راه تعیین امام از دیدگاه اهل سنت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:31:16Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۸۱:		خط ۸۱:
	معتزله برای [[اثبات]] [[مشروعیت امامت]] از طریق شورا به [[قرآن]] [[استدلال]] می‌کنند. در دو [[آیه]] از [[قرآن کریم]] به مسئله شورا و [[مشورت]] اشاره شده است. همچنین سوره‌ای به نام «[[شوری]]» وجود دارد.		معتزله برای [[اثبات]] [[مشروعیت امامت]] از طریق شورا به [[قرآن]] [[استدلال]] می‌کنند. در دو [[آیه]] از [[قرآن کریم]] به مسئله شورا و [[مشورت]] اشاره شده است. همچنین سوره‌ای به نام «[[شوری]]» وجود دارد.

	آیه یکم: [[خدای تعالی]] در [[سوره آل عمران]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>. بنابر نقل [[تفاسیر]]، این آیه ناظر به حوادث [[جنگ احد]] است و [[خداوند]] به [[رسول]] خود توصیه می‌کند که از کوتاهی و [[فرار]] اطرافیان خود درگذرد و برای آنها [[استغفار]] کند و برای [[شخصیت]] دادن به ایشان با آنان [[مشورت]] کند. در [[آیه]] تصریح شده است که پس از مشورت، تصمیم‌گیری]با [[رسول خدا]]{{صل}} است. این مشورت به جهت شخصیت دادن به [[مسلمانان]] بوده است، در غیر این صورت رسول خدا{{صل}} از این کار بی‌نیاز است. [[سیوطی]] در این باب می‌نویسد: {{عربی\|وأخرج ابن عدي والبيهقي في الشعب بسند حسن عن ابن عباس قال: لما نزلت {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}}<ref>«و با آنها در کار، رایزنی کن» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref> قال [[رسول الله]]{{صل}}: أما إن الله و رسوله الغنيان عنها، ولكن جعلها الله تعالى [[رحمة]] لأمتي}}<ref>الدر المنثور، ج۲، ص۹۰. همچنین ر.ک: الکامل (ابن عدی)، ج۲۴، ص۳۳۷؛ تفسیر الآلوسی، ج۴، ص۱۰۶؛ فیض القدیر شرح الجامع الصغیر، ج۵، ص۵۶۵، ش۷۸۹۵؛ سبل الهدی والرشاد، ج۱۰، ص۳۹۸.</ref>؛ وقتی آیه {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} نازل شد، رسول خدا{{صل}} فرمود: به درستی که [[خدا]] و [[رسول]] او از این کار بی‌نیازند، ~~لیکن~~ [[خداوند]] آن را رحمتی برای [[امت]] قرار داد.		آیه یکم: [[خدای تعالی]] در [[سوره آل عمران]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَبِمَا رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«پس با بخشایشی از (سوی) خداوند با آنان نرمخویی ورزیدی و اگر درشتخویی سنگدل می‌بودی از دورت می‌پراکندند؛ پس آنان را ببخشای و برای ایشان آمرزش بخواه و با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>. بنابر نقل [[تفاسیر]]، این آیه ناظر به حوادث [[جنگ احد]] است و [[خداوند]] به [[رسول]] خود توصیه می‌کند که از کوتاهی و [[فرار]] اطرافیان خود درگذرد و برای آنها [[استغفار]] کند و برای [[شخصیت]] دادن به ایشان با آنان [[مشورت]] کند. در [[آیه]] تصریح شده است که پس از مشورت، تصمیم‌گیری]با [[رسول خدا]]{{صل}} است. این مشورت به جهت شخصیت دادن به [[مسلمانان]] بوده است، در غیر این صورت رسول خدا{{صل}} از این کار بی‌نیاز است. [[سیوطی]] در این باب می‌نویسد: {{عربی\|وأخرج ابن عدي والبيهقي في الشعب بسند حسن عن ابن عباس قال: لما نزلت {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}}<ref>«و با آنها در کار، رایزنی کن» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref> قال [[رسول الله]]{{صل}}: أما إن الله و رسوله الغنيان عنها، ولكن جعلها الله تعالى [[رحمة]] لأمتي}}<ref>الدر المنثور، ج۲، ص۹۰. همچنین ر.ک: الکامل (ابن عدی)، ج۲۴، ص۳۳۷؛ تفسیر الآلوسی، ج۴، ص۱۰۶؛ فیض القدیر شرح الجامع الصغیر، ج۵، ص۵۶۵، ش۷۸۹۵؛ سبل الهدی والرشاد، ج۱۰، ص۳۹۸.</ref>؛ وقتی آیه {{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} نازل شد، رسول خدا{{صل}} فرمود: به درستی که [[خدا]] و [[رسول]] او از این کار بی‌نیازند، لکن [[خداوند]] آن را رحمتی برای [[امت]] قرار داد.

