ذلت در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2023-11-05T05:09:46Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۱۵۰:		خط ۱۵۰:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	# [[پرونده:000064.jpg\|22px]] [[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳''']]		# [[پرونده:000064.jpg\|22px]] [[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* ذلت ناپسند */

2023-11-05T05:06:38Z

ذلت ناپسند

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۶
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	شایسته است [[انسان]] نیز هماهنگ با عالم [[تکوین]]، [[ذلت]] در برابر [[خدا]] را در خویش تقویت کند و [[درک]] [[عزت خدا]] و [[ذلت]] همه مخلوقات در برابر او از [[کمالات]] [[انسان]] و [[شهود]] این امر، [[حقیقت]] [[عرفان]] و نتیجه [[ریاضت]] و [[سلوک]] [[عارفان]] است<ref>آداب الصلاه، ص ۱۰ ـ ۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳]].</ref>		شایسته است [[انسان]] نیز هماهنگ با عالم [[تکوین]]، [[ذلت]] در برابر [[خدا]] را در خویش تقویت کند و [[درک]] [[عزت خدا]] و [[ذلت]] همه مخلوقات در برابر او از [[کمالات]] [[انسان]] و [[شهود]] این امر، [[حقیقت]] [[عرفان]] و نتیجه [[ریاضت]] و [[سلوک]] [[عارفان]] است<ref>آداب الصلاه، ص ۱۰ ـ ۱۲.</ref>.<ref>[[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳]].</ref>

	=== ذلت [[ناپسند]] ===		=== ذلت ناپسند ===
	بیشترین [[آیات]] [[ذلت]] درباره این گونه [[خواری]] است که بر اثر [[خشم]] و [[عذاب الهی]] است. [[خدا]] در [[آیات]] فراوانی با بیان مصادیق و عوامل این نوع [[زبونی]] و راه‌های [[نجات]] از آن (ادامه مقاله) همگان را از گرفتار شدن به آن بر حذر می‌دارد؛ حتی در آیاتی از [[خوار]] کردن دیگران نیز [[نهی]] می‌کند؛ مانند {{متن قرآن\|فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ}}<ref>«پس با یتیم تندی مکن!» سوره ضحی، آیه ۹.</ref> که از [[غلبه]] بر [[یتیم]] همراه تحقیر وی باز می‌دارد<ref>مفردات، ص ۴۱۴، «قهر»؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۸، ص ۴۱۳.</ref>. هرچند مخاطب [[آیه]] شخص [[رسول خدا]] {{صل}} است، مسلّم، همگان را شامل می‌شود <ref>المیزان، ج ۲۰، ص ۳۱۱؛ نمونه، ج ۲۷، ص ۱۰۶.</ref>. از [[تمسخر]] دیگران نیز [[نهی]] شده است: {{متن قرآن\| لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ }}<ref>«هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref> گفته شده: سخریه به معنای تحقیر و [[اهانت]] و اشاره به [[عیوب]] و نقایص کسی است، به گونه‌ای که خنده‌زا شود <ref>المحجة البیضاء، ج ۵، ص ۲۳۶؛ المیزان، ج ۱۸، ص ۳۲۱.</ref>.		بیشترین [[آیات]] [[ذلت]] درباره این گونه [[خواری]] است که بر اثر [[خشم]] و [[عذاب الهی]] است. [[خدا]] در [[آیات]] فراوانی با بیان مصادیق و عوامل این نوع [[زبونی]] و راه‌های [[نجات]] از آن (ادامه مقاله) همگان را از گرفتار شدن به آن بر حذر می‌دارد؛ حتی در آیاتی از [[خوار]] کردن دیگران نیز [[نهی]] می‌کند؛ مانند {{متن قرآن\|فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ}}<ref>«پس با یتیم تندی مکن!» سوره ضحی، آیه ۹.</ref> که از [[غلبه]] بر [[یتیم]] همراه تحقیر وی باز می‌دارد<ref>مفردات، ص ۴۱۴، «قهر»؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۸، ص ۴۱۳.</ref>. هرچند مخاطب [[آیه]] شخص [[رسول خدا]] {{صل}} است، مسلّم، همگان را شامل می‌شود <ref>المیزان، ج ۲۰، ص ۳۱۱؛ نمونه، ج ۲۷، ص ۱۰۶.</ref>. از [[تمسخر]] دیگران نیز [[نهی]] شده است: {{متن قرآن\| لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسَى أَنْ يَكُونُوا خَيْرًا مِنْهُمْ }}<ref>«هیچ گروهی گروه دیگر را به ریشخند نگیرد، بسا آنان از اینان بهتر باشند» سوره حجرات، آیه ۱۱.</ref> گفته شده: سخریه به معنای تحقیر و [[اهانت]] و اشاره به [[عیوب]] و نقایص کسی است، به گونه‌ای که خنده‌زا شود <ref>المحجة البیضاء، ج ۵، ص ۲۳۶؛ المیزان، ج ۱۸، ص ۳۲۱.</ref>.

