ذی‌القربی در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ه. ق.' به 'ﻫ.ق'

2023-07-30T09:40:35Z

جایگزینی متن - 'ه. ق.' به 'ﻫ.ق'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{متن حدیث\|قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}‏ مَنْ‏ أَحَبَّ‏ أَنْ‏ يَرْكَبَ‏ سَفِينَةَ النَّجَاةِ وَ يَسْتَمْسِكَ‏ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‏ وَ يَعْتَصِمَ بِحَبْلِ اللَّهِ الْمَتِينِ فَلْيُوَالِ عَلِيّاً بَعْدِي وَ لْيُعَادِ عَدُوَّهُ وَ لْيَأْتَمَّ بِالْأَئِمَّةِ الْهُدَاةِ مِنْ وُلْدِهِ}}<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۹۲، ح۴۳.</ref>.		{{متن حدیث\|قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}‏ مَنْ‏ أَحَبَّ‏ أَنْ‏ يَرْكَبَ‏ سَفِينَةَ النَّجَاةِ وَ يَسْتَمْسِكَ‏ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‏ وَ يَعْتَصِمَ بِحَبْلِ اللَّهِ الْمَتِينِ فَلْيُوَالِ عَلِيّاً بَعْدِي وَ لْيُعَادِ عَدُوَّهُ وَ لْيَأْتَمَّ بِالْأَئِمَّةِ الْهُدَاةِ مِنْ وُلْدِهِ}}<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۹۲، ح۴۳.</ref>.

	{{متن حدیث\|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}} لِجَابِرٍ الْجُعْفِيِّ: يَا جَابِرُ بَلِّغْ‏ شِيعَتِي‏ عَنِّي‏ السَّلَامَ‏ وَ أَعْلِمْهُمْ أَنَّهُ لَا قَرَابَةَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا يُتَقَرَّبُ إِلَيْهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ لَهُ يَا جَابِرُ مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ أَحَبَّنَا فَهُوَ وَلِيُّنَا وَ مَنْ عَصَى اللَّهَ لَمْ يَنْفَعْهُ حُبُّنَا}}<ref>الأمالی (للطوسی) (ط. دارالثقافه، ۱۴۱۴ ه. ق.)، ص۲۹۶.</ref>.		{{متن حدیث\|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}} لِجَابِرٍ الْجُعْفِيِّ: يَا جَابِرُ بَلِّغْ‏ شِيعَتِي‏ عَنِّي‏ السَّلَامَ‏ وَ أَعْلِمْهُمْ أَنَّهُ لَا قَرَابَةَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا يُتَقَرَّبُ إِلَيْهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ لَهُ يَا جَابِرُ مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ أَحَبَّنَا فَهُوَ وَلِيُّنَا وَ مَنْ عَصَى اللَّهَ لَمْ يَنْفَعْهُ حُبُّنَا}}<ref>الأمالی (للطوسی) (ط. دارالثقافه، ۱۴۱۴ ﻫ.ق)، ص۲۹۶.</ref>.
	{{متن حدیث\|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}}: وَ اللَّهِ‏، مَا مَعَنَا مِنَ‏ اللَّهِ‏ بَرَاءَةٌ، وَ لَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ قَرَابَةٌ، وَ لَا لَنَا عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ، وَ لَا نَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ، فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مُطِيعاً لِلَّهِ، تَنْفَعُهُ وَلَايَتُنَا؛ وَ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ عَاصِياً لِلَّهِ، لَمْ تَنْفَعْهُ وَلَايَتُنَا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا}}<ref>وسائل الشیعه (ط. مؤسسه آل البیت {{عم}}، ۱۴۰۹ ه. ق.)، ج۱۱، ص۱۸۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۶۰۵.</ref>		{{متن حدیث\|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}}: وَ اللَّهِ‏، مَا مَعَنَا مِنَ‏ اللَّهِ‏ بَرَاءَةٌ، وَ لَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ قَرَابَةٌ، وَ لَا لَنَا عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ، وَ لَا نَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ، فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مُطِيعاً لِلَّهِ، تَنْفَعُهُ وَلَايَتُنَا؛ وَ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ عَاصِياً لِلَّهِ، لَمْ تَنْفَعْهُ وَلَايَتُنَا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا}}<ref>وسائل الشیعه (ط. مؤسسه آل البیت {{عم}}، ۱۴۰۹ ﻫ.ق)، ج۱۱، ص۱۸۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۶۰۵.</ref>

