دارالحرب در فقه اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:31:07Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۹:		خط ۹:

	[[اموال]] حربیان در دارالحرب، اعم از منقول و غیر منقول که با [[جنگ]] و [[پیروزی]] بر ایشان، به دست آمده [[غنیمت]] [[رزمندگان]] [[مسلمان]] است، مگر اشیایی که ویژه [[پادشاهان]] دارالحرب است. این گونه اموال، از [[انفال]] به شمار می‌رود؛ چنان که [[غنایم]] به دست آمده از [[جنگی]] که بدون [[اذن امام]] صورت گرفته جزو انفال و از آنِ [[امام]]{{ع}} است.<ref>جواهر الکلام ۱۶/ ۵ ـ ۶، ۱۲۳ و ۱۲۶</ref>		[[اموال]] حربیان در دارالحرب، اعم از منقول و غیر منقول که با [[جنگ]] و [[پیروزی]] بر ایشان، به دست آمده [[غنیمت]] [[رزمندگان]] [[مسلمان]] است، مگر اشیایی که ویژه [[پادشاهان]] دارالحرب است. این گونه اموال، از [[انفال]] به شمار می‌رود؛ چنان که [[غنایم]] به دست آمده از [[جنگی]] که بدون [[اذن امام]] صورت گرفته جزو انفال و از آنِ [[امام]]{{ع}} است.<ref>جواهر الکلام ۱۶/ ۵ ـ ۶، ۱۲۳ و ۱۲۶</ref>
	[[اموال منقول]] یا غیر منقولی که مسلمان در دارالحرب از ساکنان [[حربی]] آن بدون [[جنگیدن]] با آنان به دست می‌آورد، از آنِ خود او است؛ ~~لیکن~~ باید خمس آن را بپردازد.<ref>جواهر الکلام ۲۴/ ۲۲۹</ref>		[[اموال منقول]] یا غیر منقولی که مسلمان در دارالحرب از ساکنان [[حربی]] آن بدون [[جنگیدن]] با آنان به دست می‌آورد، از آنِ خود او است؛ لکن باید خمس آن را بپردازد.<ref>جواهر الکلام ۲۴/ ۲۲۹</ref>

	[[مالی]] که در دارالحرب پیدا می‌شود و احتمال می‌رود از آنِ مسلمان باشد، مانند چادر و [[سلاح]]، محکوم به [[حکم]] لقطه است. از برخی قدما نقل شده است که پس از گذشت یک سال از تعریف آن، [[غنیمت]] به شمار می‌رود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/ ۱۵۴</ref>		[[مالی]] که در دارالحرب پیدا می‌شود و احتمال می‌رود از آنِ مسلمان باشد، مانند چادر و [[سلاح]]، محکوم به [[حکم]] لقطه است. از برخی قدما نقل شده است که پس از گذشت یک سال از تعریف آن، [[غنیمت]] به شمار می‌رود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/ ۱۵۴</ref>
	کافری که در [[دارالاسلام]] [[امان]] گرفته، اگر برای [[تجارت]] و مانند آن با قصد بازگشت به دارالاسلام، به [[دارالحرب]] برود، امانش محفوظ است؛ ~~لیکن~~ اگر به قصد سکونت و ماندن به دارالحرب برود، امانش نسبت به خود او [[باطل]] می‌شود ولی نسبت به اموالی که در دارالاسلام دارد، محفوظ است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۰۴</ref>		کافری که در [[دارالاسلام]] [[امان]] گرفته، اگر برای [[تجارت]] و مانند آن با قصد بازگشت به دارالاسلام، به [[دارالحرب]] برود، امانش محفوظ است؛ لکن اگر به قصد سکونت و ماندن به دارالحرب برود، امانش نسبت به خود او [[باطل]] می‌شود ولی نسبت به اموالی که در دارالاسلام دارد، محفوظ است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۰۴</ref>

