دعای فرج - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-14T04:37:22Z

مقدمه

Bahmani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۳۴

2024-09-14T04:34:25Z

Bahmani: /* پانویس */

2023-03-04T09:46:30Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	[[رده:دعاهای مرتبط با امام مهدی]]		[[رده:دعاهای مرتبط با امام مهدی]]
	~~[[رده:دعاهای منسوب به امام مهدی]]~~

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۵

2023-03-04T09:45:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~مهدویت~~}}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = امام مهدی
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	*{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.		{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.
	* مرحوم [[علامه مجلسی]] می‌‌فرماید: [[شیخ]] بزرگوار مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[ابوالحسن]] [[محمد]] بن [[احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا [[پناه]] برده بود (چون تحت تعقیب ظالمین قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این [[دعا]] وی [[نجات]] یافت. [[حضرت]] فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ... }}. [[راوی]] می‌‌گوید: وقتی [[حضرت]] به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵~~.</ref><ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۷~~.</ref>.
	* فَرَج به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ ... }}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ... }}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء... }}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ... }}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و....		مرحوم [[علامه مجلسی]] می‌‌فرماید: [[شیخ]] بزرگوار مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[ابوالحسن]] [[محمد]] بن [[احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا [[پناه]] برده بود (چون تحت تعقیب ظالمین قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این [[دعا]] وی [[نجات]] یافت. [[حضرت]] فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ... }}. [[راوی]] می‌‌گوید: وقتی [[حضرت]] به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵.</ref>.
	* البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به [[ظهور]] مربوط باشد، بلکه برای حل مشکلات و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و رهایی شخص ویژه‌ای بیان شده است~~<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۸.</ref>~~.
	* اما دو نکته درباره این [[دعا]] دارای اهمیت است:		فَرَج به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ ... }}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ... }}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء... }}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ... }}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و... .

			البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به [[ظهور]] مربوط باشد، بلکه برای حل مشکلات و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و رهایی شخص ویژه‌ای بیان شده است.