	== آثار مودت به اهل بیت {{ع}} ==		== آثار مودت به اهل بیت {{ع}} ==

Wasity: /* مقدمه */

2023-02-14T10:34:34Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ذی‌القربی\| عنوان مدخل = ذی‌القربی\| مداخل مرتبط = [[ذی‌القربی در حدیث]] - [[ذی‌القربی در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ذی‌القربی\| عنوان مدخل = ذی‌القربی\| مداخل مرتبط = [[ذی‌القربی در حدیث]] - [[ذی‌القربی در فقه سیاسی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	~~در [[سیر]]~~ [[~~برهان]] اشاره شد که اولاً،~~ مودت به ذوی‌القربای [[نبوی]] {{عم}}، صرف ابراز محبت صوری نیست، بلکه اطاعت و [[پذیرش ولایت]] آنان بعد از [[رسول خدا]] {{صل}} است؛ ~~ثانیاً،~~ ملاک [[ایمان]] و [[راز]] و رمز ادامه [[اسلام]] بر [[صراط]] مستقیمی است که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آن را برای [[امت اسلام]] به ارمغان آورد~~. قبل از پرداختن به [[روایات]] پیرامون این [[آیه]]، به [[سیر]] برهانی که در طی [[استدلال]] بر آیه بیان شد می‌پردازیم~~.		طبق آیات و روایات، [[مودت به ذوی‌القربای نبوی]] {{عم}}، صرف ابراز محبت صوری نیست، بلکه اطاعت و [[پذیرش ولایت]] آنان بعد از [[رسول خدا]] {{صل}} است؛ همچنین، ملاک [[ایمان]] و [[راز]] و رمز ادامه [[اسلام]] بر [[صراط]] مستقیمی است که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آن را برای [[امت اسلام]] به ارمغان آورد.

	== [[مودت]]؛ [[اساس دین]] ==		== [[مودت]]؛ [[اساس دین]] ==

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = ذی‌القربی| عنوان مدخل = ذی‌القربی| مداخل مرتبط = ذی‌القربی در حدیث - ذی‌القربی در فقه سیاسی| پرسش مرتبط = }} == مقدمه == در سیر برهان اشاره شد که اولاً، مودت به ذوی‌القربای نبوی {{عم}}، صرف ابراز محبت صوری نیست...» ایجاد کرد

2023-02-14T08:40:52Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = ذی‌القربی| عنوان مدخل = ذی‌القربی| مداخل مرتبط = ذی‌القربی در حدیث - ذی‌القربی در فقه سیاسی| پرسش مرتبط = }} == مقدمه == در سیر برهان اشاره شد که اولاً، مودت به ذوی‌القربای نبوی {{عم}}، صرف ابراز محبت صوری نیست...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = ذی‌القربی| عنوان مدخل = ذی‌القربی| مداخل مرتبط = [[ذی‌القربی در حدیث]] - [[ذی‌القربی در فقه سیاسی]]| پرسش مرتبط = }}
== مقدمه ==
در [[سیر]] [[برهان]] اشاره شد که اولاً، مودت به ذوی‌القربای [[نبوی]] {{عم}}، صرف ابراز محبت صوری نیست، بلکه اطاعت و [[پذیرش ولایت]] آنان بعد از [[رسول خدا]] {{صل}} است؛ ثانیاً، ملاک [[ایمان]] و [[راز]] و رمز ادامه [[اسلام]] بر [[صراط]] مستقیمی است که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آن را برای [[امت اسلام]] به ارمغان آورد. قبل از پرداختن به [[روایات]] پیرامون این [[آیه]]، به [[سیر]] برهانی که در طی [[استدلال]] بر آیه بیان شد می‌پردازیم.

