خلافت فردی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۶

2025-06-07T04:36:09Z

Bahmani: /* جانشینی الهی با آغازی فردی و انتهایی جمعی */

2025-06-07T04:29:34Z

جانشینی الهی با آغازی فردی و انتهایی جمعی

Jaafari: /* منابع */

2025-04-14T06:27:12Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۷
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.		تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.

			==خلافت فردی==
			خلیفۀ [[خداوند]] آغاز راه [[جامعۀ بشری]] به سوی کمال است، و [[خلافت اجتماعی]] [[جامعۀ بشر]] در [[زمین]] به معنای [[بلوغ]] جامعۀ بشر و [[آمادگی]] او برای عمل به [[مسئولیت]] [[خلافت]] و [[جانشینی]] خداوند در زمین است.
			خلافت فردی خداوند در اصل، خلافت منحصر به فرد [[وجود مقدس]] [[رسول اکرم]] [[محمد مصطفی]]{{صل}} است، و خلافت [[انبیاء]] پیش از او به مقتضای آیۀ کریمۀ {{متن قرآن\|وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ}}<ref>«و آنگاه خداوند از پیامبران پیمان گرفت که چون به شما کتاب و حکمتی دادم سپس پیامبری نزدتان آمد که آن (کتاب) را که با شماست راست می‌شمارد، باید بدو ایمان آورید و باید او را یاوری کنید» سوره آل عمران، آیه ۸۱.</ref> خلافت تمهیدی است؛ یعنی خلافت زمینه‌ساز برای خلافت کبرای محمد{{صل}} است، و خلافت [[اوصیاء]] محمد{{صل}} تا خلافت [[خاتم الاوصیاء]] [[مهدی]] [[آل‌محمد]]{{ع}} خلافت امتدادی است؛ یعنی امتداد خلافت کبرای محمد{{صل}} است؛ زیرا مقتضای جانشینی و [[وصایت]] آنان از [[رسول خدا]]{{صل}} امتداد خلافت کبرای او در وجود مقدس [[ائمۀ طاهرین]] از اوصیاء محمد{{عم}} است.
			[[کلینی]] به سندش از [[حضرت رضا]]{{ع}} [[روایت]] می‌کند، که فرمود:
			{{متن حدیث\|الْأَئِمَّةُ خُلَفَاءُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي أَرْضِهِ}}<ref>اصول کافی، ج۱، ص۱۹۳.</ref>؛
			[[امامان]] [[جانشینان]] [[خدا]] در زمین‌اند.

			[[شریف رضی]] (ره) در [[نهج البلاغه]] از [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} روایت می‌کند، فرمود:
			{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ بَلَى، لَا تَخْلُو الْأَرْضُ مِنْ قَائِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّةٍ إِمَّا ظَاهِراً مَشْهُوراً وَ إِمَّا خَائِفاً مَغْمُوراً، لِئَلَّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَيِّنَاتُهُ، وَ كَمْ ذَا؟ وَ أَيْنَ أُولَئِكَ؟ أُولَئِكَ وَ اللَّهِ الْأَقَلُّونَ عَدَداً وَ الْأَعْظَمُونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْراً، يَحْفَظُ اللَّهُ بِهِمْ حُجَجَهُ وَ بَيِّنَاتِهِ، حَتَّى يُودِعُوهَا نُظَرَاءَهُمْ، وَ يَزْرَعُوهَا فِي قُلُوبِ أَشْبَاهِهِمْ هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقِيقَةِ الْبَصِيرَةِ وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْيَقِينِ، وَ اسْتَلَانُوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفُونَ، وَ أَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ، وَ صَحِبُوا الدُّنْيَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَى، أُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ الدُّعَاةُ إِلَى دِينِهِ}}<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۳۷.</ref>؛
			بار الها، آری [[زمین]] خالی از کسی که برای [[خدا]] [[حجت]] او را به پا دارد نخواهد بود، یا حجتی ظاهر و آشکار یا پنهان و نا آشکار، تا [[حجت‌های خداوند]] و [[دلایل]] روشن او نابود نشوند؛ لکن این چند و اینان کجایند؟! آنان به خدا [[سوگند]] اندک شماران و بلند پایگان نزد خدایند به وسیلۀ آنان [[خداوند]] [[حجت‌ها]] و دلایل روشن خود را [[پاسداری]] می‌کند تا آنها را به نظائر خود بسپارند، و در [[دل]] اشباه خود بکارند، [[دانش]] همراه با [[بصیرت]] [[ناب]] بر آنها تاخته، و [[روح]] [[یقین]] را بی‌واسطه دریافته‌اند، آنچه را [[مترفین]] دشوار و ناهموار می‌پندارند نرم و هموار یافته، و با آنچه [[جاهلان]] [[بیگانه]] می‌شمارند آشنا و مأنوس‌اند، در [[دنیا]] با پیکر‌هایی زیسته‌اند که [[جان]] آنها به جایگاه برین آویخته است، آنانند [[جانشینان]] خداوند در زمین، و داعیان به سوی [[دین]] او.<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۳ (کتاب)\|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۳، ص ۶۷</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]		# [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]
			# [[پرونده:1100460.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۳ (کتاب)\|'''فقه نظام سیاسی اسلام ج۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-07-01T07:31:45Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۱
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:خلافت]]		[[رده:خلافت الهی]]

