ذوالجناح - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* آمدن ذوالجناح به حرم */

2025-03-04T07:39:33Z

آمدن ذوالجناح به حرم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[خورشید]] از [[دل]] [[آسمان]] کنده شد و [[زمین]] و [[زمان]] به [[ماتم]] نشست، [[تکوین]] [[عزادار]] شد، حتی ماهیان دریا هم گریستند، اسب بی‌صاحب [[حجت خدا]]، یال خود را به [[خون]] شریفش می‌مالید و آن را می‌بویید و بلند شیهه می‌کشید<ref>تظلم الزهرا، ص۱۲۹.</ref>.		[[خورشید]] از [[دل]] [[آسمان]] کنده شد و [[زمین]] و [[زمان]] به [[ماتم]] نشست، [[تکوین]] [[عزادار]] شد، حتی ماهیان دریا هم گریستند، اسب بی‌صاحب [[حجت خدا]]، یال خود را به [[خون]] شریفش می‌مالید و آن را می‌بویید و بلند شیهه می‌کشید<ref>تظلم الزهرا، ص۱۲۹.</ref>.

	وقتی اسب بی‌صاحب [[امام]] شیهه می‌کشید، [[عمر سعد]] گفت: این اسب را بگیرید که از اسب‌های نجیب و اصیل [[رسول]] خداست. هر کس پیش می‌آمد، آن [[حیوان]] با دندان و لگد از خود دور می‌کرد، عمر سعد دید نمی‌تواند آن را به چنگ آورد، گفت: دست از آن بردارید ببینم چه می‌کند! [[مردم]] کنار رفتند، دیدند ذوالجناح سر نعش امام آمد شروع کرد به شیهه نمودن و ناله کردن حضرت را بو می‌کرد و با دهان زخم‌های بدن حضرت را می‌بوسید، سپس دیدند که ذوالجناح پیشانی خود را به خون امام آغشته نمود<ref>الفتوح، ج۵، ص۲۲۰.</ref>.		وقتی اسب بی‌صاحب [[امام]] شیهه می‌کشید، [[عمر سعد]] گفت: این اسب را بگیرید که از اسب‌های نجیب و اصیل [[رسول]] خداست. هر کس پیش می‌آمد، آن حیوان با دندان و لگد از خود دور می‌کرد، عمر سعد دید نمی‌تواند آن را به چنگ آورد، گفت: دست از آن بردارید ببینم چه می‌کند! [[مردم]] کنار رفتند، دیدند ذوالجناح سر نعش امام آمد شروع کرد به شیهه نمودن و ناله کردن حضرت را بو می‌کرد و با دهان زخم‌های بدن حضرت را می‌بوسید، سپس دیدند که ذوالجناح پیشانی خود را به خون امام آغشته نمود<ref>الفتوح، ج۵، ص۲۲۰.</ref>.

