دعوت به تقوا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2023-04-24T07:06:35Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	* [[برانگیختن فطرت و عقل]]		* [[برانگیختن فطرت و عقل]]
	* [[احیای انسان]]		* [[احیای انسان]]
	* [[خارج ساختن مردم از تاریکی‌ها به نور]]
	* [[دعوت به مصالح دین و دنیا]]		* [[دعوت به مصالح دین و دنیا]]
	* [[دعوت به ایمان آوردن به غیب]]		* [[دعوت به ایمان آوردن به غیب]]

Bahmani: /* حدیث */

2022-12-01T09:25:17Z

حدیث

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: [[پیامبر خدا]]{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر [[منبر]] می‌نشست، می‌فرمود: «ای [[مؤمنان]]! از [[خداوند]] [[پروا]] کنید و سخنی [[استوار]] بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.		# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: [[پیامبر خدا]]{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر [[منبر]] می‌نشست، می‌فرمود: «ای [[مؤمنان]]! از [[خداوند]] [[پروا]] کنید و سخنی [[استوار]] بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.
	# [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای [[فضیل]]! به هر یک از [[دوستان]] ما که رسیدی، [[سلام]] ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با [[ورع]] [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را [[حفظ]] کنید، و دست‌هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد [[بردباری]] و [[نماز]]، که خداوند می‌فرماید: «از [[شکیبایی]] و نماز، [[یاری]] جویید؛ زیرا [[خدا]] با [[شکیبایان]] است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.		# [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای [[فضیل]]! به هر یک از [[دوستان]] ما که رسیدی، [[سلام]] ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با [[ورع]] [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را [[حفظ]] کنید، و دست‌هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد [[بردباری]] و [[نماز]]، که خداوند می‌فرماید: «از [[شکیبایی]] و نماز، [[یاری]] جویید؛ زیرا [[خدا]] با [[شکیبایان]] است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.
	# [[ثواب]] الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از امام باقر{{ع}} ـ: در [[مناجات]] خداوند با [[موسی]]{{ع}} در [[کوه طور]]، این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل [[گریه]] از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و [[پرهیز]] از حرام‌های من، عبادتم نکرده‌اند، و طالبان [[آراستگی]]، به چیزی مثل [[زهد]] و [[بی‌رغبتی]] در [[دنیا]] از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». [[موسی]]{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ [[خداوند]] فرمود: «ای موسی! آنان که از راه [[گریه]] از ترسم به من [[تقرّب]] می‌جویند، بی‌آنکه کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [[[بهشت]]] خواهند بود؛ و آنان که با [[پرهیز]] از حرام‌های من، مرا [[عبادت]] می‌کنند، با آنکه [[اعمال]] [[مردم]] را وارسی می‌کنم، به جهت [[شرم]] از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با [[زهد]] در [[دنیا]] به من تقرّب می‌جویند، من [[بهشت]] را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.		# [[ثواب]] الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از امام باقر{{ع}} ـ: در [[مناجات]] خداوند با [[موسی]]{{ع}} در [[کوه طور]]، این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل [[گریه]] از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و [[پرهیز]] از حرام‌های من، عبادتم نکرده‌اند، و طالبان [[آراستگی]]، به چیزی مثل [[زهد]] و [[بی‌رغبتی]] در [[دنیا]] از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». [[موسی]]{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ [[خداوند]] فرمود: «ای موسی! آنان که از راه [[گریه]] از ترسم به من [[تقرّب]] می‌جویند، بی‌آنکه کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [[بهشت]] خواهند بود؛ و آنان که با [[پرهیز]] از حرام‌های من، مرا [[عبادت]] می‌کنند، با آنکه [[اعمال]] [[مردم]] را وارسی می‌کنم، به جهت [[شرم]] از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با [[زهد]] در [[دنیا]] به من تقرّب می‌جویند، من [[بهشت]] را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.
	# [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به [[تقوا]] [[فرمان]] دهد، [[موعظه]] را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.		# [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به [[تقوا]] [[فرمان]] دهد، [[موعظه]] را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.
	# امام صادق{{ع}} ـ در وصیّتش به [[عبد]] [[اللّه]] بن جُندَب ـ: ای پسر [[جندب]]! به [[جماعت]] [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ [[سوگند]] به [[خدا]] ـ [[ولایت]] ما جز با [[پرهیزگاری]] و [[کوشش]] در [[دنیا]] و یاری‌دادن به [[برادران دینی]]، به دست نمی‌آید و آن کس که به [[مردم]] [[ستم]] می‌کند، از [[شیعیان]] ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ:یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>		# امام صادق{{ع}} ـ در وصیّتش به [[عبد]] [[اللّه]] بن جُندَب ـ: ای پسر [[جندب]]! به [[جماعت]] [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ [[سوگند]] به [[خدا]] ـ [[ولایت]] ما جز با [[پرهیزگاری]] و [[کوشش]] در [[دنیا]] و یاری‌دادن به [[برادران دینی]]، به دست نمی‌آید و آن کس که به [[مردم]] [[ستم]] می‌کند، از [[شیعیان]] ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ:یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

Bahmani: /* حدیث */

2022-12-01T09:25:01Z

حدیث

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	# {{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ * إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>.		# {{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ * إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>.