Bahmani در ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۱

2023-07-01T07:31:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[خلافت فردی در قرآن]] - [[خلافت فردی در حدیث]] - [[خلافت فردی در جامعه‌شناسی اسلامی]]~~ \| پرسش مرتبط = ~~خلافت فردی (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = خلافت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	== [[جانشینی الهی]] با آغازی فردی و انتهایی جمعی ==		== [[جانشینی الهی]] با آغازی فردی و انتهایی جمعی ==
	* آغاز [[جانشینی]] [[انسان]] از [[خدا]] به صورت فردی بود، اما در نهایت این [[جانشینی]] به صورت جمعی است؛ زیرا [[خداوند]] "[[استخلاف]] جمعی" را [[اراده]] کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الأَرْضِ}}<ref>«خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده است که آنان را به یقین در زمین جانشین می‌گرداند» سوره نور، آیه ۵۵.</ref>.		آغاز [[جانشینی]] [[انسان]] از [[خدا]] به صورت فردی بود، اما در نهایت این [[جانشینی]] به صورت جمعی است؛ زیرا [[خداوند]] "[[استخلاف]] جمعی" را [[اراده]] کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الأَرْضِ}}<ref>«خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده است که آنان را به یقین در زمین جانشین می‌گرداند» سوره نور، آیه ۵۵.</ref>.
	* البته [[جانشینی]] جمعی با [[رهبری امام]] [[معصوم]] - که از طرف [[خدا]] مشخص می‌شود - آغاز می‌شود. او با [[رهبری]] خاص خود امتی را پرورش می‌دهد که [[توانایی]] [[اقامه عدل]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]] دارند {{متن قرآن\|كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ}}<ref>«شما بهترین گروهی بوده‌اید که (به عنوان سرمشق) برای مردم پدیدار شده‌اید؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از (کار) ناپسند باز می‌دارید» سوره آل عمران، آیه ۱۱۰.</ref>.
	* با گذر از این مسیر تربیتیِ کامل است که [[جانشینی]] جمعی شکل می‌گیرد و [[امت اسلامی]] اعم از [[رئیس]] و مرئوس، [[امام]] و [[مأموم]] دنبال [[حق]] و [[عدل]] هستند و بدین سبب [[جانشین خدا]] روی [[زمین]] هستند {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا}}<ref>«و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد» سوره بقره، آیه ۱۴۳.</ref>.		البته [[جانشینی]] جمعی با [[رهبری امام]] [[معصوم]] - که از طرف [[خدا]] مشخص می‌شود - آغاز می‌شود. او با [[رهبری]] خاص خود امتی را پرورش می‌دهد که [[توانایی]] [[اقامه عدل]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]] دارند {{متن قرآن\|كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ}}<ref>«شما بهترین گروهی بوده‌اید که (به عنوان سرمشق) برای مردم پدیدار شده‌اید؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از (کار) ناپسند باز می‌دارید» سوره آل عمران، آیه ۱۱۰.</ref>.
	* در واقع، [[اراده]] جمعی [[مردم]] بر [[یاری]] و [[پیروی]] از [[رهبری الهی]] است که [[جانشینی]] جمعی را محقق می‌سازد و در این هنگام، [[هدف]] بزرگ از [[جانشینی]] [[انسان]] بر [[زمین]] به دست می‌آید. آن [[هدف]] عبارت است از: آبادی [[زمین]]، [[آسایش]] و [[رفاه]] فراگیر و [[سعادت]] نهایی. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.
	* اما اگر [[مردم]] از [[رهبری الهی]] و [[پیروی]] از او سر باز زنند، دچار عواقبی تلخ می‌شوند که در [[آینده]] گریبان آنان را می‌گیرد. در ادامه [[آیه]] گذشته می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَلَكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ}}<ref>«اما (پیام ما را) دروغ شمردند بنابراین برای آنچه می‌کردند آنان را فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.		با گذر از این مسیر تربیتیِ کامل است که [[جانشینی]] جمعی شکل می‌گیرد و [[امت اسلامی]] اعم از [[رئیس]] و مرئوس، [[امام]] و [[مأموم]] دنبال [[حق]] و [[عدل]] هستند و بدین سبب [[جانشین خدا]] روی [[زمین]] هستند {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا}}<ref>«و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد» سوره بقره، آیه ۱۴۳.</ref>.