Bahmani: /* معناشناسی */

2023-11-05T05:06:22Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۶
خط ۷:		خط ۷:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	[[ذلت]]، مصدر ثلاثی مجرد از ریشه "ذ ـ ل ـ ل" در لغت، ضدّ [[عزت]] و به معنای [[خواری]] و [[زبونی]]<ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۲۵۶؛ القاموس المحیط، ج ۳، ص ۳۷۹، «ذلل».</ref> و [[تسلیم شدن]] در برابر [[زور]]<ref>مفردات، ص ۱۸۰؛ معجم الفروق اللغویه، ص ۲۲۰، «ذلّ».</ref> است. براساس دیدگاه [[ارسطو]] که هر فضیلتی حد میانه دو [[رذیلت]] است که در دو سوی [[افراط]] و [[تفریط]] قرار دارند<ref>اخلاق نیکوماخوس، کتاب دوم، ص ۴۹.</ref>، دانشمندان [[اخلاق]]، [[ذلت]] و [[کبر]] را دو سوی [[افراط]] و تفریطِ [[فضیلت]] [[تواضع]] دانسته‌اند<ref>جامع‌السعادات، ج ۱، ص ۳۱۴؛ المحجة البیضاء، ج ۶، ص ۲۷۱.</ref>.<ref>[[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳]].</ref>		[[ذلت]]، مصدر ثلاثی مجرد از ریشه "ذ ـ ل ـ ل" در لغت، ضدّ [[عزت]] و به معنای [[خواری]] و [[زبونی]]<ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۲۵۶؛ القاموس المحیط، ج ۳، ص ۳۷۹، «ذلل».</ref> و [[تسلیم شدن]] در برابر [[زور]]<ref>مفردات، ص ۱۸۰؛ معجم الفروق اللغویه، ص ۲۲۰، «ذلّ».</ref> است. براساس دیدگاه ارسطو که هر فضیلتی حد میانه دو [[رذیلت]] است که در دو سوی [[افراط]] و تفریط قرار دارند<ref>اخلاق نیکوماخوس، کتاب دوم، ص ۴۹.</ref>، دانشمندان [[اخلاق]]، [[ذلت]] و [[کبر]] را دو سوی [[افراط]] و تفریطِ [[فضیلت]] [[تواضع]] دانسته‌اند<ref>جامع‌السعادات، ج ۱، ص ۳۱۴؛ المحجة البیضاء، ج ۶، ص ۲۷۱.</ref>.<ref>[[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳]].</ref>

	== [[ذلت]] در [[قرآن]] ==		== [[ذلت]] در [[قرآن]] ==

Bahmani در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۱

2023-11-05T05:01:05Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* مقدمه */

2023-11-05T04:33:21Z

مقدمه

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 * [[ذلت]]، مصدر ثلاثی مجرد از ریشه "ذ ـ ل ـ ل" در لغت، ضدّ [[عزت]] و به معنای [[خواری]] و [[زبونی]]<ref>لسان العرب، ج ۱۱، ص ۲۵۶؛ القاموس المحیط، ج ۳، ص ۳۷۹، «ذلل».</ref> و [[تسلیم شدن]] در برابر [[زور]]<ref>مفردات، ص ۱۸۰؛ معجم الفروق اللغویه، ص ۲۲۰، «ذلّ».</ref> است.
 * براساس دیدگاه [[ارسطو]] که هر فضیلتی حد میانه دو [[رذیلت]] است که در دو سوی [[افراط]] و [[تفریط]] قرار دارند <ref>اخلاق نیکوماخوس، کتاب دوم، ص ۴۹.</ref>، [[دانشمندان]] [[اخلاق]]، [[ذلت]] و [[کبر]] را دو سوی [[افراط]] و تفریطِ [[فضیلت]] [[تواضع]] دانسته‌اند<ref>جامع‌السعادات، ج ۱، ص ۳۱۴؛ المحجة البیضاء، ج ۶، ص ۲۷۱.</ref><ref>[[مهدی زنگنه|زنگنه]] و [[رضا دادگر|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۳.</ref>
 == [[ذلت]] در [[قرآن]] ==

Bahmani: /* پانویس */

2023-11-05T04:26:53Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۶
خط ۱۵۴:		خط ۱۵۴:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:ذلت]]

Bahmani در ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۴:۲۵

2023-11-05T04:25:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ذلت		\| موضوع مرتبط = ذلت
	\| عنوان مدخل = [[ذلت]]		\| عنوان مدخل = ذلت
	\| مداخل مرتبط = [[ذلت در قرآن]] - [[ذلت در ~~حدیث~~]] - [[ذلت در ~~کلام اسلامی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[ذلت در قرآن]] - [[ذلت در معارف دعا و زیارات]] - [[ذلت در معارف و سیره سجادی]] - [[ذلت در فقه سیاسی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~ذلت (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'قوم سبأ' به 'قوم سبأ'

