# [[انذار]] [[مردمان]] از [[عذاب الهی]].

	== فرازی از [[خطبه]] ==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.		و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.
	* ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.
			ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۳:		خط ۳۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:خطبه‌های نهج البلاغه]]
	~~[[رده:خطبه 182 نهج البلاغه]]~~
	~~[[رده:مدخل~~ نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:41:55Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== فرازی از [[خطبه]] ==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.		* و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.
	* ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.		* ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:26:10Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}==مقدمه==		{{نهج البلاغه/بالا}} == مقدمه ==
	* [[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.		* [[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.
	==منابع [[خطبه]]==		== منابع [[خطبه]] ==
	*پیش از رضی، متن [[خطبه]] در نسخه‌ای یافت نشده است، اما مفاهیم والای [[خطبه]] و [[هم‌بستگی]] سبک عبارات [[خطبه]] با [[کلام امام]] و نیز [[موثق]] بودن [[شریف رضی]] در [[نقل]] [[روایت]]، جای شبهه‌ای در انتساب این [[خطبه]] به [[امام]] باقی نمی‌گذارد.		* پیش از رضی، متن [[خطبه]] در نسخه‌ای یافت نشده است، اما مفاهیم والای [[خطبه]] و [[هم‌بستگی]] سبک عبارات [[خطبه]] با [[کلام امام]] و نیز [[موثق]] بودن [[شریف رضی]] در [[نقل]] [[روایت]]، جای شبهه‌ای در انتساب این [[خطبه]] به [[امام]] باقی نمی‌گذارد.
	==مطالب مهم [[خطبه]]==		== مطالب مهم [[خطبه]] ==
	# [[ستایش]] و توصیف [[خداوند]]؛		# [[ستایش]] و توصیف [[خداوند]]؛
	#بیان [[توحید]]؛		# بیان [[توحید]]؛
	#توصیف [[قرآن]]؛		# توصیف [[قرآن]]؛
	#سفارش به رعایت [[حدود الهی]] و تقواپیشگی؛		# سفارش به رعایت [[حدود الهی]] و تقواپیشگی؛
	#تأکید بر [[مرگ‌آگاهی]] و آماده شدن برای [[سفر آخرت]]؛		# تأکید بر [[مرگ‌آگاهی]] و آماده شدن برای [[سفر آخرت]]؛
	#تأکید بر [[عمل‌گرایی]] و [[آزمایش الهی]]؛		# تأکید بر [[عمل‌گرایی]] و [[آزمایش الهی]]؛
	# [[انذار]] [[مردمان]] از [[عذاب الهی]].		# [[انذار]] [[مردمان]] از [[عذاب الهی]].
	==فرازی از [[خطبه]]==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	*و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.		* و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.
	*ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.		* ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