	اسب از میدان برگشت و روی به خیام حرم [[بانوان]] آورد، چنان شیهه می‌کشید که صحرا را از صدای خود پر کرده بود. از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] شده که اسب امام در آن حال می‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ مِنْ أُمَّةٍ قَتَلَتْ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}} وقتی نزد خیمه‌ها آمد همچنان شیهه می‌کشید و سر خود را به زمین می‌کوبید. موقعی که نظر خواهران و دختران و [[اهل]] و عیال [[امام حسین]]{{ع}} به آن اسب افتاد و دیدند راکب ندارد صدا به [[گریه]] و واویلا بلند کردند.		اسب از میدان برگشت و روی به خیام حرم [[بانوان]] آورد، چنان شیهه می‌کشید که صحرا را از صدای خود پر کرده بود. از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] شده که اسب امام در آن حال می‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ مِنْ أُمَّةٍ قَتَلَتْ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}} وقتی نزد خیمه‌ها آمد همچنان شیهه می‌کشید و سر خود را به زمین می‌کوبید. موقعی که نظر خواهران و دختران و [[اهل]] و عیال [[امام حسین]]{{ع}} به آن اسب افتاد و دیدند راکب ندارد صدا به [[گریه]] و واویلا بلند کردند.
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	[[امام عصر]] [[روحی]] فداه در [[زیارت ناحیه]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ وَ بَعْدَ الْعِزِّ مُذَلَّلَاتٍ وَ إِلَى مَصْرَعِكَ مِبَادِرَاتٍ وَ الشِّمْرُ جَالِسٌ عَلَى صَدْرِكَ وَ مُولِغٌ سَيْفَهُ عَلَى نَحْرِكَ قَابِضٌ عَلَى شَيْبَتِكَ بِيَدِهِ ذَابِحٌ لَكَ بِمُهَنَّدِهِ}}<ref>بحار، ج۹۸، ص۳۱۷.</ref>؛ حسین [[جان]]! هنگامی که [[زنان]] [[حرم]] اسب تو را با آن هیئت و بدون سوار مشاهده نمودند که زینش واژگون و یالش پر [[خون]] است از خیمه‌ها یبرون آمدند بیرون در حالی که موهای خود را پریشان و بر صورت خود سیلی می‌زدند، و شیون‌کنان و نالان، در حالی که پس از [[عزت]] و شکوه، [[خوار]] و [[ذلیل]] شده‌اند و به سوی قتلگاهت می‌شتافتند، در همان حال [[شمر]] [[ملعون]] بر روی سینه‌ات نشسته بود و محاسن شریفت را در یک دست گرفته و با دست دیگر شمشیرش را بر گودی زیر گلوی تو فرو برده و سر تو را با [[شمشیر]] هندی‌اش می‌برید.		[[امام عصر]] [[روحی]] فداه در [[زیارت ناحیه]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ وَ بَعْدَ الْعِزِّ مُذَلَّلَاتٍ وَ إِلَى مَصْرَعِكَ مِبَادِرَاتٍ وَ الشِّمْرُ جَالِسٌ عَلَى صَدْرِكَ وَ مُولِغٌ سَيْفَهُ عَلَى نَحْرِكَ قَابِضٌ عَلَى شَيْبَتِكَ بِيَدِهِ ذَابِحٌ لَكَ بِمُهَنَّدِهِ}}<ref>بحار، ج۹۸، ص۳۱۷.</ref>؛ حسین [[جان]]! هنگامی که [[زنان]] [[حرم]] اسب تو را با آن هیئت و بدون سوار مشاهده نمودند که زینش واژگون و یالش پر [[خون]] است از خیمه‌ها یبرون آمدند بیرون در حالی که موهای خود را پریشان و بر صورت خود سیلی می‌زدند، و شیون‌کنان و نالان، در حالی که پس از [[عزت]] و شکوه، [[خوار]] و [[ذلیل]] شده‌اند و به سوی قتلگاهت می‌شتافتند، در همان حال [[شمر]] [[ملعون]] بر روی سینه‌ات نشسته بود و محاسن شریفت را در یک دست گرفته و با دست دیگر شمشیرش را بر گودی زیر گلوی تو فرو برده و سر تو را با [[شمشیر]] هندی‌اش می‌برید.
	[[زن‌ها]] با غمی طاقت‌فرسا ناله برآوردند و در [[ماتم]] [[شهادت]] آن [[بزرگوار]] گریبان چاک کردند و با موی پریشان و روی گشاده مویه‌کنان بر سر و سینه زنان از خیام حرم بیرون دویدند. ناله از [[دل]] برکشیدند و صورت خراشیدند، فریاد و اسیداه و واحسیناه سر دادند، به دور [[ذوالجناح]] حلقه زدند، هر کس با آن حیوان زبان حالی داشت، ذوالجناح چرا یال تو خونی است؟ چرا زین واژگون است؟ چرا آقایمان را بردی و نیاوردی...؟ زن‌ها خاک [[غم]] بر سر پاشیدند<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)\| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص ۱۵۵.</ref>.
			[[زن‌ها]] با غمی طاقت‌فرسا ناله برآوردند و در [[ماتم]] [[شهادت]] آن [[بزرگوار]] گریبان چاک کردند و با موی پریشان و روی گشاده مویه‌کنان بر سر و سینه زنان از خیام حرم بیرون دویدند. ناله از [[دل]] برکشیدند و صورت خراشیدند، فریاد و اسیداه و واحسیناه سر دادند، به دور ذوالجناح حلقه زدند، هر کس با آن حیوان زبان حالی داشت، ذوالجناح چرا یال تو خونی است؟ چرا زین واژگون است؟ چرا آقایمان را بردی و نیاوردی...؟ زن‌ها خاک [[غم]] بر سر پاشیدند<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)\| مظلومیت سیدالشهداء ج۲]]، ص ۱۵۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۸

2025-03-04T07:38:55Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* آمدن ذوالجناح به حرم */

