درختکاری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۱

2024-11-24T09:11:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==[[سیره رسول خدا]]{{صل}}==		==[[سیره رسول خدا]]{{صل}}==
	[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث\|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} يَمَصُّ النَّوَى بِفِيهِ وَ يَغْرِسُهُ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۵، ص‌۷۴.</ref>: «سیره رسول خدا{{صل}} این بود که دانه خرما را در دهانش می‌مکید، سپس می‌کاشت».		[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث\|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} يَمَصُّ النَّوَى بِفِيهِ وَ يَغْرِسُهُ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۵، ص‌۷۴.</ref>: «سیره رسول خدا{{صل}} این بود که دانه خرما را در دهانش می‌مکید، سپس می‌کاشت». این خبر نشان می‌دهد که [[رسول خدا]]{{صل}} درختکاری می‌کرده و به کار [[کشاورزی]] و [[باغداری]] می‌پرداخته است. آمدن کلمه «کان» همراه با فعل مضارع «یمص» نشان می‌دهد که این [[عمل پیامبر]]{{صل}} مستمر بوده است. مورد مشخص این درختکاری در این [[روایت]] مشخص نشده است؛ اما در جریان [[آزادی]] [[سلمان]] که قرار بود چهارصد اصله [[نخل]] خرما [[پول]] آزادی وی باشد، گزارش مشابهی از رسول خدا{{صل}} نقل شده که حضرت در کاشتن درخت‌ها نقش داشته است<ref>شیخ صدوق، کمال‌الدین و تمام النعمه، ج۱، ص‌۱۶۵.</ref>.
	این خبر نشان می‌دهد که [[رسول خدا]]{{صل}} [[درختکاری]] می‌کرده و به کار [[کشاورزی]] و [[باغداری]] می‌پرداخته است. آمدن کلمه «کان» همراه با فعل مضارع «یمص» نشان می‌دهد که این [[عمل پیامبر]]{{صل}} مستمر بوده است. مورد مشخص این درختکاری در این [[روایت]] مشخص نشده است؛ اما در جریان [[آزادی]] [[سلمان]] که قرار بود چهارصد اصله [[نخل]] خرما [[پول]] آزادی وی باشد، گزارش مشابهی از رسول خدا{{صل}} نقل شده که حضرت در کاشتن درخت‌ها نقش داشته است<ref>شیخ صدوق، کمال‌الدین و تمام النعمه، ج۱، ص‌۱۶۵.</ref>.
	در [[منابع تاریخی]] نقل شده که رسول خدا{{صل}} برای آزادی سلمان سیصد درخت خرما و مقداری پول قرار داد. [[پیامبر]]{{صل}} خطاب به [[یاران]] خود فرمود: برادرتان را کمک کنید. هر یک بین سی تا ده نهال خرما کاشتند؛ همه سبز شد<ref>ابن‌اسحاق، سیرة ابن‌إسحاق، ص۹۱؛ ابن‌سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۵۹؛ ابن‌هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۲۰.</ref> جز یک نهال که [[پیامبر]]{{صل}} آن را در آورد و دوباره کاشت و همان سال میوه داد<ref>احمد بن حنبل، مسند أحمد بن حنبل، ج۵، ص۳۵۴؛ ابن‌عبدالبر، الإستیعاب، ج۲، ص۶۳۵؛ ا‌بن‌عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۲۱، صص۳۹۵ و ۴۰۳: {{متن حدیث\|فقال رسول اللَّهِ{{صل}}: ما شَأْنُ هذه؟ قال: عُمَرُ: أنا غَرَسْتُهَا يا رَسُولَ اللَّهِ. قال: فَنَزَعَهَا رسول اللَّهِ{{صل}}، ثُمَّ غَرَسَهَا فَحَمَلَتْ من عَامِهَا}}.</ref>.		در [[منابع تاریخی]] نقل شده که رسول خدا{{صل}} برای آزادی سلمان سیصد درخت خرما و مقداری پول قرار داد. [[پیامبر]]{{صل}} خطاب به [[یاران]] خود فرمود: برادرتان را کمک کنید. هر یک بین سی تا ده نهال خرما کاشتند؛ همه سبز شد<ref>ابن‌اسحاق، سیرة ابن‌إسحاق، ص۹۱؛ ابن‌سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۵۹؛ ابن‌هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۲۰.</ref> جز یک نهال که [[پیامبر]]{{صل}} آن را در آورد و دوباره کاشت و همان سال میوه داد<ref>احمد بن حنبل، مسند أحمد بن حنبل، ج۵، ص۳۵۴؛ ابن‌عبدالبر، الإستیعاب، ج۲، ص۶۳۵؛ ا‌بن‌عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۲۱، صص۳۹۵ و ۴۰۳: {{متن حدیث\|فقال رسول اللَّهِ{{صل}}: ما شَأْنُ هذه؟ قال: عُمَرُ: أنا غَرَسْتُهَا يا رَسُولَ اللَّهِ. قال: فَنَزَعَهَا رسول اللَّهِ{{صل}}، ثُمَّ غَرَسَهَا فَحَمَلَتْ من عَامِهَا}}.</ref>.

