رباب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: تغییرمسیر به رباب بنت امرئ‌القیس بن عدی کلبی

2025-11-08T06:51:10Z

تغییرمسیر به رباب بنت امرئ‌القیس بن عدی کلبی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		#تغییر_مسیر [[رباب بنت امرئ‌القیس بن عدی کلبی]]

	'''رباب''' دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است که پس از مسلمان شدن پدرش او را به [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد. این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. رباب در [[کربلا]] کودک شیرخواره‎‌اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. پس از بازگشت به [[مدینه]]، مدّت یک سال برای [[~~سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد.~~

	~~== مقدمه ==~~
	رباب دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است. پدر و [[فرزندان]] او در [[زمان]] [[خلیفه دوم]] به [[دین اسلام]] گرویدند. امرؤ القیس، پس از [[مسلمان]] شدن، سه دختر خود را به [[امام علی]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱؛ انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۶؛ قندوزی، ینابیع الموده، ج۲، ص۳۸۷.</ref>.

	این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱.</ref>. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۰.</ref>. رباب که به همسری امام حسین {{ع}} درآمد در نزد آن حضرت جایگاهی بزرگ پیدا کرد. آن بزرگوار به رباب و سکینه دختر او، بسیار علاقه داشتند.

	رباب نیز جایگاه امام را به خوبی شناخته بود و [[امام]] را از [[جان]] و [[دل]] دوست داشت. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. وی تمام [[رنج‌ها]] و [[دشواری‌ها]] را در مسیر [[مدینه]] تا [[مکه]] و از مکه تا کربلا عاشقانه پذیرفت و [[منزل]] به منزل در کنار امام راه پیمود. او نماد [[محبت]]، [[وفا]]، صفا و [[صداقت]] و به تمام معنا قدردان نعمت وجود امام بود و [[پیروی]] از آن حضرت را بر خود [[وظیفه]] می‌دانست. [[امام حسین]] در [[روز عاشورا]] او و دیگر زنان اهل بیت را به [[صبر]] و [[استقامت]] [[دعوت]] کرد<ref>الملهوف، ص۱۴۱.</ref>.<ref>[[محمد صادق مزینانی\|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)\|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۲۴۸-۲۵۱.</ref>

	~~== رباب و حضور در کربلا ==~~
	رباب در [[سفر]] [[کربلا]] حضور داشت و همراه [[اسیران]] به [[شام]] رفت، سپس به [[مدینه]] بازگشت و مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد و مرثیه‌هایی هم در سوگ آن حضرت سرود. خواستگارانی از اشراف و بزرگان [[قریش]] را ردّ کرد و حاضر نشد با کسی [[ازدواج]] کند. در سوگ ابا عبد الله {{ع}} پیوسته گریان بود و زیر سایه نمی‌رفت، از فرط [[گریه]] و [[اندوه]] بر [[شهادت]] [[حسین]] {{ع}} یک سال بعد (در سال ۶۲ هجری) [[جان]] باخت<ref>ادب الطف، شبر، ج۱، ص۶۳؛ کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۷۹.</ref>. از جمله سروده‌های او در [[شهادت امام حسین]] {{ع}} ابیاتی است که اینگونه شروع می‌شود:
	~~{{شعر}}~~
	~~{{ب\|''إنَّ الَّذي كانَ نورا يُستَضاءُ بِهِ''\|2=''بِكَربَلاءَ قَتيلٌ غَيرُ مَدفونِ''}}~~
	{{ب\|''سِبطَ النَّبِيِّ جَزاكَ اللّهُ صالِحَةً''\|2=''عَنّا وجُنِّبتَ خُسرانَ المَوازينِ''<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۴۹۹.</ref>.}}
	~~{{پایان شعر}}~~

	[[حسین بن علی]] {{ع}} نیز به این [[همسر]] با [[فضیلت]] و [[ادب]] و دخترش سکینه و خانه‌ای که این دو را در بر گرفته باشد، [[محبّت]] داشت و می‌فرمود:
	~~{{شعر}}~~
	~~{{ب\|'' لَعَمْرُكَ أَنَّنِي لَا حُبُّ دَاراً''\|2=''تَحِلُّ بِهَا سَكِينَةٍ وَ الرباب''}}~~
	{{ب\|''احبهما وَ أُبَدِّلَ جَلَّ حَالِي''\|2=''وَ لَيْسَ لِلاَئمي ‌‌فيها عِتَابٍ''<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۴۹۹.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۹۷.</ref>.}}
	~~{{پایان شعر}}~~