== [[مودت]]؛ [[اساس دین]] ==
[[اساس اسلام]] و ریسمان [[ارتباط]] [[امت]] با [[امام]]، مودت است و بر مبنای آن، مسئله [[تولّی و تبرّی]] شکل می‌گیرد و چون [[ایمان]] امری [[قلبی]] است، تا زمانی که امت ابراز ارادت و [[محبت به امام]] خود در عمل و نظر نداشته باشند، [[تولّی]] به [[ولایت]] او نخواهد داشت. به همین دلیل است که مسئله تولّی و تبرّی در [[فرهنگ قرآن]] و بیانات [[اولیای الهی]] {{عم}} پررنگ‌تر از سایر [[فرامین]] است. برای نمونه به چند مورد اشاره می‌کنیم:

== [[رسول اکرم]] {{صل}} [[حب]] و [[بغض]] [[دینی]] را اساس دین بیان می‌کنند. ==
{{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللهِ {{صل}}: أَسَاسُ الإِسْلَامِ حُبِّي وَحُبُّ أهْلِ بَيتِي}}<ref>کنز العمّال، ۳۷۶۳۱.</ref>.
[[فضیل بن یسار]] می‌گوید: «به [[محضر امام]] صادق {{ع}} رسیدم و درباره حب و بغض سؤال کردم؛ [[حضرت]] فرمود: همه [[دین]] حب و بغض فی [[اللّه]] است».

{{متن حدیث|سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} عَنِ الْحُبِّ وَ الْبُغْضِ أَ مِنَ الْإِيمَانِ هُوَ قَالَ وَ هَلِ‏ الْإِيمَانُ‏ إِلَّا الْحُبُّ‏ وَ الْبُغْضُ‏ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ {{متن قرآن|حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمَانَ وَزَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَكَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ أُولَئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ}}<ref>«و بدانید که فرستاده خداوند در میان شماست، اگر در بسیاری از کارها از شما پیروی کند به سختی می‌افتید امّا خداوند ایمان را در نظر شما محبوب ساخت و آن را در دل‌های شما آراست و کفر و بزهکاری و سرکشی را در نظر شما ناپسند گردانید؛ آنانند که راهدانند» سوره حجرات، آیه ۷.</ref>}}<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۶۰۳.</ref>

== مودت به [[ذی القربی]] {{عم}}؛ [[محبت]] به [[رسول خدا]] {{صل}} ==
[[ولایت الهی]] و به دنبال آن ولایت رسول اکرم {{صل}} فوق همه [[ولایت‌ها]] و بالاتر از [[ولایت انسان]] بر نفس خود است؛ چنان‌که فرمود:
{{متن قرآن|النَّبِيُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}<ref>«پیامبر بر مؤمنان از خودشان سزاوارتر است» سوره احزاب، آیه ۶.</ref>.

علامت این امر، [[محبت به خداوند]] و نیز شخص رسول اکرم {{صل}} در نظر و عمل است؛ به گونه‌ای که [[مؤمن]] باید علاقه و محبتی را که به وجود [[مقدس]] [[رسول خدا]] {{صل}} دارد، فوق همه علاقه‌های او باشد. در این راستا، [[مودت]] به [[اهل بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] [[نبوی]] {{صل}} نیز باید فوق همه محبت‌ها در [[زندگی]] [[مؤمن]] باشد.
{{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَا يُؤْمِنُ عَبْدٌ حَتَّى‏ أَكُونَ‏ أَحَبَّ‏ إِلَيْهِ‏ مِنْ‏ نَفْسِهِ‏ وَ تَكُونَ عِتْرَتِي إِلَيْهِ أَعَزَّ مِنْ عِتْرَتِهِ وَ يَكُونَ أَهْلِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَهْلِهِ وَ تَكُونَ ذَاتِي أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ ذَاتِهِ}}<ref>علل الشرائع (ط. کتابفروشی داوری، ۱۳۸۵ ه. ش.)، ج۳، ص۱۴۰.</ref><ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۶۰۴.</ref>