	[[کافر]] حربی‌ای که در دارالحرب [[اسلام]] آورده، [[خون]] و [[اموال]] منقولش [[محترم]] است. [[فرزندان]] نابالغ وی نیز در این [[حکم]] ملحق به اویند؛ ~~لیکن~~ [[اموال غیر منقول]] وی، غنیمت [[مسلمانان]] است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۴۳</ref>		[[کافر]] حربی‌ای که در دارالحرب [[اسلام]] آورده، [[خون]] و [[اموال]] منقولش [[محترم]] است. [[فرزندان]] نابالغ وی نیز در این [[حکم]] ملحق به اویند؛ لکن [[اموال غیر منقول]] وی، غنیمت [[مسلمانان]] است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۴۳</ref>
	برای [[مسلمان]]، [[سکونت]] در دارالحرب در صورت عدم امکان عمل به [[تکالیف دینی]] خود، [[حرام]]، و در صورت امکان، [[هجرت]] از آنجا [[واجب]] است. درصورت امکان عمل به [[وظایف شرعی]] در دارالحرب ترک آنجا و هجرت به دارالاسلام [[مستحب]] خواهد بود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۴ ـ ۳۸</ref> از این رو، پس از برقراری [[آتش بس]] بازگرداندن زنانی که به دارالاسلام هجرت کرده و مسلمان شده‌اند، مطلقا و نیز مردان در صورت شرط نکردن آن در [[قرارداد]] آتش بس و عدم تمکّن آنان بر عمل به تکالیف دینی در دارالحرب، جایز نیست؛ اما در صورت شرط بازگرداندن مردان و تمکّن آنان از عمل به [[وظایف دینی]] و عدم [[خوف]] بر آنها، جایز است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۰۳ و ۳۰۷ ـ ۳۰۸</ref>		برای [[مسلمان]]، [[سکونت]] در دارالحرب در صورت عدم امکان عمل به [[تکالیف دینی]] خود، [[حرام]]، و در صورت امکان، [[هجرت]] از آنجا [[واجب]] است. درصورت امکان عمل به [[وظایف شرعی]] در دارالحرب ترک آنجا و هجرت به دارالاسلام [[مستحب]] خواهد بود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۴ ـ ۳۸</ref> از این رو، پس از برقراری [[آتش بس]] بازگرداندن زنانی که به دارالاسلام هجرت کرده و مسلمان شده‌اند، مطلقا و نیز مردان در صورت شرط نکردن آن در [[قرارداد]] آتش بس و عدم تمکّن آنان بر عمل به تکالیف دینی در دارالحرب، جایز نیست؛ اما در صورت شرط بازگرداندن مردان و تمکّن آنان از عمل به [[وظایف دینی]] و عدم [[خوف]] بر آنها، جایز است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۰۳ و ۳۰۷ ـ ۳۰۸</ref>

Msadeq در ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۸

2024-01-03T09:28:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = دارالحرب\| عنوان مدخل = دارالحرب\| مداخل مرتبط = [[دارالحرب در فقه اسلامی]] - [[دارالحرب در فقه سیاسی]] - [[دارالحرب در معارف و سیره نبوی]]\| پرسش مرتبط =
	\| موضوع مرتبط = دارالحرب
	\| عنوان مدخل = دارالحرب
	\| مداخل مرتبط = [[دارالحرب در فقه اسلامی]] - [[دارالحرب در فقه سیاسی]] - [[دارالحرب در معارف و سیره نبوی]]
	\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[دارالحرب]] به سرزمینی گفته می‌شود که [[کافران]] در آن سکونت دارند و [[احکام]] [[کفر]] در آنجا نافذ و جاری است.<ref>الدروس الشرعیة ۳/ ۷۸</ref> مقابل آن [[دارالاسلام]] قرار دارد.		[[دارالحرب]] به سرزمینی گفته می‌شود که [[کافران]] در آن سکونت دارند و [[احکام]] [[کفر]] در آنجا نافذ و جاری است.<ref>الدروس الشرعیة ۳/ ۷۸</ref> مقابل آن [[دارالاسلام]] قرار دارد.

Jaafari در ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۰۴

2024-01-03T05:04:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۴
خط ۸:		خط ۸:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[دارالحرب]] به سرزمینی گفته می‌شود که [[کافران]] در آن سکونت دارند و [[احکام]] [[کفر]] در آنجا نافذ و جاری است.<ref>الدروس الشرعیة ۳/ ۷۸</ref> مقابل آن [[دارالاسلام]] قرار دارد.		[[دارالحرب]] به سرزمینی گفته می‌شود که [[کافران]] در آن سکونت دارند و [[احکام]] [[کفر]] در آنجا نافذ و جاری است.<ref>الدروس الشرعیة ۳/ ۷۸</ref> مقابل آن [[دارالاسلام]] قرار دارد.

	در فرض [[اختلاف]] دو یا چند نفر بر سر [[امامت جماعت]]، برای تقدیم یکی از آنان به مرجّحات [[رجوع]] می‌شود. از جمله مرجّحات، پیشگام بودن یکی از آنان در [[هجرت]] از دارالحرب به دارالاسلام است که در صورت برابر بودن آنان در [[آگاهی]] از [[احکام شرعی]] ([[فقه]]) به آن رجوع می‌شود. برخی گفته‌اند: مرجّح فوق مربوط به قبل از [[فتح مکّه]] می‌باشد و پس از فتح مکّه، هجرت قطع شده است؛ از این رو، در [[زمان]] ما چنین مرجّحی وجود ندارد.<ref>جواهر الکلام ۱۳/ ۳۶۳</ref>		در فرض [[اختلاف]] دو یا چند نفر بر سر [[امامت جماعت]]، برای تقدیم یکی از آنان به مرجّحات [[رجوع]] می‌شود. از جمله مرجّحات، پیشگام بودن یکی از آنان در [[هجرت]] از دارالحرب به دارالاسلام است که در صورت برابر بودن آنان در [[آگاهی]] از [[احکام شرعی]] ([[فقه]]) به آن رجوع می‌شود. برخی گفته‌اند: مرجّح فوق مربوط به قبل از [[فتح مکّه]] می‌باشد و پس از فتح مکّه، هجرت قطع شده است؛ از این رو، در [[زمان]] ما چنین مرجّحی وجود ندارد.<ref>جواهر الکلام ۱۳/ ۳۶۳</ref>