2025-01-04T07:31:00Z

آمدن ذوالجناح به حرم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>		در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>

	==آمدن [[ذوالجناح]] به [[حرم]]==		==آمدن ذوالجناح به [[حرم]]==
	[[خورشید]] از [[دل]] [[آسمان]] کنده شد و [[زمین]] و [[زمان]] به [[ماتم]] نشست، [[تکوین]] [[عزادار]] شد، حتی ماهیان دریا هم گریستند، اسب بی‌صاحبی [[حجت خدا]]، یال خود را به [[خون]] شریفش می‌مالید و آن را می‌بویید و بلند شیهه می‌کشید<ref>تظلم الزهرا، ص۱۲۹.</ref>.		[[خورشید]] از [[دل]] [[آسمان]] کنده شد و [[زمین]] و [[زمان]] به [[ماتم]] نشست، [[تکوین]] [[عزادار]] شد، حتی ماهیان دریا هم گریستند، اسب بی‌صاحبی [[حجت خدا]]، یال خود را به [[خون]] شریفش می‌مالید و آن را می‌بویید و بلند شیهه می‌کشید<ref>تظلم الزهرا، ص۱۲۹.</ref>.
	وقتی اسب بی‌صاحب [[امام]] شیهه می‌کشید، [[عمر سعد]] گفت: این اسب را بگیرید که از اسب‌های نجیب و اصیل [[رسول]] خداست. هر کس پیش می‌آمد، آن [[حیوان]] با دندان و لگد از خود دور می‌کرد، عمر سعد دید نمی‌تواند آن را به چنگ آورد، گفت: دست از آن بردارید ببینم چه می‌کند! [[مردم]] کنار رفتند، دیدند ذوالجناح سر نعش امام آمد شروع کرد به شیهه نمودن و ناله کردن حضرت را بو می‌کرد و با دهان زخم‌های بدن حضرت را می‌بوسید، سپس دیدند که ذوالجناح [[پیشانی]] خود را به خون امام آغشته نمود<ref>الفتوح، ج۵، ص۲۲۰.</ref>.		وقتی اسب بی‌صاحب [[امام]] شیهه می‌کشید، [[عمر سعد]] گفت: این اسب را بگیرید که از اسب‌های نجیب و اصیل [[رسول]] خداست. هر کس پیش می‌آمد، آن [[حیوان]] با دندان و لگد از خود دور می‌کرد، عمر سعد دید نمی‌تواند آن را به چنگ آورد، گفت: دست از آن بردارید ببینم چه می‌کند! [[مردم]] کنار رفتند، دیدند ذوالجناح سر نعش امام آمد شروع کرد به شیهه نمودن و ناله کردن حضرت را بو می‌کرد و با دهان زخم‌های بدن حضرت را می‌بوسید، سپس دیدند که ذوالجناح [[پیشانی]] خود را به خون امام آغشته نمود<ref>الفتوح، ج۵، ص۲۲۰.</ref>.

Jaafari: /* منابع */

2025-01-04T07:30:46Z

منابع

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>
 == منابع ==
 {{منابع}}
 # [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']]
 {{پایان منابع}}

Bahmani: /* مقدمه */

2023-07-31T13:02:20Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۲
خط ۶:		خط ۶:
	از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن حضرت، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.		از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن حضرت، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.

	پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه شهادت امام شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] حضرت، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد<ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.		پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا شهادت امام را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه شهادت امام شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] حضرت، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد<ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.

	در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>.		در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2023-07-31T13:02:00Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۲
خط ۴:		خط ۴:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن ~~[[حضرت]]،~~ از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.		از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن حضرت، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.

	پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه [[شهادت امام]] شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] ~~[[حضرت]]،~~ وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد <ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.		پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه شهادت امام شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] حضرت، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد<ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.

	در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از [[شهادت ~~امام]]،~~ این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>.		در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از شهادت امام، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T11:39:32Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۰۹
خط ۴:		خط ۴:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]]، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.		از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]]، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.

	پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه [[شهادت امام]] شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] [[حضرت]]، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد <ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.		پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه [[شهادت امام]] شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] [[حضرت]]، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد <ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.