== مودت به اهل بیت {{عم}}؛ اساس ماندگاری [[دین]] ==
در طی [[استدلال]] اشاره شد که اگر [[اجر]] [[رسالت پیامبر]] اکرم {{صل}} [[محبت به اهل بیت]] {{عم}} است، اولاً، مراد از آن بقای [[اسلام]] و [[حفظ]] [[امت]] از [[انحراف]] برای بعد از [[رحلت]] آن [[حضرت]] است و ثانیاً، مودت به معنای [[محبت]] صوری و ظاهری نیست؛ بلکه محبتی عملی و [[تولی]] به [[فرامین]] و [[ولایت]] آن حضرات می‌باشد.
{{متن حدیث|قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}‏ مَنْ‏ أَحَبَّ‏ أَنْ‏ يَرْكَبَ‏ سَفِينَةَ النَّجَاةِ وَ يَسْتَمْسِكَ‏ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى‏ وَ يَعْتَصِمَ بِحَبْلِ اللَّهِ الْمَتِينِ فَلْيُوَالِ عَلِيّاً بَعْدِي وَ لْيُعَادِ عَدُوَّهُ وَ لْيَأْتَمَّ بِالْأَئِمَّةِ الْهُدَاةِ مِنْ وُلْدِهِ}}<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۲۹۲، ح۴۳.</ref>.

{{متن حدیث|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}} لِجَابِرٍ الْجُعْفِيِّ: يَا جَابِرُ بَلِّغْ‏ شِيعَتِي‏ عَنِّي‏ السَّلَامَ‏ وَ أَعْلِمْهُمْ أَنَّهُ لَا قَرَابَةَ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا يُتَقَرَّبُ إِلَيْهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ لَهُ يَا جَابِرُ مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ أَحَبَّنَا فَهُوَ وَلِيُّنَا وَ مَنْ عَصَى اللَّهَ لَمْ يَنْفَعْهُ حُبُّنَا}}<ref>الأمالی (للطوسی) (ط. دارالثقافه، ۱۴۱۴ ه. ق.)، ص۲۹۶.</ref>.
{{متن حدیث|قَالَ الْإِمَامُ الْبَاقِرُ {{ع}}: وَ اللَّهِ‏، مَا مَعَنَا مِنَ‏ اللَّهِ‏ بَرَاءَةٌ، وَ لَا بَيْنَنَا وَ بَيْنَ اللَّهِ قَرَابَةٌ، وَ لَا لَنَا عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ، وَ لَا نَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ إِلَّا بِالطَّاعَةِ، فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مُطِيعاً لِلَّهِ، تَنْفَعُهُ وَلَايَتُنَا؛ وَ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ عَاصِياً لِلَّهِ، لَمْ تَنْفَعْهُ وَلَايَتُنَا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا، وَيْحَكُمْ لَاتَغْتَرُّوا}}<ref>وسائل الشیعه (ط. مؤسسه آل البیت {{عم}}، ۱۴۰۹ ه. ق.)، ج۱۱، ص۱۸۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۶۰۵.</ref>

== آثار مودت به اهل بیت {{ع}} ==
محبت و تولی به [[ولایت اهل بیت]] {{عم}} توفیقات فراوانی را برای مؤمن فراهم می‌آورد. [[خداوند]] در ذیل [[آیه]] مورد [[استدلال]]، بعد از امر به [[مودت اهل بیت]] {{عم}} فرمود:
{{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ}}<ref>«این همان است که خداوند (آن را) به بندگانی از خویش که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند مژده می‌دهد بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را و هر کس کاری نیک انجام دهد برای او در آن پاداشی نیک بیفزاییم که خداوند آمرزنده‌ای سپاس‌پذیر است» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>.