			اما دو نکته درباره این [[دعا]] دارای اهمیت است:
	# بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]] {{ع}} است که [[شایسته]] است برای رفع این مشکل با دعایی که [[حضرت]] [[آموزش]] داده‌اند، به درگاه [[الهی]] [[استغاثه]] کنیم.		# بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]] {{ع}} است که [[شایسته]] است برای رفع این مشکل با دعایی که [[حضرت]] [[آموزش]] داده‌اند، به درگاه [[الهی]] [[استغاثه]] کنیم.
	# این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و مکر دشمنانِ بد طینت، از [[امام]] زمانمان غافل نشویم و توجه داشته باشیم که [[صاحب]] و پناهی داریم و او ملجأ و مأوای ماست.		# این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و مکر دشمنانِ بد طینت، از [[امام]] زمانمان غافل نشویم و توجه داشته باشیم که [[صاحب]] و پناهی داریم و او ملجأ و مأوای ماست.
	* نکته پایانی این است که این دعای [[شریف]] مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:
			نکته پایانی این است که این دعای [[شریف]] مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:
	# بیان مشکل:خدایا گرفتاری بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و خیرات [[آسمان]] دریغ گشت.		# بیان مشکل:خدایا گرفتاری بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و خیرات [[آسمان]] دریغ گشت.
	# اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که شکوه و مشکل خود را به درگاه [[الهی]] عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به [[حضرت]] [[عزیز]] [[وحی]] نمود: "ای عزیر! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که [[گناه]] و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو هدیه نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و گلایه نکن، همان گونه که من هنگام بالا آمدن [[بدی‌ها]] و [[رسوایی]] هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او [[کمک]] گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی~~<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۸.</ref>~~.		# اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که شکوه و مشکل خود را به درگاه [[الهی]] عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به [[حضرت]] [[عزیز]] [[وحی]] نمود: "ای عزیر! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که [[گناه]] و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو هدیه نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و گلایه نکن، همان گونه که من هنگام بالا آمدن [[بدی‌ها]] و [[رسوایی]] هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او [[کمک]] گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی.
	# سپس آبرومندان درگاهش، یعنی [[محمد]] {{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و [[خداوند]] [[معرفت]] به [[منزلت]] و [[جایگاه]] رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از [[خداوند]] درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.		# سپس آبرومندان درگاهش، یعنی [[محمد]] {{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و [[خداوند]] [[معرفت]] به [[منزلت]] و [[جایگاه]] رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از [[خداوند]] درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.
	# در مرحله سوم دو شخصیت [[عظیم]] الشأن که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه مخلوقات محتاج [[عنایت]] و [[تفضل]] آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و [[کفایت]] مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی [[خداوند]] توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و [[دلیل]] اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]] {{صل}} و [[حضرت علی]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] [[نصرت]] و [[فیض]] خود را از راه آنها [[افاضه]] می‌‌نماید.		# در مرحله سوم دو شخصیت [[عظیم]] الشأن که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه مخلوقات محتاج [[عنایت]] و [[تفضل]] آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و [[کفایت]] مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی [[خداوند]] توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و [[دلیل]] اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]] {{صل}} و [[حضرت علی]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] [[نصرت]] و [[فیض]] خود را از راه آنها [[افاضه]] می‌‌نماید.
	# سرانجام، [[امام زمان]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ زمان است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و [[صاحب]] [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب]] زمان {{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۹.</ref>.		# سرانجام، [[امام زمان]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ زمان است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و [[صاحب]] [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب]] زمان {{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۷ ـ ۴۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]		# [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:35:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:02:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]		* [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۵:		خط ۲۵:
	[[رده:دعاهای مرتبط با امام مهدی]]		[[رده:دعاهای مرتبط با امام مهدی]]
	[[رده:دعاهای منسوب به امام مهدی]]		[[رده:دعاهای منسوب به امام مهدی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Heydari: جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}} '

2022-05-19T18:59:47Z

جایگزینی متن - '== پانویس == {{پانویس}} {{امام مهدی}}' به '== پانویس == {{پانویس}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۹
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{امام مهدی}}~~
	[[رده:دعاهای مرتبط با امام مهدی]]		[[رده:دعاهای مرتبط با امام مهدی]]
	[[رده:دعاهای منسوب به امام مهدی]]		[[رده:دعاهای منسوب به امام مهدی]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:35:10Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۰۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	#سرانجام، [[امام زمان]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ زمان است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و [[صاحب]] [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب]] زمان {{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۹.</ref>.		#سرانجام، [[امام زمان]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ زمان است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و [[صاحب]] [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب]] زمان {{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۹.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]		* [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{مهدویت}} +{{مهدویت}})

2021-12-16T16:37:57Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{مهدویت}} +{{مهدویت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۰۷
خط ۱:		خط ۱:

	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T16:28:43Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۵۸
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]		* [[پرونده:13681136.jpg\|22px]] [[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|''' ادعیه و زیارات مهدوی''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۷
خط ۹:		خط ۹:
	{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.		{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.

	[[مرحوم علامه مجلسی]] می‌‌فرماید: شیخ [[بزرگوار]] مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]]{{ع}} به [[ابوالحسن]] [[محمد بن احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا [[پناه]] برده بود (چون تحت تعقیب [[ظالمین]] قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این دعا وی [[نجات]] یافت. حضرت فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ...}}. [[راوی]] می‌‌گوید: وقتی حضرت به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵.</ref>.		مرحوم علامه مجلسی می‌‌فرماید: شیخ بزرگوار مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]]{{ع}} به ابوالحسن [[محمد بن احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا پناه برده بود (چون تحت تعقیب [[ظالمین]] قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این دعا وی [[نجات]] یافت. حضرت فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ...}}. راوی می‌‌گوید: وقتی حضرت به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵.</ref>.