2023-07-06T09:58:12Z

جایگزینی متن - 'قوم سبأ' به 'قوم سبأ'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۸
خط ۷۹:		خط ۷۹:
	* '''فرو گرفتن ثمودیان با [[صاعقه]]:''' {{متن قرآن\|وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَى عَلَى الْهُدَى فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}<ref>«و اما (قوم) ثمود را رهنمون شدیم و آنان نابینایی (و گمراهی) را بر رهیابی گزیدند و آذرخش عذاب خوارساز، آنان را برای کارهایی که می‌کردند فرو گرفت» سوره فصلت، آیه ۱۷.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نَجَّيْنَا صَالِحًا وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ}}<ref>«آنگاه چون «امر» ما در رسید، صالح و مؤمنان همراه وی را با بخشایشی از نزد خویش (از عذاب) و از خواری آن روز، رهاندیم؛ بی‌گمان پروردگار توست که توانمند پیروزمند است» سوره هود، آیه ۶۶.</ref>؛		* '''فرو گرفتن ثمودیان با [[صاعقه]]:''' {{متن قرآن\|وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَى عَلَى الْهُدَى فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ}}<ref>«و اما (قوم) ثمود را رهنمون شدیم و آنان نابینایی (و گمراهی) را بر رهیابی گزیدند و آذرخش عذاب خوارساز، آنان را برای کارهایی که می‌کردند فرو گرفت» سوره فصلت، آیه ۱۷.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا نَجَّيْنَا صَالِحًا وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ}}<ref>«آنگاه چون «امر» ما در رسید، صالح و مؤمنان همراه وی را با بخشایشی از نزد خویش (از عذاب) و از خواری آن روز، رهاندیم؛ بی‌گمان پروردگار توست که توانمند پیروزمند است» سوره هود، آیه ۶۶.</ref>؛
	* '''زیر و زبر کردن [[شهر]] [[قوم لوط]] و بارش سنگپاره‌هایی از نوع سنگ گِل‌های لایه لایه بر آنان:''' {{متن قرآن\|فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِنْ سِجِّيلٍ مَنْضُودٍ}}<ref>«پس چون «امر» ما در رسید آن شهر را زیر و رو گرداندیم و بر آن سنگپارگانی از گل- سنگی پی‌درپی باراندیم؛» سوره هود، آیه ۸۲.</ref><ref>المیزان، ج ۱۰، ص ۳۴۳ ـ ۳۴۴؛ نمونه، ج ۹، ص ۱۸۹.</ref>؛		* '''زیر و زبر کردن [[شهر]] [[قوم لوط]] و بارش سنگپاره‌هایی از نوع سنگ گِل‌های لایه لایه بر آنان:''' {{متن قرآن\|فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِنْ سِجِّيلٍ مَنْضُودٍ}}<ref>«پس چون «امر» ما در رسید آن شهر را زیر و رو گرداندیم و بر آن سنگپارگانی از گل- سنگی پی‌درپی باراندیم؛» سوره هود، آیه ۸۲.</ref><ref>المیزان، ج ۱۰، ص ۳۴۳ ـ ۳۴۴؛ نمونه، ج ۹، ص ۱۸۹.</ref>؛
	* کار کردن ذلیلانه جنّیان برای [[سلیمان]] {{ع}} {{متن قرآن\|فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ}}<ref>«و چون مرگ او را مقرّر داشتیم جز موریانه آنان را به مرگ وی رهنمون نشد که عصایش را می‌خورد و چون به رو درافتاد پریان دریافتند که اگر غیب می‌دانستند در آن رنج خوارکننده نمی‌ماندند» سوره سبأ، آیه ۱۴.</ref>. بر اساس آیه‌ای نیز [[سلیمان]] {{ع}} [[قوم~~]] [[~~سبأ]] را [[تهدید]] کرد که در صورت [[تسلیم نشدن]]، با سپاهی که در برابر آن تاب [[ایستادگی]] نداشته باشند، به سوی آنان رفته و ایشان را با [[خواری]] از سرزمینشان بیرون خواهد کرد: {{متن قرآن\|ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لَا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْهَا أَذِلَّةً وَهُمْ صَاغِرُونَ}}<ref>«نزد آنان باز گرد (و بگو) بی‌گمان سپاهی به سوی آنان خواهیم آورد که تاب رویارویی با آن را ندارند و آنان را از آنجا با زبونی و خواری بیرون خواهیم راند» سوره نمل، آیه ۳۷.</ref><ref>[[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۳.</ref>		* کار کردن ذلیلانه جنّیان برای [[سلیمان]] {{ع}} {{متن قرآن\|فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ}}<ref>«و چون مرگ او را مقرّر داشتیم جز موریانه آنان را به مرگ وی رهنمون نشد که عصایش را می‌خورد و چون به رو درافتاد پریان دریافتند که اگر غیب می‌دانستند در آن رنج خوارکننده نمی‌ماندند» سوره سبأ، آیه ۱۴.</ref>. بر اساس آیه‌ای نیز [[سلیمان]] {{ع}} [[قوم سبأ]] را [[تهدید]] کرد که در صورت [[تسلیم نشدن]]، با سپاهی که در برابر آن تاب [[ایستادگی]] نداشته باشند، به سوی آنان رفته و ایشان را با [[خواری]] از سرزمینشان بیرون خواهد کرد: {{متن قرآن\|ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لَا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْهَا أَذِلَّةً وَهُمْ صَاغِرُونَ}}<ref>«نزد آنان باز گرد (و بگو) بی‌گمان سپاهی به سوی آنان خواهیم آورد که تاب رویارویی با آن را ندارند و آنان را از آنجا با زبونی و خواری بیرون خواهیم راند» سوره نمل، آیه ۳۷.</ref><ref>[[مهدی زنگنه\|زنگنه]] و [[رضا دادگر\|دادگر]]، [[ذلت (مقاله)\|مقاله «ذلت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۳.</ref>
	=== پس از [[اسلام]] ===		=== پس از [[اسلام]] ===
	* برخی مصادیق [[ذلت]] پس از [[ظهور اسلام]] که در [[قرآن]] یاد شده‌اند، بدین شرح اند:		* برخی مصادیق [[ذلت]] پس از [[ظهور اسلام]] که در [[قرآن]] یاد شده‌اند، بدین شرح اند:

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T05:32:37Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۶۴:		خط ۶۴:

	== [[حقیقت]] و مصادیق [[ذلت]] ==		== [[حقیقت]] و مصادیق [[ذلت]] ==
	* [[انسان‌ها]] در بستر [[تاریخ]]، با توجه به محدوده شناختشان پیوسته برای [[ذلت]] [[حقیقت]] و مصادیقی [[معتقد]] بودند، چنان که [[ملکه سبا]]، [[منش]] همیشگی [[پادشاهان]] را چنین [[وصف]] کرده که هرگاه وارد منطقه آبادی شوند، آن را تباه و عزیزانش را [[ذلیل]] می‌کنند: {{متن قرآن\|قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً وَكَذَلِكَ يَفْعَلُونَ}}<ref>«گفت: پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>. [[مفسران]] مراد از آن را [[خواری]] بر اثر اسیری و [[قتل]]، ترک [[سرزمین]] و از دست دادن [[اموال]] دانسته‌اند<ref>روح المعانی، ج ۱۰، ص ۱۹۳؛ الصافی، ج ۴، ص ۶۵؛ المیزان، ج ۱۵، ص ۳۶۰.</ref>.		* [[انسان‌ها]] در بستر [[تاریخ]]، با توجه به محدوده شناختشان پیوسته برای [[ذلت]] [[حقیقت]] و مصادیقی [[معتقد]] بودند، چنان که [[ملکه سبا]]، [[منش]] همیشگی [[پادشاهان]] را چنین وصف کرده که هرگاه وارد منطقه آبادی شوند، آن را تباه و عزیزانش را [[ذلیل]] می‌کنند: {{متن قرآن\|قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً وَكَذَلِكَ يَفْعَلُونَ}}<ref>«گفت: پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>. [[مفسران]] مراد از آن را [[خواری]] بر اثر اسیری و [[قتل]]، ترک [[سرزمین]] و از دست دادن [[اموال]] دانسته‌اند<ref>روح المعانی، ج ۱۰، ص ۱۹۳؛ الصافی، ج ۴، ص ۶۵؛ المیزان، ج ۱۵، ص ۳۶۰.</ref>.
	* [[زلیخا]] نیز [[یوسف]] {{ع}} را [[تهدید]] کرد که اگر [[فرمان]] وی را [[اجرا]] نکند، او را با زندانی و برکنار کردن از [[جاه و مقام]] و گرفتن [[نعمت‌ها]] [[خوار]] خواهد کرد: {{متن قرآن\| وَلَئِنْ لَمْ يَفْعَلْ مَا آمُرُهُ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُونًا مِنَ الصَّاغِرِينَ}}<ref>«و اگر آنچه به او فرمان می‌دهم انجام ندهد بی‌گمان به زندان افکنده می‌شود و از خوارشدگان خواهد بود» سوره یوسف، آیه ۳۲.</ref><ref>فتح القدیر، ج ۳، ص ۲۸؛ المیزان، ج ۱۱، ص ۱۵۱؛ تفسیر آسان، ج ۸، ص ۱۰۵.</ref>.		* [[زلیخا]] نیز [[یوسف]] {{ع}} را [[تهدید]] کرد که اگر [[فرمان]] وی را [[اجرا]] نکند، او را با زندانی و برکنار کردن از [[جاه و مقام]] و گرفتن [[نعمت‌ها]] [[خوار]] خواهد کرد: {{متن قرآن\| وَلَئِنْ لَمْ يَفْعَلْ مَا آمُرُهُ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُونًا مِنَ الصَّاغِرِينَ}}<ref>«و اگر آنچه به او فرمان می‌دهم انجام ندهد بی‌گمان به زندان افکنده می‌شود و از خوارشدگان خواهد بود» سوره یوسف، آیه ۳۲.</ref><ref>فتح القدیر، ج ۳، ص ۲۸؛ المیزان، ج ۱۱، ص ۱۵۱؛ تفسیر آسان، ج ۸، ص ۱۰۵.</ref>.
	* [[لوط]] {{ع}} نیز از آنجا که [[اهانت]] به مهمان را بی‌حرمتی به صاحب [[خانه]] می‌دانست، از قومش خواست که از آزردن مهمانانش بپرهیزند و وی را رسوا نسازند: {{متن قرآن\|وَلَا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي}}<ref>«مرا در (کار) مهمانانم خوار نگردانید» سوره هود، آیه ۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ}}<ref>«و از خداوند پروا کنید و مرا خوار مسازید!» سوره حجر، آیه ۶۹.</ref><ref> البحر المدید، ج ۲، ص ۵۴۶؛ التحریر و التنویر، ج ۱۱، ص ۳۰۳؛ الجدید، ج ۳، ص ۵۰۶.</ref>.		* [[لوط]] {{ع}} نیز از آنجا که [[اهانت]] به مهمان را بی‌حرمتی به صاحب [[خانه]] می‌دانست، از قومش خواست که از آزردن مهمانانش بپرهیزند و وی را رسوا نسازند: {{متن قرآن\|وَلَا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي}}<ref>«مرا در (کار) مهمانانم خوار نگردانید» سوره هود، آیه ۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ}}<ref>«و از خداوند پروا کنید و مرا خوار مسازید!» سوره حجر، آیه ۶۹.</ref><ref> البحر المدید، ج ۲، ص ۵۴۶؛ التحریر و التنویر، ج ۱۱، ص ۳۰۳؛ الجدید، ج ۳، ص ۵۰۶.</ref>.
خط ۹۳:		خط ۹۳:
	* در [[آخرت]] نیز [[کافران]] به [[سختی]] [[خوار]] خواهند شد، چنان که از اسم‌های [[قیامت]]، خافضه یعنی پایین آورنده است {{متن قرآن\|خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ}}<ref>«فرود آورنده‌ای است، فرابرنده» سوره واقعه، آیه ۳.</ref> که اشاره به [[ذلیل]] شدن [[کافران]] و فاسقانی است که در [[دنیا]] [[عزیز]] بودند<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۳۲۴؛ المیزان، ج ۱۹، ص ۱۱۶؛ الجدید، ج ۷، ص ۸۴.</ref>.		* در [[آخرت]] نیز [[کافران]] به [[سختی]] [[خوار]] خواهند شد، چنان که از اسم‌های [[قیامت]]، خافضه یعنی پایین آورنده است {{متن قرآن\|خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ}}<ref>«فرود آورنده‌ای است، فرابرنده» سوره واقعه، آیه ۳.</ref> که اشاره به [[ذلیل]] شدن [[کافران]] و فاسقانی است که در [[دنیا]] [[عزیز]] بودند<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۳۲۴؛ المیزان، ج ۱۹، ص ۱۱۶؛ الجدید، ج ۷، ص ۸۴.</ref>.
	* [[زبونی]] [[کافران]] در [[آخرت]] با ورود اجباری آنان به [[آتش دوزخ]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ}}<ref>«پروردگارا! هر که را به آتش (دوزخ) درآوری، خوار کرده‌ای و ستمگران را یاوری نخواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۹۲.</ref>؛		* [[زبونی]] [[کافران]] در [[آخرت]] با ورود اجباری آنان به [[آتش دوزخ]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ}}<ref>«پروردگارا! هر که را به آتش (دوزخ) درآوری، خوار کرده‌ای و ستمگران را یاوری نخواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۹۲.</ref>؛