Hosein در ‏۲۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۸

2022-08-27T07:58:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = ذوالجناح \| مداخل مرتبط = [[ذوالجناح در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = ذوالجناح \| مداخل مرتبط = [[ذوالجناح در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''ذوالجناح''': نام اسب [[حسین بن علی]] {{ع}} که [[روز عاشورا]] بر آن نشسته بود.		'''ذوالجناح''' نام اسب [[حسین بن علی]] {{ع}} که [[روز عاشورا]] بر آن نشسته بود.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۲۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۷

2022-08-27T07:57:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[ذوالجناح در حدیث]] - [[ذوالجناح در تاریخ اسلامی]] -~~ [[ذوالجناح در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = ذوالجناح \| مداخل مرتبط = [[ذوالجناح در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''ذوالجناح''': نام اسب [[حسین بن علی]] {{ع}} که [[روز عاشورا]] بر آن نشسته بود.		'''ذوالجناح''': نام اسب [[حسین بن علی]] {{ع}} که [[روز عاشورا]] بر آن نشسته بود.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]]، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن شهر آشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.		از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]]، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن شهر آشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.
	* پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه [[شهادت امام]] شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] [[حضرت]]، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد <ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.
	* در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از [[شهادت امام]]، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>.		پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه [[شهادت امام]] شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] [[حضرت]]، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد <ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.

			در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از [[شهادت امام]]، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۷:		خط ۲۰:
	{{واقعه کربلا}}		{{واقعه کربلا}}

	[[رده:~~ذوالجناح~~]]		[[رده:امام حسین]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:40:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ذوالجناح در حدیث]] - [[ذوالجناح در تاریخ اسلامی]] - [[ذوالجناح در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ذوالجناح در حدیث]] - [[ذوالجناح در تاریخ اسلامی]] - [[ذوالجناح در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''ذوالجناح''': نام اسب [[حسین بن علی]]{{ع}} که [[روز عاشورا]] بر آن نشسته بود.		'''ذوالجناح''': نام اسب [[حسین بن علی]] {{ع}} که [[روز عاشورا]] بر آن نشسته بود.
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]]، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن شهر آشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.		* از آن جهت که این اسب، رهوار و تندرو بوده است، به آن ذو الجناح می‌‌گفته‌اند. این اسب، پس از [[شهادت]] آن [[حضرت]]، از پیکر وی [[دفاع]] می‌‌کرد و به سواران [[دشمن]] حمله می‌‌نمود و به این طریق، تعدادی را کشت<ref>مناقب، ابن شهر آشوب، ج۴، ص۵۸.</ref>. [[سید الشهدا]] تا آخرین حدّ و لحظۀ توان خود، سوار بر این اسب بود و [[مقاومت]] و [[جنگ]] می‌‌کرد. در پایان از روی این اسب بر [[زمین]] [[کربلا]] افتاد.
	*پس از [[شهادت امام حسین]]{{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه [[شهادت امام]] شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] [[حضرت]]، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد <ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.		* پس از [[شهادت امام حسین]] {{ع}}، اسب او کاکل خود را به [[خون]] [[امام]] آغشته کرد و با [[صیحه]] و فریاد و گام بر [[زمین]] زدن به سوی خیمه‌ها دوید تا [[شهادت امام]] را به [[اهل بیت]] خبر دهد. [[زنان]] متوجّه [[شهادت امام]] شدند و شیون آنان برخاست<ref>بحار الأنوار، ج۴۵، ص۶۰.</ref>. در برخی منابع [[نقل]] شده که اسب [[امام]]، پس از [[شهادت]] [[حضرت]]، وحشت‌زده از نزد [[بانوان]] گریخت و خود را به آب [[فرات]] انداخت و ناپدید شد <ref>تذکرة الشهدا، ملا حبیب الله کاشی، ص۳۵۳.</ref>.
	*در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از [[شهادت امام]]، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>.		* در [[زیارت]] ناحیۀ مقدّسه از این اسب، با عنوان “جواد” یاد شده که با زین و حالت پریشان روی به خیمه‌ها نهاد: {{متن حدیث\|فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِياً وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ لَاطِمَاتٍ لِلْوُجُوهِ سَافِراتٍ وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ}}<ref>حیاة الامام الحسین، ج۳، ص۲۹۸.</ref>. و [[روایت]] است که پس از [[شهادت امام]]، این اسب با همهمه می‌‌گفت: {{متن حدیث\|الظَّلِيمَةَ الظَّلِيمَةَ لِأُمَّةٍ قَتَلَتِ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّهَا}}<ref>بحار الأنوار، ج۴۴، ص۲۶۶.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۸۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==