	[[فَرَج]] به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ...}}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ...}}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء...}}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ...}}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و....		فَرَج به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ...}}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ...}}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء...}}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ...}}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و... .

	البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به ظهور مربوط باشد، بلکه برای [[حل مشکلات]] و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و [[رهایی]] شخص ویژه‌ای بیان شده است.		البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به ظهور مربوط باشد، بلکه برای حل مشکلات و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و [[رهایی]] شخص ویژه‌ای بیان شده است.

	اما دو نکته درباره این دعا دارای اهمیت است:		اما دو نکته درباره این دعا دارای اهمیت است:
	# بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]]{{ع}} است که شایسته است برای رفع این مشکل با دعایی که حضرت [[آموزش]] داده‌اند، به [[درگاه الهی]] [[استغاثه]] کنیم.		# بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]]{{ع}} است که شایسته است برای رفع این مشکل با دعایی که حضرت [[آموزش]] داده‌اند، به درگاه الهی [[استغاثه]] کنیم.
	# این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و [[مکر]] دشمنانِ بد ~~[[طینت]]،~~ از [[امام]] زمانمان [[غافل]] نشویم و توجه داشته باشیم که صاحب و پناهی داریم و او [[ملجأ]] و مأوای ماست.		# این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و [[مکر]] دشمنانِ بد طینت، از [[امام]] زمانمان [[غافل]] نشویم و توجه داشته باشیم که صاحب و پناهی داریم و او ملجأ و مأوای ماست.

	نکته پایانی این است که این دعای شریف مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:		نکته پایانی این است که این دعای شریف مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:
	# بیان مشکل:خدایا [[گرفتاری]] بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و [[خیرات]] [[آسمان]] دریغ گشت.		# بیان مشکل:خدایا گرفتاری بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و [[خیرات]] [[آسمان]] دریغ گشت.
	# اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که [[شکوه]] و مشکل خود را به درگاه الهی عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به حضرت عزیز [[وحی]] نمود: "ای [[عزیر]]! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که گناه و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو [[هدیه]] نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و [[گلایه]] نکن، همان‌گونه که من هنگام بالا آمدن [[بدی‌ها]] و [[رسوایی]] هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او کمک گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی.		# اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که شکوه و مشکل خود را به درگاه الهی عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به حضرت عزیز [[وحی]] نمود: "ای [[عزیر]]! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که گناه و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو [[هدیه]] نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و گلایه نکن، همان‌گونه که من هنگام بالا آمدن بدی‌ها و رسوایی هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او کمک گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی.
	# سپس [[آبرومندان]] درگاهش، یعنی محمد{{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و خداوند [[معرفت]] به [[منزلت]] و جایگاه رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از خداوند درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.		# سپس [[آبرومندان]] درگاهش، یعنی محمد{{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و خداوند [[معرفت]] به [[منزلت]] و جایگاه رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از خداوند درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.
	# در مرحله سوم دو [[شخصیت]] [[عظیم الشأن]] که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه [[مخلوقات]] محتاج [[عنایت]] و [[تفضل]] آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و کفایت مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی خداوند توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و دلیل اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]]{{صل}} و [[حضرت علی]]{{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] نصرت و [[فیض]] خود را از راه آنها [[افاضه]] می‌‌نماید.		# در مرحله سوم دو [[شخصیت]] عظیم الشأن که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه [[مخلوقات]] محتاج عنایت و تفضل آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و کفایت مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی خداوند توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و دلیل اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]]{{صل}} و [[حضرت علی]]{{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] نصرت و [[فیض]] خود را از راه آنها افاضه می‌‌نماید.
	# سرانجام، [[امام زمان]]{{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ [[زمان]] است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و صاحب [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب زمان]]{{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص۴۷ ـ ۴۹.</ref>.		# سرانجام، [[امام زمان]]{{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ [[زمان]] است و به عنوان خاتم اوصیاء و صاحب [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای صاحب زمان{{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص۴۷ ـ ۴۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۴
خط ۹:		خط ۹:
	{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.		{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.

