دعوت به ایمان آوردن به نبوت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2023-04-24T07:01:13Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	* [[برانگیختن فطرت و عقل]]		* [[برانگیختن فطرت و عقل]]
	* [[احیای انسان]]		* [[احیای انسان]]
	* [[خارج ساختن مردم از تاریکی‌ها به نور]]
	* [[دعوت به مصالح دین و دنیا]]		* [[دعوت به مصالح دین و دنیا]]
	* [[دعوت به ایمان آوردن به غیب]]		* [[دعوت به ایمان آوردن به غیب]]

Bahmani در ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۱

2023-04-24T07:01:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~دعوت~~		\| موضوع مرتبط = فلسفه بعثت
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۵۳:		خط ۵۳:

	[[رده:دعوت به ایمان]]		[[رده:دعوت به ایمان]]
	[[رده:~~دعوت~~]]		[[رده:فلسفه بعثت]]

Bahmani: /* حدیث */

2022-12-01T10:08:05Z

حدیث

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۸
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	==[[حدیث]] ==		==[[حدیث]] ==
	# [[امام صادق]]{{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و [[رسولان]] را چگونه [[اثبات]] می‌کنی؟ ـ: وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش [[برتر]] است و آن [[صانع]]، [[حکیم]] و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را [[مشاهده]] یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در [[ارتباط]] باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را [[ملاقات]] کند یا آنان وی را ملاقات کنند، [[ثابت]] می‌شود که [[خدا]] در میان [[خلق]] خود، سفیرانی دارد تا او را به [[مردم]] و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به [[مصالح]] و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و [[علیم]]، در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و [[برگزیدگان]] از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، [[تأدیب]] گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در [[آفرینش]] و ترکیب [[[جسمانی]]]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی [[خدای حکیم]] و علیم، مورد تأییدند<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ وَالرُّسُلَ؟ ـ:إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ{{عم}} وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ}}. الکافی: ج ۱، ص۱۶۸، ح ۱، التوحید: ص۲۴۹، ح ۱، علل الشرائع: ص۱۲۰، ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ص۲۱۳، ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص۲۹، ح ۲۰.</ref>.		# [[امام صادق]]{{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و [[رسولان]] را چگونه [[اثبات]] می‌کنی؟ ـ: وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش [[برتر]] است و آن [[صانع]]، [[حکیم]] و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را [[مشاهده]] یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در [[ارتباط]] باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را [[ملاقات]] کند یا آنان وی را ملاقات کنند، [[ثابت]] می‌شود که [[خدا]] در میان [[خلق]] خود، سفیرانی دارد تا او را به [[مردم]] و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به [[مصالح]] و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و [[علیم]]، در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و [[برگزیدگان]] از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، [[تأدیب]] گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در [[آفرینش]] و ترکیب [[جسمانی]]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی [[خدای حکیم]] و علیم، مورد تأییدند<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ وَالرُّسُلَ؟ ـ:إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ{{عم}} وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ}}. الکافی: ج ۱، ص۱۶۸، ح ۱، التوحید: ص۲۴۹، ح ۱، علل الشرائع: ص۱۲۰، ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ص۲۱۳، ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص۲۹، ح ۲۰.</ref>.
	# [[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت [[وجوب]] [[شناخت پیامبران]] و [[اقرار]] به [[رسالت]] آنان و [[اذعان]] به اطاعتشان ـ: از آنجا که در [[خلقت]] [[مردم]] و [[توانایی]] آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، [[برتر]] از آن است که دیده شود، و [[ضعف]] و [[ناتوانی]] آنان از [[ادراک]] [[خداوند]]، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا [[امر و نهی]] و [[تعالیم]] [[الهی]] را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های [[جلب منافع]] و دفع زیان‌ها [[آگاه]] سازد؛ زیرا در [ترکیب][[آفرینش]] مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از [[منافع]] و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر [[شناخت]] و [[اطاعت خداوند]] بر مردم [[واجب]] نبود، آمدن [[پیامبران]]، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان [[سود]] و [[مصلحت]]، [[لغو]] و [[بیهوده]] بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را [[استوار]] قرار داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ:لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص۴۰، ح ۴۰.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>		# [[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت [[وجوب]] [[شناخت پیامبران]] و [[اقرار]] به [[رسالت]] آنان و [[اذعان]] به اطاعتشان ـ: از آنجا که در [[خلقت]] [[مردم]] و [[توانایی]] آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، [[برتر]] از آن است که دیده شود، و [[ضعف]] و [[ناتوانی]] آنان از [[ادراک]] [[خداوند]]، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا [[امر و نهی]] و [[تعالیم]] [[الهی]] را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های [[جلب منافع]] و دفع زیان‌ها [[آگاه]] سازد؛ زیرا در [ترکیب][[آفرینش]] مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از [[منافع]] و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر [[شناخت]] و [[اطاعت خداوند]] بر مردم [[واجب]] نبود، آمدن [[پیامبران]]، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان [[سود]] و [[مصلحت]]، [[لغو]] و [[بیهوده]] بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را [[استوار]] قرار داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ:لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص۴۰، ح ۴۰.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>