	* این [[عاقبت]] دردناک نتیجه دوری از [[هدایت]] [[خدا]] و [[پیروی]] نکردن از [[رهبری الهی]] است. بنابراین [[انسان]]، خود [[مسئول]] آثار تلخی است که از سوء اختیارش سرچشمه می‌گیرد. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَّا حُمِّلْتُمْ وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«بگو: از خداوند فرمانبرداری کنید و از پیامبر فرمان برید و اگر رو بگردانید جز این نیست که آنچه بر گردن او نهاده‌اند بر اوست و آنچه بر گردن شما نهاده‌اند بر شماست و اگر از او فرمان برید راهیاب می‌شوید و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ * ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى‌ عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَايَشْعُرُونَ}}<ref>«و ما در هیچ دیاری پیامبری نفرستادیم مگر آنکه مردمش را به سختی و رنج دچار کردیم باشد که (به درگاه خدا) لابه کنند * سپس به جای خشکسالی، فراوانی آوردیم تا بسیار شدند و گفتند: به پدران ما (نیز) رنج و شادی رسیده است؛ ناگاه آنان را در حالی که خود آگاه نبودند فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۴-۹۵.</ref>.
	* این دو [[آیه]] بر این دلالت دارند که [[سنت الهی]] بر [[جامعه انسانی]] [[حاکم]] است و به [[تربیت]] و [[آماده‌سازی]] او برای پذیرش [[مسئولیت]] [[جانشین]] [[الهی]] و [[اطاعت]] از [[رهبری الهی]] تا [[برپایی عدل]] و [[تقوا]] بر [[زمین]] می‌پردازد.		در واقع، [[اراده]] جمعی [[مردم]] بر [[یاری]] و [[پیروی]] از [[رهبری الهی]] است که [[جانشینی]] جمعی را محقق می‌سازد و در این هنگام، [[هدف]] بزرگ از [[جانشینی]] [[انسان]] بر [[زمین]] به دست می‌آید. آن [[هدف]] عبارت است از: آبادی [[زمین]]، [[آسایش]] و [[رفاه]] فراگیر و [[سعادت]] نهایی. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.
	* این دو [[آیه]] از [[آزمایش الهی]] نسبت به [[امت]] [[انبیا]] برای [[بیداری]]، هشیاری، [[تربیت]] و [[آماده سازی]] آنان حکایت می‌کنند تا شاید مسئولیت‌های بزرگ خود نسبت به [[پیامبران]] را جامه عمل پوشانند و از آنان [[پیروی]] کرده و در راه تشکیل [[جامعه الهی]] [[عادل]] روی [[زمین]] به آنان [[یاری]] رسانند.
	* [[قرآن کریم]]، [[رهبری الهی]] - که منّت [[خداوند]] بر [[جامعه بشری]] است - را به عنوان "[[اتمام نعمت]] [[الهی]]" بر [[انسان]] معرفی می‌کند و بر [[نعمت]] تام بودن آن تأکید می‌کند؛ آن‌جا که [[یعقوب]] پسرش [[یوسف]] را مورد خطاب قرار داد و گفت: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref>«متن ترجمه» سوره یوسف، آیه ۶.</ref>.		اما اگر [[مردم]] از [[رهبری الهی]] و [[پیروی]] از او سر باز زنند، دچار عواقبی تلخ می‌شوند که در [[آینده]] گریبان آنان را می‌گیرد. در ادامه [[آیه]] گذشته می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَلَكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ}}<ref>«اما (پیام ما را) دروغ شمردند بنابراین برای آنچه می‌کردند آنان را فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.
	* [[خداوند]] پس از اعلام عمومی [[امامت علی]] توسط [[پیامبر اکرم]] فرمود: {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>. {{متن قرآن\|وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ * كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِّنكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا}}<ref>«متن ترجمه» سوره بقره، آیه ۱۵۰-۱۵۱.</ref>.
	* تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.		این [[عاقبت]] دردناک نتیجه دوری از [[هدایت]] [[خدا]] و [[پیروی]] نکردن از [[رهبری الهی]] است. بنابراین [[انسان]]، خود [[مسئول]] آثار تلخی است که از سوء اختیارش سرچشمه می‌گیرد. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَّا حُمِّلْتُمْ وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«بگو: از خداوند فرمانبرداری کنید و از پیامبر فرمان برید و اگر رو بگردانید جز این نیست که آنچه بر گردن او نهاده‌اند بر اوست و آنچه بر گردن شما نهاده‌اند بر شماست و اگر از او فرمان برید راهیاب می‌شوید و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ * ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى‌ عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَايَشْعُرُونَ}}<ref>«و ما در هیچ دیاری پیامبری نفرستادیم مگر آنکه مردمش را به سختی و رنج دچار کردیم باشد که (به درگاه خدا) لابه کنند * سپس به جای خشکسالی، فراوانی آوردیم تا بسیار شدند و گفتند: به پدران ما (نیز) رنج و شادی رسیده است؛ ناگاه آنان را در حالی که خود آگاه نبودند فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۴-۹۵.</ref>.

