رافضی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: تغییرمسیر به رافضه

2022-08-13T12:13:19Z

تغییرمسیر به رافضه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{مدخل مرتبط~~		#تغییر_مسیر [[رافضه]]
	~~\| موضوع مرتبط =~~
	~~\| عنوان مدخل =~~
	~~\| مداخل مرتبط =~~ [[~~رافضی در تاریخ اسلامی]] - [[رافضی در کلام اسلامی]] - [[رافضی در فرق و مذاهب]] - [[رافضی در گفتگوهای بین‌المذاهب]]~~
	~~\| پرسش مرتبط = رافضی (پرسش)~~
	}}

	~~'''رافضی''': رفض به معنای ترک‌کردن و ردّکردن است.~~

	~~==مقدمه==~~
	*در مباحث [[کلامی]] [[رافضیه]] به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:رافضی]]~~
	~~[[رده:رافضی]]~~
	~~[[رده:مدخل فرهنگ غدیر~~]]

Wasity: /* مقدمه */

2022-08-13T12:12:33Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۴۲
خط ۹:		خط ۹:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*در مباحث [[کلامی]] رافضیه به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>		*در مباحث [[کلامی]] [[رافضیه]] به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:09:29Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط =

Heydari: جایگزینی متن - '\این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمی‌شود\:<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-06-02T11:43:05Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>این\sمدخل\sاز\sچند\sمنظر\sمتفاوت\،\sبررسی\sمی‌شود\:<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۳
خط ۱: خط ۱:

{{امامت}}
{{امامت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[رافضی در تاریخ اسلامی]] - [[رافضی در کلام اسلامی]] - [[رافضی در فرق و مذاهب]] - [[رافضی در گفتگوهای بین‌المذاهب]]</div>
| موضوع مرتبط =

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[رافضی (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل =

| مداخل مرتبط = [[رافضی در تاریخ اسلامی]] - [[رافضی در کلام اسلامی]] - [[رافضی در فرق و مذاهب]] - [[رافضی در گفتگوهای بین‌المذاهب]]

| پرسش مرتبط = رافضی (پرسش)

}}

'''رافضی''': رفض به معنای ترک‌کردن و ردّکردن است.
'''رافضی''': رفض به معنای ترک‌کردن و ردّکردن است.

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:30:12Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۰
خط ۸:		خط ۸:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*در مباحث [[کلامی]] رافضیه به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>		*در مباحث [[کلامی]] رافضیه به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'قوم موسی' به 'قوم موسی'

2021-12-20T07:10:44Z

جایگزینی متن - 'قوم موسی' به 'قوم موسی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*در مباحث [[کلامی]] رافضیه به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم~~]] [[~~موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم~~]] [[~~موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>		*در مباحث [[کلامی]] رافضیه به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:46:58Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۱۶
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T16:46:45Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۶
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T12:52:22Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۲۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		* [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]

Wasity: جایگزینی متن - 'امام شافعی' به 'امام شافعی'