	* آتشی جاودانه: {{متن قرآن\|يُدْخِلْهُ نَارًا خَالِدًا فِيهَا وَلَهُ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«(خداوند) او را در آتشی در می‌آورد (که) جاودانه در آن است و او را عذابی خوارساز (در پیش) خواهد بود» سوره نساء، آیه ۱۴.</ref> که [[قرآن]] آن را [[خواری]] بزرگ: {{متن قرآن\| فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}}<ref>«بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref> یاد می‌کند که از [[ذلت]] [[دنیایی]] خوارکننده‌تر است: {{متن قرآن\|وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَخْزَى}}<ref>«بی‌گمان عذاب جهان واپسین رسواسازتر است» سوره فصلت، آیه ۱۶.</ref> از این [[آیات]] می‌توان دریافت که همه [[آیات]] [[عذاب]] [[آخرتی]]، بیانگر [[ذلت]] [[آخرتی]] نیز هستند. این سخن با واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}}: "[[خوار]] کننده" که در آیاتی، [[عذاب]] [[آخرتی]] با آن [[وصف]] شده {{متن قرآن\|بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَكْفُرُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«خود را به بد چیزی فروختند که به آنچه خداوند فرو فرستاده است، از سر افزونجویی کفر می‌ورزند (و می‌گویند:) چرا خداوند برای برخی از بندگانش که بخواهد، از بخشش خویش، فرو می‌فرستد! و سزاوار خشمی از پی خشمی گشتند و برای کافران، عذابی خواری آور، خواهد بود» سوره بقره، آیه ۹۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«کافران هیچ مپندارند اینکه مهلتشان می‌دهیم برای آنها نیکوست؛ جز این نیست که مهلتشان می‌دهیم تا بر گناه بیفزایند و آنان را عذابی خوارساز خواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ شمردند عذابی خوارساز خواهند داشت» سوره حج، آیه ۵۷.</ref> و...) [[تأیید]] می‌شود.		* آتشی جاودانه: {{متن قرآن\|يُدْخِلْهُ نَارًا خَالِدًا فِيهَا وَلَهُ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«(خداوند) او را در آتشی در می‌آورد (که) جاودانه در آن است و او را عذابی خوارساز (در پیش) خواهد بود» سوره نساء، آیه ۱۴.</ref> که [[قرآن]] آن را [[خواری]] بزرگ: {{متن قرآن\| فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}}<ref>«بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref> یاد می‌کند که از [[ذلت]] [[دنیایی]] خوارکننده‌تر است: {{متن قرآن\|وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَخْزَى}}<ref>«بی‌گمان عذاب جهان واپسین رسواسازتر است» سوره فصلت، آیه ۱۶.</ref> از این [[آیات]] می‌توان دریافت که همه [[آیات]] [[عذاب]] [[آخرتی]]، بیانگر [[ذلت]] [[آخرتی]] نیز هستند. این سخن با واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}}: "[[خوار]] کننده" که در آیاتی، [[عذاب]] [[آخرتی]] با آن وصف شده {{متن قرآن\|بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَكْفُرُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«خود را به بد چیزی فروختند که به آنچه خداوند فرو فرستاده است، از سر افزونجویی کفر می‌ورزند (و می‌گویند:) چرا خداوند برای برخی از بندگانش که بخواهد، از بخشش خویش، فرو می‌فرستد! و سزاوار خشمی از پی خشمی گشتند و برای کافران، عذابی خواری آور، خواهد بود» سوره بقره، آیه ۹۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«کافران هیچ مپندارند اینکه مهلتشان می‌دهیم برای آنها نیکوست؛ جز این نیست که مهلتشان می‌دهیم تا بر گناه بیفزایند و آنان را عذابی خوارساز خواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ شمردند عذابی خوارساز خواهند داشت» سوره حج، آیه ۵۷.</ref> و...) [[تأیید]] می‌شود.
	* [[مفسران]]، واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}} را با تعبیراتی [[تفسیر]] کرده‌اند؛ مانند:		* [[مفسران]]، واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}} را با تعبیراتی [[تفسیر]] کرده‌اند؛ مانند:
	* اهانت‌آمیز بودن<ref>مجمع البیان، ج ۳، ص ۳۲؛ تفسیر اثنی عشری، ج ۲، ص ۳۷۲.</ref>، عذابی اعم از [[روحی]] و جسمی<ref>روح المعانی، ج ۲، ص ۴۴۳؛ اطیب البیان، ج ۹، ص ۳۲۵.</ref>، [[عذاب]] از روی [[دشمنی]]<ref>التبیان، ج ۸، ص ۲۷۲.</ref>، [[عذاب]] ویژه [[کافران]]<ref>اطیب البیان، ج ۲، ص ۱۰۳.</ref>، [[خلود]] در [[عذاب]] خوار کننده<ref>جامع البیان، ج ۱، ص ۳۳۱.</ref> و عذابی که پس از آن اکرامی در کار نیست<ref>التبیان، ج ۱، ص ۳۵۰؛ مجمع البیان، ج ۱، ص ۳۱۴.</ref>.		* اهانت‌آمیز بودن<ref>مجمع البیان، ج ۳، ص ۳۲؛ تفسیر اثنی عشری، ج ۲، ص ۳۷۲.</ref>، عذابی اعم از [[روحی]] و جسمی<ref>روح المعانی، ج ۲، ص ۴۴۳؛ اطیب البیان، ج ۹، ص ۳۲۵.</ref>، [[عذاب]] از روی [[دشمنی]]<ref>التبیان، ج ۸، ص ۲۷۲.</ref>، [[عذاب]] ویژه [[کافران]]<ref>اطیب البیان، ج ۲، ص ۱۰۳.</ref>، [[خلود]] در [[عذاب]] خوار کننده<ref>جامع البیان، ج ۱، ص ۳۳۱.</ref> و عذابی که پس از آن اکرامی در کار نیست<ref>التبیان، ج ۱، ص ۳۵۰؛ مجمع البیان، ج ۱، ص ۳۱۴.</ref>.