			این دو [[آیه]] بر این دلالت دارند که [[سنت الهی]] بر [[جامعه انسانی]] [[حاکم]] است و به [[تربیت]] و [[آماده‌سازی]] او برای پذیرش [[مسئولیت]] [[جانشین]] [[الهی]] و [[اطاعت]] از [[رهبری الهی]] تا [[برپایی عدل]] و [[تقوا]] بر [[زمین]] می‌پردازد.

			این دو [[آیه]] از [[آزمایش الهی]] نسبت به [[امت]] [[انبیا]] برای [[بیداری]]، هشیاری، [[تربیت]] و [[آماده سازی]] آنان حکایت می‌کنند تا شاید مسئولیت‌های بزرگ خود نسبت به [[پیامبران]] را جامه عمل پوشانند و از آنان [[پیروی]] کرده و در راه تشکیل [[جامعه الهی]] [[عادل]] روی [[زمین]] به آنان [[یاری]] رسانند.

			[[قرآن کریم]]، [[رهبری الهی]] - که منّت [[خداوند]] بر [[جامعه بشری]] است - را به عنوان "[[اتمام نعمت]] [[الهی]]" بر [[انسان]] معرفی می‌کند و بر [[نعمت]] تام بودن آن تأکید می‌کند؛ آن‌جا که [[یعقوب]] پسرش [[یوسف]] را مورد خطاب قرار داد و گفت: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref>«متن ترجمه» سوره یوسف، آیه ۶.</ref>.

			[[خداوند]] پس از اعلام عمومی [[امامت علی]] توسط [[پیامبر اکرم]] فرمود: {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>. {{متن قرآن\|وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ * كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِّنكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا}}<ref>«متن ترجمه» سوره بقره، آیه ۱۵۰-۱۵۱.</ref>.

			تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]		# [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۲:		خط ۳۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:خلافت ~~فردی~~]]		[[رده:خلافت]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:28:47Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T06:55:51Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[خلافت فردی در قرآن]] - [[خلافت فردی در حدیث]] - [[خلافت فردی در جامعه‌شناسی اسلامی]] \| پرسش مرتبط = خلافت فردی (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[خلافت فردی در قرآن]] - [[خلافت فردی در حدیث]] - [[خلافت فردی در جامعه‌شناسی اسلامی]] \| پرسش مرتبط = خلافت فردی (پرسش)}}