Bahmani در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۷

2022-12-01T10:07:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = دعوت ~~به ایمان~~		\| موضوع مرتبط = دعوت
	\| عنوان مدخل = ~~[[دعوت به ایمان]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[دعوت به ایمان در قرآن]] - [[دعوت به ایمان در حدیث]] - [[دعوت به ایمان در کلام اسلامی]]~~		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = ~~دعوت به ایمان (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

خط ۱۰:		خط ۹:

	== قرآن ==		== قرآن ==
	*{{متن قرآن\|وَمَا قَدَرُواْ اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُواْ مَا أَنزَلَ اللَّهُ عَلَى بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ}}<ref>«و خداوند را سزاوار ارجمندی وی ارج ننهادند که گفتند: خداوند بر هیچ بشری چیزی فرو نفرستاده است». سوره انعام، آیه ۹۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۲ و ۷۳.</ref>		{{متن قرآن\|وَمَا قَدَرُواْ اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُواْ مَا أَنزَلَ اللَّهُ عَلَى بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ}}<ref>«و خداوند را سزاوار ارجمندی وی ارج ننهادند که گفتند: خداوند بر هیچ بشری چیزی فرو نفرستاده است». سوره انعام، آیه ۹۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۲ و ۷۳.</ref>

	== حدیث ==		==[[حدیث]] ==
	* [[امام صادق]] {{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و رسولان را چگونه اثبات می‌کنی؟ ـ: وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش برتر است و آن ~~صانع،~~ حکیم و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را مشاهده یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در ارتباط باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را ملاقات کند یا آنان وی را ملاقات کنند، ثابت می‌شود که خدا در میان خلق خود، سفیرانی دارد تا او را به مردم و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به مصالح و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و ~~علیم،~~ در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و برگزیدگان از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، تأدیب گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در آفرینش و ترکیب [جسمانی]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی خدای حکیم و علیم، مورد تأییدند.<ref>{{~~عربی~~\|"الإمام الصادق {{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ وَالرُّسُلَ؟ ـ :إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ ~~علیهم السلام~~ وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ"}}. الکافی: ج ۱، ~~ص ۱۶۸،~~ ح ۱، التوحید: ~~ص ۲۴۹،~~ ح ۱، علل الشرائع: ~~ص ۱۲۰،~~ ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ~~ص ۲۱۳،~~ ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ~~ص ۲۹،~~ ح ۲۰.</ref>		# [[امام صادق]]{{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و [[رسولان]] را چگونه [[اثبات]] می‌کنی؟ ـ: وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش [[برتر]] است و آن [[صانع]]، [[حکیم]] و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را [[مشاهده]] یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در [[ارتباط]] باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را [[ملاقات]] کند یا آنان وی را ملاقات کنند، [[ثابت]] می‌شود که [[خدا]] در میان [[خلق]] خود، سفیرانی دارد تا او را به [[مردم]] و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به [[مصالح]] و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و [[علیم]]، در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و [[برگزیدگان]] از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، [[تأدیب]] گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در [[آفرینش]] و ترکیب [[[جسمانی]]]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی [[خدای حکیم]] و علیم، مورد تأییدند<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ وَالرُّسُلَ؟ ـ:إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ{{عم}} وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ}}. الکافی: ج ۱، ص۱۶۸، ح ۱، التوحید: ص۲۴۹، ح ۱، علل الشرائع: ص۱۲۰، ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ص۲۱۳، ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص۲۹، ح ۲۰.</ref>.
	* [[امام رضا]] {{ع}} ـ در بیان علت وجوب شناخت پیامبران و اقرار به رسالت آنان و اذعان به اطاعتشان ـ: از ~~آن جا~~ که در خلقت مردم و توانایی آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، برتر از آن است که دیده شود، و ضعف و ناتوانی آنان از ادراک ~~خداوند،~~ آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا امر و نهی و تعالیم الهی را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های جلب منافع و دفع زیان‌ها آگاه سازد؛ زیرا در [ترکیب] آفرینش مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از منافع و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر شناخت و اطاعت خداوند بر مردم واجب نبود، آمدن ~~پیامبران،~~ برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان سود و ~~مصلحت،~~ لغو و بیهوده بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را استوار قرار داده است.<ref>{{~~عربی~~\|"الإمام الرضا {{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ :لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ ~~[1]~~ بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ"}}. عیون أخبار الرضا {{ع}}: ج ۲ ~~ص ۱۰۰،~~ ح ۱، علل الشرائع: ~~ص ۲۵۳~~ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ~~ص ۴۰،~~ ح ۴۰.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>		# [[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت [[وجوب]] [[شناخت پیامبران]] و [[اقرار]] به [[رسالت]] آنان و [[اذعان]] به اطاعتشان ـ: از آنجا که در [[خلقت]] [[مردم]] و [[توانایی]] آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، [[برتر]] از آن است که دیده شود، و [[ضعف]] و [[ناتوانی]] آنان از [[ادراک]] [[خداوند]]، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا [[امر و نهی]] و [[تعالیم]] [[الهی]] را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های [[جلب منافع]] و دفع زیان‌ها [[آگاه]] سازد؛ زیرا در [ترکیب][[آفرینش]] مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از [[منافع]] و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر [[شناخت]] و [[اطاعت خداوند]] بر مردم [[واجب]] نبود، آمدن [[پیامبران]]، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان [[سود]] و [[مصلحت]]، [[لغو]] و [[بیهوده]] بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را [[استوار]] قرار داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ:لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص۴۰، ح ۴۰.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۴۷:		خط ۴۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:110015.jpeg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/75 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''؛		# [[پرونده:110015.jpeg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/75 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۵۴:		خط ۵۳:

	[[رده:دعوت به ایمان]]		[[رده:دعوت به ایمان]]
			[[رده:دعوت]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:35:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۰۵
خط ۹:		خط ۹:
	'''دعوت به ایمان آوردن به نبوت''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.		'''دعوت به ایمان آوردن به نبوت''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.

	==قرآن==		== قرآن ==
	*{{متن قرآن\|وَمَا قَدَرُواْ اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُواْ مَا أَنزَلَ اللَّهُ عَلَى بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ}}<ref>«و خداوند را سزاوار ارجمندی وی ارج ننهادند که گفتند: خداوند بر هیچ بشری چیزی فرو نفرستاده است». سوره انعام، آیه ۹۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۲ و ۷۳.</ref>		*{{متن قرآن\|وَمَا قَدَرُواْ اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِذْ قَالُواْ مَا أَنزَلَ اللَّهُ عَلَى بَشَرٍ مِّن شَيْءٍ}}<ref>«و خداوند را سزاوار ارجمندی وی ارج ننهادند که گفتند: خداوند بر هیچ بشری چیزی فرو نفرستاده است». سوره انعام، آیه ۹۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۲ و ۷۳.</ref>

	==حدیث==		== حدیث ==
	* [[امام صادق]]{{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و رسولان را چگونه اثبات می‌کنی؟ ـ : وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش برتر است و آن صانع، حکیم و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را مشاهده یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در ارتباط باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را ملاقات کند یا آنان وی را ملاقات کنند، ثابت می‌شود که خدا در میان خلق خود، سفیرانی دارد تا او را به مردم و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به مصالح و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و علیم، در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و برگزیدگان از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، تأدیب گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در آفرینش و ترکیب [جسمانی]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی خدای حکیم و علیم، مورد تأییدند.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق{{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ ~~وَالرُّسُلَ ؟~~ ـ :إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ علیهم السلام وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ"}}. الکافی: ج ۱، ص ۱۶۸، ح ۱، التوحید: ص ۲۴۹، ح ۱، علل الشرائع: ص ۱۲۰، ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ص ۲۱۳، ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۲۹، ح ۲۰.</ref>		* [[امام صادق]] {{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و رسولان را چگونه اثبات می‌کنی؟ ـ: وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش برتر است و آن صانع، حکیم و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را مشاهده یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در ارتباط باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را ملاقات کند یا آنان وی را ملاقات کنند، ثابت می‌شود که خدا در میان خلق خود، سفیرانی دارد تا او را به مردم و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به مصالح و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و علیم، در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و برگزیدگان از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، تأدیب گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در آفرینش و ترکیب [جسمانی]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی خدای حکیم و علیم، مورد تأییدند.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق {{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ وَالرُّسُلَ؟ ـ :إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ علیهم السلام وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ"}}. الکافی: ج ۱، ص ۱۶۸، ح ۱، التوحید: ص ۲۴۹، ح ۱، علل الشرائع: ص ۱۲۰، ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ص ۲۱۳، ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۲۹، ح ۲۰.</ref>
			* [[امام رضا]] {{ع}} ـ در بیان علت وجوب شناخت پیامبران و اقرار به رسالت آنان و اذعان به اطاعتشان ـ: از آن جا که در خلقت مردم و توانایی آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، برتر از آن است که دیده شود، و ضعف و ناتوانی آنان از ادراک خداوند، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا امر و نهی و تعالیم الهی را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های جلب منافع و دفع زیان‌ها آگاه سازد؛ زیرا در [ترکیب] آفرینش مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از منافع و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر شناخت و اطاعت خداوند بر مردم واجب نبود، آمدن پیامبران، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان سود و مصلحت، لغو و بیهوده بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را استوار قرار داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الرضا {{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ :لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ [1] بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ"}}. عیون أخبار الرضا {{ع}}: ج ۲ ص ۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص ۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۴۰، ح ۴۰.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>