	استفاده از آلات و اثاث [[معابد]] ویران شده در دارالحرب، تنها در [[مساجد]] جایز است.<ref>جواهر الکلام ۱۴/ ۱۳۳</ref>		استفاده از آلات و اثاث [[معابد]] ویران شده در دارالحرب، تنها در [[مساجد]] جایز است.<ref>جواهر الکلام ۱۴/ ۱۳۳</ref>

	گنج پیدا شده در دارالحرب، از آنِ یابنده آن است؛ خواه اثر [[اسلام]] بر آن باشد یا نباشد و چنانچه [[ارزش]] آن به بیست دینار یا بیشتر برسد، باید [[خمس]] آن پرداخت گردد.<ref>مستند الشیعة ۱۰/ ۲۰</ref>		گنج پیدا شده در دارالحرب، از آنِ یابنده آن است؛ خواه اثر [[اسلام]] بر آن باشد یا نباشد و چنانچه [[ارزش]] آن به بیست دینار یا بیشتر برسد، باید [[خمس]] آن پرداخت گردد.<ref>مستند الشیعة ۱۰/ ۲۰</ref>

	[[اموال]] حربیان در دارالحرب، اعم از منقول و غیر منقول که با [[جنگ]] و [[پیروزی]] بر ایشان، به دست آمده [[غنیمت]] [[رزمندگان]] [[مسلمان]] است، مگر اشیایی که ویژه [[پادشاهان]] دارالحرب است. این گونه اموال، از [[انفال]] به شمار می‌رود؛ چنان که [[غنایم]] به دست آمده از [[جنگی]] که بدون [[اذن امام]] صورت گرفته جزو انفال و از آنِ [[امام]]{{ع}} است.<ref>جواهر الکلام ۱۶/ ۵ ـ ۶، ۱۲۳ و ۱۲۶</ref>		[[اموال]] حربیان در دارالحرب، اعم از منقول و غیر منقول که با [[جنگ]] و [[پیروزی]] بر ایشان، به دست آمده [[غنیمت]] [[رزمندگان]] [[مسلمان]] است، مگر اشیایی که ویژه [[پادشاهان]] دارالحرب است. این گونه اموال، از [[انفال]] به شمار می‌رود؛ چنان که [[غنایم]] به دست آمده از [[جنگی]] که بدون [[اذن امام]] صورت گرفته جزو انفال و از آنِ [[امام]]{{ع}} است.<ref>جواهر الکلام ۱۶/ ۵ ـ ۶، ۱۲۳ و ۱۲۶</ref>

	[[اموال منقول]] یا غیر منقولی که مسلمان در دارالحرب از ساکنان [[حربی]] آن بدون [[جنگیدن]] با آنان به دست می‌آورد، از آنِ خود او است؛ لیکن باید خمس آن را بپردازد.<ref>جواهر الکلام ۲۴/ ۲۲۹</ref>		[[اموال منقول]] یا غیر منقولی که مسلمان در دارالحرب از ساکنان [[حربی]] آن بدون [[جنگیدن]] با آنان به دست می‌آورد، از آنِ خود او است؛ لیکن باید خمس آن را بپردازد.<ref>جواهر الکلام ۲۴/ ۲۲۹</ref>

	[[مالی]] که در دارالحرب پیدا می‌شود و احتمال می‌رود از آنِ مسلمان باشد، مانند چادر و [[سلاح]]، محکوم به [[حکم]] لقطه است. از برخی قدما نقل شده است که پس از گذشت یک سال از تعریف آن، [[غنیمت]] به شمار می‌رود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/ ۱۵۴</ref>		[[مالی]] که در دارالحرب پیدا می‌شود و احتمال می‌رود از آنِ مسلمان باشد، مانند چادر و [[سلاح]]، محکوم به [[حکم]] لقطه است. از برخی قدما نقل شده است که پس از گذشت یک سال از تعریف آن، [[غنیمت]] به شمار می‌رود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/ ۱۵۴</ref>

	کافری که در [[دارالاسلام]] [[امان]] گرفته، اگر برای [[تجارت]] و مانند آن با قصد بازگشت به دارالاسلام، به [[دارالحرب]] برود، امانش محفوظ است؛ لیکن اگر به قصد سکونت و ماندن به دارالحرب برود، امانش نسبت به خود او [[باطل]] می‌شود ولی نسبت به اموالی که در دارالاسلام دارد، محفوظ است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۰۴</ref>		کافری که در [[دارالاسلام]] [[امان]] گرفته، اگر برای [[تجارت]] و مانند آن با قصد بازگشت به دارالاسلام، به [[دارالحرب]] برود، امانش محفوظ است؛ لیکن اگر به قصد سکونت و ماندن به دارالحرب برود، امانش نسبت به خود او [[باطل]] می‌شود ولی نسبت به اموالی که در دارالاسلام دارد، محفوظ است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۰۴</ref>

	[[کافر]] حربی‌ای که در دارالحرب [[اسلام]] آورده، [[خون]] و [[اموال]] منقولش [[محترم]] است. [[فرزندان]] نابالغ وی نیز در این [[حکم]] ملحق به اویند؛ لیکن [[اموال غیر منقول]] وی، غنیمت [[مسلمانان]] است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۴۳</ref>		[[کافر]] حربی‌ای که در دارالحرب [[اسلام]] آورده، [[خون]] و [[اموال]] منقولش [[محترم]] است. [[فرزندان]] نابالغ وی نیز در این [[حکم]] ملحق به اویند؛ لیکن [[اموال غیر منقول]] وی، غنیمت [[مسلمانان]] است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۴۳</ref>