خط ۱۱:		خط ۱۰:
	*این دو [[آیه]] بر این دلالت دارند که [[سنت الهی]] بر [[جامعه انسانی]] [[حاکم]] است و به [[تربیت]] و [[آماده‌سازی]] او برای پذیرش [[مسئولیت]] [[جانشین]] [[الهی]] و [[اطاعت]] از [[رهبری الهی]] تا [[برپایی عدل]] و [[تقوا]] بر [[زمین]] می‌پردازد.		*این دو [[آیه]] بر این دلالت دارند که [[سنت الهی]] بر [[جامعه انسانی]] [[حاکم]] است و به [[تربیت]] و [[آماده‌سازی]] او برای پذیرش [[مسئولیت]] [[جانشین]] [[الهی]] و [[اطاعت]] از [[رهبری الهی]] تا [[برپایی عدل]] و [[تقوا]] بر [[زمین]] می‌پردازد.
	*این دو [[آیه]] از [[آزمایش الهی]] نسبت به [[امت]] [[انبیا]] برای [[بیداری]]، هشیاری، [[تربیت]] و [[آماده سازی]] آنان حکایت می‌کنند تا شاید مسئولیت‌های بزرگ خود نسبت به [[پیامبران]] را جامه عمل پوشانند و از آنان [[پیروی]] کرده و در راه تشکیل [[جامعه الهی]] [[عادل]] روی [[زمین]] به آنان [[یاری]] رسانند.		*این دو [[آیه]] از [[آزمایش الهی]] نسبت به [[امت]] [[انبیا]] برای [[بیداری]]، هشیاری، [[تربیت]] و [[آماده سازی]] آنان حکایت می‌کنند تا شاید مسئولیت‌های بزرگ خود نسبت به [[پیامبران]] را جامه عمل پوشانند و از آنان [[پیروی]] کرده و در راه تشکیل [[جامعه الهی]] [[عادل]] روی [[زمین]] به آنان [[یاری]] رسانند.
	*[[قرآن کریم]]، [[رهبری الهی]] - که منّت [[خداوند]] بر [[جامعه بشری]] است - را به عنوان "[[اتمام نعمت]] [[الهی]]" بر [[انسان]] معرفی می‌کند و بر [[نعمت]] تام بودن آن تأکید می‌کند؛ آن‌جا که [[یعقوب]] پسرش [[یوسف]] را مورد خطاب قرار داد و گفت: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref>«متن ترجمه» سوره یوسف، آیه ۶.</ref>.		* [[قرآن کریم]]، [[رهبری الهی]] - که منّت [[خداوند]] بر [[جامعه بشری]] است - را به عنوان "[[اتمام نعمت]] [[الهی]]" بر [[انسان]] معرفی می‌کند و بر [[نعمت]] تام بودن آن تأکید می‌کند؛ آن‌جا که [[یعقوب]] پسرش [[یوسف]] را مورد خطاب قرار داد و گفت: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref>«متن ترجمه» سوره یوسف، آیه ۶.</ref>.
	[[خداوند]] پس از اعلام عمومی [[امامت علی]] توسط [[پیامبر اکرم]] فرمود: {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>. {{متن قرآن\|وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِّنكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا}}<ref>«متن ترجمه» سوره بقره، آیه ۱۵۰-۱۵۱.</ref>.		* [[خداوند]] پس از اعلام عمومی [[امامت علی]] توسط [[پیامبر اکرم]] فرمود: {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>. {{متن قرآن\|وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ * كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِّنكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا}}<ref>«متن ترجمه» سوره بقره، آیه ۱۵۰-۱۵۱.</ref>.
	*تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.		*تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.

خط ۲۳:		خط ۲۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:خلافت فردی]]		[[رده:خلافت فردی]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:06:08Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[خلافت فردی در قرآن]] - [[خلافت فردی در حدیث]] - [[خلافت فردی در جامعه‌شناسی اسلامی]] \| پرسش مرتبط = خلافت فردی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[خلافت فردی در قرآن]] - [[خلافت فردی در حدیث]] - [[خلافت فردی در جامعه‌شناسی اسلامی]] ~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[خلافت فردی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==[[جانشینی الهی]] با آغازی فردی و انتهایی جمعی==		==[[جانشینی الهی]] با آغازی فردی و انتهایی جمعی==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:23:18Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۵۳
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	*تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.		*تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه بشری]]، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی]] [[خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با تعیین [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]		* [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T16:13:08Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۴۳
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]		* [[پرونده:11235.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|'''مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۹
خط ۲:		خط ۲:

	== [[جانشینی الهی]] با آغازی فردی و انتهایی جمعی ==		== [[جانشینی الهی]] با آغازی فردی و انتهایی جمعی ==
	آغاز [[جانشینی~~]] [[~~انسان]] از [[خدا]] به صورت فردی بود، اما در نهایت این [[جانشینی]] به صورت جمعی است؛ زیرا [[خداوند]] "[[استخلاف]] جمعی" را [[اراده]] کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الأَرْضِ}}<ref>«خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده است که آنان را به یقین در زمین جانشین می‌گرداند» سوره نور، آیه ۵۵.</ref>.		آغاز [[جانشینی انسان از خدا]] به صورت فردی بود، اما در نهایت این [[جانشینی]] به صورت جمعی است؛ زیرا [[خداوند]] "[[استخلاف]] جمعی" را [[اراده]] کرده و می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الأَرْضِ}}<ref>«خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده است که آنان را به یقین در زمین جانشین می‌گرداند» سوره نور، آیه ۵۵.</ref>.

	البته [[جانشینی]] جمعی با [[رهبری امام]] [[معصوم]] - که از طرف [[خدا]] مشخص می‌شود - آغاز می‌شود. او با [[رهبری]] خاص خود امتی را پرورش می‌دهد که [[توانایی]] [[اقامه عدل]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]] دارند {{متن قرآن\|كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ}}<ref>«شما بهترین گروهی بوده‌اید که (به عنوان سرمشق) برای مردم پدیدار شده‌اید؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از (کار) ناپسند باز می‌دارید» سوره آل عمران، آیه ۱۱۰.</ref>.		البته جانشینی جمعی با [[رهبری امام]] [[معصوم]] - که از طرف [[خدا]] مشخص می‌شود - آغاز می‌شود. او با [[رهبری]] خاص خود امتی را پرورش می‌دهد که [[توانایی]] [[اقامه عدل]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]] دارند {{متن قرآن\|كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ}}<ref>«شما بهترین گروهی بوده‌اید که (به عنوان سرمشق) برای مردم پدیدار شده‌اید؛ به کار پسندیده فرمان می‌دهید و از (کار) ناپسند باز می‌دارید» سوره آل عمران، آیه ۱۱۰.</ref>.

	با گذر از این مسیر تربیتیِ کامل است که [[جانشینی]] جمعی شکل می‌گیرد و [[امت اسلامی]] اعم از [[رئیس]] و مرئوس، [[امام]] و [[مأموم]] دنبال [[حق]] و [[عدل]] هستند و بدین سبب [[جانشین خدا]] روی [[زمین]] هستند {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا}}<ref>«و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد» سوره بقره، آیه ۱۴۳.</ref>.		با گذر از این مسیر تربیتیِ کامل است که جانشینی جمعی شکل می‌گیرد و [[امت اسلامی]] اعم از [[رئیس]] و مرئوس، [[امام]] و [[مأموم]] دنبال [[حق]] و [[عدل]] هستند و بدین سبب [[جانشین خدا]] روی [[زمین]] هستند {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا}}<ref>«و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد» سوره بقره، آیه ۱۴۳.</ref>.

	در واقع، [[اراده]] ~~جمعی~~ [[مردم]] بر [[یاری]] و [[پیروی]] از [[رهبری الهی]] است که [[جانشینی]] جمعی را محقق می‌سازد و در این هنگام، [[هدف]] بزرگ از [[جانشینی]] [[انسان]] بر [[زمین]] به دست می‌آید. آن [[هدف]] عبارت است از: ~~آبادی~~ [[زمین]]، [[آسایش]] و [[رفاه]] فراگیر و [[سعادت]] نهایی. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.		در واقع، [[اراده جمعی]] [[مردم]] بر [[یاری]] و [[پیروی]] از [[رهبری الهی]] است که جانشینی جمعی را محقق می‌سازد و در این هنگام، [[هدف]] بزرگ از جانشینی[[انسان]] بر زمین به دست می‌آید. آن هدف عبارت است از: [[آبادی زمین]]، [[آسایش]] و [[رفاه]] فراگیر و [[سعادت]] نهایی. خداوند می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ}}<ref>«و اگر مردم آن شهرها ایمان می‌آوردند و پرهیزگاری می‌ورزیدند بر آنان از آسمان و زمین برکت‌هایی می‌گشودیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.