	* [[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت وجوب شناخت پیامبران و اقرار به رسالت آنان و اذعان به اطاعتشان ـ : از آن جا که در خلقت مردم و توانایی آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، برتر از آن است که دیده شود، و ضعف و ناتوانی آنان از ادراک خداوند، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا امر و نهی و تعالیم الهی را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های جلب منافع و دفع زیان‌ها آگاه سازد؛ زیرا در [ترکیب] آفرینش مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از منافع و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر شناخت و اطاعت خداوند بر مردم واجب نبود، آمدن پیامبران، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان سود و مصلحت، لغو و بیهوده بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را استوار قرار داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ :لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ [1] بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ"}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص ۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص ۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۴۰، ح ۴۰.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۴۵:		خط ۴۴:
	* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]		* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	~~=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==~~
	~~{{منبع جامع}}~~
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های نبوت\|کتاب‌شناسی نبوت]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های نبوت\|مقاله‌شناسی نبوت]]؛
	* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های نبوت\|پایان‌نامه‌شناسی نبوت]].
	~~{{پایان منبع‌ جامع}}~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:03:01Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	==حدیث==		==حدیث==
	*[[امام صادق]]{{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و رسولان را چگونه اثبات می‌کنی؟ ـ : وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش برتر است و آن صانع، حکیم و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را مشاهده یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در ارتباط باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را ملاقات کند یا آنان وی را ملاقات کنند، ثابت می‌شود که خدا در میان خلق خود، سفیرانی دارد تا او را به مردم و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به مصالح و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و علیم، در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و برگزیدگان از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، تأدیب گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در آفرینش و ترکیب [جسمانی]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی خدای حکیم و علیم، مورد تأییدند.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق{{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ وَالرُّسُلَ ؟ ـ :إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ علیهم السلام وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ"}}. الکافی: ج ۱، ص ۱۶۸، ح ۱، التوحید: ص ۲۴۹، ح ۱، علل الشرائع: ص ۱۲۰، ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ص ۲۱۳، ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۲۹، ح ۲۰.</ref>		* [[امام صادق]]{{ع}} ـ در پاسخ به ملحدی که از ایشان سؤال کرده بود: [[پیامبران]] و رسولان را چگونه اثبات می‌کنی؟ ـ : وقتی ما ثابت کردیم که دارای آفریننده و صانعی هستیم که از ما و از تمام آفریده‌هایش برتر است و آن صانع، حکیم و متعالی است و امکان ندارد که آفریده‌هایش او را مشاهده یا لمس کنند تا مستقیما با آنان در ارتباط باشد و آنان با وی در ارتباط باشند، و [نیز امکان ندارد که] آنان را ملاقات کند یا آنان وی را ملاقات کنند، ثابت می‌شود که خدا در میان خلق خود، سفیرانی دارد تا او را به مردم و بندگانش معرّفی نمایند و آنان را به مصالح و منافعشان، و آنچه مایه ماندگاری ایشان و در صورت ترک، مایه هلاک ایشان است، رهنمون گردند. پس ثابت می‌شود که خداوندِ حکیم و علیم، در میان خلق خود، امرکننده و نهی‌کننده و معرفی‌کنندگانی برای خود دارد. اینان، همان پیامبران و برگزیدگان از میانِ خلق او هستند؛ انسان‌های حکیمی که با [[حکمت]]، تأدیب گشته‌اند و به همین حکمت، برانگیخته شده‌اند، و به رغم مشارکتشان با مردم در آفرینش و ترکیب [جسمانی]، در هیچ یک از حالاتشان با آنان شرکت ندارند. آنان با حکمت از سوی خدای حکیم و علیم، مورد تأییدند.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق{{ع}} ـ فی جَوابِ الزِّندیقِ الَّذی سَأَ لَهُ: مِن أینَ أثبَتَّ الأَنبِیاءَ وَالرُّسُلَ ؟ ـ :إنّا لَمّا أثبَتنا أنَّ لَنا خالِقا صانِعا مُتَعالِیا عَنّا وعَن جَمیعِ ما خَلَقَ، وکانَ ذلِکَ الصّانِعُ حَکیما مُتَعالِیا لَم یَجُز أن یُشاهِدَهُ خَلقُهُ، ولا یُلامِسوهُ، فَیُباشِرَهُم ویُباشِروهُ، ویُحاجَّهُم ویُحاجّوهُ، ثَبَتَ أنَّ لَهُ سُفَراءَ فی خَلقِهِ یُعَبِّرونَ عَنهُ إلی خَلقِهِ وعِبادِهِ، ویَدُلّونَهُم عَلی مَصالِحِهِم ومَنافِعِهِم، وما بِهِ بَقاؤُهُم وفی تَرکِهِ فَناؤُهُم. فَثَبَتَ الآمِرونَ وَالنّاهونَ عَنِ الحَکیمِ العَلیمِ فی خَلقِهِ وَالمُعَبِّرونَ عَنهُ جَلَّ وعَزَّ، وهُمُ الأَنبِیاءُ علیهم السلام وصَفوَتُهُ مِن خَلقِهِ، حُکَماءُ؛ مُؤَدَّبینَ بِالحِکمَةِ، مَبعوثینَ بِها، غَیرَ مُشارِکینَ لِلنّاسِ ـ عَلی مُشارَکَتِهِم لَهُم فِی الخَلقِ وَالتَّرکیبِ ـ فی شَیءٍ مِن أحوالِهِم، مُؤَیَّدینَ مِن عِندِ الحَکیمِ العَلیمِ بِالحِکمَةِ"}}. الکافی: ج ۱، ص ۱۶۸، ح ۱، التوحید: ص ۲۴۹، ح ۱، علل الشرائع: ص ۱۲۰، ح ۳ کلّها عن هشام بن الحکم، الاحتجاج: ج ۲، ص ۲۱۳، ح ۲۲۳، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۲۹، ح ۲۰.</ref>