Hosein: جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

2022-09-07T18:09:20Z

جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۹
خط ۱۵۵:		خط ۱۵۵:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:ذلت در قرآن]]~~

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۶۴:		خط ۶۴:

	== [[حقیقت]] و مصادیق [[ذلت]] ==		== [[حقیقت]] و مصادیق [[ذلت]] ==
	* [[انسان‌ها]] در بستر [[تاریخ]]، با توجه به محدوده شناختشان پیوسته برای [[ذلت]] [[حقیقت]] و مصادیقی [[معتقد]] بودند، چنان که [[ملکه سبا]]، [[منش]] همیشگی [[پادشاهان]] را چنین [[وصف]] کرده که هرگاه وارد منطقه آبادی شوند، آن را تباه و عزیزانش را [[ذلیل]] می‌کنند: {{متن قرآن\|قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً وَكَذَلِكَ يَفْعَلُونَ}}<ref>«گفت: پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>. [[مفسران]] مراد از آن را [[خواری]] بر اثر اسیری و [[قتل]]، ترک [[سرزمین]] و از دست دادن [[اموال]] دانسته‌اند<ref>روح المعانی، ج ۱۰، ص ۱۹۳؛ الصافی، ج ۴، ص ۶۵؛ المیزان، ج ۱۵، ص ۳۶۰.</ref>.		* [[انسان‌ها]] در بستر [[تاریخ]]، با توجه به محدوده شناختشان پیوسته برای [[ذلت]] [[حقیقت]] و مصادیقی [[معتقد]] بودند، چنان که [[ملکه سبا]]، [[منش]] همیشگی [[پادشاهان]] را چنین وصف کرده که هرگاه وارد منطقه آبادی شوند، آن را تباه و عزیزانش را [[ذلیل]] می‌کنند: {{متن قرآن\|قَالَتْ إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً وَكَذَلِكَ يَفْعَلُونَ}}<ref>«گفت: پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>. [[مفسران]] مراد از آن را [[خواری]] بر اثر اسیری و [[قتل]]، ترک [[سرزمین]] و از دست دادن [[اموال]] دانسته‌اند<ref>روح المعانی، ج ۱۰، ص ۱۹۳؛ الصافی، ج ۴، ص ۶۵؛ المیزان، ج ۱۵، ص ۳۶۰.</ref>.
	* [[زلیخا]] نیز [[یوسف]] {{ع}} را [[تهدید]] کرد که اگر [[فرمان]] وی را [[اجرا]] نکند، او را با زندانی و برکنار کردن از [[جاه و مقام]] و گرفتن [[نعمت‌ها]] [[خوار]] خواهد کرد: {{متن قرآن\| وَلَئِنْ لَمْ يَفْعَلْ مَا آمُرُهُ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُونًا مِنَ الصَّاغِرِينَ}}<ref>«و اگر آنچه به او فرمان می‌دهم انجام ندهد بی‌گمان به زندان افکنده می‌شود و از خوارشدگان خواهد بود» سوره یوسف، آیه ۳۲.</ref><ref>فتح القدیر، ج ۳، ص ۲۸؛ المیزان، ج ۱۱، ص ۱۵۱؛ تفسیر آسان، ج ۸، ص ۱۰۵.</ref>.		* [[زلیخا]] نیز [[یوسف]] {{ع}} را [[تهدید]] کرد که اگر [[فرمان]] وی را [[اجرا]] نکند، او را با زندانی و برکنار کردن از [[جاه و مقام]] و گرفتن [[نعمت‌ها]] [[خوار]] خواهد کرد: {{متن قرآن\| وَلَئِنْ لَمْ يَفْعَلْ مَا آمُرُهُ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُونًا مِنَ الصَّاغِرِينَ}}<ref>«و اگر آنچه به او فرمان می‌دهم انجام ندهد بی‌گمان به زندان افکنده می‌شود و از خوارشدگان خواهد بود» سوره یوسف، آیه ۳۲.</ref><ref>فتح القدیر، ج ۳، ص ۲۸؛ المیزان، ج ۱۱، ص ۱۵۱؛ تفسیر آسان، ج ۸، ص ۱۰۵.</ref>.
	* [[لوط]] {{ع}} نیز از آنجا که [[اهانت]] به مهمان را بی‌حرمتی به صاحب [[خانه]] می‌دانست، از قومش خواست که از آزردن مهمانانش بپرهیزند و وی را رسوا نسازند: {{متن قرآن\|وَلَا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي}}<ref>«مرا در (کار) مهمانانم خوار نگردانید» سوره هود، آیه ۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ}}<ref>«و از خداوند پروا کنید و مرا خوار مسازید!» سوره حجر، آیه ۶۹.</ref><ref> البحر المدید، ج ۲، ص ۵۴۶؛ التحریر و التنویر، ج ۱۱، ص ۳۰۳؛ الجدید، ج ۳، ص ۵۰۶.</ref>.		* [[لوط]] {{ع}} نیز از آنجا که [[اهانت]] به مهمان را بی‌حرمتی به صاحب [[خانه]] می‌دانست، از قومش خواست که از آزردن مهمانانش بپرهیزند و وی را رسوا نسازند: {{متن قرآن\|وَلَا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي}}<ref>«مرا در (کار) مهمانانم خوار نگردانید» سوره هود، آیه ۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَاتَّقُوا اللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ}}<ref>«و از خداوند پروا کنید و مرا خوار مسازید!» سوره حجر، آیه ۶۹.</ref><ref> البحر المدید، ج ۲، ص ۵۴۶؛ التحریر و التنویر، ج ۱۱، ص ۳۰۳؛ الجدید، ج ۳، ص ۵۰۶.</ref>.