	سیوطی همچنین به نقل از [[ابن جریر]]، [[ابن منذر]] و [[ابن ابی‌حاتم]] و آنان نیز به نقل از [[قتاده]] می‌نویسند: {{عربی\|{{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} قال: أمر الله نبيه أن يشاور أصحابه في الأمور، وهو يأتيه وحي السماء، لأنه أطيب لأنفس القوم، وإن القوم إذا شاور بعضهم بعضا وأرادوا بذلك وجه الله عزم لهم على رشده}}<ref>الدر المنثور، ج۲، ص۹۰. همچنین ر.ک: تفسیر ابن أبی حاتم، ج۳، ص۸۰۲، ش۴۴۱۷ و ۴۴۱۸؛ تفسیر الطبری، ج۴، ص۲۰۳.</ref>؛ وقتی آیه نازل شد، خداوند به پیامبرش امر کرد که در امور مختلف با [[اصحاب]] خود مشورت کند، در حالی که [[وحی]] بر او نازل می‌شد؛ چراکه این کار خوشایند [[مردم]] بود و این که مردم با یکدیگر مشورت کنند و در این کار [[قصد قربت]] داشته باشند، در نتیجه به [[پیشرفت]] و صلاح خواهند رسید.		سیوطی همچنین به نقل از [[ابن جریر]]، [[ابن منذر]] و [[ابن ابی‌حاتم]] و آنان نیز به نقل از [[قتاده]] می‌نویسند: {{عربی\|{{متن قرآن\|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ}} قال: أمر الله نبيه أن يشاور أصحابه في الأمور، وهو يأتيه وحي السماء، لأنه أطيب لأنفس القوم، وإن القوم إذا شاور بعضهم بعضا وأرادوا بذلك وجه الله عزم لهم على رشده}}<ref>الدر المنثور، ج۲، ص۹۰. همچنین ر.ک: تفسیر ابن أبی حاتم، ج۳، ص۸۰۲، ش۴۴۱۷ و ۴۴۱۸؛ تفسیر الطبری، ج۴، ص۲۰۳.</ref>؛ وقتی آیه نازل شد، خداوند به پیامبرش امر کرد که در امور مختلف با [[اصحاب]] خود مشورت کند، در حالی که [[وحی]] بر او نازل می‌شد؛ چراکه این کار خوشایند [[مردم]] بود و این که مردم با یکدیگر مشورت کنند و در این کار [[قصد قربت]] داشته باشند، در نتیجه به [[پیشرفت]] و صلاح خواهند رسید.

	پس [[اهل سنت]] معترفند که رسول خدا{{صل}} از مشورت با مردم بی‌نیاز بوده و این کار صرفاً برای [[خشنودی]] و [[تألیف قلوب]] آنان است؛ چراکه می‌نویسند: {{عربی\|قد علم الله أنه ما به إليهم من حاجة، ولكن أراد أن يستن به من بعده}}<ref>ر.ک: الدر المنثور، ج۲، ص۹۰؛ تفسیر ابن أبی‌حاتم، ج٣، ص٨٠١، ش۴۴۱۶؛ السنن الکبری (بیهقی)، ج۱۰، ص۱۰۹؛ فتح الباری، ج۱۳، ص۲۸۳؛ الکشاف عن حقائق التنزیل، ج۱، ص۴۷۴؛ تفسیر الثعلبی، ج۳، ص۱۹۱؛ تفسیر البغوی، ج۱، ص۳۶۵؛ تفسیر الآلوسی، ج۴، ص۱۰۶.</ref>؛ [[خداوند]] می‌داند که [[پیامبر]]{{صل}} نیازی به رأی مردم ندارد، ~~لیکن~~ خواست [[خدا]] آن بود که [[مشورت]] را پس از [[رسول خدا]]{{صل}} [[سنت]] کند.		پس [[اهل سنت]] معترفند که رسول خدا{{صل}} از مشورت با مردم بی‌نیاز بوده و این کار صرفاً برای [[خشنودی]] و [[تألیف قلوب]] آنان است؛ چراکه می‌نویسند: {{عربی\|قد علم الله أنه ما به إليهم من حاجة، ولكن أراد أن يستن به من بعده}}<ref>ر.ک: الدر المنثور، ج۲، ص۹۰؛ تفسیر ابن أبی‌حاتم، ج٣، ص٨٠١، ش۴۴۱۶؛ السنن الکبری (بیهقی)، ج۱۰، ص۱۰۹؛ فتح الباری، ج۱۳، ص۲۸۳؛ الکشاف عن حقائق التنزیل، ج۱، ص۴۷۴؛ تفسیر الثعلبی، ج۳، ص۱۹۱؛ تفسیر البغوی، ج۱، ص۳۶۵؛ تفسیر الآلوسی، ج۴، ص۱۰۶.</ref>؛ [[خداوند]] می‌داند که [[پیامبر]]{{صل}} نیازی به رأی مردم ندارد، لکن خواست [[خدا]] آن بود که [[مشورت]] را پس از [[رسول خدا]]{{صل}} [[سنت]] کند.

	[[فخر رازی]] هم علت دستور خداوند برای مشورت را چنین بیان می‌کند: {{عربی\|ليقتدي به غيره في المشاورة و يصير سنة في أمته}}<ref>تفسیر الرازی، ج۹، ص۶۶.</ref>؛ تا دیگران در مشورت به او [[اقتدا]] کنند و این کار در میان [[امت]] سنت شود.		[[فخر رازی]] هم علت دستور خداوند برای مشورت را چنین بیان می‌کند: {{عربی\|ليقتدي به غيره في المشاورة و يصير سنة في أمته}}<ref>تفسیر الرازی، ج۹، ص۶۶.</ref>؛ تا دیگران در مشورت به او [[اقتدا]] کنند و این کار در میان [[امت]] سنت شود.
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:

	وقتی صدای مؤذن‌ها قطع شد عمر برخاست و چنان که شایسته است خدا را ثنا کرد و سپس گفت: اما بعد، من سخنی برای شما خواهم گفت که تقدیر شده آن را برایتان بگویم. [[گمان]] می‌کنم که شاید [[اجل]] من نزدیک باشد، پس هرکس گفتار مرا فهمید و [[حفظ]] کرد آن را برای دیگران نقل کند، و هر کس می‌ترسد که گفتار مرا نفهمد، پس بر کسی [[حلال]] نیست که به من [[دروغ]] ببندد. همانا [[خداوند]] محمد{{صل}} را به [[حق]] [[مبعوث]] کرد و بر او کتاب فرستاد و از جمله آیاتی که بر او نازل کرد [[آیه]] [[رجم]] بود که ما آن را خواندیم، فهمیدیم و [[حفظ]] کردیم. سپس ما ضمن [[قرائت]] [[کتاب خدا]]، این آیه را هم می‌خواندیم «که از [[پدران]] خود رو برنگردانید که اگر از پدران خود اجتناب کنید، آن برای شما [[کفر]] است».		وقتی صدای مؤذن‌ها قطع شد عمر برخاست و چنان که شایسته است خدا را ثنا کرد و سپس گفت: اما بعد، من سخنی برای شما خواهم گفت که تقدیر شده آن را برایتان بگویم. [[گمان]] می‌کنم که شاید [[اجل]] من نزدیک باشد، پس هرکس گفتار مرا فهمید و [[حفظ]] کرد آن را برای دیگران نقل کند، و هر کس می‌ترسد که گفتار مرا نفهمد، پس بر کسی [[حلال]] نیست که به من [[دروغ]] ببندد. همانا [[خداوند]] محمد{{صل}} را به [[حق]] [[مبعوث]] کرد و بر او کتاب فرستاد و از جمله آیاتی که بر او نازل کرد [[آیه]] [[رجم]] بود که ما آن را خواندیم، فهمیدیم و [[حفظ]] کردیم. سپس ما ضمن [[قرائت]] [[کتاب خدا]]، این آیه را هم می‌خواندیم «که از [[پدران]] خود رو برنگردانید که اگر از پدران خود اجتناب کنید، آن برای شما [[کفر]] است».
	آن‌گاه [[عمر بن خطاب]] گفت: همانا [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: در مورد من [[غلو]] نکنید، چنان که در مورد [[عیسی بن مریم]] غلو کردند و به من [[بنده]] و رسول خدا بگویید. به من رسیده که یکی از شما می‌گوید به [[خدا]] [[سوگند]] اگر عمر بمیرد با فلانی [[بیعت]] خواهم کرد. به خود [[مغرور]] نشوید، آن‌که می‌گوید [[بیعت ابوبکر]] کاری ناگهانی بود که انجام شد. [[آگاه]] باشید که بیعت ابوبکر چنان بود، ~~لیکن~~ خداوند [[امت]] را از [[شرّ]] آن حفظ کرد و در بین شما هم کسی نیست که مانند [[ابوبکر]] به او روی آورده شود.		آن‌گاه [[عمر بن خطاب]] گفت: همانا [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: در مورد من [[غلو]] نکنید، چنان که در مورد [[عیسی بن مریم]] غلو کردند و به من [[بنده]] و رسول خدا بگویید. به من رسیده که یکی از شما می‌گوید به [[خدا]] [[سوگند]] اگر عمر بمیرد با فلانی [[بیعت]] خواهم کرد. به خود [[مغرور]] نشوید، آن‌که می‌گوید [[بیعت ابوبکر]] کاری ناگهانی بود که انجام شد. [[آگاه]] باشید که بیعت ابوبکر چنان بود، لکن خداوند [[امت]] را از [[شرّ]] آن حفظ کرد و در بین شما هم کسی نیست که مانند [[ابوبکر]] به او روی آورده شود.

	هر کس بدون [[مشورت]] با [[مسلمانان]] با کسی بیعت کند، [[بیعت کننده]] و بیعت شونده هر دو را خواهم کشت. از أخبار ما هنگام [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} این است که [[انصار]] با ما [[مخالفت]] کردند و همگی در [[سقیفه]] [[بنو ساعده]] جمع شدند. علی، [[زبیر]] و همراهان آن دو نیز با ما مخالف بودند و [[مهاجران]] به [[خلافت ابوبکر]] [[اجماع]] کردند و من به ابوبکر گفتم: ای ابوبکر، بیا با هم به سراغ [[برادران]] انصار برویم. ما به قصد آنان [[حرکت]] کردیم. در میان راه دو نفر از برادران [[درست‌کار]] را [[ملاقات]] کردیم. آن دو گفتند: چرا به آن چه [[مردم]] توجه دارند میلی ندارید؟ به کجا می‌روید؟ گفتیم: به دیدار انصار می‌رویم. گفتند: خیر! بر شماست که امر خویش را دریابید و به ایشان [[دوستی]] نکنید. پس گفتم: سوگند به [[خدا]]، هر آینه به نزد آنها ([[انصار]]) می‌رویم. پس به آنجا که رسیدیم در میان آنها مردی بود که به پتو پیچیده شده بود. گفتم این کیست؟ گفتند: [[سعد بن عباده]] است. گفتم او را چه شده است؟ گفتند سرما خورده است.		هر کس بدون [[مشورت]] با [[مسلمانان]] با کسی بیعت کند، [[بیعت کننده]] و بیعت شونده هر دو را خواهم کشت. از أخبار ما هنگام [[رحلت رسول خدا]]{{صل}} این است که [[انصار]] با ما [[مخالفت]] کردند و همگی در [[سقیفه]] [[بنو ساعده]] جمع شدند. علی، [[زبیر]] و همراهان آن دو نیز با ما مخالف بودند و [[مهاجران]] به [[خلافت ابوبکر]] [[اجماع]] کردند و من به ابوبکر گفتم: ای ابوبکر، بیا با هم به سراغ [[برادران]] انصار برویم. ما به قصد آنان [[حرکت]] کردیم. در میان راه دو نفر از برادران [[درست‌کار]] را [[ملاقات]] کردیم. آن دو گفتند: چرا به آن چه [[مردم]] توجه دارند میلی ندارید؟ به کجا می‌روید؟ گفتیم: به دیدار انصار می‌رویم. گفتند: خیر! بر شماست که امر خویش را دریابید و به ایشان [[دوستی]] نکنید. پس گفتم: سوگند به [[خدا]]، هر آینه به نزد آنها ([[انصار]]) می‌رویم. پس به آنجا که رسیدیم در میان آنها مردی بود که به پتو پیچیده شده بود. گفتم این کیست؟ گفتند: [[سعد بن عباده]] است. گفتم او را چه شده است؟ گفتند سرما خورده است.