	*[[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت وجوب شناخت پیامبران و اقرار به رسالت آنان و اذعان به اطاعتشان ـ : از آن جا که در خلقت مردم و توانایی آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، برتر از آن است که دیده شود، و ضعف و ناتوانی آنان از ادراک خداوند، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا امر و نهی و تعالیم الهی را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های جلب منافع و دفع زیان‌ها آگاه سازد؛ زیرا در [ترکیب] آفرینش مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از منافع و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر شناخت و اطاعت خداوند بر مردم واجب نبود، آمدن پیامبران، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان سود و مصلحت، لغو و بیهوده بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را استوار قرار داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ :لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ [1] بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ"}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص ۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص ۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۴۰، ح ۴۰.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>		* [[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت وجوب شناخت پیامبران و اقرار به رسالت آنان و اذعان به اطاعتشان ـ : از آن جا که در خلقت مردم و توانایی آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، برتر از آن است که دیده شود، و ضعف و ناتوانی آنان از ادراک خداوند، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا امر و نهی و تعالیم الهی را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های جلب منافع و دفع زیان‌ها آگاه سازد؛ زیرا در [ترکیب] آفرینش مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از منافع و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر شناخت و اطاعت خداوند بر مردم واجب نبود، آمدن پیامبران، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان سود و مصلحت، لغو و بیهوده بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را استوار قرار داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ :لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ [1] بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ"}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص ۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص ۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۴۰، ح ۴۰.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[برپا داشتن حجت]]		* [[برپا داشتن حجت]]
	* [[اتمام حجت]]		* [[اتمام حجت]]
خط ۴۷:		خط ۴۷:

	=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==		=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==
	{{~~منبع‌~~ جامع}}		{{منبع جامع}}
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های نبوت\|کتاب‌شناسی نبوت]]؛		* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های نبوت\|کتاب‌شناسی نبوت]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های نبوت\|مقاله‌شناسی نبوت]]؛		* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های نبوت\|مقاله‌شناسی نبوت]]؛
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:دعوت به ایمان]]		[[رده:دعوت به ایمان]]

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:13:53Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۳
خط ۱: خط ۱:

{{نبوت}}
{{نبوت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[دعوت به ایمان]]''' و مرتبط با مباحث '''[[فلسفه بعثت]]'''، '''[[تبلیغ]]'''، '''[[دعوت پیامبر]]''' و '''[[وظایف پیامبر]]''' است. "'''[[دعوت به ایمان]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[دعوت به ایمان در قرآن]] - [[دعوت به ایمان در حدیث]] - [[دعوت به ایمان در کلام اسلامی]]</div>
| موضوع مرتبط = دعوت به ایمان

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[دعوت به ایمان (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[دعوت به ایمان]]

| مداخل مرتبط = [[دعوت به ایمان در قرآن]] - [[دعوت به ایمان در حدیث]] - [[دعوت به ایمان در کلام اسلامی]]

| پرسش مرتبط = دعوت به ایمان (پرسش)

}}

'''دعوت به ایمان آوردن به نبوت''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.
'''دعوت به ایمان آوردن به نبوت''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.

Hosein در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۵۹

2022-05-19T03:59:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۹
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	*[[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت وجوب شناخت پیامبران و اقرار به رسالت آنان و اذعان به اطاعتشان ـ : از آن جا که در خلقت مردم و توانایی آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، برتر از آن است که دیده شود، و ضعف و ناتوانی آنان از ادراک خداوند، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا امر و نهی و تعالیم الهی را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های جلب منافع و دفع زیان‌ها آگاه سازد؛ زیرا در [ترکیب] آفرینش مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از منافع و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر شناخت و اطاعت خداوند بر مردم واجب نبود، آمدن پیامبران، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان سود و مصلحت، لغو و بیهوده بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را استوار قرار داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ :لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ [1] بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ"}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص ۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص ۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۴۰، ح ۴۰.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>		*[[امام رضا]]{{ع}} ـ در بیان علت وجوب شناخت پیامبران و اقرار به رسالت آنان و اذعان به اطاعتشان ـ : از آن جا که در خلقت مردم و توانایی آنان، آنچه موجب تکمیل مصالحشان باشد، وجود ندارد و از طرفی آفریننده، برتر از آن است که دیده شود، و ضعف و ناتوانی آنان از ادراک خداوند، آشکار است، چاره‌ای جز این نبود که فرستاده‌ای [[معصوم]] میان خداوند و مردم در بین باشد تا امر و نهی و تعالیم الهی را به آنان برساند، و آنان را بر راه‌های جلب منافع و دفع زیان‌ها آگاه سازد؛ زیرا در [ترکیب] آفرینش مردم، آنچه به کمک آن، نیازمندی‌های خود را اعم از منافع و زیان‌ها بشناسند، وجود ندارد. اگر شناخت و اطاعت خداوند بر مردم واجب نبود، آمدن پیامبران، برای آنان سودی نداشت و نیازی را برطرف نمی‌کرد، و آمدن پیامبران به خاطر فقدان سود و مصلحت، لغو و بیهوده بود و کار لغو، به دور از صفت خداوندِ حکیمی است که هر چیزی را استوار قرار داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الرضا{{ع}} ـ فی عِلَّةِ وُجوبِ مَعرِفَةِ الرُّسُلِ وَالإِقرارِ بِهِم وَالإِذعانِ لَهُم بِالطّاعَةِ ـ :لِأَ نَّهُ لَمّا لَم یَکُن فی خَلقِهِم وقُواهُم ما یُکمِلونَ [1] بِهِ مَصالِحَهُم، وکانَ الصّانِعُ مُتَعالِیا عَن أن یُری، وکانَ ضَعفُهُم وعَجزُهُم عَن إدراکِهِ ظاهِرا؛ لَم یَکُن بُدٌّ لَهُم مِن رَسولٍ بَینَهُ وبَینَهُم، مَعصومٍ، یُؤَدّی إلَیهِم أمرَهُ ونَهیَهُ وأَدَبَهُ، ویَقِفُهُم عَلی ما یَکونُ بِهِ اجتِرارُ مَنافِعِهِم ودَفعُ مَضارِّهِم، إذ لَم یَکُن فی خَلقِهِم ما یَعرِفونَ بِهِ ما یَحتاجونَ إلَیهِ مِن مَنافِعِهِم ومَضارِّهِم. فَلَو لَم یَجِب عَلَیهِم مَعرِفَتُهُ وطاعَتُهُ، لَم یَکُن لَهُم فی مَجیءِ الرَّسولِ مَنفَعَةٌ ولا سَدُّ حاجَةٍ، ولَکانَ یَکونُ إتیانُهُ عَبَثا لِغَیرِ مَنفَعَةٍ ولا صَلاحٍ، ولَیسَ هذا مِن صِفَةِ الحَکیمِ الَّذی أتقَنَ کُلَّ شَیءٍ"}}. عیون أخبار الرضا{{ع}}: ج ۲ ص ۱۰۰، ح ۱، علل الشرائع: ص ۲۵۳ ح ۹ نحوه وکلاهما عن الفضل بن شاذان، بحارالأنوار: ج ۱۱، ص ۴۰، ح ۴۰.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۷۵-۷۷.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	* [[پرونده:110015.jpeg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/75 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''؛
	~~{{پایان منابع}}~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۴۶:		خط ۴۱:
	* [[نوید و بیم دادن]]		* [[نوید و بیم دادن]]
	* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]		* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]
	{{پایان}}		{{پایان مدخل وابسته}}
	~~{{پایان}}~~

