خطبۀ ۲۲۶ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: تغییرمسیر به خطبه ۲۲۶ نهج البلاغه

2024-06-12T08:02:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{مدخل مرتبط~~		#تغییر_مسیر [[خطبه ۲۲۶ نهج البلاغه]]
	~~\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه~~
	~~\| عنوان مدخل =~~
	~~\| مداخل مرتبط =~~
	~~\| پرسش مرتبط =~~
	}}

	~~== مقدمه ==~~
	[[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.

	~~== فرازی از [[خطبه]] ==~~
	پدر و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:خطبه‌های~~ نهج البلاغه]]

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۳

2023-04-10T13:13:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه~~/بالا~~}} == مقدمه ==		{{مدخل مرتبط
	* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.		\| موضوع مرتبط = نهج البلاغه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط =
			}}

			== مقدمه ==
			[[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.

	== فرازی از [[خطبه]] ==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* [[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.		پدر و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		# [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۲:		خط ۲۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:خطبه‌های نهج البلاغه]]
	~~[[رده:خطبه 226 نهج البلاغه]]~~
	~~[[رده:مدخل~~ نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:42:09Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۲
خط ۲:		خط ۲:
	* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.		* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.
	== فرازی از [[خطبه]] ==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* [[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.		* [[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:32:57Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۲
خط ۶:		خط ۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:26:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}==مقدمه==		{{نهج البلاغه/بالا}} == مقدمه ==
	* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.		* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.
	==فرازی از [[خطبه]]==		== فرازی از [[خطبه]] ==
	* [[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.		* [[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

2022-08-04T06:00:10Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، مرحله دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}~~{{امامت}}~~		{{نهج البلاغه/بالا}}==مقدمه==
	==مقدمه==
	* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.		* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.
	==فرازی از [[خطبه]]==		==فرازی از [[خطبه]]==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:55:19Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}		{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.		* [[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.
	==فرازی از [[خطبه]]==		==فرازی از [[خطبه]]==
	*[[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.		* [[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:26:59Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۴:		خط ۴:
	==فرازی از [[خطبه]]==		==فرازی از [[خطبه]]==
	*[[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.		*[[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:12:57Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۴:		خط ۴:
	==فرازی از [[خطبه]]==		==فرازی از [[خطبه]]==
	*[[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.		*[[پدر]] و مادرم فدایت ای [[رسول خدا]]، به [[راستی]] که با ارتحالت رشته‌هایی گست که با [[مرگ]] هیچ کس نمی‌گسست، یعنی "[[نبوّت]]"، "[[اخبار غیبی]]" و "[[وحی]] آسمانی" همه از دست شد. [[مرگ]] تو از سویی ویژه است، یعنی به اندازه‌ای جان‌کاه و بزرگ است که دیگر [[مصیبت‌ها]] در برابر آن سهل و کوچک، و هر مصیبت‌زده، [[مصیبت]] خود را از یاد برَد؛ و از دیگر سو یکسان با دیگران، که [[اولاد آدم]] از عالی و دانی باید شربت [[مرگ]] بچشند و از این [[دنیا]] کوچ کنند. اگر نبود [[فرمان]] تو بر [[شکیبایی]] و [[نهی]] از بی‌تابی و ناشکیبایی، چشمه‌های اشکمان در ماتم تو می‌خشکید و [[بیماری]] [[فراق]] تو به درازا می‌کشید و اندوع و [[غم]] مقیم می‌شد، که این هر دو ناچیزند. امّا چه می‌شود کرد که این ناموس [[الهی]] است و گریز و گریزی از آن نیست. [[پدر]] و مادرم به فدایت، ما را در پیشگاه پروردگارت به یاد آر و در خاطرت نگاه دار<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 367-368.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

2022-01-01T12:00:08Z

جایگزینی متن - '{{امامت}} ==مقدمه==' به '{{امامت}} ==مقدمه=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}		{{نهج البلاغه/بالا}}{{امامت}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*[[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.		*[[خطبه]] ۲۲۶ درددلی حزن‌انگیز است که [[امام علی]] {{ع}} هنگام به‌خاک‌سپاری [[پیامبر]] {{صل}} با او در میان می‌نهد. [[امام علی]] {{ع}} در تمام لحظات [[زندگی]] [[پیامبر]] و نیز لحظات [[بیماری]] و [[احتضار]] در کنار [[پیامبر]] {{صل}} حضور داشت و دمی از آن وجود [[نورانی]] غافل نشد. او در تمام دوران حیات [[پیامبر]]، با وجود [[دانش]] و خِرَد فراوانی که داشت، امّا [[ادب]] [[علمی]] او چنین ایجاب می‌کرد که در زمان [[پیامبر]] همه گوش باشد و چشم. [[پیامبر]] در حالی [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد که سر در دامان [[علی]] داشت. پس از [[ارتحال]] آن بزرگوار، [[امام]] به [[غسل]] [[پیامبر]] و خاک‌سپاری آن پیکر [[پاک]] پرداخت. در این هنگام برخی در [[فکر]] [[جانشینی پیامبر]] و بر تن کردن قبای [[خلافت]]، امر تجهیز را فراموش کردند و ابتدا در [[مسجد]] سخن از زنده بودن و بازگشت [[پیامبر]] بر زبان راندند و پس از آن با اجتماع در [[سقیفه بنی‌ساعده]] قبای [[خلافت]] را از [[امام]] گرفتند و بر تن کردند.