Bahmani: /* راه‌های تعیین امام از منظر اهل سنت */

2024-11-10T06:55:52Z

راه‌های تعیین امام از منظر اهل سنت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	# [[انتخاب]] و [[گزینش امام]] از سوی [[مردم]] به طور مستقیم و به واسطه [[بیعت]]؛		# [[انتخاب]] و [[گزینش امام]] از سوی [[مردم]] به طور مستقیم و به واسطه [[بیعت]]؛
	# [[تعیین امام]] از طریق شورای [[اهل حلّ و عقد]]؛		# [[تعیین امام]] از طریق شورای [[اهل حلّ و عقد]]؛
	# [[وصیت امام]] قبلی بر [[امامت]] [[امام]] پس از خود؛		# وصیت امام قبلی بر [[امامت]] [[امام]] پس از خود؛
	# [[نص]] (دلیل واضح و صریح).		# [[نص]] (دلیل واضح و صریح).

خط ۷۸:		خط ۷۸:
	و پرسش‌های دیگر در این باره<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ ]]، ص ۲۱۹.</ref>.		و پرسش‌های دیگر در این باره<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ ]]، ص ۲۱۹.</ref>.

	==== ادلّه [[مشروعیت]] شورا برای [[تعیین امام]] ====		===== ادلّه [[مشروعیت]] شورا برای [[تعیین امام]] =====
	معتزله برای [[اثبات]] [[مشروعیت امامت]] از طریق شورا به [[قرآن]] [[استدلال]] می‌کنند. در دو [[آیه]] از [[قرآن کریم]] به مسئله شورا و [[مشورت]] اشاره شده است. همچنین سوره‌ای به نام «[[شوری]]» وجود دارد.		معتزله برای [[اثبات]] [[مشروعیت امامت]] از طریق شورا به [[قرآن]] [[استدلال]] می‌کنند. در دو [[آیه]] از [[قرآن کریم]] به مسئله شورا و [[مشورت]] اشاره شده است. همچنین سوره‌ای به نام «[[شوری]]» وجود دارد.

خط ۱۵۱:		خط ۱۵۱:
	به نظر می‌رسد این دو قول با هم تعارض نداشته باشند؛ چراکه ممکن است عده‌ای از جمله زبیر و [[عمّار]] در جلسه‌ای گرد هم آمده و این مطلب را مطرح کرده باشند و [[راوی]] این قول را به هر یک از آنها نسبت داده باشند. به هر [[حال]] بخاری از اساس مسئله را ابهام‌آمیز مطرح می‌کند. شارح [[صحیح بخاری]] نیز در مقدمه کتاب خود متعرض این مطلب می‌شود و حتی برخی از شارحان کتاب بخاری، مثل عینی [[حنفی]] در [[عمدة القاری]] و [[کرمانی]] در الکواکب الدراری اساساً به این مطلب اشاره نکرده‌اند و این در حالی است که برای دور کردن اذهان مخاطبان از بحث، به نحوی در الفاظ روایت تغییری داده‌اند<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ ]]، ص ۲۱۹-۲۳۵.</ref>.		به نظر می‌رسد این دو قول با هم تعارض نداشته باشند؛ چراکه ممکن است عده‌ای از جمله زبیر و [[عمّار]] در جلسه‌ای گرد هم آمده و این مطلب را مطرح کرده باشند و [[راوی]] این قول را به هر یک از آنها نسبت داده باشند. به هر [[حال]] بخاری از اساس مسئله را ابهام‌آمیز مطرح می‌کند. شارح [[صحیح بخاری]] نیز در مقدمه کتاب خود متعرض این مطلب می‌شود و حتی برخی از شارحان کتاب بخاری، مثل عینی [[حنفی]] در [[عمدة القاری]] و [[کرمانی]] در الکواکب الدراری اساساً به این مطلب اشاره نکرده‌اند و این در حالی است که برای دور کردن اذهان مخاطبان از بحث، به نحوی در الفاظ روایت تغییری داده‌اند<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ ]]، ص ۲۱۹-۲۳۵.</ref>.

	==== دو نکته در [[حدیث]] ====		===== دو نکته در [[حدیث]] =====
	یکم: در [[سقیفه]] [[بنو ساعده]] سه نفر از [[مهاجران]] و تعداد زیادی از [[انصار]] حضور داشته‌اند، اما در مورد جزئیات حوادث و وقایع آن هیچ [[نقلی]] از حاضرین وجود ندارد و این مسئله بسیار عجیب است و [[محققان]] را به [[تأمل]] وامی‌دارد که چرا داستان بسیار مهمی که [[سرنوشت]] [[اسلام]] و [[مسلمین]] را به شدت متأثر ساخته است از سوی هیچ کس نقل نشده است؟ و احدی از حاضرین در [[سقیفه]] از حوادث اتفاق افتاده در آن گزارش نکرده‌اند.		یکم: در [[سقیفه]] [[بنو ساعده]] سه نفر از [[مهاجران]] و تعداد زیادی از [[انصار]] حضور داشته‌اند، اما در مورد جزئیات حوادث و وقایع آن هیچ [[نقلی]] از حاضرین وجود ندارد و این مسئله بسیار عجیب است و [[محققان]] را به [[تأمل]] وامی‌دارد که چرا داستان بسیار مهمی که [[سرنوشت]] [[اسلام]] و [[مسلمین]] را به شدت متأثر ساخته است از سوی هیچ کس نقل نشده است؟ و احدی از حاضرین در [[سقیفه]] از حوادث اتفاق افتاده در آن گزارش نکرده‌اند.

خط ۱۵۸:		خط ۱۵۸:
	دوم: عمر ضمن [[خطبه]] خود ادعا می‌کند آیاتی در [[قرآن]] بوده و حذف شده است و این موضوع بیانگر [[تحریف]] و نقصان قرآن است. به عبارت دیگر عمر بن خطاب قائل به [[تحریف قرآن]] بوده است، پس باید [[اهل تسنّن]] این مشکل را نیز پاسخ بدهند<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ ]]، ص ۲۳۶.</ref>.		دوم: عمر ضمن [[خطبه]] خود ادعا می‌کند آیاتی در [[قرآن]] بوده و حذف شده است و این موضوع بیانگر [[تحریف]] و نقصان قرآن است. به عبارت دیگر عمر بن خطاب قائل به [[تحریف قرآن]] بوده است، پس باید [[اهل تسنّن]] این مشکل را نیز پاسخ بدهند<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ ]]، ص ۲۳۶.</ref>.