	~~مرحوم~~ [[علامه مجلسی]] می‌‌فرماید: [[~~شیخ~~]] ~~بزرگوار~~ مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[ابوالحسن]] [[محمد]] بن [[احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا [[پناه]] برده بود (چون تحت تعقیب ظالمین قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این [[دعا]] وی [[نجات]] یافت. [[حضرت]] فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ... }}. [[راوی]] می‌‌گوید: وقتی [[حضرت]] به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵.</ref>.		[[مرحوم علامه مجلسی]] می‌‌فرماید: شیخ [[بزرگوار]] مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]]{{ع}} به [[ابوالحسن]] [[محمد بن احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا [[پناه]] برده بود (چون تحت تعقیب [[ظالمین]] قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این دعا وی [[نجات]] یافت. حضرت فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ...}}. [[راوی]] می‌‌گوید: وقتی حضرت به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵.</ref>.

	فَرَج به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ ... }}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ... }}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء... }}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ... }}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و... .		[[فَرَج]] به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ...}}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ...}}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء...}}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ...}}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و....

	البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به [[ظهور]] مربوط باشد، بلکه برای حل مشکلات و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و رهایی شخص ویژه‌ای بیان شده است.		البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به ظهور مربوط باشد، بلکه برای [[حل مشکلات]] و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و [[رهایی]] شخص ویژه‌ای بیان شده است.

	اما دو نکته درباره این [[دعا]] دارای اهمیت است:		اما دو نکته درباره این دعا دارای اهمیت است:
	# بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]] {{ع}} است که [[شایسته]] است برای رفع این مشکل با دعایی که [[حضرت]] [[آموزش]] داده‌اند، به ~~درگاه~~ [[الهی]] [[استغاثه]] کنیم.		# بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]]{{ع}} است که شایسته است برای رفع این مشکل با دعایی که حضرت [[آموزش]] داده‌اند، به [[درگاه الهی]] [[استغاثه]] کنیم.
	# این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و مکر دشمنانِ بد ~~طینت،~~ از [[امام]] زمانمان غافل نشویم و توجه داشته باشیم که [[صاحب]] و پناهی داریم و او ملجأ و مأوای ماست.		# این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و [[مکر]] دشمنانِ بد [[طینت]]، از [[امام]] زمانمان [[غافل]] نشویم و توجه داشته باشیم که صاحب و پناهی داریم و او [[ملجأ]] و مأوای ماست.