	اما اگر [[مردم]] از [[رهبری الهی]] و [[پیروی]] از او سر باز زنند، دچار عواقبی تلخ می‌شوند که در [[آینده]] گریبان آنان را می‌گیرد. در ادامه [[آیه]] گذشته می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَلَكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ}}<ref>«اما (پیام ما را) دروغ شمردند بنابراین برای آنچه می‌کردند آنان را فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.		اما اگر [[مردم]] از [[رهبری الهی]] و [[پیروی]] از او سر باز زنند، دچار عواقبی تلخ می‌شوند که در [[آینده]] گریبان آنان را می‌گیرد. در ادامه [[آیه]] گذشته می‌خوانیم: {{متن قرآن\|وَلَكِن كَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا كَانُواْ يَكْسِبُونَ}}<ref>«اما (پیام ما را) دروغ شمردند بنابراین برای آنچه می‌کردند آنان را فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۶.</ref>.

	این [[عاقبت]] دردناک نتیجه دوری از [[هدایت]] [[خدا]] و [[پیروی]] نکردن از [[رهبری الهی]] است. بنابراین [[انسان]]، خود [[مسئول]] آثار تلخی است که از سوء اختیارش سرچشمه می‌گیرد. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَّا حُمِّلْتُمْ وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«بگو: از خداوند فرمانبرداری کنید و از پیامبر فرمان برید و اگر رو بگردانید جز این نیست که آنچه بر گردن او نهاده‌اند بر اوست و آنچه بر گردن شما نهاده‌اند بر شماست و اگر از او فرمان برید راهیاب می‌شوید و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ * ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى‌ عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَايَشْعُرُونَ}}<ref>«و ما در هیچ دیاری پیامبری نفرستادیم مگر آنکه مردمش را به سختی و رنج دچار کردیم باشد که (به درگاه خدا) لابه کنند * سپس به جای خشکسالی، فراوانی آوردیم تا بسیار شدند و گفتند: به پدران ما (نیز) رنج و شادی رسیده است؛ ناگاه آنان را در حالی که خود آگاه نبودند فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۴-۹۵.</ref>.		این [[عاقبت]] دردناک نتیجه دوری از [[هدایت]] [[خدا]] و پیروی نکردن از رهبری الهی است. بنابراین [[انسان]]، خود [[مسئول]] آثار تلخی است که از [[سوء]] اختیارش سرچشمه می‌گیرد. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ فَإِن تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُم مَّا حُمِّلْتُمْ وَإِن تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا وَمَا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«بگو: از خداوند فرمانبرداری کنید و از پیامبر فرمان برید و اگر رو بگردانید جز این نیست که آنچه بر گردن او نهاده‌اند بر اوست و آنچه بر گردن شما نهاده‌اند بر شماست و اگر از او فرمان برید راهیاب می‌شوید و بر (عهده) پیامبر جز پیام‌رسانی آشکار نیست» سوره نور، آیه ۵۴.</ref> و {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ * ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى‌ عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَايَشْعُرُونَ}}<ref>«و ما در هیچ دیاری پیامبری نفرستادیم مگر آنکه مردمش را به سختی و رنج دچار کردیم باشد که (به درگاه خدا) لابه کنند * سپس به جای خشکسالی، فراوانی آوردیم تا بسیار شدند و گفتند: به پدران ما (نیز) رنج و شادی رسیده است؛ ناگاه آنان را در حالی که خود آگاه نبودند فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۹۴-۹۵.</ref>.

	این دو [[آیه]] بر این دلالت دارند که [[سنت الهی]] بر [[جامعه انسانی]] [[حاکم]] است و به [[تربیت]] و [[آماده‌سازی]] او برای ~~پذیرش~~ [[مسئولیت]] [[جانشین]] [[الهی]] و [[اطاعت]] از [[رهبری ~~الهی~~]] تا [[برپایی عدل]] و [[تقوا]] بر [[زمین]] می‌پردازد.		این دو آیه بر این دلالت دارند که [[سنت الهی]] بر [[جامعه انسانی]] [[حاکم]] است و به [[تربیت]] و [[آماده‌سازی]] او برای [[پذیرش مسئولیت]] [[جانشین]] [[الهی]] و [[اطاعت از رهبری]] الهی تا [[برپایی عدل]] و [[تقوا]] بر [[زمین]] می‌پردازد.