	عجوه نوعی از بهترین خرماهای [[مدینه]] است که گفته شده مادر خرماهاست<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷؛ احمد بن محمد برقی، المحاسن، ج۲، ص‌۵۳۰.</ref> و میوه [[بهشتی]] است<ref>عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref> که با [[آدم]] از [[بهشت]] آمده<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷.</ref> و سموم بدن را دفع می‌کند<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص‌۷۵؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref>. این نوع خرما را [[رسول خدا]]{{صل}} کاشته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۲، ص۱۸۳؛ ابن‌اثیر جزری (مبارک)، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، ج۳، ص۱۸۸؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۴، ص۳۱۱.</ref>؛ به همین جهت امروز خرمای عجوه جزو گران‌ترین خرماهای [[شهر مدینه]] است و قیمت یک کیلوی آن بالای سی ریال [[سعودی]] است. در روایتی می‌خوانیم غلۀ [[اموال]] علی{{ع}} از [[ینبع]] می‌آمد و از آن غذا درست می‌کرد و در روغن [[زیتون]]، نان و خرمای عجوه ترید می‌کرد و آن را می‌خورد و به [[مردم]] نان و گوشت می‌داد. گاهی هم خودش گوشت می‌خورد<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۳.</ref>. به نظر می‌رسد گندم، زیتون و خرما از ینبع بوده که خود استفاده می‌کرده؛ ولی به مردم گوشت می‌داده است. از آنچه بیان شد استفاده می‌شود که رسول خدا{{صل}} [[درختکاری]] داشته و به کار [[کشاورزی]] می‌پرداخته است.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۰.</ref>.		عجوه نوعی از بهترین خرماهای [[مدینه]] است که گفته شده مادر خرماهاست<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷؛ احمد بن محمد برقی، المحاسن، ج۲، ص‌۵۳۰.</ref> و میوه [[بهشتی]] است<ref>عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref> که با [[آدم]] از [[بهشت]] آمده<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷.</ref> و سموم بدن را دفع می‌کند<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص‌۷۵؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref>. این نوع خرما را [[رسول خدا]]{{صل}} کاشته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۲، ص۱۸۳؛ ابن‌اثیر جزری (مبارک)، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، ج۳، ص۱۸۸؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۴، ص۳۱۱.</ref>؛ به همین جهت امروز خرمای عجوه جزو گران‌ترین خرماهای [[شهر مدینه]] است و قیمت یک کیلوی آن بالای سی ریال [[سعودی]] است. در روایتی می‌خوانیم غلۀ [[اموال]] علی{{ع}} از [[ینبع]] می‌آمد و از آن غذا درست می‌کرد و در روغن [[زیتون]]، نان و خرمای عجوه ترید می‌کرد و آن را می‌خورد و به [[مردم]] نان و گوشت می‌داد. گاهی هم خودش گوشت می‌خورد<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۳.</ref>. به نظر می‌رسد گندم، زیتون و خرما از ینبع بوده که خود استفاده می‌کرده؛ ولی به مردم گوشت می‌داده است. از آنچه بیان شد استفاده می‌شود که رسول خدا{{صل}} درختکاری داشته و به کار [[کشاورزی]] می‌پرداخته است<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۰.</ref>.

	==[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}==		==[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}==
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.

	مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.		مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید»<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۶

2024-11-07T09:16:53Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 ==مقدمه==
 خرما در [[جزیرة‌العرب]] از محصولات رایج و غذاهای مرسوم [[مردم]] بود. مزارع مختلفی در محدوده [[مدینه]] به ایجاد نخلستان اختصاص داشت. این نخلستان‌ها دارای انواع خرما با نام‌های مختلف بود. درخت خرما از طریق اصله و هسته خرما هر دو به عمل می‌آید. [[اخبار]] متعددی وارد شده است که [[معصومان]] به کاشت نهال یا هسته خرما می‌پرداختند و در کاشت درخت نقش داشتند.
@@ خط ۱۳: / خط ۲۰: @@
 مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.