در مضامین [[روایی]]، به این توفیقات از ابعاد گوناگون [[دنیوی]] و [[اخروی]] اشاره شده است. برای نمونه به یک مورد اشاره می‌کنیم:
{{متن حدیث|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}‏ مَنْ‏ رَزَقَهُ‏ اللَّهُ‏ تَعَالَى‏ حُبَّ‏ الْأَئِمَّةِ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي فَقَدْ أَصَابَ خَيْرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ فَلَا يَشُكَّنَّ أَحَدٌ أَنَّهُ فِي الْجَنَّةِ فَإِنَّ فِي حُبِّ أَهْلِ بَيْتِي عِشْرِينَ خَصْلَةً عَشْرٌ مِنْهَا فِي الدُّنْيَا وَ عَشْرٌ فِي الْآخِرَةِ. أَمَّا فِي الدُّنْيَا فَالزُّهْدُ وَ الْحِرْصُ عَلَى الْعِلْمِ وَ الْوَرَعُ فِي الدِّينِ وَ الرَّغْبَةُ فِي الْعِبَادَةِ وَ التَّوْبَةُ قَبْلَ الْمَوْتِ وَ النَّشَاطُ فِي قِيَامِ اللَّيْلِ وَ الْيَأْسُ مِمَّا فِي أَيْدِي النَّاسِ وَ الْحِفْظُ لِأَمْرِ اللَّهِ وَ نَهْيِهِ وَ التَّاسِعَةُ بُغْضُ الدُّنْيَا وَ الْعَاشِرَةُ السَّخَاءُ. وَ أَمَّا فِي الْآخِرَةِ فَلَا يُنْشَرُ لَهُ دِيوَانٌ وَ لَا يُنْصَبُ لَهُ مِيزَانٌ وَ يُعْطَى‏ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ‏ وَ يُكْتَبُ لَهُ بَرَاءَةٌ مِنَ النَّارِ وَ يَبْيَضُّ وَجْهُهُ وَ يُكْسَى مِنْ حُلَلِ الْجَنَّةِ وَ يُشَفَّعُ فِي مِائَةٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ وَ يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَيْهِ بِالرَّحْمَةِ وَ يُتَوَّجُ مِنْ تِيجَانِ الْجَنَّةِ وَ الْعَاشِرَةُ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ فَطُوبَى لِمُحِبِّي أَهْلِ بَيْتِي}}<ref>خصال (ط. جامعه مدرسین، ۱۳۶۲ ه. ش.)، جا، ص۵۱۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۶۰۶.</ref>

== روایت مفسر آیه ذوی القربی ==
برای روشن شدن مراد [[خداوند]] از «[[ذوی القربی]]»، ناگزیر از مراجعه به [[روایات پیامبر]] [[اکرم]] {{صل}} هستیم؛ زیرا همواره [[سنّت]]، [[مفسّر]] و [[مبیّن کتاب]] است. علاوه بر آن بر هر [[مسلمان]] [[واجب]] است که در [[اختلافات]]، به [[گفتار پیامبر اکرم]] {{صل}} [[رجوع]] کرده و [[اعتقاد]] خود را از فرمایشات ایشان اخذ کند؛ زیرا [[خدای تعالی]] می‌فرماید:
{{متن قرآن|فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا}}<ref>«پس نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‌آورند تا در آنچه میانشان ستیز رخ داده است تو را داور کنند سپس از آن داوری که کرده‌ای در خود دلتنگی نیابند و یکسره (بدان) تن در دهند» سوره نساء، آیه ۶۵.</ref>

پس [[حقیقت]]، صرفاً با مراجعه به روایات پیامبر اکرم {{صل}} روشن خواهد شد.

براساس [[روایات]] فراوان، [[آیه مبارک مودّت]] درباره [[اهل‌بیت پیامبر]] {{صل}} نازل شده است و در هر دوره (از عصر [[صحابه]] تا به امروز) [[راویان]] و [[عالمان]] بسیاری این [[احادیث]] را از [[رسول خدا]] {{صل}} نقل کرده‌اند.