	این دو [[آیه]] از [[آزمایش الهی]] نسبت به [[امت]] [[انبیا]] برای [[بیداری]]، ~~هشیاری،~~ [[تربیت]] و [[~~آماده سازی~~]] آنان حکایت می‌کنند تا شاید مسئولیت‌های بزرگ خود نسبت به [[پیامبران]] را جامه عمل پوشانند و از آنان [[پیروی]] کرده و در راه تشکیل [[~~جامعه~~ الهی]] [[عادل]] روی [[زمین]] به آنان [[یاری]] رسانند.		این دو آیه از [[آزمایش الهی]] نسبت به [[امت]] [[انبیا]] برای [[بیداری]]، [[هشیاری]]، [[تربیت]] و [[آماده‌سازی]] آنان حکایت می‌کنند تا شاید مسئولیت‌های بزرگ خود نسبت به [[پیامبران]] را [[جامه]] عمل پوشانند و از آنان [[پیروی]] کرده و در راه [[تشکیل جامعه]] [[الهی]] [[عادل]] روی [[زمین]] به آنان [[یاری]] رسانند.

	[[قرآن کریم]]، [[رهبری الهی]] - که منّت [[خداوند]] بر [[جامعه بشری]] است - را به عنوان "[[اتمام نعمت~~]] [[~~الهی]]" بر [[انسان]] معرفی می‌کند و بر [[نعمت]] تام بودن آن تأکید می‌کند؛ ~~آن‌جا~~ که [[یعقوب]] پسرش [[یوسف]] را مورد خطاب قرار داد و گفت: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref>«متن ترجمه» سوره یوسف، آیه ۶.</ref>.		[[قرآن کریم]]، [[رهبری الهی]] - که [[منّت]] [[خداوند]] بر [[جامعه بشری]] است - را به عنوان "[[اتمام نعمت الهی]]" بر [[انسان]] معرفی می‌کند و بر [[نعمت]] تام بودن آن تأکید می‌کند؛ آنجا که [[یعقوب]] پسرش یوسف را مورد خطاب قرار داد و گفت: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref>«متن ترجمه» سوره یوسف، آیه ۶.</ref>.

	[[خداوند]] پس از اعلام عمومی [[امامت علی]] توسط [[پیامبر اکرم]] فرمود: {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>. {{متن قرآن\|وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ * كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِّنكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا}}<ref>«متن ترجمه» سوره بقره، آیه ۱۵۰-۱۵۱.</ref>.		خداوند پس از اعلام عمومی [[امامت علی]] توسط [[پیامبر اکرم]] فرمود: {{متن قرآن\|الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلامَ دِينًا}}<ref>«امروز دینتان را کامل و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را (به عنوان) آیین شما پسندیدم» سوره مائده، آیه ۳.</ref>. {{متن قرآن\|وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ * كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِّنكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا}}<ref>«متن ترجمه» سوره بقره، آیه ۱۵۰-۱۵۱.</ref>.

	تمامیت [[نعمت]] بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] [[الهی]] است، به‌گونه‌ای که او را [[شایسته]] [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت [[نعمت]] بر [[جامعه ~~بشری]]،~~ [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی~~]] [[~~خدا]] بر روی [[زمین]] است و این امر با ~~تعیین~~ [[رهبر]] [[الهی]] که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.		تمامیت نعمت بر [[رهبر]]، به معنای توجه خاص [[خدا]] و [[هدایت]] ربانی به [[امام]] الهی است، به‌گونه‌ای که او را شایسته [[رهبری]] و [[جایگاه امامت]] می‌کند و تمامیت نعمت بر جامعه بشری، [[شایستگی]] برای به عهده گرفتن [[جانشینی خدا]] بر روی زمین است و این امر با [[تعیین رهبر]] الهی که [[سرپرستی]] [[جامعه]] را به عهده گیرد حاصل می‌شود»<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن (مقاله)\|مهدویت و سنت‌های رهبری الهی در قرآن]].</ref>.

	==خلافت فردی==		==خلافت فردی==