	== حدیث ==		==[[حدیث]] ==
	# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: پیامبر خدا {{صل}} در بیشتر مواقعی که بر منبر می‌نشست، می‌فرمود: «ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و سخنی استوار بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ {{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.		# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: [[پیامبر خدا]]{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر [[منبر]] می‌نشست، می‌فرمود: «ای [[مؤمنان]]! از [[خداوند]] [[پروا]] کنید و سخنی [[استوار]] بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.
	# [[امام باقر]] {{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای فضیل! به هر یک از دوستان ما که رسیدی، سلام ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با ورع [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را حفظ کنید، و ~~دست هایتان~~ را نگاه دارید، و بر شما باد بردباری و ~~نماز،~~ که خداوند می‌فرماید: «از شکیبایی و نماز، یاری جویید؛ زیرا خدا با شکیبایان است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر {{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر {{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.		# [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای [[فضیل]]! به هر یک از [[دوستان]] ما که رسیدی، [[سلام]] ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با [[ورع]] [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را [[حفظ]] کنید، و دست‌هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد [[بردباری]] و [[نماز]]، که خداوند می‌فرماید: «از [[شکیبایی]] و نماز، [[یاری]] جویید؛ زیرا [[خدا]] با [[شکیبایان]] است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.
	# ثواب الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از [[امام باقر]] {{ع}} ـ: در مناجات خداوند با موسی {{ع}} در کوه ~~طور،~~ این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل گریه از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و پرهیز از ~~حرام های~~ من، عبادتم ~~نکرده اند،~~ و طالبان ~~آراستگی،~~ به چیزی مثل زهد و بی‌رغبتی در دنیا از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». موسی {{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ خداوند فرمود: «ای موسی! آنان که از راه گریه از ترسم به من تقرّب می‌جویند، ~~بی آن که~~ کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [بهشت] خواهند بود؛ و آنان که با پرهیز از حرام‌های من، مرا عبادت می‌کنند، با ~~آن که~~ اعمال مردم را وارسی می‌کنم، به جهت شرم از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با زهد در دنیا به من تقرّب می‌جویند، من بهشت را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر {{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی {{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی {{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.		# [[ثواب]] الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از امام باقر{{ع}} ـ: در [[مناجات]] خداوند با [[موسی]]{{ع}} در [[کوه طور]]، این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل [[گریه]] از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و [[پرهیز]] از حرام‌های من، عبادتم نکرده‌اند، و طالبان [[آراستگی]]، به چیزی مثل [[زهد]] و [[بی‌رغبتی]] در [[دنیا]] از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». [[موسی]]{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ [[خداوند]] فرمود: «ای موسی! آنان که از راه [[گریه]] از ترسم به من [[تقرّب]] می‌جویند، بی‌آنکه کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [[[بهشت]]] خواهند بود؛ و آنان که با [[پرهیز]] از حرام‌های من، مرا [[عبادت]] می‌کنند، با آنکه [[اعمال]] [[مردم]] را وارسی می‌کنم، به جهت [[شرم]] از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با [[زهد]] در [[دنیا]] به من تقرّب می‌جویند، من [[بهشت]] را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}}: کسی که به تقوا فرمان دهد، موعظه را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق {{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.		# [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به [[تقوا]] [[فرمان]] دهد، [[موعظه]] را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ: ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران ~~دینی،~~ به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>		# امام صادق{{ع}} ـ در وصیّتش به [[عبد]] [[اللّه]] بن جُندَب ـ: ای پسر [[جندب]]! به [[جماعت]] [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ [[سوگند]] به [[خدا]] ـ [[ولایت]] ما جز با [[پرهیزگاری]] و [[کوشش]] در [[دنیا]] و یاری‌دادن به [[برادران دینی]]، به دست نمی‌آید و آن کس که به [[مردم]] [[ستم]] می‌کند، از [[شیعیان]] ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ:یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani در ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۴

2022-12-01T09:24:26Z

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:35:56Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۰۵
خط ۹:		خط ۹:
	'''دعوت به تقوا''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.		'''دعوت به تقوا''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.

	==قرآن==		== قرآن ==
	{{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم». سوره شعرا، آیه ۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>		{{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم». سوره شعرا، آیه ۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>
	{{متن قرآن\|كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ}}<ref>«قوم نوح پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟». سوره شعرا، آیه ۱۰۵ و ۱۰۶.</ref>		{{متن قرآن\|كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ}}<ref>«قوم نوح پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟». سوره شعرا، آیه ۱۰۵ و ۱۰۶.</ref>
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>		{{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>