	نکته پایانی این است که این دعای [[شریف]] مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:		نکته پایانی این است که این دعای شریف مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:
	# بیان مشکل:خدایا گرفتاری بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و خیرات [[آسمان]] دریغ گشت.		# بیان مشکل:خدایا [[گرفتاری]] بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و [[خیرات]] [[آسمان]] دریغ گشت.
	# اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که شکوه و مشکل خود را به درگاه [[الهی]] عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به [[حضرت~~]] [[~~عزیز]] [[وحی]] نمود: "ای عزیر! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که [[گناه]] و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو هدیه نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و گلایه نکن، ~~همان گونه~~ که من هنگام بالا آمدن [[بدی‌ها]] و [[رسوایی]] هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او [[کمک]] گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی.		# اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که [[شکوه]] و مشکل خود را به درگاه الهی عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به حضرت عزیز [[وحی]] نمود: "ای [[عزیر]]! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که گناه و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو [[هدیه]] نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و [[گلایه]] نکن، همان‌گونه که من هنگام بالا آمدن [[بدی‌ها]] و [[رسوایی]] هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او کمک گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی.
	# سپس آبرومندان درگاهش، یعنی [[محمد]] {{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و [[خداوند]] [[معرفت]] به [[منزلت]] و [[جایگاه]] رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از [[خداوند]] درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.		# سپس [[آبرومندان]] درگاهش، یعنی محمد{{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و خداوند [[معرفت]] به [[منزلت]] و جایگاه رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از خداوند درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.
	# در مرحله سوم دو شخصیت [[عظیم]] ~~الشأن~~ که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه مخلوقات محتاج [[عنایت]] و [[تفضل]] آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و [[کفایت]] مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی [[خداوند]] توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و [[دلیل]] اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]] {{صل}} و [[حضرت علی]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] [[نصرت]] و [[فیض]] خود را از راه آنها [[افاضه]] می‌‌نماید.		# در مرحله سوم دو [[شخصیت]] [[عظیم الشأن]] که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه [[مخلوقات]] محتاج [[عنایت]] و [[تفضل]] آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و کفایت مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی خداوند توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و دلیل اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]]{{صل}} و [[حضرت علی]]{{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] نصرت و [[فیض]] خود را از راه آنها [[افاضه]] می‌‌نماید.
	# سرانجام، [[امام زمان]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ زمان است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و [[صاحب]] [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب]] ~~زمان~~ {{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ~~ص ۴۷~~ ـ ۴۹.</ref>.		# سرانجام، [[امام زمان]]{{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ [[زمان]] است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و صاحب [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب زمان]]{{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص۴۷ ـ ۴۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.		*{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْكَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ الْمُشْتَكَى، وَ عَلَيْكَ الْمُعَوَّلُ فِي الشِّدَّةِ وَ الرَّخَاءِ. اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الَّذِينَ فَرَضْتَ عَلَيْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِكَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلًا كَلَمْحِ الْبَصَرِ أَوْ هُوَ أَقْرَبُ مِنْ ذَلِكَ. يَا مُحَمَّدُ يَا عَلِيُّ، يَا عَلِيُّ يَا مُحَمَّدُ، انْصُرَانِي فَإِنَّكُمَا نَاصِرَايَ، وَ اكْفِيَانِي فَإِنَّكُمَا كَافِيَايَ، يَا مَوْلَايَ يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي أَدْرِكْنِي‏}}<ref>ابن مشهدی، المزار الکبیر، ص۵۹۱.</ref>.