	==== طرح [[شورا]] و جلوگیری از بیعت ====		===== طرح [[شورا]] و جلوگیری از بیعت =====
	با توجه به مطالبی که گذشت، روشن شد که شو را در [[سال ۲۳ هجری]] از سوی عمر مطرح شد و پیش از آن اساساً سخنی از شورا نبوده است. از [[روایت]] عمر استفاده می‌شود که طرح مسئله شورا به جهت [[پیشگیری]] از اقدام طرفداران [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} برای بیعت با ایشان بوده است.		با توجه به مطالبی که گذشت، روشن شد که شو را در [[سال ۲۳ هجری]] از سوی عمر مطرح شد و پیش از آن اساساً سخنی از شورا نبوده است. از [[روایت]] عمر استفاده می‌شود که طرح مسئله شورا به جهت [[پیشگیری]] از اقدام طرفداران [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} برای بیعت با ایشان بوده است.

Bahmani: /* راه‌های تعیین امام از منظر اهل سنت */

2024-11-10T06:53:31Z

راه‌های تعیین امام از منظر اهل سنت

نمایش تغییرات

Jaafari: /* راه‌های تعیین امام */

2024-11-02T04:50:47Z

راه‌های تعیین امام

@@ خط ۱۵۰: / خط ۱۵۰: @@
 اباضیه برای [[امامت]] چهار مرحله را در نظر گرفته‌اند: مرحله [[ظهور]]، مرحله [[دفاع]]، مرحله شراء و مرحله [[کتمان]]. در هر سه مرحله [[انتخاب امام]] برعهده [[اهل حل و عقد]] است هرچند در تعداد اهل حل و عقد [[اختلاف]] نظر دارند و هر دسته‌ای به کیفیت [[گزینش]] [[خلفا]] همچون [[خلیفه اول]]، دوم و سوم و چهارم استناد می‌کنند. البته برای [[امام]] نیز شرایط و ویژگی‌های خاصی را در نظر گرفته‌اند. بنابراین دلیل آنها بر [[گزینش امام]] از طریق اهل حل و عقد، عملکرد [[صحابه]] است<ref>رک: حمید ملک مکان، امامت و حکومت از نگاه اباضیه، ص۲۰۵ به بعد.</ref>.
 از آنجایی‌که ادله فرقه‌های [[اهل سنت]] در انتخاب امام، یکی است، نیازی به [[نقد]] جداگانه نخواهد بود.
 == جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2024-11-02T04:49:52Z

جستارهای وابسته

@@ خط ۱۵۰: / خط ۱۵۰: @@
 اباضیه برای [[امامت]] چهار مرحله را در نظر گرفته‌اند: مرحله [[ظهور]]، مرحله [[دفاع]]، مرحله شراء و مرحله [[کتمان]]. در هر سه مرحله [[انتخاب امام]] برعهده [[اهل حل و عقد]] است هرچند در تعداد اهل حل و عقد [[اختلاف]] نظر دارند و هر دسته‌ای به کیفیت [[گزینش]] [[خلفا]] همچون [[خلیفه اول]]، دوم و سوم و چهارم استناد می‌کنند. البته برای [[امام]] نیز شرایط و ویژگی‌های خاصی را در نظر گرفته‌اند. بنابراین دلیل آنها بر [[گزینش امام]] از طریق اهل حل و عقد، عملکرد [[صحابه]] است<ref>رک: حمید ملک مکان، امامت و حکومت از نگاه اباضیه، ص۲۰۵ به بعد.</ref>.
 از آنجایی‌که ادله فرقه‌های [[اهل سنت]] در انتخاب امام، یکی است، نیازی به [[نقد]] جداگانه نخواهد بود.
 == جستارهای وابسته ==

Wasity: جایگزینی متن - ' ه)' به ' ه‍)'

2023-07-25T17:45:05Z

جایگزینی متن - ' ه)' به ' ه‍)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۱۵
خط ۱۲۳:		خط ۱۲۳:
	=== اشاعره ===		=== اشاعره ===
	{{اصلی\|اشاعره}}		{{اصلی\|اشاعره}}
	اشاعره<ref>اشاعره پیروان مکتب کلامی ابوالحسن علی بن اسماعیل اشعری هستند که (در سال ۲۶۰ ه) در بصره تولّد یافت و در ۳۲۴ هجری در بغداد درگذشت. وی از نوادگان ابو موسی اشعری از اصحاب رسول خداست، او تا چهل سالگی در محضر استاد خود ابوعلی جبایی به آموختن اصول و روش استدلال «معتزله» می‏پرداخت، سرانجام بر استاد خود اعتراض کرد. روزی در مسأله «صلاح» و «اصلح» با وی خلاف جست، و از استاد خود جدا گشت و با اینکه جبایی شوهر مادرش نیز بود، او را ترک کرد و در مسجد بصره از طریقه «معتزله» آشکارا کناره گرفت‏. محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص۵۴.</ref> معتقدند که [[امام]] از دو طریق تعیین می‌شود؛ یکی [[انتخاب]] و [[بیعت]] و دیگری [[نص]].		اشاعره<ref>اشاعره پیروان مکتب کلامی ابوالحسن علی بن اسماعیل اشعری هستند که (در سال ۲۶۰ ه‍) در بصره تولّد یافت و در ۳۲۴ هجری در بغداد درگذشت. وی از نوادگان ابو موسی اشعری از اصحاب رسول خداست، او تا چهل سالگی در محضر استاد خود ابوعلی جبایی به آموختن اصول و روش استدلال «معتزله» می‏پرداخت، سرانجام بر استاد خود اعتراض کرد. روزی در مسأله «صلاح» و «اصلح» با وی خلاف جست، و از استاد خود جدا گشت و با اینکه جبایی شوهر مادرش نیز بود، او را ترک کرد و در مسجد بصره از طریقه «معتزله» آشکارا کناره گرفت‏. محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص۵۴.</ref> معتقدند که [[امام]] از دو طریق تعیین می‌شود؛ یکی [[انتخاب]] و [[بیعت]] و دیگری [[نص]].