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~
	~~{{پرسش وابسته}}~~

	~~{{پایان پرسش~~ وابسته}}

	=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==		=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==
خط ۶۰:		خط ۴۹:
	* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های نبوت\|پایان‌نامه‌شناسی نبوت]].		* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های نبوت\|پایان‌نامه‌شناسی نبوت]].
	{{پایان منبع‌ جامع}}		{{پایان منبع‌ جامع}}

			== منابع ==
			{{منابع}}
			* [[پرونده:110015.jpeg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/75 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''؛
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{نبوت شناسی}}~~

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

	[[رده:دعوت به ایمان]]		[[رده:دعوت به ایمان]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پرسش‌ وابسته}} +{{پرسش وابسته}})

2022-01-01T16:31:50Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پرسش‌ وابسته}} +{{پرسش وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۱
خط ۵۰:		خط ۵۰:

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==
	{{~~پرسش‌~~ وابسته}}		{{پرسش وابسته}}

	{{پایان پرسش وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان پرسش‌ وابسته}} +{{پایان پرسش وابسته}})

2022-01-01T16:11:33Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان پرسش‌ وابسته}} +{{پایان پرسش وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۱
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	{{پرسش‌ وابسته}}		{{پرسش‌ وابسته}}

	{{پایان ~~پرسش‌~~ وابسته}}		{{پایان پرسش وابسته}}

	=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==		=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~دعوت به ایمان~~]]''' و مرتبط با مباحث '''[[فلسفه بعثت]]'''، '''[[تبلیغ]]'''، '''[[دعوت پیامبر]]''' و '''[[وظایف پیامبر]]''' است. "'''~~[[دعوت به ایمان]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[دعوت به ایمان در قرآن]] - [[دعوت به ایمان در حدیث]] - [[دعوت به ایمان در کلام اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = دعوت به ایمان
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[دعوت به ایمان (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[دعوت به ایمان]]
			\| مداخل مرتبط = [[دعوت به ایمان در قرآن]] - [[دعوت به ایمان در حدیث]] - [[دعوت به ایمان در کلام اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = دعوت به ایمان (پرسش)
			}}

	'''دعوت به ایمان آوردن به نبوت''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.		'''دعوت به ایمان آوردن به نبوت''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.