	==حدیث==		== حدیث ==
	*المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: پیامبر خدا{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر منبر می‌نشست، می‌فرمود: «ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و سخنی استوار بگویید».<ref>{{عربی\|"المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}(الأحزاب: آیه ۷۰.)"}}. المراسیل مع الأسانید: ص ۹۳، ح ۹، الزهد الکبیر: ص ۳۵۰، ح ۹۶۰، تفسیر ابن کثیر: ج ۶، ص ۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>		* المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: پیامبر خدا {{صل}} در بیشتر مواقعی که بر منبر می‌نشست، می‌فرمود: «ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و سخنی استوار بگویید».<ref>{{عربی\|"المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ {{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}(الأحزاب: آیه ۷۰.)"}}. المراسیل مع الأسانید: ص ۹۳، ح ۹، الزهد الکبیر: ص ۳۵۰، ح ۹۶۰، تفسیر ابن کثیر: ج ۶، ص ۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>
			* [[امام باقر]] {{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای فضیل! به هر یک از دوستان ما که رسیدی، سلام ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با ورع [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را حفظ کنید، و دست هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد بردباری و نماز، که خداوند می‌فرماید: «از شکیبایی و نماز، یاری جویید؛ زیرا خدا با شکیبایان است».<ref>{{عربی\|"الإمام الباقر {{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}(البقرة: ۱۵۳)"}}. مستطرفات السرائر: ص ۷۴، ح ۱۷، تفسیر العیّاشی: ج ۱، ص ۶۸، ح ۱۲۳، مشکاة الأنوار: ص ۹۴، ح ۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام: ج ۱، ص ۱۳۳، عن الإمام الباقر {{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار: ج ۷۰، ص ۳۰۸، ح ۳۶.</ref>
	* [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای فضیل ! به هر یک از دوستان ما که رسیدی، سلام ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با ورع [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را حفظ کنید، و دست هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد بردباری و نماز، که خداوند می‌فرماید: «از شکیبایی و نماز، یاری جویید؛ زیرا خدا با شکیبایان است».<ref>{{عربی\|"الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ : یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}(البقرة: ۱۵۳)"}}. مستطرفات السرائر: ص ۷۴، ح ۱۷، تفسیر العیّاشی: ج ۱، ص ۶۸، ح ۱۲۳، مشکاة الأنوار: ص ۹۴، ح ۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام: ج ۱، ص ۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار: ج ۷۰، ص ۳۰۸، ح ۳۶.</ref>		* ثواب الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از [[امام باقر]] {{ع}} ـ: در مناجات خداوند با موسی {{ع}} در کوه طور، این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل گریه از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و پرهیز از حرام های من، عبادتم نکرده اند، و طالبان آراستگی، به چیزی مثل زهد و بی‌رغبتی در دنیا از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». موسی {{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ خداوند فرمود: «ای موسی! آنان که از راه گریه از ترسم به من تقرّب می‌جویند، بی آن که کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [بهشت] خواهند بود؛ و آنان که با پرهیز از حرام‌های من، مرا عبادت می‌کنند، با آن که اعمال مردم را وارسی می‌کنم، به جهت شرم از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با زهد در دنیا به من تقرّب می‌جویند، من بهشت را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند».<ref>{{عربی\|"ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر {{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی {{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی {{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ"}}. ثواب الأعمال: ص ۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار: ج ۷۰، ص ۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر: ج ۱۲، ص ۹۴، ح ۱۲۶۵۰.</ref>
			* [[امام صادق]] {{ع}}: کسی که به تقوا فرمان دهد، موعظه را به رساترین صورت انجام داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق {{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ"}}. بصائر الدرجات: ص ۵۲۶، ح ۱، عن المفضّل، بحار الأنوار: ج ۲۴، ص ۲۸۶، ح ۱.</ref>
	*ثواب الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از [[امام باقر]]{{ع}} ـ: در مناجات خداوند با موسی{{ع}} در کوه طور، این جملات بود: «ای موسی ! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل گریه از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و پرهیز از حرام های من، عبادتم نکرده اند، و طالبان آراستگی، به چیزی مثل زهد و بی‌رغبتی در دنیا از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». موسی{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان ! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ خداوند فرمود: «ای موسی! آنان که از راه گریه از ترسم به من تقرّب می‌جویند، بی آن که کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [بهشت] خواهند بود؛ و آنان که با پرهیز از حرام‌های من، مرا عبادت می‌کنند، با آن که اعمال مردم را وارسی می‌کنم، به جهت شرم از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با زهد در دنیا به من تقرّب می‌جویند، من بهشت را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند».<ref>{{عربی\|"ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ~~ذلِکَ ؟~~ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ"}}. ثواب الأعمال: ص ۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار: ج ۷۰، ص ۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر: ج ۱۲، ص ۹۴، ح ۱۲۶۵۰.</ref>		* [[امام صادق]] {{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ: ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران دینی، به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست.<ref>{{عربی\|"عنه {{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ"}}. تحف العقول: ص ۳۰۳، بحار الأنوار: ج ۷۸، ص ۲۸۱، ح ۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

	* [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به تقوا فرمان دهد، موعظه را به رساترین صورت انجام داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ"}}. بصائر الدرجات: ص ۵۲۶، ح ۱، عن المفضّل، بحار الأنوار: ج ۲۴، ص ۲۸۶، ح ۱.</ref>

	* [[امام صادق]]{{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ : ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران دینی، به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست.<ref>{{عربی\|"عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ"}}. تحف العقول: ص ۳۰۳، بحار الأنوار: ج ۷۸، ص ۲۸۱، ح ۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۵۵:		خط ۵۱:
	* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]		* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	~~=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==~~
	~~{{منبع جامع}}~~
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های نبوت\|کتاب‌شناسی نبوت]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های نبوت\|مقاله‌شناسی نبوت]]؛
	* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های نبوت\|پایان‌نامه‌شناسی نبوت]].
	~~{{پایان منبع‌ جامع}}~~