	برای [[مسلمان]]، [[سکونت]] در دارالحرب در صورت عدم امکان عمل به [[تکالیف دینی]] خود، [[حرام]]، و در صورت امکان، [[هجرت]] از آنجا [[واجب]] است. درصورت امکان عمل به [[وظایف شرعی]] در دارالحرب ترک آنجا و هجرت به دارالاسلام [[مستحب]] خواهد بود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۴ ـ ۳۸</ref> از این رو، پس از برقراری [[آتش بس]] بازگرداندن زنانی که به دارالاسلام هجرت کرده و مسلمان شده‌اند، مطلقا و نیز مردان در صورت شرط نکردن آن در [[قرارداد]] آتش بس و عدم تمکّن آنان بر عمل به تکالیف دینی در دارالحرب، جایز نیست؛ اما در صورت شرط بازگرداندن مردان و تمکّن آنان از عمل به [[وظایف دینی]] و عدم [[خوف]] بر آنها، جایز است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۰۳ و ۳۰۷ ـ ۳۰۸</ref>		برای [[مسلمان]]، [[سکونت]] در دارالحرب در صورت عدم امکان عمل به [[تکالیف دینی]] خود، [[حرام]]، و در صورت امکان، [[هجرت]] از آنجا [[واجب]] است. درصورت امکان عمل به [[وظایف شرعی]] در دارالحرب ترک آنجا و هجرت به دارالاسلام [[مستحب]] خواهد بود.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۴ ـ ۳۸</ref> از این رو، پس از برقراری [[آتش بس]] بازگرداندن زنانی که به دارالاسلام هجرت کرده و مسلمان شده‌اند، مطلقا و نیز مردان در صورت شرط نکردن آن در [[قرارداد]] آتش بس و عدم تمکّن آنان بر عمل به تکالیف دینی در دارالحرب، جایز نیست؛ اما در صورت شرط بازگرداندن مردان و تمکّن آنان از عمل به [[وظایف دینی]] و عدم [[خوف]] بر آنها، جایز است.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۳۰۳ و ۳۰۷ ـ ۳۰۸</ref>

	از اسباب [[آزادی]] قهری برده، [[اسلام آوردن]] او در دارالحرب، قبل از مولایش و خروج وی از آنجا پیش از مولای خود می‌باشد.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۴۵</ref>		از اسباب [[آزادی]] قهری برده، [[اسلام آوردن]] او در دارالحرب، قبل از مولایش و خروج وی از آنجا پیش از مولای خود می‌باشد.<ref>جواهر الکلام ۲۱/۱۴۵</ref>

	بنابر تصریح گروهی، اقامه حدّ بر مسلمان در دارالحرب [[مکروه]] است، جز در [[قتل]] عمدی که [[مسلمانی]]، مسلمانی دیگر را در آنجا بکشد. در این فرض [[قاتل]] در دارالحرب [[قصاص]] می‌شود.<ref>قواعد الاحکام ۱/ ۴۹۸؛ جامع المقاصد ۳/ ۴۲۲</ref> برخی در [[کراهت]] اقامه حدّ اشکال کرده‌اند.<ref>جواهر الکلام ۲۱/ ۲۱۳</ref>		بنابر تصریح گروهی، اقامه حدّ بر مسلمان در دارالحرب [[مکروه]] است، جز در [[قتل]] عمدی که [[مسلمانی]]، مسلمانی دیگر را در آنجا بکشد. در این فرض [[قاتل]] در دارالحرب [[قصاص]] می‌شود.<ref>قواعد الاحکام ۱/ ۴۹۸؛ جامع المقاصد ۳/ ۴۲۲</ref> برخی در [[کراهت]] اقامه حدّ اشکال کرده‌اند.<ref>جواهر الکلام ۲۱/ ۲۱۳</ref>

	اگر مسلمانی در دارالحرب، [[کودک]] گمشده‌ای را بیابد، درصورتی که در آنجا مسلمانی که امکان تولد کودک از او می‌رود، [[زندگی]] نکند، کودک پیدا شده محکوم به [[بردگی]] و [[مال]] یابنده است.<ref>جواهر الکلام ۲۴/ ۱۳۸.</ref>		اگر مسلمانی در دارالحرب، [[کودک]] گمشده‌ای را بیابد، درصورتی که در آنجا مسلمانی که امکان تولد کودک از او می‌رود، [[زندگی]] نکند، کودک پیدا شده محکوم به [[بردگی]] و [[مال]] یابنده است.<ref>جواهر الکلام ۲۴/ ۱۳۸.</ref>