2021-12-07T16:51:46Z

جایگزینی متن - 'امام شافعی' به 'امام شافعی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۲۱
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*در مباحث [[کلامی]] رافضیه به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام~~]] [[~~شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم]] [[موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم]] [[موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>		*در مباحث [[کلامی]] رافضیه به [[شیعه]] اطلاق شده است، آن هم از سوی [[اهل سنت]] و به قصد [[طعن]] و [[نکوهش]]. [[اهل سنت]] و [[دشمنان]] [[شیعه]] با به‌کار بردن این تعبیر، قصد [[اهانت]] و [[تحقیر]] داشتند و [[اثبات]] اینکه [[شیعیان]] [[مسلمان]] نیستند! از دید آنان [[اسلام]] در رویّه و سیرۀ [[شیخین]] ([[ابو بکر]] و [[عمر]]) متبلور است و چون [[شیعه]] [[سنّت]] آن دو را قبول ندارد و مردود می‌شمرد به عنوان رافضی از آنان یاد می‌شود. [[شیعه]]، چون [[خلافت]] را منوط به [[نصّ]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} می‌داند و قائل به [[مشروعیت]] [[خلافت]] آن سه نفر پیش از [[امام علی\|علی]]{{ع}} نیست و [[امام علی\|علی]]{{ع}} را [[افضل]] از خلفای پیشین می‌داند، به این تعبیر از آنان یاد می‌کنند و در کتب [[کلامی]] و [[شناخت]] [[فرقه‌های اسلامی]] مقصودشان از یرافضیّهی، معتقدان به [[امامت]] و [[خلافت بلافصل]] [[امام علی\|امیر المؤمنین]]{{ع}} است. رافضه در عصر [[ائمه]] به کسانی هم که با [[حکومت]] وقت [[مخالف]] بودند گفته می‌شد، ولی دربارۀ [[شیعه]] [[دلیل]] خاصّ داشت. یاطلاق اصطلاح رافضه در مورد [[شیعیان]] اوّلا به صورت عام به‌کار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های [[شیعی]] را دربر می‌گیرد و اختصاص به گروه خاصّی ندارد، ثانیا: اطلاق این اصطلاح در مورد [[شیعیان]] از جانب حکومت‌های [[جابر]] و [[مستبد]] وقت و بعضی از بزرگان [[اهل سنت]] انجام می‌گرفته تا دستشان در مورد [[شکنجه]] و [[آزار]] آنان باز باشد... وقتی [[شیعیان]] را به این [[لقب]] می‌خواندند، منظورشان آن بوده است که [[شیعیان]] عموما از [[دین]] [[اسلام]] خارج هستند و [[افکار]] و [[عقاید]] [[انحرافی]] دارند. ازاین‌رو می‌بینیم در کتاب‌های [[ملل و نحل]] و [[منابع تاریخی]] [[اهل سنت]] آشکارا [[عقاید]] [[شیعیان]] و [[افکار]] و اندیشه‌های آنان را با [[اندیشه‌ها]] و [[افکار]] [[باطل]] [[غالیان]]، [[خوارج]] و [[مخالفان]] [[اسلام]] درهم‌آمیخته‌اند و سپس به عنوان [[اعتقادات]] [[شیعه]] به خود [[مسلمانان]] عرضه کرده‌اند.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴</ref> البته جز این، دلیل‌های دیگری نیز بر این عنوان‌گذاری ذکر شده است.<ref>دائرة المعارف تشیّع، ج ۸ ص ۱۰۴ مدخل رافضی</ref> بار [[فکری]] و محتوایی این تعبیر از دید [[شیعه]]، مثبت است و از افتخارات [[پیروان]] [[مکتب]] [[اهل بیت]] به شمار می‌رود که چیزی را جز [[قرآن]] و [[عترت]] و خلافتی را جز [[خلافت]] [[امامان]] [[معصوم]]{{عم}} پس از [[پیامبر خاتم\|پیامبر خدا]]{{صل}} [[مشروع]] ندانستند. گاهی هم در [[تاریخ]]، [[دوستداران]] [[اهل بیت]] را به عنوان "روافض" و "رفضه" مورد [[نکوهش]] قرار می‌دادند و در مقابل، متّهمین به این علاقه و [[محبت]] به آن [[افتخار]] می‌کردند، مثل آنچه دربارۀ [[امام شافعی]] [[نقل]] شده است که چنین سروده است: به من گفتند: تو رافضی شده‌ای، گفتم: نه، رفض [[دین]] و اعتقادم نیست، لکن من بی‌شک [[بهترین]] [[امام]] و [[هادی]] را به [[دوستی]] برگزیده‌ام، اگر [[محبّت]] [[وصیّ]] رفض باشد، پس من رافضی‌ترین بندگانم. از [[روایات]] [[شیعه]] برمی‌آید که از این [[لقب]] به توصیۀ [[امامان]] استقبال می‌کردند. [[امام صادق]]{{ع}} به یکی از [[شیعیان]] به نام عیینه فرمود: به [[خدا]] قسم خوب نامی را [[خداوند]] به شما بخشیده است، تا وقتی‌که به سخنان ما پایبندید و بر ما [[دروغ]] نمی‌بندید. این را وقتی [[امام]] به او فرمود که وی به آن [[حضرت]] خبر داد که شخصی به من گفت: مبادا رافضی باشی!<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱</ref> در مورد دیگری وقتی در حضور [[امام باقر]]{{ع}} گفته شد که به فلانی نام "رافضه" نهاده‌اند، [[حضرت]] سه‌بار فرمود: من نیز از رافضیانم و او از من است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۱</ref> [[ابو بصیر]] نیز می‌گوید: به [[امام باقر]]{{ع}} گفتم: فدایت شوم نامی بر ما نهاده‌اند که به سبب آن، [[حاکمان]] [[خون]] و [[مال]] ما و شکنجۀ ما را [[حلال]] می‌شمرند، [[امام]] پرسید: چه نامی؟ گفت: رافضه، [[حضرت]] فرمود: هفتاد مرد از [[لشکر]] [[فرعون]]، [[فرعون]] را رفض و ترک کردند و نزد [[حضرت موسی]]{{ع}} آمدند. در [[قوم]] [[موسی]] کسی همانند آنان کوشاتر و علاقه‌مندتر به [[حضرت هارون]] نبود. [[قوم]] [[موسی]] آن گروه را "رافضه" نامیدند. [[خداوند]] به [[موسی]] [[وحی]] کرد: این نام را بر آنان ثابت بگردان که من آن را بر ایشان داده‌ام. این نامی است که [[خدا]] به شما عطا کرده است.<ref>المحاسن، برقی، ص ۱۱۱ ح ۹۲؛ بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۴۹ و ۹۷ و ج ۴۷ ص ۳۹۱</ref> این نشان می‌دهد که [[ائمه]] نیز از این عنوان ناخرسند نبودند. روزی [[عمّار]] دهنی از [[شیعیان]] [[امام صادق]]{{عم}}، نزد [[قاضی کوفه]] شهادتی داد و [[شهادت]] او را به خاطر اینکه رافضی است نپذیرفتند. [[عمار]] دهنی نگران و ناراحت و با حالت [[گریه]] برخاست. [[قاضی]] که [[ابن ابی لیلی]] بود به او گفت: تو مردی دانشمند و [[اهل]] [[حدیثی]]، اگر از اینکه به تو رافضی گفته شود [[ناراحتی]]، از رافضیان [[تبرّی]] بجوی تا از [[برادران]] ما باشی، [[عمار]] گفت: گریه‌ام بر این است که مرا به مرتبه و درجۀ والایی نسبت دادی که شایستۀ آن نیستم. [[امام صادق]]{{ع}} به من فرموده است: اولین گروهی که به رافضه نامیده شدند، ساحران دربار [[فرعون]] بودند که با دیدن معجزۀ [[حضرت موسی]]{{ع}} به او [[ایمان]] آورده و پیرو او شدند و [[آیین]] و [[قدرت]] [[فرعونی]] را رها کردند و در برابر هرسختی که بر آنان وارد شود [[تسلیم]] گشتند، [[فرعون]] هم به آنان رافضه گفت. پس رافضی هرکسی است که کارهای ناپسندیدۀ از سوی [[خدا]] را ترک کند: {{عربی\|فالرّافضیّ کلّ من رفض جمیع ما کره اللّه و فعل ما أمره اللّه}}، اکنون مگر چنین کسی پیدا می‌شود؟ وقتی این ماجرا به [[گوش]] [[امام صادق]]{{ع}} رسید، فرمود: [[گناهان]] [[عمّار]] هرچند هم بسیار باشد، به خاطر این سخنانش آمرزیده شد و حسناتش نزد [[خدا]] افزوده گشت.<ref>بحار الأنوار، ج ۶۵ ص ۱۵۷</ref> آن [[حضرت]] در سخنی دیگر فرمود: آیا از شما عیبجویی می‌کنند و می‌گویند رافضی هستید؟ آری به [[خدا]]، شما [[دروغ]] را ردّ کرده و پیرو [[حق]] شده‌اید: {{عربی\|یقولون: ألرّافضة؟ نعم و اللّه رفضتم الکذب و اتّبعتم الحقّ...}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۶ ص ۳۶ ح۶۶</ref> در داستان [[حضرت]] [[ادریس]] نیز آمده است که یارانی داشت که [[حاکم]] [[جبّار]] زمان خود را ترک کرده و دور [[ادریس]] [[نبی]] گرد آمده بودند {{عربی\|کان لإدریس أصحاب من الرّافضة مؤمنون یجتمعون إلیه فی مجلس له}}،<ref>بحار الأنوار، ج ۱۱ ص ۲۷۳</ref> پس برای [[پیروان]] [[اهل بیت]]، [[افتخار]] است که رفض‌کنندۀ [[قدرت]] [[جور]] و [[فکر]] [[باطل]] و [[حکومت]] [[نامشروع]] باشند. [[امام صادق]]{{ع}} در [[دلداری]] دادن به [[شیعیان]] به اینکه از این نام و [[لقب]] ناراحت نباشند، می‌فرمود: اینها این نام را بر شما ننهاده‌اند، بلکه [[خداوند]] در [[تورات]] و [[انجیل]] به زبان [[موسی]] و [[عیسی]] شما را به این نام نامیده است. آنگاه داستان گروه جداشده از [[فرعون]] و پیوسته به [[موسی]] را [[نقل]] می‌کند و می‌فرماید: {{عربی\|فرفضتم الشّرّ و استقمتم مع أهل بیت نبیّکم فذهبتم حیث ذهب نبیّکم و اخترتم ما اختار اللّه و رسوله...}}<ref>همان، ج ۶۵ ص ۹۷. نیز عنوان «باب فضل الرافضة و مدح التسمیة بها» و احادیث آن را بنگرید، ص ۹۶</ref>، شما [[شرّ]] را ترک کردید و همراه [[خاندان]] پیامبرتان بر راه درست [[استوار]] ماندید و به راهی رفتید که پیامبرتان رفت و چیزی را برگزیدید که [[خدا]] و پیامبرش برگزید.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۲۷۵.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[رافضی در تاریخ اسلامی]] - [[رافضی در کلام اسلامی]] - [[رافضی در فرق و مذاهب]] - [[رافضی در گفتگوهای بین‌المذاهب]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط =
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[رافضی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط = [[رافضی در تاریخ اسلامی]] - [[رافضی در کلام اسلامی]] - [[رافضی در فرق و مذاهب]] - [[رافضی در گفتگوهای بین‌المذاهب]]
			\| پرسش مرتبط = رافضی (پرسش)
			}}

	'''رافضی''': رفض به معنای ترک‌کردن و ردّکردن است.		'''رافضی''': رفض به معنای ترک‌کردن و ردّکردن است.