خطبه ۱۸۹ نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* فرازی از خطبه */

2024-06-12T07:52:23Z

فرازی از خطبه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== فرازی از [[خطبه]] ==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن~~]]]~~ دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.		[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و بهار (خرمی) اهل زمان و سربلندی مددکاران و سرافرازی یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] بدن خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [قرآن دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.

	[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۳۵۹-۳۶۰.</ref>.		[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۳۵۹-۳۶۰.</ref>.

Bahmani در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۱

2024-06-12T07:51:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه~~/بالا~~}} == مقدمه ==		{{مدخل مرتبط
	* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و وصف [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.		\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

			== مقدمه ==
			[[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و وصف [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن حمایت کنند.

	== مطالب مهم [[خطبه]] ==		== مطالب مهم [[خطبه]] ==
	# [[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛		# [[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛
خط ۷:		خط ۱۵:
	# توصیف [[قرآن]]؛		# توصیف [[قرآن]]؛
	# توصیف [[جهان]] در زمان [[بعثت]] [[پیامبر]].		# توصیف [[جهان]] در زمان [[بعثت]] [[پیامبر]].

	== فرازی از [[خطبه]] ==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* [[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.		[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.
	* [[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ~~ج۱،~~ ص ~~359~~-~~360~~.</ref>.
			[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه ج۱]]، ص ۳۵۹-۳۶۰.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید جمال‌الدین دین‌پرور\|دین‌پرور، سیدجمال‌الدین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:42:32Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۹:		خط ۹:
	== فرازی از [[خطبه]] ==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* [[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.		* [[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.
	* [[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.		* [[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T05:33:35Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}} == مقدمه ==		{{نهج البلاغه/بالا}} == مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.		* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و وصف [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.
	== مطالب مهم [[خطبه]] ==		== مطالب مهم [[خطبه]] ==
	# [[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛		# [[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:26:11Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}==مقدمه==		{{نهج البلاغه/بالا}} == مقدمه ==
	* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.		* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.
	==مطالب مهم [[خطبه]]==		== مطالب مهم [[خطبه]] ==
	# [[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛		# [[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛
	#سفارش به [[تقوا]]؛		# سفارش به [[تقوا]]؛
	#توصیف [[اسلام]] و بیان [[برتری]] آن بر دیگران [[ادیان]]؛		# توصیف [[اسلام]] و بیان [[برتری]] آن بر دیگران [[ادیان]]؛
	#توصیف [[قرآن]]؛		# توصیف [[قرآن]]؛
	#توصیف [[جهان]] در زمان [[بعثت]] [[پیامبر]].		# توصیف [[جهان]] در زمان [[بعثت]] [[پیامبر]].
	==فرازی از [[خطبه]]==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* [[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.		* [[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.
	* [[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.		* [[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