	در اینکه اگر [[کافر حربی]] در [[دارالحرب]] مال [[مسلمانی]] را از بین ببرد، ضامن است یا نه [[اختلاف]] می‌باشد. برخی میان از بین بردن در حال [[جنگ]] با [[مسلمانان]] و غیر حال جنگ تفصیل داده و در فرض اوّل، وی را در صورت [[مسلمان]] شدن، ضامن ندانسته‌اند.<ref>جواهر الکلام ۴۱/ ۶۲۶ ـ ۶۲۸.</ref>		در اینکه اگر [[کافر حربی]] در [[دارالحرب]] مال [[مسلمانی]] را از بین ببرد، ضامن است یا نه [[اختلاف]] می‌باشد. برخی میان از بین بردن در حال [[جنگ]] با [[مسلمانان]] و غیر حال جنگ تفصیل داده و در فرض اوّل، وی را در صورت [[مسلمان]] شدن، ضامن ندانسته‌اند.<ref>جواهر الکلام ۴۱/ ۶۲۶ ـ ۶۲۸.</ref>
			اگر در دارالحرب، مسلمانی، مسلمانی دیگر را به [[گمان]] کافر حربی بودن وی بکشد، [[قصاص]] نمی‌شود؛ حتّی بنابر قول اکثر، [[دیه]] نیز بر عهده‌اش ثابت نمی‌گردد و تنها کفّاره [[قتل]] مسلمان بر عهده‌اش می‌آید <ref>جواهر الکلام ۴۳/ ۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج3، صفحه ۵۷۰-۵۷۲.</ref>
	اگر در دارالحرب، مسلمانی، مسلمانی دیگر را به [[گمان]] کافر حربی بودن وی بکشد، [[قصاص]] نمی‌شود؛ حتّی بنابر قول اکثر، [[دیه]] نیز بر عهده‌اش ثابت نمی‌گردد و تنها کفّاره [[قتل]] مسلمان بر عهده‌اش می‌آید <ref>جواهر الکلام ۴۳/ ۴۰۹.</ref>.<ref>[[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج3، صفحه ~~570~~-~~572.</ref>~~

	واژه «[[حرب]]» که «دار» به آن اضافه شده، به معنای [[دشمنی]]، [[غضب]] و [[عصبانیت]] و به عبارتی [[ستیزه]] و [[جنگ]] است که در صورت استمرار به محاربه می‌انجامد؛ زیرا ستیزه و حرب سبب از بین بردن [[جان]] یا [[اتلاف مال]] و [[دارایی]] است<ref>ابوالفضل علیشاهی، «پژوهشی در اباحه اموال کافران حربی از نگاه فقه شیعه»، ص۸۷.</ref>.

	در [[قرآن]] «حرب» با مشتق‌هایش مانند «حرب»، «یحاربون»، «حارب»، «[[محراب]]» و «محاریب» یازده بار به کار رفته است<ref>ر.ک: {{متن قرآن\|فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لَا تَظْلِمُونَ وَلَا تُظْلَمُونَ}} «و اگر (رها) نکردید پس، از پیکاری از سوی خداوند و فرستاده وی (با خویش) آگاه باشید و اگر توبه کنید سرمایه‌هایتان از آن شماست، نه ستم می‌ورزید و نه بر شما ستم می‌رود» سوره بقره، آیه ۲۷۹؛ {{متن قرآن\|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳؛ {{متن قرآن\|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}} «و یهودیان گفتند که دست خداوند بسته است، دستشان بسته باد و بر آنچه گفته‌اند لعنت بر ایشان باد بلکه دست‌های او باز است و هرگونه بخواهد می‌بخشد و بی‌گمان آنچه به سوی تو از سوی پروردگارت فرو فرستاده شده است بر سرکشی و کفر بسیاری از آنان می‌افزاید؛ و میان آنان تا رستخیز دشمنی و کینه‌جویی افکندیم؛ هر بار که آتشی را برای جنگ بر افروختند خداوند آن را خاموش گردانید؛ و در زمین به تباهی می‌کوشند و خداوند تبهکاران را دوست نمی‌دارد» سوره مائده، آیه ۶۴.</ref>. از [[آیات قرآن]] برداشت می‌شود که در مفهوم [[حرب]]، [[جنگ‌افروزی]] و [[ستیزه‌جویی]] وجود دارد. [[دارالحرب]] به [[سرزمین‌ها]] و کشورهایی گفته می‌شود که خارج از قلمرو [[سیادت]] و [[حاکمیت اسلام]] هستند و [[احکام اسلام]] در آنها [[اجرا]] نمی‌شود و [[حاکمیت]] در آن با [[قانون]] غیرالهی است. بسیاری از [[فقها]] ملاک در [[صدق]] عنوان درالحرب را حاکمیت [[کفار]] و [[اجرای احکام]] غیرالهی دانسته‌اند<ref>عباسعلی عمید زنجانی، [[فقه سیاسی]]، ج۳، ص۲۶۰؛ [[سید محمود هاشمی شاهرودی]]، [[فرهنگ]] [[فقه]].

	مطالب [[مذهب اهل بیت]]{{عم}}، ج۳، ص۵۷۰.</ref>. از این رو به [[دارالحرب]]، [[دارالکفر]] نیز گفته می‌شود. [[شهید]] اول در معنای دارالکفر همان ملاک دارالحرب را بیان می‌کند: {{عربی\|دار الكفر فهي ما ينفذ فيها أحكام الكفّار، فلا يسكن فيها مسلم}}<ref>شهید اول، الدروس، ج۳، ص۷۸.</ref>: «دارالکفر سرزمینی است که در آن [[احکام]] [[کافران]] [[اجرا]] می‌شود و [[مسلمانان]] در آن سکونت ندارند».