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:03:03Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	==قرآن==		==قرآن==
	{{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم». سوره شعرا، آیه ۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>		{{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم». سوره شعرا، آیه ۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>
	{{متن قرآن\|كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ}}<ref>~~« قوم~~ نوح پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟». سوره شعرا، آیه ۱۰۵ و ۱۰۶.</ref>		{{متن قرآن\|كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُونَ}}<ref>«قوم نوح پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه را که برادرشان نوح بدیشان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟». سوره شعرا، آیه ۱۰۵ و ۱۰۶.</ref>
	{{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>« (یاد کن) آنگاه (را) که برادرشان صالح به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۴۲-۱۴۴.</ref>		{{متن قرآن\|إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>«(یاد کن) آنگاه (را) که برادرشان صالح به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۴۲-۱۴۴.</ref>
	{{متن قرآن\|كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ}}<ref>«قوم لوط، پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه را که برادرشان لوط به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم». سوره شعرا، آیه ۱۶۰-۱۶۲.</ref>		{{متن قرآن\|كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ}}<ref>«قوم لوط، پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه را که برادرشان لوط به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم». سوره شعرا، آیه ۱۶۰-۱۶۲.</ref>
	{{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>		{{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	*المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: پیامبر خدا{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر منبر می‌نشست، می‌فرمود: «ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و سخنی استوار بگویید».<ref>{{عربی\|"المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}(الأحزاب: آیه ۷۰.)"}}. المراسیل مع الأسانید: ص ۹۳، ح ۹، الزهد الکبیر: ص ۳۵۰، ح ۹۶۰، تفسیر ابن کثیر: ج ۶، ص ۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>		*المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: پیامبر خدا{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر منبر می‌نشست، می‌فرمود: «ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و سخنی استوار بگویید».<ref>{{عربی\|"المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}(الأحزاب: آیه ۷۰.)"}}. المراسیل مع الأسانید: ص ۹۳، ح ۹، الزهد الکبیر: ص ۳۵۰، ح ۹۶۰، تفسیر ابن کثیر: ج ۶، ص ۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>

	*[[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای فضیل ! به هر یک از دوستان ما که رسیدی، سلام ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با ورع [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را حفظ کنید، و دست هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد بردباری و نماز، که خداوند می‌فرماید: «از شکیبایی و نماز، یاری جویید؛ زیرا خدا با شکیبایان است».<ref>{{عربی\|"الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ : یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}(البقرة: ۱۵۳)"}}. مستطرفات السرائر: ص ۷۴، ح ۱۷، تفسیر العیّاشی: ج ۱، ص ۶۸، ح ۱۲۳، مشکاة الأنوار: ص ۹۴، ح ۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام: ج ۱، ص ۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار: ج ۷۰، ص ۳۰۸، ح ۳۶.</ref>		* [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای فضیل ! به هر یک از دوستان ما که رسیدی، سلام ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با ورع [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را حفظ کنید، و دست هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد بردباری و نماز، که خداوند می‌فرماید: «از شکیبایی و نماز، یاری جویید؛ زیرا خدا با شکیبایان است».<ref>{{عربی\|"الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ : یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}(البقرة: ۱۵۳)"}}. مستطرفات السرائر: ص ۷۴، ح ۱۷، تفسیر العیّاشی: ج ۱، ص ۶۸، ح ۱۲۳، مشکاة الأنوار: ص ۹۴، ح ۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام: ج ۱، ص ۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار: ج ۷۰، ص ۳۰۸، ح ۳۶.</ref>

	*ثواب الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از [[امام باقر]]{{ع}} ـ: در مناجات خداوند با موسی{{ع}} در کوه طور، این جملات بود: «ای موسی ! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل گریه از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و پرهیز از حرام های من، عبادتم نکرده اند، و طالبان آراستگی، به چیزی مثل زهد و بی‌رغبتی در دنیا از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». موسی{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان ! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ خداوند فرمود: «ای موسی! آنان که از راه گریه از ترسم به من تقرّب می‌جویند، بی آن که کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [بهشت] خواهند بود؛ و آنان که با پرهیز از حرام‌های من، مرا عبادت می‌کنند، با آن که اعمال مردم را وارسی می‌کنم، به جهت شرم از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با زهد در دنیا به من تقرّب می‌جویند، من بهشت را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند».<ref>{{عربی\|"ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ"}}. ثواب الأعمال: ص ۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار: ج ۷۰، ص ۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر: ج ۱۲، ص ۹۴، ح ۱۲۶۵۰.</ref>		*ثواب الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از [[امام باقر]]{{ع}} ـ: در مناجات خداوند با موسی{{ع}} در کوه طور، این جملات بود: «ای موسی ! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل گریه از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و پرهیز از حرام های من، عبادتم نکرده اند، و طالبان آراستگی، به چیزی مثل زهد و بی‌رغبتی در دنیا از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». موسی{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان ! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ خداوند فرمود: «ای موسی! آنان که از راه گریه از ترسم به من تقرّب می‌جویند، بی آن که کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [بهشت] خواهند بود؛ و آنان که با پرهیز از حرام‌های من، مرا عبادت می‌کنند، با آن که اعمال مردم را وارسی می‌کنم، به جهت شرم از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با زهد در دنیا به من تقرّب می‌جویند، من بهشت را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند».<ref>{{عربی\|"ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ"}}. ثواب الأعمال: ص ۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار: ج ۷۰، ص ۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر: ج ۱۲، ص ۹۴، ح ۱۲۶۵۰.</ref>