	از [[ابو الحسن اشعری]] نقل شده که وی می‌گوید: "[[امامت]] امام از دو راه ثابت می‌شود: نخست از طریق انتخاب و بیعت. به این بیان که [[پیامبر خدا]] [[اوصاف امام]] را فی الجمله بیان کرده و [[انتخاب امام]] را برعهده [[امت]] گذارد، آنها با توجه به آن اوصاف می‌توانند مصداق امام را بیابند و انتخاب نمایند. همچنین جایز است که از طریق [[نص پیامبر]] معین شود. به این معنا که آن [[حضرت]] با تصریح به اسم و [[نسب]] شخصی به امامتش تصریح کند. کما اینکه ایشان در [[زمان]] حیاتش برای [[کارگزاران]] و والیانش [[عقد]] [[ولایت]] بست<ref>{{عربی\|و أما الإمام فإنما تثبت إمامته و تنعقد بعقد العاقدین له ممن یکون لذلک أهلا. و کان یقول: «جائز أن یعقدها له الرسول بأن ینص علیه بعینه و اسمیه و نسبه، کما فعل ذلک فی حیاته و عماله و ولاته. و جائز أن ینبه علی أوصافه علی الجملة فیکلف الأمة استخراج ذلک بالاستنباط و اختیاره بحسن الرأی و الاجتهاد حتی یصلوا إلی المطلوب من ذلک و إلی ما أشار إلیه الرسول بالوصف و النعت}}، ابن فورک، محمد بن حسن. مقالات الشیخ أبی الحسن الأشعری، إمام اهل السنة، ص۱۹۰.</ref>. [[عبد]] [[القاهر]] [[بغدادی]] پس از بیان راه نخست می‌گوید: ثبوت امامت از طریق نص نیز جایز اما نصی بر امامت هیچ شخصی وارد نشده است در نتیجه [[امت]] تنها می‌توانند از طریق [[انتخاب امام]] را برگزیند<ref>{{عربی\|فقال الجمهور الاعظم من اصحابنا و من المعتزلة و الخوارج و النجاریة ان طریق ثبوتها الاختیار من الامة باجتهاد اهل الاجتهاد منهم و اختیارهم من یصلح لها. و کان جائزا ثبوتها بالنص غیر ان النص لم یرد فیها علی واحد بعینه فصارت الامة فیها الی الاختیار}}، بغدادی، عبد القاهر، أصول الدین، ص۲۷۹.</ref>.		از [[ابو الحسن اشعری]] نقل شده که وی می‌گوید: "[[امامت]] امام از دو راه ثابت می‌شود: نخست از طریق انتخاب و بیعت. به این بیان که [[پیامبر خدا]] [[اوصاف امام]] را فی الجمله بیان کرده و [[انتخاب امام]] را برعهده [[امت]] گذارد، آنها با توجه به آن اوصاف می‌توانند مصداق امام را بیابند و انتخاب نمایند. همچنین جایز است که از طریق [[نص پیامبر]] معین شود. به این معنا که آن [[حضرت]] با تصریح به اسم و [[نسب]] شخصی به امامتش تصریح کند. کما اینکه ایشان در [[زمان]] حیاتش برای [[کارگزاران]] و والیانش [[عقد]] [[ولایت]] بست<ref>{{عربی\|و أما الإمام فإنما تثبت إمامته و تنعقد بعقد العاقدین له ممن یکون لذلک أهلا. و کان یقول: «جائز أن یعقدها له الرسول بأن ینص علیه بعینه و اسمیه و نسبه، کما فعل ذلک فی حیاته و عماله و ولاته. و جائز أن ینبه علی أوصافه علی الجملة فیکلف الأمة استخراج ذلک بالاستنباط و اختیاره بحسن الرأی و الاجتهاد حتی یصلوا إلی المطلوب من ذلک و إلی ما أشار إلیه الرسول بالوصف و النعت}}، ابن فورک، محمد بن حسن. مقالات الشیخ أبی الحسن الأشعری، إمام اهل السنة، ص۱۹۰.</ref>. [[عبد]] [[القاهر]] [[بغدادی]] پس از بیان راه نخست می‌گوید: ثبوت امامت از طریق نص نیز جایز اما نصی بر امامت هیچ شخصی وارد نشده است در نتیجه [[امت]] تنها می‌توانند از طریق [[انتخاب امام]] را برگزیند<ref>{{عربی\|فقال الجمهور الاعظم من اصحابنا و من المعتزلة و الخوارج و النجاریة ان طریق ثبوتها الاختیار من الامة باجتهاد اهل الاجتهاد منهم و اختیارهم من یصلح لها. و کان جائزا ثبوتها بالنص غیر ان النص لم یرد فیها علی واحد بعینه فصارت الامة فیها الی الاختیار}}، بغدادی، عبد القاهر، أصول الدین، ص۲۷۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'اهل مدینه' به 'اهل مدینه'