	[[شیخ طوسی]] [[روم]] را مثالی برای دارالحرب معرفی می‌کند: {{عربی\|فأما الضرب الثاني من الدار دار الحرب، مثل الروم}}<ref>محمد بن حسن طوسی، مبسوط، ج۳، ص۳۴۳.</ref>. این تعریف نظر مشهور فقهاست؛ اما برخی [[فقها]] دارالحرب را شامل کشوری می‌دانند که در حال [[جنگ]] و [[خصومت]] با [[اسلام]] و مسلمانان است<ref>حسینعلی منتظری، مبانی فقهی حکومت اسلامی، ج۸، ص۴۱۶.</ref>.
	دارالحرب و احکام آن در ابواب مختلف فقه، نظیر [[صلاه]]، [[خمس]]، [[جهاد]]، [[تجارت]] [[عتق]]، لقطه و [[دیات]] بحث شده است<ref>سید محمود هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق با مذهب اهل بیت{{عم}}، ج۳، ص۵۷.</ref>.

	همان طور که از تعریف و ویژگی‌های دارالحرب برمی‌آید، این [[سرزمین]] همواره می‌تواند [[امنیت]] [[نظام اسلامی]] را به مخاطره بیندازد و تهدیدی برای آن قلمداد شود که گاهی این [[تهدید]] بالفعل و گاه بالقوه است و [[سرزمین‌های اسلامی]] را در معرض تهدید قرار می‌دهد.<ref>[[محمد اسماعیل نباتیان\|نباتیان، محمد اسماعیل]]، [[فقه و امنیت (کتاب)\|فقه و امنیت]] ص ۱۵۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	~~# [[پرونده:IM010643.jpg\|22px]] [[محمد اسماعیل نباتیان\|نباتیان، محمد اسماعیل]]، [[فقه و امنیت (کتاب)\|'''فقه و امنیت''']]~~
	# [[پرونده:1368945.jpg\|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت''']]		# [[پرونده:1368945.jpg\|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: /* منابع */

2024-01-03T05:00:18Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۰
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM010643.jpg\|22px]] [[محمد اسماعیل نباتیان\|نباتیان، محمد اسماعیل]]، [[فقه و امنیت (کتاب)\|'''فقه و امنیت''']]		# [[پرونده:IM010643.jpg\|22px]] [[محمد اسماعیل نباتیان\|نباتیان، محمد اسماعیل]]، [[فقه و امنیت (کتاب)\|'''فقه و امنیت''']]
			# [[پرونده:1368945.jpg\|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: /* مقدمه */