Wasity: /* سیره امیرالمؤمنین{{ع}} */

2024-11-07T09:13:55Z

سیره امیرالمؤمنین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۳
خط ۹:		خط ۹:
	عجوه نوعی از بهترین خرماهای [[مدینه]] است که گفته شده مادر خرماهاست<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷؛ احمد بن محمد برقی، المحاسن، ج۲، ص‌۵۳۰.</ref> و میوه [[بهشتی]] است<ref>عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref> که با [[آدم]] از [[بهشت]] آمده<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷.</ref> و سموم بدن را دفع می‌کند<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص‌۷۵؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref>. این نوع خرما را [[رسول خدا]]{{صل}} کاشته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۲، ص۱۸۳؛ ابن‌اثیر جزری (مبارک)، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، ج۳، ص۱۸۸؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۴، ص۳۱۱.</ref>؛ به همین جهت امروز خرمای عجوه جزو گران‌ترین خرماهای [[شهر مدینه]] است و قیمت یک کیلوی آن بالای سی ریال [[سعودی]] است. در روایتی می‌خوانیم غلۀ [[اموال]] علی{{ع}} از [[ینبع]] می‌آمد و از آن غذا درست می‌کرد و در روغن [[زیتون]]، نان و خرمای عجوه ترید می‌کرد و آن را می‌خورد و به [[مردم]] نان و گوشت می‌داد. گاهی هم خودش گوشت می‌خورد<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۳.</ref>. به نظر می‌رسد گندم، زیتون و خرما از ینبع بوده که خود استفاده می‌کرده؛ ولی به مردم گوشت می‌داده است. از آنچه بیان شد استفاده می‌شود که رسول خدا{{صل}} [[درختکاری]] داشته و به کار [[کشاورزی]] می‌پرداخته است.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۰.</ref>.		عجوه نوعی از بهترین خرماهای [[مدینه]] است که گفته شده مادر خرماهاست<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷؛ احمد بن محمد برقی، المحاسن، ج۲، ص‌۵۳۰.</ref> و میوه [[بهشتی]] است<ref>عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref> که با [[آدم]] از [[بهشت]] آمده<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷.</ref> و سموم بدن را دفع می‌کند<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص‌۷۵؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref>. این نوع خرما را [[رسول خدا]]{{صل}} کاشته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۲، ص۱۸۳؛ ابن‌اثیر جزری (مبارک)، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، ج۳، ص۱۸۸؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۴، ص۳۱۱.</ref>؛ به همین جهت امروز خرمای عجوه جزو گران‌ترین خرماهای [[شهر مدینه]] است و قیمت یک کیلوی آن بالای سی ریال [[سعودی]] است. در روایتی می‌خوانیم غلۀ [[اموال]] علی{{ع}} از [[ینبع]] می‌آمد و از آن غذا درست می‌کرد و در روغن [[زیتون]]، نان و خرمای عجوه ترید می‌کرد و آن را می‌خورد و به [[مردم]] نان و گوشت می‌داد. گاهی هم خودش گوشت می‌خورد<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۳.</ref>. به نظر می‌رسد گندم، زیتون و خرما از ینبع بوده که خود استفاده می‌کرده؛ ولی به مردم گوشت می‌داده است. از آنچه بیان شد استفاده می‌شود که رسول خدا{{صل}} [[درختکاری]] داشته و به کار [[کشاورزی]] می‌پرداخته است.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۰.</ref>.

	~~===[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}===~~
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.

	مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.
	==[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}==		==[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}==
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.

	مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.		مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.

Wasity: /* سیره رسول خدا{{صل}} */

2024-11-07T09:13:37Z

سیره رسول خدا{{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	===[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}===		===[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}===
			[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.

			مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.
			==[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}==
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث\|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.

	مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.		مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث\|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== خرما در جزیرة‌العرب از محصولات رایج و غذاهای مرسوم مردم بود. مزارع مختلفی در محدوده مدینه به ایجاد نخلستان اختصاص داشت. این نخلستان‌ها دارای انواع خرما با نام‌های مختلف بود. درخت خرما از طریق اصله و هسته خرما هر دو به عمل می‌آ...» ایجاد کرد

2024-11-07T09:12:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== خرما در جزیرة‌العرب از محصولات رایج و غذاهای مرسوم مردم بود. مزارع مختلفی در محدوده مدینه به ایجاد نخلستان اختصاص داشت. این نخلستان‌ها دارای انواع خرما با نام‌های مختلف بود. درخت خرما از طریق اصله و هسته خرما هر دو به عمل می‌آ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
خرما در [[جزیرة‌العرب]] از محصولات رایج و غذاهای مرسوم [[مردم]] بود. مزارع مختلفی در محدوده [[مدینه]] به ایجاد نخلستان اختصاص داشت. این نخلستان‌ها دارای انواع خرما با نام‌های مختلف بود. درخت خرما از طریق اصله و هسته خرما هر دو به عمل می‌آید. [[اخبار]] متعددی وارد شده است که [[معصومان]] به کاشت نهال یا هسته خرما می‌پرداختند و در کاشت درخت نقش داشتند.

==[[سیره رسول خدا]]{{صل}}==
[[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: {{متن حدیث|كَانَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} يَمَصُّ النَّوَى بِفِيهِ وَ يَغْرِسُهُ}}<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۵، ص‌۷۴.</ref>: «سیره رسول خدا{{صل}} این بود که دانه خرما را در دهانش می‌مکید، سپس می‌کاشت».
این خبر نشان می‌دهد که [[رسول خدا]]{{صل}} [[درختکاری]] می‌کرده و به کار [[کشاورزی]] و [[باغداری]] می‌پرداخته است. آمدن کلمه «کان» همراه با فعل مضارع «یمص» نشان می‌دهد که این [[عمل پیامبر]]{{صل}} مستمر بوده است. مورد مشخص این درختکاری در این [[روایت]] مشخص نشده است؛ اما در جریان [[آزادی]] [[سلمان]] که قرار بود چهارصد اصله [[نخل]] خرما [[پول]] آزادی وی باشد، گزارش مشابهی از رسول خدا{{صل}} نقل شده که حضرت در کاشتن درخت‌ها نقش داشته است<ref>شیخ صدوق، کمال‌الدین و تمام النعمه، ج۱، ص‌۱۶۵.</ref>.
در [[منابع تاریخی]] نقل شده که رسول خدا{{صل}} برای آزادی سلمان سیصد درخت خرما و مقداری پول قرار داد. [[پیامبر]]{{صل}} خطاب به [[یاران]] خود فرمود: برادرتان را کمک کنید. هر یک بین سی تا ده نهال خرما کاشتند؛ همه سبز شد<ref>ابن‌اسحاق، سیرة ابن‌إسحاق، ص۹۱؛ ابن‌سعد، الطبقات الکبری، ج۴، ص۵۹؛ ابن‌هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۲۲۰.</ref> جز یک نهال که [[پیامبر]]{{صل}} آن را در آورد و دوباره کاشت و همان سال میوه داد<ref>احمد بن حنبل، مسند أحمد بن حنبل، ج۵، ص۳۵۴؛ ابن‌عبدالبر، الإستیعاب، ج۲، ص۶۳۵؛ ا‌بن‌عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۲۱، صص۳۹۵ و ۴۰۳: {{متن حدیث|فقال رسول اللَّهِ{{صل}}: ما شَأْنُ هذه؟ قال: عُمَرُ: أنا غَرَسْتُهَا يا رَسُولَ اللَّهِ. قال: فَنَزَعَهَا رسول اللَّهِ{{صل}}، ثُمَّ غَرَسَهَا فَحَمَلَتْ من عَامِهَا}}.</ref>.