خط ۹۳:		خط ۹۳:
	* در [[آخرت]] نیز [[کافران]] به [[سختی]] [[خوار]] خواهند شد، چنان که از اسم‌های [[قیامت]]، خافضه یعنی پایین آورنده است {{متن قرآن\|خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ}}<ref>«فرود آورنده‌ای است، فرابرنده» سوره واقعه، آیه ۳.</ref> که اشاره به [[ذلیل]] شدن [[کافران]] و فاسقانی است که در [[دنیا]] [[عزیز]] بودند<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۳۲۴؛ المیزان، ج ۱۹، ص ۱۱۶؛ الجدید، ج ۷، ص ۸۴.</ref>.		* در [[آخرت]] نیز [[کافران]] به [[سختی]] [[خوار]] خواهند شد، چنان که از اسم‌های [[قیامت]]، خافضه یعنی پایین آورنده است {{متن قرآن\|خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ}}<ref>«فرود آورنده‌ای است، فرابرنده» سوره واقعه، آیه ۳.</ref> که اشاره به [[ذلیل]] شدن [[کافران]] و فاسقانی است که در [[دنیا]] [[عزیز]] بودند<ref>مجمع البیان، ج ۹، ص ۳۲۴؛ المیزان، ج ۱۹، ص ۱۱۶؛ الجدید، ج ۷، ص ۸۴.</ref>.
	* [[زبونی]] [[کافران]] در [[آخرت]] با ورود اجباری آنان به [[آتش دوزخ]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ}}<ref>«پروردگارا! هر که را به آتش (دوزخ) درآوری، خوار کرده‌ای و ستمگران را یاوری نخواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۹۲.</ref>؛		* [[زبونی]] [[کافران]] در [[آخرت]] با ورود اجباری آنان به [[آتش دوزخ]] است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ}}<ref>«پروردگارا! هر که را به آتش (دوزخ) درآوری، خوار کرده‌ای و ستمگران را یاوری نخواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۹۲.</ref>؛
	* آتشی جاودانه: {{متن قرآن\|يُدْخِلْهُ نَارًا خَالِدًا فِيهَا وَلَهُ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«(خداوند) او را در آتشی در می‌آورد (که) جاودانه در آن است و او را عذابی خوارساز (در پیش) خواهد بود» سوره نساء، آیه ۱۴.</ref> که [[قرآن]] آن را [[خواری]] بزرگ: {{متن قرآن\| فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}}<ref>«بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref> یاد می‌کند که از [[ذلت]] [[دنیایی]] خوارکننده‌تر است: {{متن قرآن\|وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَخْزَى}}<ref>«بی‌گمان عذاب جهان واپسین رسواسازتر است» سوره فصلت، آیه ۱۶.</ref> از این [[آیات]] می‌توان دریافت که همه [[آیات]] [[عذاب]] [[آخرتی]]، بیانگر [[ذلت]] [[آخرتی]] نیز هستند. این سخن با واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}}: "[[خوار]] کننده" که در آیاتی، [[عذاب]] [[آخرتی]] با آن [[وصف]] شده {{متن قرآن\|بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَكْفُرُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«خود را به بد چیزی فروختند که به آنچه خداوند فرو فرستاده است، از سر افزونجویی کفر می‌ورزند (و می‌گویند:) چرا خداوند برای برخی از بندگانش که بخواهد، از بخشش خویش، فرو می‌فرستد! و سزاوار خشمی از پی خشمی گشتند و برای کافران، عذابی خواری آور، خواهد بود» سوره بقره، آیه ۹۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«کافران هیچ مپندارند اینکه مهلتشان می‌دهیم برای آنها نیکوست؛ جز این نیست که مهلتشان می‌دهیم تا بر گناه بیفزایند و آنان را عذابی خوارساز خواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ شمردند عذابی خوارساز خواهند داشت» سوره حج، آیه ۵۷.