	~~== افشاگری و خطبه‌خوانی رباب در قیام حسینی ==~~
	رباب در [[کربلا]] کودک شیرخواره‎اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. او در مجلس جشن [[یزید]] در شام چون سر [[بریده]] [[امام]] {{ع}} را دید سر را در آغوش گرفته بوسید و در ضمن اشعاری فرمود:

	آه حسینم! من هرگز حسین را که در برابر تیر و نیزه [[دشمنان]] قرار گرفت، فراموش نمی‌کنم. حسین را در کربلا [[فریب]] دادند، [[دعوت]] کردند و سپس با [[لب تشنه]] به شهادت رسانیدند. [[خداوند]] دشمنانش را در [[قیامت]] سیراب نگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۰.</ref>.

	این اشعار که در آن مجلس بیان گردید، سندی شد که شهادت امام {{ع}} را به دست دشمنان [[اثبات]] می‌کرد و گرنه چه بسا [[دشمن]] در صدد آن بود که شهادت امام را مخفی داشته و چنان وانمود کند که در اثر [[بیماری]] از [[دنیا]] رفته است.

	این بانوی سعادت‌مند وقتی که در [[اربعین]]، کاروان به کربلا بازگشت، همراه آن به [[مدینه]] نرفت و مدت یک سال در کنار [[قبر امام حسین]] {{ع}} [[خیمه]] زد و به [[سوگواری]] پرداخت و گریست و [[عهد]] کرد که زیر [[آفتاب]] بنشیند و هرگز زیر سایه نرود، چون بدن امام حسین {{ع}} را زیر آفتاب [[کربلا]] دیده بود و [[سوگند]] یاد کرد که هرگز موهایش را شانه نزند<ref>خراسانی، منتخب التواریخ، ص۳۴۱.</ref>.

	صاحب [[مقتل]] [[لواعج الاشجان فی مقتل الحسین (کتاب)\|لواعج الاشجان فی مقتل الحسین]] گوید: او پس از [[واقعه کربلا]] یک سال بیشتر زنده نماند و در این مدت هرگز زیر سایه‌بان نرفت<ref>سید محسن امین، لواعج الاشجان، ص۴۲۸.</ref>.<ref>[[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]]، ص ۷۹.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~
	~~{{مدخل‌های وابسته}}~~
	* [[قبیله کلب]] (قبیله)
	* [[امرءالقیس بن عدی کلبی~~]] (پدر)~~
	* [[هند دختر ربیع بن مسعود کلبی]] (مادر)
	* [[امام حسین علیه‌السلام]] (همسر)
	* [[سکینه دختر امام حسین]] (فرزند)
	* [[علی اصغر]] (فرزند)
	~~{{پایان مدخل‌های وابسته}}~~

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]~~
	# [[پرونده:1100820.jpg\|22px]] [[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹''']]
	# [[پرونده:1100854.jpg\|22px]] [[محمد صادق مزینانی\|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)\|'''نقش زنان در حماسه عاشورا''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	~~== پانویس ==~~
	~~{{پانویس}}~~

	~~[[رده:همسران امام حسین]]~~
	~~[[رده:بانوان عاشورایی~~]]

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2025-11-06T06:41:43Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~جستارهای~~ وابسته}}		{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[قبیله کلب]] (قبیله)		* [[قبیله کلب]] (قبیله)
	* [[امرءالقیس بن عدی کلبی]] (پدر)		* [[امرءالقیس بن عدی کلبی]] (پدر)
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	* [[سکینه دختر امام حسین]] (فرزند)		* [[سکینه دختر امام حسین]] (فرزند)
	* [[علی اصغر]] (فرزند)		* [[علی اصغر]] (فرزند)
	{{پایان ~~جستارهای~~ وابسته}}		{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* منابع */

2025-11-06T06:41:24Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	صاحب [[مقتل]] [[لواعج الاشجان فی مقتل الحسین (کتاب)\|لواعج الاشجان فی مقتل الحسین]] گوید: او پس از [[واقعه کربلا]] یک سال بیشتر زنده نماند و در این مدت هرگز زیر سایه‌بان نرفت<ref>سید محسن امین، لواعج الاشجان، ص۴۲۸.</ref>.<ref>[[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]]، ص ۷۹.</ref>		صاحب [[مقتل]] [[لواعج الاشجان فی مقتل الحسین (کتاب)\|لواعج الاشجان فی مقتل الحسین]] گوید: او پس از [[واقعه کربلا]] یک سال بیشتر زنده نماند و در این مدت هرگز زیر سایه‌بان نرفت<ref>سید محسن امین، لواعج الاشجان، ص۴۲۸.</ref>.<ref>[[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]]، ص ۷۹.</ref>