2024-01-03T04:58:48Z

مقدمه

@@ خط ۷: / خط ۷: @@
 ==مقدمه==
 واژه «[[حرب]]» که «دار» به آن اضافه شده، به معنای [[دشمنی]]، [[غضب]] و [[عصبانیت]] و به عبارتی [[ستیزه]] و [[جنگ]] است که در صورت استمرار به محاربه می‌انجامد؛ زیرا ستیزه و حرب سبب از بین بردن [[جان]] یا [[اتلاف مال]] و [[دارایی]] است<ref>ابوالفضل علیشاهی، «پژوهشی در اباحه اموال کافران حربی از نگاه فقه شیعه»، ص۸۷.</ref>.
 در [[قرآن]] «حرب» با مشتق‌هایش مانند «حرب»، «یحاربون»، «حارب»، «[[محراب]]» و «محاریب» یازده بار به کار رفته است<ref>ر.ک: {{متن قرآن|فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لَا تَظْلِمُونَ وَلَا تُظْلَمُونَ}} «و اگر (رها) نکردید پس، از پیکاری از سوی خداوند و فرستاده وی (با خویش) آگاه باشید و اگر توبه کنید سرمایه‌هایتان از آن شماست، نه ستم می‌ورزید و نه بر شما ستم می‌رود» سوره بقره، آیه ۲۷۹؛ {{متن قرآن|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳؛ {{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}} «و یهودیان گفتند که دست خداوند بسته است، دستشان بسته باد و بر آنچه گفته‌اند لعنت بر ایشان باد بلکه دست‌های او باز است و هرگونه بخواهد می‌بخشد و بی‌گمان آنچه به سوی تو از سوی پروردگارت فرو فرستاده شده است بر سرکشی و کفر بسیاری از آنان می‌افزاید؛ و میان آنان تا رستخیز دشمنی و کینه‌جویی افکندیم؛ هر بار که آتشی را برای جنگ بر افروختند خداوند آن را خاموش گردانید؛ و در زمین به تباهی می‌کوشند و خداوند تبهکاران را دوست نمی‌دارد» سوره مائده، آیه ۶۴.</ref>. از [[آیات قرآن]] برداشت می‌شود که در مفهوم [[حرب]]، [[جنگ‌افروزی]] و [[ستیزه‌جویی]] وجود دارد. [[دارالحرب]] به [[سرزمین‌ها]] و کشورهایی گفته می‌شود که خارج از قلمرو [[سیادت]] و [[حاکمیت اسلام]] هستند و [[احکام اسلام]] در آنها [[اجرا]] نمی‌شود و [[حاکمیت]] در آن با [[قانون]] غیرالهی است. بسیاری از [[فقها]] ملاک در [[صدق]] عنوان درالحرب را حاکمیت [[کفار]] و [[اجرای احکام]] غیرالهی دانسته‌اند<ref>عباسعلی عمید زنجانی، [[فقه سیاسی]]، ج۳، ص۲۶۰؛ [[سید محمود هاشمی شاهرودی]]، [[فرهنگ]] [[فقه]].
 مطالب [[مذهب اهل بیت]]{{عم}}، ج۳، ص۵۷۰.</ref>. از این رو به [[دارالحرب]]، [[دارالکفر]] نیز گفته می‌شود. [[شهید]] اول در معنای دارالکفر همان ملاک دارالحرب را بیان می‌کند: {{عربی|دار الكفر فهي ما ينفذ فيها أحكام الكفّار، فلا يسكن فيها مسلم}}<ref>شهید اول، الدروس، ج۳، ص۷۸.</ref>: «دارالکفر سرزمینی است که در آن [[احکام]] [[کافران]] [[اجرا]] می‌شود و [[مسلمانان]] در آن سکونت ندارند».
 [[شیخ طوسی]] [[روم]] را مثالی برای دارالحرب معرفی می‌کند: {{عربی|فأما الضرب الثاني من الدار دار الحرب، مثل الروم}}<ref>محمد بن حسن طوسی، مبسوط، ج۳، ص۳۴۳.</ref>. این تعریف نظر مشهور فقهاست؛ اما برخی [[فقها]] دارالحرب را شامل کشوری می‌دانند که در حال [[جنگ]] و [[خصومت]] با [[اسلام]] و مسلمانان است<ref>حسینعلی منتظری، مبانی فقهی حکومت اسلامی، ج۸، ص۴۱۶.</ref>.
 دارالحرب و احکام آن در ابواب مختلف فقه، نظیر [[صلاه]]، [[خمس]]، [[جهاد]]، [[تجارت]] [[عتق]]، لقطه و [[دیات]] بحث شده است<ref>سید محمود هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق با مذهب اهل بیت{{عم}}، ج۳، ص۵۷.</ref>.
 همان طور که از تعریف و ویژگی‌های دارالحرب برمی‌آید، این [[سرزمین]] همواره می‌تواند [[امنیت]] [[نظام اسلامی]] را به مخاطره بیندازد و تهدیدی برای آن قلمداد شود که گاهی این [[تهدید]] بالفعل و گاه بالقوه است و [[سرزمین‌های اسلامی]] را در معرض تهدید قرار می‌دهد.<ref>[[محمد اسماعیل نباتیان|نباتیان، محمد اسماعیل]]، [[فقه و امنیت (کتاب)|فقه و امنیت]] ص ۱۵۸.</ref>

Bahmani: /* پانویس */

2023-12-25T06:50:09Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~دارالحرب~~]]		[[رده:اصطلاحات فقهی]]

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = دارالحرب | عنوان مدخل = دارالحرب | مداخل مرتبط = دارالحرب در فقه اسلامی - دارالحرب در فقه سیاسی - دارالحرب در معارف و سیره نبوی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== واژه «حرب» که «دار» به آن اضافه شده، به معنای دشمنی، غض...» ایجاد کرد