با رجوع به منابع [[اهل‌سنت]]، حتی [[امامان شیعه]] {{عم}} نیز در زمره راویان این احادیث هستند.

[[امیرالمؤمنین]]<ref>ر. ک: کنزالعمال، ج۲، ص۲۹۰، ح۴۰۳۰؛ شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۰۵، ح۸۳۸؛ نظم دررالسمطین، ص۲۳۹؛ ذکر أخبار إصبهان، ج۲، ص۱۶۵.</ref>، [[امام مجتبی]]<ref>ر. ک: فرائد السمطین، ج۲، ص۱۲۰؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۷۲؛ مجمع الزوائد، ج۹، ص۱۴۶.</ref>، [[حضرت سید الشهداء]]<ref>ر. ک: تاریخ مدینة دمشق، ج۵۷، ص۲۴۶.</ref>، [[امام سجاد]]<ref>ر. ک: تفسیر الطبری، ج۲۵، ص۳۳، ح۲۳۶۹۸.</ref>، [[امام باقر]] و [[امام صادق]] {{عم}}<ref>ر. ک: ینابیع المودة، ج۱، ص۳۱۶.</ref> فرموده‌اند که منظور از «ذوی القربی» در [[آیه مودّت]]، همان [[اهل‌بیت]] رسول خدا {{صل}} هستند.

احادیث مربوط به [[نزول]] آیه مودّت و منظور از «ذوی القربی» در آیه، توسط برخی از [[صحابه پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز نقل شده است که در این میان می‌توان به افرادی همچون:
# [[عبدالله بن عباس]]؛
# [[عبدالله بن مسعود]]؛
# [[جابر بن عبدالله انصاری]]؛
# [[ابو اُمامه باهلی]]؛
# [[ابوالطفیل عامر بن واثله لیثی]] اشاره نمود.

و از میان [[تابعان]] نیز راویان و [[مفسران]] بسیاری به نقل این [[احادیث]] پرداخته‌اند.
[[راویان]] و مفسرانی همچون:
# [[سعید بن جبیر]]؛
# [[مجاهد بن جبر]]؛
# [[مقسم بن بجره]]؛
# [[زاذان کندی]]؛
# [[سدّی]]؛
# [[فضال بن جبیر]].

و نیز بزرگانی که در [[حدیث]] و [[تفسیر]] مورد [[اعتماد]] [[اهل تسنن]] هستند افرادی نظیر:
# [[عمرو بن شعیب]]؛
# [[ابن مبارک]]؛
# [[زر بن حبیش]]؛
# [[ابو اسحاق سبیعی]]؛
# [[زید بن وهب]]؛
# [[عبدالله بن نجی]]؛
# [[عاصم بن ضمره]] و برخی دیگر.

احادیث یاد شده در منابع معتبر [[حدیثی]] اهل تسنن آمده است. از جمله در [[مسند احمد]]، [[مسند]] [[عبد بن حمید]]، [[صحیح بخاری]]، [[صحیح مسلم]]، [[سنن ترمذی]]، مسند [[ابوبکر]] بزّار و منابع دیگر.

این [[حقیقت]] از [[زمان]] [[حیات]] [[شریف]] [[رسول خدا]] {{صل}} تا به امروز در اعصار و طبقات مختلف [[نسل]] به نسل از [[پیامبر]] نقل شده و به دست ما رسیده است که در این میان، بیش از پنجاه و شش نفر از [[عالمان]] بزرگ [[اهل سنت]] و آن هم در قرون مختلف به نقل این‌گونه احادیث مبادرت کرده‌اند<ref>برای اطلاع از نام این عالمان ر. ک: جواهر الکلام فی معرفه الامامه والامام ۴، ص۱۸ به بعد.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[عصمت از منظر فریقین (کتاب)|عصمت از منظر فریقین]] ص ۱۷۴.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1379153.jpg|22px]] [[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵''']]
# [[پرونده:1379719.jpg|22px]] [[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[عصمت از منظر فریقین (کتاب)|'''عصمت از منظر فریقین''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:اهل بیت]]