	*[[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به تقوا فرمان دهد، موعظه را به رساترین صورت انجام داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ"}}. بصائر الدرجات: ص ۵۲۶، ح ۱، عن المفضّل، بحار الأنوار: ج ۲۴، ص ۲۸۶، ح ۱.</ref>		* [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به تقوا فرمان دهد، موعظه را به رساترین صورت انجام داده است.<ref>{{عربی\|"الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ"}}. بصائر الدرجات: ص ۵۲۶، ح ۱، عن المفضّل، بحار الأنوار: ج ۲۴، ص ۲۸۶، ح ۱.</ref>

	*[[امام صادق]]{{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ : ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران دینی، به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست.<ref>{{عربی\|"عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ"}}. تحف العقول: ص ۳۰۳، بحار الأنوار: ج ۷۸، ص ۲۸۱، ح ۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>		* [[امام صادق]]{{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ : ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران دینی، به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست.<ref>{{عربی\|"عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ"}}. تحف العقول: ص ۳۰۳، بحار الأنوار: ج ۷۸، ص ۲۸۱، ح ۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[برپا داشتن حجت]]		* [[برپا داشتن حجت]]
	* [[اتمام حجت]]		* [[اتمام حجت]]
خط ۵۷:		خط ۵۷:

	=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==		=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==
	{{~~منبع‌~~ جامع}}		{{منبع جامع}}
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های نبوت\|کتاب‌شناسی نبوت]]؛		* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های نبوت\|کتاب‌شناسی نبوت]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های نبوت\|مقاله‌شناسی نبوت]]؛		* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های نبوت\|مقاله‌شناسی نبوت]]؛
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:فلسفه نبوت]]		[[رده:فلسفه نبوت]]

فرقانی: /* پانویس */

2022-07-28T09:16:02Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۶
خط ۷۲:		خط ۷۲:

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:نبوت]]		[[رده:فلسفه نبوت]]
	~~[[رده:رسالت]]~~
	~~[[رده:دعوت به تقوا~~]]

فرقانی در ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۵

2022-07-28T09:15:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۵
خط ۳:		خط ۳:
	\| موضوع مرتبط = دعوت به ارزش‌های اخلاقی		\| موضوع مرتبط = دعوت به ارزش‌های اخلاقی
	\| عنوان مدخل = دعوت به تقوا		\| عنوان مدخل = دعوت به تقوا
	\| مداخل مرتبط = [[دعوت به تقوا در قرآن]] - [[دعوت به تقوا در حدیث]] - [[دعوت به تقوا در کلام اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در فلسفه اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در عرفان اسلامی]]		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = دعوت به تقوا (پرسش)		\| پرسش مرتبط = دعوت به تقوا (پرسش)
	}}		}}

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:13:44Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۳
خط ۱: خط ۱:

{{نبوت}}
{{نبوت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[دعوت به ارزش‌های اخلاقی]]''' است. "'''دعوت به تقوا'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[دعوت به تقوا در قرآن]] - [[دعوت به تقوا در حدیث]] - [[دعوت به تقوا در کلام اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در فلسفه اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در عرفان اسلامی]]</div>
| موضوع مرتبط = دعوت به ارزش‌های اخلاقی

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[دعوت به تقوا (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = دعوت به تقوا

| مداخل مرتبط = [[دعوت به تقوا در قرآن]] - [[دعوت به تقوا در حدیث]] - [[دعوت به تقوا در کلام اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در فلسفه اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در عرفان اسلامی]]

| پرسش مرتبط = دعوت به تقوا (پرسش)

}}

'''دعوت به تقوا''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.
'''دعوت به تقوا''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.

Hosein در ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۱۳

2022-05-19T03:13:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۳
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	*[[امام صادق]]{{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ : ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران دینی، به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست.<ref>{{عربی\|"عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ"}}. تحف العقول: ص ۳۰۳، بحار الأنوار: ج ۷۸، ص ۲۸۱، ح ۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>		*[[امام صادق]]{{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ : ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران دینی، به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست.<ref>{{عربی\|"عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ"}}. تحف العقول: ص ۳۰۳، بحار الأنوار: ج ۷۸، ص ۲۸۱، ح ۱.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	* [[پرونده:110015.jpeg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/94 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''؛
	~~{{پایان منابع}}~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۵۶:		خط ۵۱:
	* [[نوید و بیم دادن]]		* [[نوید و بیم دادن]]
	* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]		* [[فراخواندن نزدیکان پیش از دعوت دیگران]]
	{{پایان}}		{{پایان مدخل وابسته}}
	~~{{پایان}}~~

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~
	~~{{پرسش وابسته}}~~

	~~{{پایان پرسش~~ وابسته}}

	=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==		=='''[[:رده:آثار نبوت\|منبع‌شناسی جامع نبوت]]'''==
خط ۷۰:		خط ۵۹:
	* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های نبوت\|پایان‌نامه‌شناسی نبوت]].		* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های نبوت\|پایان‌نامه‌شناسی نبوت]].
	{{پایان منبع‌ جامع}}		{{پایان منبع‌ جامع}}

			== منابع ==
			{{منابع}}
			* [[پرونده:110015.jpeg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/94 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''؛
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~{{نبوت شناسی}}~~