2023-02-12T06:24:25Z

جایگزینی متن - 'اهل مدینه' به 'اهل مدینه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	# روشی که در [[صدر اسلام]] اتفاق افتاد و منجر به [[انتخاب ابوبکر]] شد، به عنوان یک [[بیعت]] [[سیاسی]] از نوع شاهنشاهی بود و این گونه [[حکومت]] نظیر سایر [[حکومت‌ها]] براساس [[زور]] و [[شمشیر]] بنا شد<ref>رک: عبد الرزاق، الاسلام و اصول الحکم، ص۱۱۱.</ref>.		# روشی که در [[صدر اسلام]] اتفاق افتاد و منجر به [[انتخاب ابوبکر]] شد، به عنوان یک [[بیعت]] [[سیاسی]] از نوع شاهنشاهی بود و این گونه [[حکومت]] نظیر سایر [[حکومت‌ها]] براساس [[زور]] و [[شمشیر]] بنا شد<ref>رک: عبد الرزاق، الاسلام و اصول الحکم، ص۱۱۱.</ref>.
	# [[اجماع]] همه [[مسلمانان]] [[حجیت]] دارد نه [[اجماع اهل حل و عقد]]؛ زیرا وقتی اجماع گفته می‌شود، ‌ در اجماع همه مسلمانان [[ظهور]] دارد؛ اما در [[خلافت]] [[خلفاء]] نه اجماع مسلمانان بود و نه اجماع همه [[اهل حل و عقد]]. [[عبد الکریم]] [[خطیب]] می‌گوید: بدون تردید آنهایی‌که با [[ابوبکر]] بیعت کردند، از [[اهل~~]] [[~~مدینه]] [[تجاوز]] نمی‌کردند<ref>عبد الکریم خطیب، علی بن ابی طالب بقیة النبوة و خاتم الخلافة، ص۲۷۲.</ref>. از [[خلیفه دوم]] نیز نقل شده است که وقتی [[پیامبر]] [[رحلت]] کرد، [[انصار]] با ما [[مخالفت]] کردند و علی و [[زبیر]] و پیروانشان با ما موافق نبودند<ref>{{عربی\|حین توفی الله نبیه ان الانصار خالفونا واجتمعوا باسرهم فی سقیفة بی‌ساعدة وخالف عنا علی والزبیر ومن معهما}}، بخاری، محمد بن اسماعیل، صحیح البخاری، ج۸، ص۲۶.</ref>. از این گزارش روشن می‌شود که بر خلاف نظر عبدالکریم خطیب، همه اهل مدینه نیز بر خلافت وی اجماع نداشتند. از این رو [[ابن حزم]] اندلسی می‌گوید: هر [[اجماعی]] را که [[علی بن ابی‌طالب]] در آن نباشد، [[خداوند]] [[لعنت]] کند<ref>{{عربی\|وَلَعْنَةُ اللَّهِ علی کل إجْمَاعٍ یَخْرُجُ عنه عَلِیُّ بن أبی طَالِبٍ وَمَنْ بِحَضْرَتِهِ من الصَّحَابَةِ}}، ابن حزم، علی بن احمد، المحلی، ج۹، ص۳۴۵.</ref>		# [[اجماع]] همه [[مسلمانان]] [[حجیت]] دارد نه [[اجماع اهل حل و عقد]]؛ زیرا وقتی اجماع گفته می‌شود، ‌ در اجماع همه مسلمانان [[ظهور]] دارد؛ اما در [[خلافت]] [[خلفاء]] نه اجماع مسلمانان بود و نه اجماع همه [[اهل حل و عقد]]. [[عبد الکریم]] [[خطیب]] می‌گوید: بدون تردید آنهایی‌که با [[ابوبکر]] بیعت کردند، از [[اهل مدینه]] [[تجاوز]] نمی‌کردند<ref>عبد الکریم خطیب، علی بن ابی طالب بقیة النبوة و خاتم الخلافة، ص۲۷۲.</ref>. از [[خلیفه دوم]] نیز نقل شده است که وقتی [[پیامبر]] [[رحلت]] کرد، [[انصار]] با ما [[مخالفت]] کردند و علی و [[زبیر]] و پیروانشان با ما موافق نبودند<ref>{{عربی\|حین توفی الله نبیه ان الانصار خالفونا واجتمعوا باسرهم فی سقیفة بی‌ساعدة وخالف عنا علی والزبیر ومن معهما}}، بخاری، محمد بن اسماعیل، صحیح البخاری، ج۸، ص۲۶.</ref>. از این گزارش روشن می‌شود که بر خلاف نظر عبدالکریم خطیب، همه اهل مدینه نیز بر خلافت وی اجماع نداشتند. از این رو [[ابن حزم]] اندلسی می‌گوید: هر [[اجماعی]] را که [[علی بن ابی‌طالب]] در آن نباشد، [[خداوند]] [[لعنت]] کند<ref>{{عربی\|وَلَعْنَةُ اللَّهِ علی کل إجْمَاعٍ یَخْرُجُ عنه عَلِیُّ بن أبی طَالِبٍ وَمَنْ بِحَضْرَتِهِ من الصَّحَابَةِ}}، ابن حزم، علی بن احمد، المحلی، ج۹، ص۳۴۵.</ref>
	# علمای [[اهل سنت]] برای [[اثبات]] این راه، به بیعت چند نفر با ابوبکر [[استدلال]] کرده‌اند و چنین استدلالی مورد قبول نیست؛ چون خلیفه دوم خود اعتراف کرده که [[بیعت با ابوبکر]] «[[فلته]]» و حساب نشده و بدون [[فکر]] صورت پذیرفت و خداوند [[مردم]] را از [[شر]] آن نگهداشت<ref>{{عربی\|فلا یَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ یَقُولَ إنما کانت بَیْعَةُ أبی بَکْرٍ فَلْتَةً وَتَمَّتْ ألا وَإِنَّهَا قد کانت کَذَلِکَ وَلَکِنَّ اللَّهَ وَقَی شَرَّها}}، بخاری، محمد بن اسماعیل، صحیح البخاری، ج۶، ص۲۵۰۵</ref>. بنابراین، اصل [[مشروعیت]] این [[بیعت]] زیر سؤال است چگونه می‌تواند برای [[اثبات]] یک امر دیگر مستند واقع شود؟		# علمای [[اهل سنت]] برای [[اثبات]] این راه، به بیعت چند نفر با ابوبکر [[استدلال]] کرده‌اند و چنین استدلالی مورد قبول نیست؛ چون خلیفه دوم خود اعتراف کرده که [[بیعت با ابوبکر]] «[[فلته]]» و حساب نشده و بدون [[فکر]] صورت پذیرفت و خداوند [[مردم]] را از [[شر]] آن نگهداشت<ref>{{عربی\|فلا یَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ یَقُولَ إنما کانت بَیْعَةُ أبی بَکْرٍ فَلْتَةً وَتَمَّتْ ألا وَإِنَّهَا قد کانت کَذَلِکَ وَلَکِنَّ اللَّهَ وَقَی شَرَّها}}، بخاری، محمد بن اسماعیل، صحیح البخاری، ج۶، ص۲۵۰۵</ref>. بنابراین، اصل [[مشروعیت]] این [[بیعت]] زیر سؤال است چگونه می‌تواند برای [[اثبات]] یک امر دیگر مستند واقع شود؟
	# مهمتر از آنچه گفته شد، ‌ بر اساس شواهد [[تاریخی]] در همان [[سقیفه]] نیز اختلافاتی میان طرفین صورت گرفت تا اینکه [[عمر بن خطاب]] جهت خاتمه دادن به آن [[اختلافات]]، اعلام کرد که من صلاحیت [[ابوبکر]] برای [[تصدی]] این [[منصب]] [[تأیید]] کرده و با او [[بیعت]] می‌‌کنم شما نیز با او بیعت کنید و اینگونه بود که برخی دیگر از حاضرین در آن [[اجتماع]] نیز با ابوبکر[[بیعت]] کردند<ref>سيره ابن‌هشام، ج4 ص 336؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج2 ص2</ref>. لذا [[انتخاب]] خلیفه توسط یک یا چند نفر هیچ گونه توجیهی ندارد که با [[سرنوشت]] [[مردم]] [[بازی]] کند و [[رأی]] یک نفر برای [[توده]] مردم [[الزام]] آور باشد به گونه که [[مخالفت]] با آن جایز نباشد. روشن است که این روش نمی‌تواند به [[حکومت]] مشروعیت ببخشد.		# مهمتر از آنچه گفته شد، ‌ بر اساس شواهد [[تاریخی]] در همان [[سقیفه]] نیز اختلافاتی میان طرفین صورت گرفت تا اینکه [[عمر بن خطاب]] جهت خاتمه دادن به آن [[اختلافات]]، اعلام کرد که من صلاحیت [[ابوبکر]] برای [[تصدی]] این [[منصب]] [[تأیید]] کرده و با او [[بیعت]] می‌‌کنم شما نیز با او بیعت کنید و اینگونه بود که برخی دیگر از حاضرین در آن [[اجتماع]] نیز با ابوبکر[[بیعت]] کردند<ref>سيره ابن‌هشام، ج4 ص 336؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج2 ص2</ref>. لذا [[انتخاب]] خلیفه توسط یک یا چند نفر هیچ گونه توجیهی ندارد که با [[سرنوشت]] [[مردم]] [[بازی]] کند و [[رأی]] یک نفر برای [[توده]] مردم [[الزام]] آور باشد به گونه که [[مخالفت]] با آن جایز نباشد. روشن است که این روش نمی‌تواند به [[حکومت]] مشروعیت ببخشد.