2023-12-25T06:35:37Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = دارالحرب | عنوان مدخل = دارالحرب | مداخل مرتبط = دارالحرب در فقه اسلامی - دارالحرب در فقه سیاسی - دارالحرب در معارف و سیره نبوی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== واژه «حرب» که «دار» به آن اضافه شده، به معنای دشمنی، غض...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = دارالحرب
| عنوان مدخل = دارالحرب
| مداخل مرتبط = [[دارالحرب در فقه اسلامی]] - [[دارالحرب در فقه سیاسی]] - [[دارالحرب در معارف و سیره نبوی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
واژه «[[حرب]]» که «دار» به آن اضافه شده، به معنای [[دشمنی]]، [[غضب]] و [[عصبانیت]] و به عبارتی [[ستیزه]] و [[جنگ]] است که در صورت استمرار به محاربه می‌انجامد؛ زیرا ستیزه و حرب سبب از بین بردن [[جان]] یا [[اتلاف مال]] و [[دارایی]] است<ref>ابوالفضل علیشاهی، «پژوهشی در اباحه اموال کافران حربی از نگاه فقه شیعه»، ص۸۷.</ref>.
در [[قرآن]] «حرب» با مشتق‌هایش مانند «حرب»، «یحاربون»، «حارب»، «[[محراب]]» و «محاریب» یازده بار به کار رفته است<ref>ر.ک: {{متن قرآن|فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لَا تَظْلِمُونَ وَلَا تُظْلَمُونَ}} «و اگر (رها) نکردید پس، از پیکاری از سوی خداوند و فرستاده وی (با خویش) آگاه باشید و اگر توبه کنید سرمایه‌هایتان از آن شماست، نه ستم می‌ورزید و نه بر شما ستم می‌رود» سوره بقره، آیه ۲۷۹؛ {{متن قرآن|إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ}} «کیفر کسانی که با خداوند و پیامبرش به جنگ برمی‌خیزند و در زمین به تبهکاری می‌کوشند جز این نیست که کشته یا به دار آویخته شوند یا دست‌ها و پاهایشان ناهمتا بریده شود یا از سرزمین خود تبعید گردند؛ این (کیفرها) برای آنان خواری در این جهان است و در جهان واپسین عذابی سترگ خواهند داشت» سوره مائده، آیه ۳۳؛ {{متن قرآن|وَقَالَتِ الْيَهُودُ يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ غُلَّتْ أَيْدِيهِمْ وَلُعِنُوا بِمَا قَالُوا بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاءُ وَلَيَزِيدَنَّ كَثِيرًا مِنْهُمْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ طُغْيَانًا وَكُفْرًا وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كُلَّمَا أَوْقَدُوا نَارًا لِلْحَرْبِ أَطْفَأَهَا اللَّهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ}} «و یهودیان گفتند که دست خداوند بسته است، دستشان بسته باد و بر آنچه گفته‌اند لعنت بر ایشان باد بلکه دست‌های او باز است و هرگونه بخواهد می‌بخشد و بی‌گمان آنچه به سوی تو از سوی پروردگارت فرو فرستاده شده است بر سرکشی و کفر بسیاری از آنان می‌افزاید؛ و میان آنان تا رستخیز دشمنی و کینه‌جویی افکندیم؛ هر بار که آتشی را برای جنگ بر افروختند خداوند آن را خاموش گردانید؛ و در زمین به تباهی می‌کوشند و خداوند تبهکاران را دوست نمی‌دارد» سوره مائده، آیه ۶۴.</ref>. از [[آیات قرآن]] برداشت می‌شود که در مفهوم [[حرب]]، [[جنگ‌افروزی]] و [[ستیزه‌جویی]] وجود دارد. [[دارالحرب]] به [[سرزمین‌ها]] و کشورهایی گفته می‌شود که خارج از قلمرو [[سیادت]] و [[حاکمیت اسلام]] هستند و [[احکام اسلام]] در آنها [[اجرا]] نمی‌شود و [[حاکمیت]] در آن با [[قانون]] غیرالهی است. بسیاری از [[فقها]] ملاک در [[صدق]] عنوان درالحرب را حاکمیت [[کفار]] و [[اجرای احکام]] غیرالهی دانسته‌اند<ref>عباسعلی عمید زنجانی، [[فقه سیاسی]]، ج۳، ص۲۶۰؛ [[سید محمود هاشمی شاهرودی]]، [[فرهنگ]] [[فقه]].

مطالب [[مذهب اهل بیت]]{{عم}}، ج۳، ص۵۷۰.</ref>. از این رو به [[دارالحرب]]، [[دارالکفر]] نیز گفته می‌شود. [[شهید]] اول در معنای دارالکفر همان ملاک دارالحرب را بیان می‌کند: {{عربی|دار الكفر فهي ما ينفذ فيها أحكام الكفّار، فلا يسكن فيها مسلم}}<ref>شهید اول، الدروس، ج۳، ص۷۸.</ref>: «دارالکفر سرزمینی است که در آن [[احکام]] [[کافران]] [[اجرا]] می‌شود و [[مسلمانان]] در آن سکونت ندارند».
[[شیخ طوسی]] [[روم]] را مثالی برای دارالحرب معرفی می‌کند: {{عربی|فأما الضرب الثاني من الدار دار الحرب، مثل الروم}}<ref>محمد بن حسن طوسی، مبسوط، ج۳، ص۳۴۳.</ref>. این تعریف نظر مشهور فقهاست؛ اما برخی [[فقها]] دارالحرب را شامل کشوری می‌دانند که در حال [[جنگ]] و [[خصومت]] با [[اسلام]] و مسلمانان است<ref>حسینعلی منتظری، مبانی فقهی حکومت اسلامی، ج۸، ص۴۱۶.</ref>.
دارالحرب و احکام آن در ابواب مختلف فقه، نظیر [[صلاه]]، [[خمس]]، [[جهاد]]، [[تجارت]] [[عتق]]، لقطه و [[دیات]] بحث شده است<ref>سید محمود هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق با مذهب اهل بیت{{عم}}، ج۳، ص۵۷.</ref>.
همان طور که از تعریف و ویژگی‌های دارالحرب برمی‌آید، این [[سرزمین]] همواره می‌تواند [[امنیت]] [[نظام اسلامی]] را به مخاطره بیندازد و تهدیدی برای آن قلمداد شود که گاهی این [[تهدید]] بالفعل و گاه بالقوه است و [[سرزمین‌های اسلامی]] را در معرض تهدید قرار می‌دهد.<ref>[[محمد اسماعیل نباتیان|نباتیان، محمد اسماعیل]]، [[فقه و امنیت (کتاب)|فقه و امنیت]] ص ۱۵۸.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010643.jpg|22px]] [[محمد اسماعیل نباتیان|نباتیان، محمد اسماعیل]]، [[فقه و امنیت (کتاب)|'''فقه و امنیت''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:دارالحرب]]