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: [[پیامبر خدا]]{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر [[منبر]] می‌نشست، می‌فرمود: «ای [[مؤمنان]]! از [[خداوند]] [[پروا]] کنید و سخنی [[استوار]] بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.		# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: [[پیامبر خدا]]{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر [[منبر]] می‌نشست، می‌فرمود: «ای [[مؤمنان]]! از [[خداوند]] [[پروا]] کنید و سخنی [[استوار]] بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.
	# [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای [[فضیل]]! به هر یک از [[دوستان]] ما که رسیدی، [[سلام]] ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با [[ورع]] [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را [[حفظ]] کنید، و دست‌هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد [[بردباری]] و [[نماز]]، که خداوند می‌فرماید: «از [[شکیبایی]] و نماز، [[یاری]] جویید؛ زیرا [[خدا]] با [[شکیبایان]] است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.		# [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای [[فضیل]]! به هر یک از [[دوستان]] ما که رسیدی، [[سلام]] ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با [[ورع]] [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را [[حفظ]] کنید، و دست‌هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد [[بردباری]] و [[نماز]]، که خداوند می‌فرماید: «از [[شکیبایی]] و نماز، [[یاری]] جویید؛ زیرا [[خدا]] با [[شکیبایان]] است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.
	# [[ثواب]] الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از امام باقر{{ع}} ـ: در [[مناجات]] خداوند با [[موسی]]{{ع}} در [[کوه طور]]، این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل [[گریه]] از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و [[پرهیز]] از حرام‌های من، عبادتم نکرده‌اند، و طالبان [[آراستگی]]، به چیزی مثل [[زهد]] و [[بی‌رغبتی]] در [[دنیا]] از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». [[موسی]]{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ [[خداوند]] فرمود: «ای موسی! آنان که از راه [[گریه]] از ترسم به من [[تقرّب]] می‌جویند، بی‌آنکه کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [[[بهشت]]] خواهند بود؛ و آنان که با [[پرهیز]] از حرام‌های من، مرا [[عبادت]] می‌کنند، با آنکه [[اعمال]] [[مردم]] را وارسی می‌کنم، به جهت [[شرم]] از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با [[زهد]] در [[دنیا]] به من تقرّب می‌جویند، من [[بهشت]] را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.		# [[ثواب]] الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از امام باقر{{ع}} ـ: در [[مناجات]] خداوند با [[موسی]]{{ع}} در [[کوه طور]]، این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل [[گریه]] از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و [[پرهیز]] از حرام‌های من، عبادتم نکرده‌اند، و طالبان [[آراستگی]]، به چیزی مثل [[زهد]] و [[بی‌رغبتی]] در [[دنیا]] از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». [[موسی]]{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ [[خداوند]] فرمود: «ای موسی! آنان که از راه [[گریه]] از ترسم به من [[تقرّب]] می‌جویند، بی‌آنکه کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [[بهشت]] خواهند بود؛ و آنان که با [[پرهیز]] از حرام‌های من، مرا [[عبادت]] می‌کنند، با آنکه [[اعمال]] [[مردم]] را وارسی می‌کنم، به جهت [[شرم]] از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با [[زهد]] در [[دنیا]] به من تقرّب می‌جویند، من [[بهشت]] را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.
	# [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به [[تقوا]] [[فرمان]] دهد، [[موعظه]] را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.		# [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به [[تقوا]] [[فرمان]] دهد، [[موعظه]] را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.
	# امام صادق{{ع}} ـ در وصیّتش به [[عبد]] [[اللّه]] بن جُندَب ـ: ای پسر [[جندب]]! به [[جماعت]] [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ [[سوگند]] به [[خدا]] ـ [[ولایت]] ما جز با [[پرهیزگاری]] و [[کوشش]] در [[دنیا]] و یاری‌دادن به [[برادران دینی]]، به دست نمی‌آید و آن کس که به [[مردم]] [[ستم]] می‌کند، از [[شیعیان]] ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ:یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>		# امام صادق{{ع}} ـ در وصیّتش به [[عبد]] [[اللّه]] بن جُندَب ـ: ای پسر [[جندب]]! به [[جماعت]] [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ [[سوگند]] به [[خدا]] ـ [[ولایت]] ما جز با [[پرهیزگاری]] و [[کوشش]] در [[دنیا]] و یاری‌دادن به [[برادران دینی]]، به دست نمی‌آید و آن کس که به [[مردم]] [[ستم]] می‌کند، از [[شیعیان]] ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ:یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	# {{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ * إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>.		# {{متن قرآن\|كَذَّبَ أَصْحَابُ الأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ * إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلا تَتَّقُونَ * إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ * فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند. * (یاد کن) آنگاه (را) که شعیب به آنان گفت: آیا پرهیزگاری نمی‌ورزید؟ * من برای شما پیامبری امینم. * پس، از خداوند پروا کنید و از من فرمان برید». سوره شعرا، آیه ۱۷۶-۱۷۹.</ref>.