2022-08-04T05:59:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}~~{{امامت}}~~		{{نهج البلاغه/بالا}}==مقدمه==
	==مقدمه==
	* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.		* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.
	==مطالب مهم [[خطبه]]==		==مطالب مهم [[خطبه]]==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:55:03Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}		{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.		* [[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.
	==مطالب مهم [[خطبه]]==		==مطالب مهم [[خطبه]]==
	#[[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛		# [[حمد]] و ثنای [[خداوند]]؛
	#سفارش به [[تقوا]]؛		#سفارش به [[تقوا]]؛
	#توصیف [[اسلام]] و بیان [[برتری]] آن بر دیگران [[ادیان]]؛		#توصیف [[اسلام]] و بیان [[برتری]] آن بر دیگران [[ادیان]]؛
خط ۹:		خط ۹:
	#توصیف [[جهان]] در زمان [[بعثت]] [[پیامبر]].		#توصیف [[جهان]] در زمان [[بعثت]] [[پیامبر]].
	==فرازی از [[خطبه]]==		==فرازی از [[خطبه]]==
	*[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.		* [[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.
	*[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.		* [[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:26:56Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	*[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.		*[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.
	*[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.		*[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:13:11Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	*[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.		*[[خداوند سبحان]] آن بزرگوار را برای [[رسالت]] خود تبلیغ‌کننده و سبب [[بزرگواری]] [[امّت]] و [[بهار]] (خرمی) اهل زمان و [[سربلندی]] مددکاران و [[سرافرازی]] یارانش قرار داد. پس [[قرآن]] را به‌سوی او فرستاد. [[قرآن]] [[روشنایی]] [بی‌پایانی] است که قندیل‌های آن خاموش نمی‌شود، چراغی است که افروختگی آن فرو نمی‌نشیند، دریای است که ته آن پیدا نمی‌شود، راهی است که سیر در آن [[گمراهی]] ندارد و شعاعی است تابان که روشنی آن بی‌نور نمی‌شود. جداکننده است (میان [[حقّ]] و [[باطل]]) که [[دلیل]] آن ناچیز نخواهد شد، بنایی است که پایه‌های آن ویران نمی‌شود، بهبودی است که بیماری‌های (اهل) آن را [[خوف]] و بیمی نیست (زیرا بهبودی هرگونه [[بیماری]] است که پیش آید، خواه [[بیماری]] [[بدن]] خواه [[بیماری]] [[روح]])، ارجمندی است که یاری‌کنندگان آن [[شکست]] نمی‌خورند و حقّی است که مددکاران آن مغلوب نمی‌شوند. پس [[قرآن]]، کان [[ایمان]] و مرکز آن، چشمه‌های [[علم]] و دریاهای آن، بستان‌های دادگستری و حوض‌های آن، سنگ‌های بنای [[اسلام]] و پایه آن و بیابان‌های [[حقّ]] و دشت‌های هموار آن است. [[[قرآن]]] دریایی است که [[آب]] برندگان آن را خالی نمی‌کنند، چشمه‌ای است که کشندگان [[آب]] آن را کم نمی‌گردانند، آبشخوری است که واردین از آن نمی‌کاهند ([[دانشمندان]] به همه [[اسرار]] آن پی‌نخواهند برد). منزل‌هایی هستند که مسافرین راه آن‌ها را گم نمی‌کنند، نشانه‌هایی هستند که روندگان از آن‌ها [[نابینا]] نیستند و تپّه‌هایی هستند که روآورندگان از آ‌ن‌ها گذر نمی‌توانند کرد.
	*[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.		*[[خداوند]] آن را [[سیرابی]] [[تشنگی]] دانایان قرار داد و [[بهار]] دل‌های [[مجتهدان]]، مقصد راه‌های [[نیکان]]، دارویی که پس از آن دردی نمی‌ماند، [[روشنایی]] که [[تاریکی]] با آن نیست و ریسمانی که جای چنگ زدن آن محکم است، پناهگاهی که دژ بلند آن [[استوار]] است، ارجمندی کسی که آن را [[دوست]] دارد، [[صلح]] و ایمنی کسی که داخل آن شود، [[هدایت]] و [[رستگاری]] کسی که پیرو آن باشد، عذرخواه کسی که آن را به خود نسبت دهد، [[دلیل]] کسی که به آن سخن گوید، [[گواه]] کسی که به‌وسیله آن با [[دشمن]] جدال کند، فیروزی کسی که آن را [[حجّت]] آورد، نگه‌دارنده کسی که به آن عمل کند، مرکب تندرو کسی که آن را به کار وادارد، نشانه کسی که نشانه جویدی، سپر کسی که سپر گیرد، [[دانایی]] کسی که گوش دارد، خبر کسی که [[نقل]] کند و [[حکم]] کسی که (بین [[مردم]]) [[حکم]] کند (زیرا در هر امری [[قرآن]] [[حاکم]] به [[حقّ]] است و غیر آن را حکمی نیست، پس [[حکم]] به غیر [[قرآن]] نادرست است)<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 359-360.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

2022-01-01T12:00:27Z

جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}		{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.		*[[امام]] {{ع}} در این [[خطبه]] بر موضوع [[تقوای الهی]] و [[وصف]] [[دین اسلام]] تأکید دارد. [[خداوند]] [[دین اسلام]] را برای شناساندن خود و رشد [[انسان‌ها]] از میان همه [[ادیان]] برگزید. [[ادیان]] دیگر در پرتو [[دین کامل]] [[اسلام]] قرار دارند و [[معارف]] این [[دین]] بر [[ادیان]] دیگر [[برتری]] دارد. [[ارکان دین]] [[اسلام]] پایه‌های [[گمراهی]] را نابود کرد. [[خداوند]] رشته [[دین اسلام]] را محکم گرداند و اصل و اساس آن را از خطرات مصون داشت. [[شریعت اسلام]] هرگز کهنه نخواهد شد و [[اسلام]] [[دینی]] است برای همه زمان‌ها و مکان‌ها که همیشه [[چراغ هدایت]] را پیش روی انسان‌های سرگذشته قرار می‌دهد. بر [[مردمان]] است که [[دین حق]] را [[پیروی]] و از مواضع آن [[حمایت]] کنند.