	*مرحوم [[علامه مجلسی]] می‌‌فرماید: [[شیخ]] بزرگوار مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[ابوالحسن]] [[محمد]] بن [[احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا [[پناه]] برده بود (چون تحت تعقیب ظالمین قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این [[دعا]] وی [[نجات]] یافت. [[حضرت]] فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ... }}. [[راوی]] می‌‌گوید: وقتی [[حضرت]] به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵.</ref><ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۷.</ref>.		* مرحوم [[علامه مجلسی]] می‌‌فرماید: [[شیخ]] بزرگوار مرحوم [[طبرسی]] صاحبِ [[تفسیر مجمع البیان]] در کتاب کنوز النجاح گفته است: این [[دعا]]، دعایی است که [[حضرت مهدی]] {{ع}} به [[ابوالحسن]] [[محمد]] بن [[احمد]] در [[کاظمین]] که از [[ترس]] [[جان]] به آنجا [[پناه]] برده بود (چون تحت تعقیب ظالمین قرار گرفته بود) [[تعلیم]] داده و به [[برکت]] این [[دعا]] وی [[نجات]] یافت. [[حضرت]] فرمود: این گونه بگو {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ عَظُمَ الْبَلَاءُ... }}. [[راوی]] می‌‌گوید: وقتی [[حضرت]] به جمله {{متن حدیث\|يَا صَاحِبَ الزَّمَانِ}} رسید، به سینه مبارکش اشاره نمود<ref>مجلسی، بحارالانوار، ج۵۳، ص۲۷۵.</ref><ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۷.</ref>.
	*فَرَج به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ ... }}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ... }}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء... }}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ... }}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و....		* فَرَج به معنای [[گشایش]] و حل مشکل و رخاء پس از شدت است. در این باره نیز دعاهای زیادی وارد شده است؛ مانند {{متن حدیث\|لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ الْحَلِيمُ الْكَرِيمُ ... }}<ref>کلینی، کافی، ج۴، ص۲۸۴.</ref>، دعای {{متن حدیث\| يَا مَنْ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ... }}<ref>طبری، دلائل الامامه، ص۵۵۲.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ يَكْفِي مِنْ كُلِّ شَيْ‏ء... }}<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۵۱.</ref>، دعای {{متن حدیث\|يَا مَنْ لَا يُسْتَحْيَا مِنْ مَسْأَلَتِهِ... }}<ref>ابن طاووس، المجتنی من الدعاء المجتبی، ص۴.</ref> و....
	*البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به [[ظهور]] مربوط باشد، بلکه برای حل مشکلات و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و رهایی شخص ویژه‌ای بیان شده است<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۸.</ref>.		* البته این چنین نیست که همه این [[دعاها]] به [[ظهور]] مربوط باشد، بلکه برای حل مشکلات و باز شدن گره هاست. دعای مورد بحث نیز در همین دایره قرار دارد و برای [[فرج]] و رهایی شخص ویژه‌ای بیان شده است<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۸.</ref>.
	*اما دو نکته درباره این [[دعا]] دارای اهمیت است:		* اما دو نکته درباره این [[دعا]] دارای اهمیت است:
	#بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]] {{ع}} است که [[شایسته]] است برای رفع این مشکل با دعایی که [[حضرت]] [[آموزش]] داده‌اند، به درگاه [[الهی]] [[استغاثه]] کنیم.		# بالاترین مشکل، [[غیبت امام زمان]] {{ع}} است که [[شایسته]] است برای رفع این مشکل با دعایی که [[حضرت]] [[آموزش]] داده‌اند، به درگاه [[الهی]] [[استغاثه]] کنیم.
	#این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و مکر دشمنانِ بد طینت، از [[امام]] زمانمان غافل نشویم و توجه داشته باشیم که [[صاحب]] و پناهی داریم و او ملجأ و مأوای ماست.		# این دعای [[شریف]] به ما می‌‌آموزد که برای [[نجات]] از [[کید]] و مکر دشمنانِ بد طینت، از [[امام]] زمانمان غافل نشویم و توجه داشته باشیم که [[صاحب]] و پناهی داریم و او ملجأ و مأوای ماست.
	*نکته پایانی این است که این دعای [[شریف]] مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:		* نکته پایانی این است که این دعای [[شریف]] مراحل زیر را در رسیدن به خواسته در بر دارد:
	#بیان مشکل:خدایا گرفتاری بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و خیرات [[آسمان]] دریغ گشت.		# بیان مشکل:خدایا گرفتاری بزرگ شد، و پوشیده آشکار گشت، (یعنی مشکل آنقدر بزرگ است که قابل پوشاندن نیست) و پرده کنار رفت و [[امید]] قطع شد و [[زمین]] تنگ شد، و خیرات [[آسمان]] دریغ گشت.