عجوه نوعی از بهترین خرماهای [[مدینه]] است که گفته شده مادر خرماهاست<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷؛ احمد بن محمد برقی، المحاسن، ج۲، ص‌۵۳۰.</ref> و میوه [[بهشتی]] است<ref>عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref> که با [[آدم]] از [[بهشت]] آمده<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴۷.</ref> و سموم بدن را دفع می‌کند<ref>شیخ صدوق، عیون أخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص‌۷۵؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۱، ص۱۵۲.</ref>. این نوع خرما را [[رسول خدا]]{{صل}} کاشته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۲، ص۱۸۳؛ ابن‌اثیر جزری (مبارک)، النهایة فی غریب الحدیث و الأثر، ج۳، ص۱۸۸؛ محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۴، ص۳۱۱.</ref>؛ به همین جهت امروز خرمای عجوه جزو گران‌ترین خرماهای [[شهر مدینه]] است و قیمت یک کیلوی آن بالای سی ریال [[سعودی]] است. در روایتی می‌خوانیم غلۀ [[اموال]] علی{{ع}} از [[ینبع]] می‌آمد و از آن غذا درست می‌کرد و در روغن [[زیتون]]، نان و خرمای عجوه ترید می‌کرد و آن را می‌خورد و به [[مردم]] نان و گوشت می‌داد. گاهی هم خودش گوشت می‌خورد<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۳.</ref>. به نظر می‌رسد گندم، زیتون و خرما از ینبع بوده که خود استفاده می‌کرده؛ ولی به مردم گوشت می‌داده است. از آنچه بیان شد استفاده می‌شود که رسول خدا{{صل}} [[درختکاری]] داشته و به کار [[کشاورزی]] می‌پرداخته است.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۰.</ref>.

===[[سیره امیرالمؤمنین]]{{ع}}===
[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} جزو کسانی است که بیشترین تلاش را در میان [[معصومان]] در کاشتن درخت و ایجاد نخلستان داشته است. امیرالمؤمنین{{ع}} در منطقه ینبع نخلستان بزرگی ایجاد کرد و درخت‌ها‌ی خرمای زیادی کاشت. در روایتی در کافی می‌خوانیم. مردی با امیرالمؤمنین{{ع}} مواجه شد، درحالی‌که سوار بر مرکب روی جوالی پر از هستۀ خرما نشسته بود. مرد گفت: یا اباالحسن، در این جوال چه داری؟ [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} گفت: صدهزار نهال خرما، ان‌شاءاللّه. امیرالمؤمنین{{ع}} دانه‌ها را کاشت و تمام هسته‌های خرما سبز شد؛ حتی یک هستۀ آن [[خطا]] نکرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۵، ص۷۴: {{متن حدیث|فَقَالَ لَهُ: مَا هَذَا يَا أَبَا الْحَسَنِ تَحْتَكَ؟ فَقَالَ: مِائَةُ أَلْفِ عَذْقٍ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. قَالَ: فَغَرَسَهُ فَلَمْ يُغَادَرْ مِنْهُ نَوَاةٌ وَاحِدَةٌ}}.</ref>.

مضمون این [[روایت]] معتبر بدین معناست که حضرت صدهزار [[نخل]] خرما کاشته است. به نظر می‌رسد این نخل‌ها در منطقه [[ینبع]] بوده است؛ منطقه‌ای که حضرت آن را [[وقف]] کرد و در وقفنامه تمام بردگانی را که روی [[زمین]] کار می‌کردند، [[آزاد]] کرد، به جز چهار نفر که [[آزادی]] آنان را بعد از پنج سال قرار داد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۷، ص۴۹؛ شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۹، ص۱۴۶؛ قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۲، ص۳۴۱؛ عبدالرزاق ابوبکر صنعانی، المصنف، ج۱۰، ص‌۳۷۵؛ ابن‌شبّه، تاریخ المدینة المنوره، ج۱، ص۲۲۵.</ref>. با توجه به اینکه در همین [[وصیت‌نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} [[مسئول]] این [[اوقاف]] را بعد از خود [[امام حسن]]{{ع}} و بعد از او [[امام حسین]]{{ع}} قرار داده است، مشخص می‌شود که این دو [[معصوم]] نیز درگیر کار [[کشاورزی]] بودند و بر نخلستان‌ها‌ی ینبع [[نظارت]] مستمر داشته و در آن به کار می‌پرداختند. [[امام صادق]]{{ع}} از پدرش نقل کرده که {{متن حدیث|كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} يَقُولُ: مَنْ وَجَدَ مَاءً وَ تُرَاباً ثُمَّ افْتَقَرَ فَأَبْعَدَهُ اللَّهُ}}<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص۱۱۵؛ محمد بن حسن حر عاملی، وسائل الشیعه، ج‌۱۷، ص۴۰؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج‌۱۰۰، ص۶۵.</ref>: «[[امیر مؤمنان]]{{ع}} همیشه می‌فرمود: هر کس که آب و خاکی بیابد، آن‌گاه [[فقیر]] شود، [[خداوند]] او را از [[رحمت]] خود دور نماید».<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|سیره اقتصادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۱۲.</ref>.