</ref> و...) [[تأیید]] می‌شود.		* آتشی جاودانه: {{متن قرآن\|يُدْخِلْهُ نَارًا خَالِدًا فِيهَا وَلَهُ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«(خداوند) او را در آتشی در می‌آورد (که) جاودانه در آن است و او را عذابی خوارساز (در پیش) خواهد بود» سوره نساء، آیه ۱۴.</ref> که [[قرآن]] آن را [[خواری]] بزرگ: {{متن قرآن\| فَأَنَّ لَهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِدًا فِيهَا ذَلِكَ الْخِزْيُ الْعَظِيمُ}}<ref>«بی‌گمان آتش دوزخ او راست در حالی که در آن جاودان خواهد بود؛ خواری سترگ این است» سوره توبه، آیه ۶۳.</ref> یاد می‌کند که از [[ذلت]] [[دنیایی]] خوارکننده‌تر است: {{متن قرآن\|وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَخْزَى}}<ref>«بی‌گمان عذاب جهان واپسین رسواسازتر است» سوره فصلت، آیه ۱۶.</ref> از این [[آیات]] می‌توان دریافت که همه [[آیات]] [[عذاب]] [[آخرتی]]، بیانگر [[ذلت]] [[آخرتی]] نیز هستند. این سخن با واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}}: "[[خوار]] کننده" که در آیاتی، [[عذاب]] [[آخرتی]] با آن وصف شده {{متن قرآن\|بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَكْفُرُوا بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ بَغْيًا أَنْ يُنَزِّلَ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ فَبَاءُوا بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«خود را به بد چیزی فروختند که به آنچه خداوند فرو فرستاده است، از سر افزونجویی کفر می‌ورزند (و می‌گویند:) چرا خداوند برای برخی از بندگانش که بخواهد، از بخشش خویش، فرو می‌فرستد! و سزاوار خشمی از پی خشمی گشتند و برای کافران، عذابی خواری آور، خواهد بود» سوره بقره، آیه ۹۰.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا وَلَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«کافران هیچ مپندارند اینکه مهلتشان می‌دهیم برای آنها نیکوست؛ جز این نیست که مهلتشان می‌دهیم تا بر گناه بیفزایند و آنان را عذابی خوارساز خواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۷۸.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُهِينٌ}}<ref>«و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغ شمردند عذابی خوارساز خواهند داشت» سوره حج، آیه ۵۷.</ref> و...) [[تأیید]] می‌شود.
	* [[مفسران]]، واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}} را با تعبیراتی [[تفسیر]] کرده‌اند؛ مانند:		* [[مفسران]]، واژه {{متن قرآن\|مُهِينٌ}} را با تعبیراتی [[تفسیر]] کرده‌اند؛ مانند:
	* اهانت‌آمیز بودن<ref>مجمع البیان، ج ۳، ص ۳۲؛ تفسیر اثنی عشری، ج ۲، ص ۳۷۲.</ref>، عذابی اعم از [[روحی]] و جسمی<ref>روح المعانی، ج ۲، ص ۴۴۳؛ اطیب البیان، ج ۹، ص ۳۲۵.</ref>، [[عذاب]] از روی [[دشمنی]]<ref>التبیان، ج ۸، ص ۲۷۲.</ref>، [[عذاب]] ویژه [[کافران]]<ref>اطیب البیان، ج ۲، ص ۱۰۳.</ref>، [[خلود]] در [[عذاب]] خوار کننده<ref>جامع البیان، ج ۱، ص ۳۳۱.</ref> و عذابی که پس از آن اکرامی در کار نیست<ref>التبیان، ج ۱، ص ۳۵۰؛ مجمع البیان، ج ۱، ص ۳۱۴.</ref>.		* اهانت‌آمیز بودن<ref>مجمع البیان، ج ۳، ص ۳۲؛ تفسیر اثنی عشری، ج ۲، ص ۳۷۲.</ref>، عذابی اعم از [[روحی]] و جسمی<ref>روح المعانی، ج ۲، ص ۴۴۳؛ اطیب البیان، ج ۹، ص ۳۲۵.</ref>، [[عذاب]] از روی [[دشمنی]]<ref>التبیان، ج ۸، ص ۲۷۲.</ref>، [[عذاب]] ویژه [[کافران]]<ref>اطیب البیان، ج ۲، ص ۱۰۳.</ref>، [[خلود]] در [[عذاب]] خوار کننده<ref>جامع البیان، ج ۱، ص ۳۳۱.</ref> و عذابی که پس از آن اکرامی در کار نیست<ref>التبیان، ج ۱، ص ۳۵۰؛ مجمع البیان، ج ۱، ص ۳۱۴.</ref>.