2022-08-04T05:59:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}~~{{امامت}}~~		{{نهج البلاغه/بالا}}==مقدمه==
	==مقدمه==
	* [[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.		* [[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.
	==منابع [[خطبه]]==		==منابع [[خطبه]]==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:55:01Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}		{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.		* [[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.
	==منابع [[خطبه]]==		==منابع [[خطبه]]==
	*پیش از رضی، متن [[خطبه]] در نسخه‌ای یافت نشده است، اما مفاهیم والای [[خطبه]] و [[هم‌بستگی]] سبک عبارات [[خطبه]] با [[کلام امام]] و نیز [[موثق]] بودن [[شریف رضی]] در [[نقل]] [[روایت]]، جای شبهه‌ای در انتساب این [[خطبه]] به [[امام]] باقی نمی‌گذارد.		*پیش از رضی، متن [[خطبه]] در نسخه‌ای یافت نشده است، اما مفاهیم والای [[خطبه]] و [[هم‌بستگی]] سبک عبارات [[خطبه]] با [[کلام امام]] و نیز [[موثق]] بودن [[شریف رضی]] در [[نقل]] [[روایت]]، جای شبهه‌ای در انتساب این [[خطبه]] به [[امام]] باقی نمی‌گذارد.
	==مطالب مهم [[خطبه]]==		==مطالب مهم [[خطبه]]==
	#[[ستایش]] و توصیف [[خداوند]]؛		# [[ستایش]] و توصیف [[خداوند]]؛
	#بیان [[توحید]]؛		#بیان [[توحید]]؛
	#توصیف [[قرآن]]؛		#توصیف [[قرآن]]؛
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	#تأکید بر [[مرگ‌آگاهی]] و آماده شدن برای [[سفر آخرت]]؛		#تأکید بر [[مرگ‌آگاهی]] و آماده شدن برای [[سفر آخرت]]؛
	#تأکید بر [[عمل‌گرایی]] و [[آزمایش الهی]]؛		#تأکید بر [[عمل‌گرایی]] و [[آزمایش الهی]]؛
	#[[انذار]] [[مردمان]] از [[عذاب الهی]].		# [[انذار]] [[مردمان]] از [[عذاب الهی]].
	==فرازی از [[خطبه]]==		==فرازی از [[خطبه]]==
	*و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.		*و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:26:33Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	*و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.		*و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.
	*ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.		*ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:12:16Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	*و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.		*و بدانید که با این پوست نازک، [[شکیبایی]] بر [[آتش]] نیست، پس بر خویشتن [[رحمت]] آورید. همانا که [[نفوس]] خویش را در مصیبت‌های [[دنیا]] آزموده‌اید. آیا بی‌تابی یکی از خودتان را دیده‌اید، وقتی خاری بر او می‌خلد و از لغزیدنی که بدنش را خون‌آلود سازد و ریگی داغ که او را بسوزاند. پس حال چگونه است وقتی کسی میان دو تاوه [[آتش]] باشد و هم‌خوابه سنگ سوزان و هم‌نشین دیو [[سرکش]]. آیا می‌آنید مالک [[دوزخ]] که موکل بر [[آتش]] است وقتی از [[آتش]] [[خشم]] گیرد، از [[خشم]] او قسمتی از [[آتش]] قسمت دیگر را فرو می‌کوبد و هنگامی‌که [[آتش]] را زجر دهد شراره آن بین درهای [[دوزخ]] به نالش درآید و برجهد.
	*ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.		*ای پیر [[کهن‌سال]] که [[پیری]] و [[سستی]] در دامنت آویخته است، چونی، وقتی که طوقه‌های [[آتش]] به استخوان‌های گردنت پیوست و غل و زنجیر که دو دست را به گردن می‌پیوندد در گوشت بدنت فرو رفت چندان که گوشت بازوها را بخورد. پس ای گروه [[بندگان]]، [[خدا]] [و باز هم] [[خدا]] [را در نظر داشته باشید] حالی که سلامتید در تندرستی پیش از رنجوری و در فراخی پیش از تنگی. بکوشید تا پیش از آن‌که گروگان‌ها بسته شوند، گردن‌های خود را آزاد کنید. [[خواب]] را از چشم برانید، شکم‌ها را لاغر سازید، قدم‌های خود را به کار گیرید، [[مال]] خود را [[انفاق]] کنید و از [[آسایش]] کالبدهای خود برای [[آخرت]] مایه بگذارید تا با آن به [[نفس]] خود [[بخشندگی]] داشته باشید و با این [[بخشندگی]] از آن [[بخل]] مورزید. همانا که [[خدای سبحان]] در [[کلام]] بزرگوار خود فرماید: "اگر [[خدا]] را [[یاری]] دهید، شما را [[یاری]] دهد و قدم‌های شما را [[استوار]] گرداند." نیز فرماید: "کیست که [[خدا]] را قرض [[نیکو]] دهد، پس [[ثواب]] آن را برای او زیاده گرداند و مر او را مزدی با [[کرامت]] باشد." پس [[حضرت]] باری از روی [[خواری]] از شما [[یاری]] نخواست، چه، لشکرهای آسمان‌ها و [[زمین]] او را راست و از سر کمی و دشواری از شما قرض نطلبید. از شما [[یاری]] خواست، حالی‌که [[سپاهیان]] آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست چیره و توانا و کاراستوار. از شما قرض طلبید، حالی‌که گنجینه‌های آسمان‌ها و [[زمین]] مر اوراست و اوست بی‌نیاز و ستوده. همانا [[اراده]] فرمود تا [[آزمایش]] کند که [[کردار]] کدام‌یک از شما نیکوتر است. پس به عمل‌های [[شایسته]] خود شتاب کنید تا در سرای [[خدا]] با [[همسایگان]] [[خدا]] باشید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 356-357.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

2022-01-01T12:00:25Z

جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}		{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.		*[[خطبه]] ۱۸۲ شامل مفاهیمی چند از [[معارف الهی]] است. [[امام]] {{ع}} در فرازی از این [[خطبه]] با اشاره به ثبت و ضبط [[کردار]] [[مردمان]] نزد [[خداوند]] و احاطه کامل [[پروردگار]] بر عمل [[بندگان]]، [[مردمان]] را به‌سوی [[مرگ‌آگاهی]] [[هدایت]] می‌کند تا پیش از فرارسیدن [[مرگ]]، فرصت [[توبه]] را از دست ندهند. [[امام]] [[مردمان]] را مانند کسی به تصویر می‌کشد که بار سفر بسته و در آستانه ترک مسافرخانه‌ای است که البته خانه او نیست. او باید برای سفر خویش زاد و توشه‌ای فراهم آورد و خود را برای کوچیدن آماده سازد. [[امام]] بر [[آرزوهای دراز]] و دامن‌گیر [[انسان‌ها]] اشاره دارد که موجب تأخیر در استفاده از فرصت [[توبه]] می‌شود و ممکن است در این حین [[مرگ]] گریبان [[انسان]] را بگیرد و تمام فرصت‌های [[انسان]] تمام شود.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:21:38Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۵۱
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T16:10:48Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۴۰
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==