Bahmani در ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۳

2022-10-25T09:23:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = راه تعیین امام		\| موضوع مرتبط = راه تعیین امام
	\| عنوان مدخل = [[راه تعیین امام]]		\| عنوان مدخل = راه تعیین امام
	\| مداخل مرتبط = [[راه تعیین امام در کلام اسلامی]] - [[راه تعیین امام از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[راه تعیین امام در کلام اسلامی]] - [[راه تعیین امام از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	'''[[اهل سنت]]''' با تمام گرایش‌های مذهبی شان، معتقدند [[مقام امامت]] و [[خلافت]]، [[الهی]] نیست. از این رو، '''[[انتخاب امام]]''' را از [[وظایف]] [[مردم]] می‌دانند که حصول ‌آن فقط از طریق [[بیعت اهل حل و عقد]]، [[اجماع]]، [[استخلاف]]، [[انتخاب]] از طریق [[شورا]] و قهر و غلبه، محقق می‌شود. آنها هیچ مستندی از [[روایت]] بر اعتبار این راه‌ها ندارند جز اینکه به عملکرد [[صحابه]] در انتخاب خلفای چهارگانه استناد می‌کنند. اما نکته قابل [[تأمل]] آن است که [[مشروعیت]] عملکرد صحابه خود نیازمند [[اقامه دلیل]] از [[کتاب و سنت]] است، پس چگونه می‌توان موارد پنجگانه را مبنای مشروعیت خلافت و [[امامت]] و [[راه‌های تعیین امام]] قرار داد!		'''[[اهل سنت]]''' با تمام گرایش‌های مذهبی شان، معتقدند [[مقام امامت]] و [[خلافت]]، [[الهی]] نیست. از این رو، '''[[انتخاب امام]]''' را از [[وظایف]] [[مردم]] می‌دانند که حصول ‌آن فقط از طریق [[بیعت اهل حل و عقد]]، [[اجماع]]، [[استخلاف]]، [[انتخاب]] از طریق [[شورا]] و قهر و غلبه، محقق می‌شود. آنها هیچ مستندی از [[روایت]] بر اعتبار این راه‌ها ندارند جز اینکه به عملکرد [[صحابه]] در انتخاب خلفای چهارگانه استناد می‌کنند. اما نکته قابل [[تأمل]] آن است که [[مشروعیت]] عملکرد صحابه خود نیازمند [[اقامه دلیل]] از [[کتاب و سنت]] است، پس چگونه می‌توان موارد پنجگانه را مبنای مشروعیت خلافت و [[امامت]] و [[راه‌های تعیین امام]] قرار داد!

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:42:41Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:09:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = راه تعیین امام		\| موضوع مرتبط = راه تعیین امام
خط ۱۵۲:		خط ۱۵۱:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[انتخاب امام]]		* [[انتخاب امام]]
	* [[انتصاب امام]]		* [[انتصاب امام]]
خط ۱۶۸:		خط ۱۶۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:راه تعیین امام]]		[[رده:راه تعیین امام]]