	== حدیث ==		==[[حدیث]] ==
	# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: پیامبر خدا {{صل}} در بیشتر مواقعی که بر منبر می‌نشست، می‌فرمود: «ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و سخنی استوار بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ {{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.		# المَراسیل ـ به نقل از هشام، از پدرش ـ: [[پیامبر خدا]]{{صل}} در بیشتر مواقعی که بر [[منبر]] می‌نشست، می‌فرمود: «ای [[مؤمنان]]! از [[خداوند]] [[پروا]] کنید و سخنی [[استوار]] بگویید»<ref>{{متن حدیث\|المراسیل عن هشام عن أبیه: أکثَرُ ما کانَ رَسولُ اللّهِ{{صل}} إذا قَعَدَ عَلَی المِنبَرِ یَقولُ: {{متن قرآن\|اتَّقُواْ اللَّهَ وَ قُولُواْ قَوْلًا سَدِیدًا}}}}، المراسیل مع الأسانید، ص۹۳، ح۹، الزهد الکبیر، ص۳۵۰، ح۹۶۰، تفسیر ابن کثیر، ج۶، ص۴۷۶، کلاهما عن عائشة نحوه.</ref>.
	# [[امام باقر]] {{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای فضیل! به هر یک از دوستان ما که رسیدی، سلام ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با ورع [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را حفظ کنید، و ~~دست هایتان~~ را نگاه دارید، و بر شما باد بردباری و ~~نماز،~~ که خداوند می‌فرماید: «از شکیبایی و نماز، یاری جویید؛ زیرا خدا با شکیبایان است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر {{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر {{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.		# [[امام باقر]]{{ع}} ـ به فُضَیل ـ: ای [[فضیل]]! به هر یک از [[دوستان]] ما که رسیدی، [[سلام]] ما را برسان و به آنان بگو که من می‌گویم: من جز با [[ورع]] [آنان]، کاری در برابر خداوند برایشان نمی‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را [[حفظ]] کنید، و دست‌هایتان را نگاه دارید، و بر شما باد [[بردباری]] و [[نماز]]، که خداوند می‌فرماید: «از [[شکیبایی]] و نماز، [[یاری]] جویید؛ زیرا [[خدا]] با [[شکیبایان]] است»<ref>{{متن حدیث\|الإمام الباقر{{ع}} ـ لِفُضَیلٍ ـ: یا فُضَیلُ، بَلِّغ مَن لَقیتَ مِن مَوالینا عَنَّا السَّلامَ، وقُل لَهُم: أنّی أقولُ: إنّی لا اُغنی عَنهُم مِنَ اللّهِ شَیئا إلّا بِوَرَعٍ؛ فَاحفَظوا ألسِنَتَکُم، وکُفّوا أیدِیَکُم، وعَلَیکُم بِالصَّبرِ وَالصَّلاةِ؛ فَإِنَّ اللّهَ تَعالی قالَ: {{متن قرآن\|اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ}}}}، مستطرفات السرائر، ص۷۴، ح۱۷، تفسیر العیّاشی، ج۱، ص۶۸، ح۱۲۳، مشکاة الأنوار، ص۹۴، ح۲۰۳، کلّها عن الفضیل، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۳، عن الإمام الباقر{{ع}} وفی الثلاثة الأخیرة «إنّ اللّه مع الصابرین» بدل الآیة، بحار الأنوار، ج۷۰، ص۳۰۸، ح۳۶.</ref>.
	# ثواب الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از [[امام باقر]] {{ع}} ـ: در مناجات خداوند با موسی {{ع}} در کوه ~~طور،~~ این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل گریه از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و پرهیز از ~~حرام های~~ من، عبادتم ~~نکرده اند،~~ و طالبان ~~آراستگی،~~ به چیزی مثل زهد و بی‌رغبتی در دنیا از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». موسی {{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ خداوند فرمود: «ای موسی! آنان که از راه گریه از ترسم به من تقرّب می‌جویند، ~~بی آن که~~ کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [بهشت] خواهند بود؛ و آنان که با پرهیز از حرام‌های من، مرا عبادت می‌کنند، با ~~آن که~~ اعمال مردم را وارسی می‌کنم، به جهت شرم از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با زهد در دنیا به من تقرّب می‌جویند، من بهشت را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر {{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی {{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی {{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.		# [[ثواب]] الأعمال ـ به نقل از وصّافی، از امام باقر{{ع}} ـ: در [[مناجات]] خداوند با [[موسی]]{{ع}} در [[کوه طور]]، این جملات بود: «ای موسی! به مردمت برسان که طالبان قربت، به چیزی مثل [[گریه]] از ترسم به من نزدیک نمی‌شوند، و عبادت‌گران، به چیزی مثل وَرَع و [[پرهیز]] از حرام‌های من، عبادتم نکرده‌اند، و طالبان [[آراستگی]]، به چیزی مثل [[زهد]] و [[بی‌رغبتی]] در [[دنیا]] از آنچه مایه غنای آنهاست، خود را برای من نیاراسته‌اند». [[موسی]]{{صل}} گفت: ای گرامی‌ترینِ گرامیان! برای آنان، در ازای این کار، چه قرار داده‌ای؟ [[خداوند]] فرمود: «ای موسی! آنان که از راه [[گریه]] از ترسم به من [[تقرّب]] می‌جویند، بی‌آنکه کسی با آنان سهیم باشد، در جایگاه والا [[[بهشت]]] خواهند بود؛ و آنان که با [[پرهیز]] از حرام‌های من، مرا [[عبادت]] می‌کنند، با آنکه [[اعمال]] [[مردم]] را وارسی می‌کنم، به جهت [[شرم]] از آنان، اعمالشان را وارسی نمی‌کنم؛ و آنان که با [[زهد]] در [[دنیا]] به من تقرّب می‌جویند، من [[بهشت]] را با تمام جوانب آن به آنان می‌بخشم که هر کجا بخواهند، سُکنا گزینند»<ref>{{متن حدیث\|ثواب الأعمال عن الوصّافی عن الإمام الباقر{{ع}}: کانَ فی ما ناجی بِهِ اللّهُ موسی{{ع}} عَلَی الطّورِ: أن یا موسی، أبلِغ قَومَکَ أنَّهُ ما یَتَقَرَّبُ إلَیَّ المُتَقَرِّبونَ بِمِثلِ البُکاءِ مِن خَشیَتی، وما تَعَبَّدَ لِیَ المُتَعَبِّدونَ بِمِثلِ الوَرَعِ عَن مَحارِمی، ولا تَزَیَّنَ لِیَ المُتَزَیِّنونَ بِمِثلِ الزُّهدِ فِی الدُّنیا عَمّا بِهِمُ الغِنی عَنهُ. قالَ: فَقالَ موسی{{ع}}: یا أکرَمَ الأَکرَمینَ، فَماذا أثَبتَهُم عَلی ذلِکَ؟ فَقالَ: یا موسی، أمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالبُکاءِ مِن خَشیَتی فَهُم فِی الرَّفیقِ الأَعلی، لا یَشرَکُهُم فیهِ أحَدٌ. وأَمَّا المُتَعَبِّدونَ لی بِالوَرَعِ عَن مَحارِمی فَإِنّی اُفَتِّشُ النّاسَ عَن أعمالِهِم ولا اُفَتِّشُهُم؛ حَیاءً مِنهُم. وأَمَّا المُتَقَرِّبونَ إلَیَّ بِالزُّهدِ فِی الدُّنیا فَإِنّی أمنَحُهُمُ الجَنَّةَ بِحَذافیرِها، یَتَبَوَّؤونَ مِنها حَیثُ یَشاؤونَ}}، ثواب الأعمال، ص۲۰۵، ح۱، بحارالأنوار، ج۷۰، ص۳۱۳، ح۱۷ و راجع: المعجم الکبیر، ج۱۲، ص۹۴، ح۱۲۶۵۰.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}}: کسی که به تقوا فرمان دهد، موعظه را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق {{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.		# [[امام صادق]]{{ع}}: کسی که به [[تقوا]] [[فرمان]] دهد، [[موعظه]] را به رساترین صورت انجام داده است<ref>{{متن حدیث\|الإمام الصادق{{ع}}: مَن أمَرَ بِالتَّقوی فَقَد أفلَحَ (فی بحار الأنوار: «أبلَغَ»، وهو الأنسب) المَوعِظَةَ}}، بصائر الدرجات، ص۵۲۶، ح۱، عن المفضّل، بحار الأنوار، ج۲۴، ص۲۸۶، ح۱.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}} ـ در وصیّتش به عبد اللّه بن جُندَب ـ: ای پسر جندب! به جماعت [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ سوگند به خدا ـ [[ولایت]] ما جز با پرهیزگاری و کوشش در دنیا و یاری‌دادن به برادران ~~دینی،~~ به دست نمی‌آید و آن کس که به مردم ستم می‌کند، از شیعیان ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ :یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>		# امام صادق{{ع}} ـ در وصیّتش به [[عبد]] [[اللّه]] بن جُندَب ـ: ای پسر [[جندب]]! به [[جماعت]] [[شیعیان]] ما برسان و به آنان بگو: راه‌ها شما را از راه به در نبرَد، که ـ [[سوگند]] به [[خدا]] ـ [[ولایت]] ما جز با [[پرهیزگاری]] و [[کوشش]] در [[دنیا]] و یاری‌دادن به [[برادران دینی]]، به دست نمی‌آید و آن کس که به [[مردم]] [[ستم]] می‌کند، از [[شیعیان]] ما نیست<ref>{{متن حدیث\|عنه{{ع}}: ـ فی وَصِیَّتِهِ لِعَبدِ اللّهِ بنِ جُندَبٍ ـ:یَابنَ جُندَبٍ، بَلِّغ مَعاشِرَ شیعَتِنا وقُل لَهُم: لا تَذهَبَنَّ بِکُمُ المَذاهِبُ، فَوَاللّهِ لا تُنالُ وَلایَتُنا إلّا بِالوَرَعِ وَالاِجتِهادِ فِی الدُّنیا [أی بالورع والاجتهاد حالَ الدنیا. ویحتمل سقوط کلمة «والزهد» قبل قوله: «فی الدنیا»، ویؤیّده تکرّر مجیئها فی مواضع عدیدة ذُکرت فی أبوابها]، ومُواساةِ الإِخوانِ فِی اللّهِ، ولَیسَ مِن شیعَتِنا مَن یَظلِمُ النّاسَ}}، تحف العقول، ص۳۰۳، بحار الأنوار، ج۷۸، ص۲۸۱، ح۱.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)\|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~دعوت به ارزش‌های اخلاقی~~]]''' است. "'''~~دعوت به تقوا~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[دعوت به تقوا در قرآن]] - [[دعوت به تقوا در حدیث]] - [[دعوت به تقوا در کلام اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در فلسفه اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در عرفان اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = دعوت به ارزش‌های اخلاقی
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[دعوت به تقوا (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = دعوت به تقوا
			\| مداخل مرتبط = [[دعوت به تقوا در قرآن]] - [[دعوت به تقوا در حدیث]] - [[دعوت به تقوا در کلام اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در فلسفه اسلامی]] - [[دعوت به تقوا در عرفان اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = دعوت به تقوا (پرسش)
			}}

	'''دعوت به تقوا''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.		'''دعوت به تقوا''' یکی از [[اهداف ارسال رسولان الهی]] و [[تبلیغ رسالت الهی]] است.