	#اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که شکوه و مشکل خود را به درگاه [[الهی]] عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به [[حضرت]] [[عزیز]] [[وحی]] نمود: "ای عزیر! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که [[گناه]] و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو هدیه نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و گلایه نکن، همان گونه که من هنگام بالا آمدن [[بدی‌ها]] و [[رسوایی]] هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او [[کمک]] گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۸.</ref>.		# اقتضای ادبِ [[بندگی]] این است که شکوه و مشکل خود را به درگاه [[الهی]] عرضه کنیم. [[خداوند متعال]] به [[حضرت]] [[عزیز]] [[وحی]] نمود: "ای عزیر! هنگامی که در [[گناه]] واقع شدی، پس به کوچکی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که [[گناه]] و [[معصیت]] او را انجام می‌‌دهی، نگاه کن و هنگامی که رزقی به تو داده شد به کمی آن نگاه نکن، بلکه به کسی که آن را به تو هدیه نموده است ([[خداوند]])، نگاه کن و هنگامی که مشکل و مصیبتی بر تو وارد شد، به [[بندگان]] من شکوه و گلایه نکن، همان گونه که من هنگام بالا آمدن [[بدی‌ها]] و [[رسوایی]] هایت نزد فرشتگانم از تو شکوه نمی‌نمایم"<ref>قطب الدین راوندی، الدعوات، ص۱۶۹.</ref>. در این [[دعا]] هم می‌‌گوییم: کسی که از او [[کمک]] گرفته می‌‌شود، فقط تویی و شکوه فقط به سوی توست و در [[سختی]] و آسانی فقط تکیه گاه تو هستی<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۸.</ref>.
	#سپس آبرومندان درگاهش، یعنی [[محمد]]{{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و [[خداوند]] [[معرفت]] به [[منزلت]] و [[جایگاه]] رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از [[خداوند]] درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.		# سپس آبرومندان درگاهش، یعنی [[محمد]] {{صل}} و آلش را که [[پیروی]] از آنان بر ما لازم و [[واجب]] است و [[خداوند]] [[معرفت]] به [[منزلت]] و [[جایگاه]] رفیع آنها را نصیب ما نموده، واسطه قرار می‌‌دهیم و [[فرج]] و [[گشایش]] را با قسم به [[حق]] آنان از [[خداوند]] درخواست می‌‌کنیم و این نیز از [[آداب]] دعاست<ref>کلینی، کافی، ج۲، ص۴۹۱.</ref>.
	#در مرحله سوم دو شخصیت [[عظیم]] الشأن که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه مخلوقات محتاج [[عنایت]] و [[تفضل]] آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و [[کفایت]] مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی [[خداوند]] توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و [[دلیل]] اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]]{{صل}} و [[حضرت علی]]{{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] [[نصرت]] و [[فیض]] خود را از راه آنها [[افاضه]] می‌‌نماید.		# در مرحله سوم دو شخصیت [[عظیم]] الشأن که مقرب‌ترین مخلوق به [[خداوند]] هستند و همه فیوضات به [[اذن الهی]] به آنان می‌‌انجامد<ref>نک توبه: ۵۹ و ۷۴ و آل عمران: ۶۱.</ref>. و در [[دنیا]] و [[آخرت]] همه مخلوقات محتاج [[عنایت]] و [[تفضل]] آنها هستند<ref>بخاری، الصحیح، ج۳، ص۲۲۵، کتاب التفسیر، باب ۱۱ از بخش سوره اسراء.</ref> را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم و از آنان [[نصرت]] و [[کفایت]] مشکل را خواستار می‌‌شویم. سرّ اینکه ابتدا به سوی [[خداوند]] توجه نمودیم، [[اقرار]] و اعتراف و توجه به [[توحید]] در همه ابعاد آن است و [[دلیل]] اینکه در مرحله بعد [[حضرت محمد]] {{صل}} و [[حضرت علی]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم، این است که [[خدای حکیم]] [[نصرت]] و [[فیض]] خود را از راه آنها [[افاضه]] می‌‌نماید.
	#سرانجام، [[امام زمان]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ زمان است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و [[صاحب]] [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب]] زمان {{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۹.</ref>.		# سرانجام، [[امام زمان]] {{ع}} را مورد خطاب قرار می‌‌دهیم؛ زیرا هم اکنون [[حجّت]] حیّ زمان است و به عنوان [[خاتم اوصیاء]] و [[صاحب]] [[شب قدر]]، [[فیض الهی]] از راه وی به ما می‌‌رسد. ای مولای من! ای [[صاحب]] زمان {{ع}}! به فریاد برس، به فریاد برس، به فریاد برس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب<ref>[[محمود اباذری\|اباذری، محمود]]، [[ادعیه و زیارات مهدوی (کتاب)\|ادعیه و زیارات مهدوی]]، ص ۴۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==