			== جستارهای وابسته ==
			{{جستارهای وابسته}}
			* [[قبیله کلب]] (قبیله)
			* [[امرءالقیس بن عدی کلبی]] (پدر)
			* [[هند دختر ربیع بن مسعود کلبی]] (مادر)
			* [[امام حسین علیه‌السلام]] (همسر)
			* [[سکینه دختر امام حسین]] (فرزند)
			* [[علی اصغر]] (فرزند)
			{{پایان جستارهای وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۶

2025-11-06T06:06:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۶
خط ۴:		خط ۴:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	او دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است. پدر و [[فرزندان]] او در [[زمان]] [[خلیفه دوم]] به [[دین اسلام]] گرویدند. امرؤ القیس، پس از [[مسلمان]] شدن، سه دختر خود را به [[امام علی]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱؛ انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۶؛ قندوزی، ینابیع الموده، ج۲، ص۳۸۷.</ref>.		رباب دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است. پدر و [[فرزندان]] او در [[زمان]] [[خلیفه دوم]] به [[دین اسلام]] گرویدند. امرؤ القیس، پس از [[مسلمان]] شدن، سه دختر خود را به [[امام علی]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱؛ انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۶؛ قندوزی، ینابیع الموده، ج۲، ص۳۸۷.</ref>.

	این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱.</ref>. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۰.</ref>. رباب که به همسری امام حسین {{ع}} درآمد در نزد آن حضرت جایگاهی بزرگ پیدا کرد. آن بزرگوار به رباب و سکینه دختر او، بسیار علاقه داشتند.		این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱.</ref>. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۰.</ref>. رباب که به همسری امام حسین {{ع}} درآمد در نزد آن حضرت جایگاهی بزرگ پیدا کرد. آن بزرگوار به رباب و سکینه دختر او، بسیار علاقه داشتند.
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	== رباب و حضور در کربلا ==		== رباب و حضور در کربلا ==
	رباب در [[سفر]] [[کربلا]] حضور داشت و همراه [[اسیران]] به [[شام]] رفت، سپس به [[مدینه]] بازگشت و مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد و مرثیه‌هایی هم در سوگ آن [[حضرت]] سرود. خواستگارانی از اشراف و بزرگان [[قریش]] را ردّ کرد و حاضر نشد با کسی [[ازدواج]] کند. در سوگ [[ابا عبد الله]] {{ع}} پیوسته گریان بود و زیر سایه نمی‌رفت، از فرط [[گریه]] و [[اندوه]] بر [[شهادت]] [[حسین]] {{ع}} یک سال بعد (در سال ۶۲ [[هجری]]) [[جان]] باخت<ref>ادب الطف، شبر، ج۱، ص۶۳؛ کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۷۹.</ref>. از جمله سروده‌های او در [[شهادت امام حسین]] {{ع}} ابیاتی است که اینگونه شروع می‌شود:		رباب در [[سفر]] [[کربلا]] حضور داشت و همراه [[اسیران]] به [[شام]] رفت، سپس به [[مدینه]] بازگشت و مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد و مرثیه‌هایی هم در سوگ آن حضرت سرود. خواستگارانی از اشراف و بزرگان [[قریش]] را ردّ کرد و حاضر نشد با کسی [[ازدواج]] کند. در سوگ ابا عبد الله {{ع}} پیوسته گریان بود و زیر سایه نمی‌رفت، از فرط [[گریه]] و [[اندوه]] بر [[شهادت]] [[حسین]] {{ع}} یک سال بعد (در سال ۶۲ هجری) [[جان]] باخت<ref>ادب الطف، شبر، ج۱، ص۶۳؛ کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۷۹.</ref>. از جمله سروده‌های او در [[شهادت امام حسین]] {{ع}} ابیاتی است که اینگونه شروع می‌شود:
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|''إنَّ الَّذي كانَ نورا يُستَضاءُ بِهِ''\|2=''بِكَربَلاءَ قَتيلٌ غَيرُ مَدفونِ''}}		{{ب\|''إنَّ الَّذي كانَ نورا يُستَضاءُ بِهِ''\|2=''بِكَربَلاءَ قَتيلٌ غَيرُ مَدفونِ''}}
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|'' لَعَمْرُكَ أَنَّنِي لَا حُبُّ دَاراً''\|2=''تَحِلُّ بِهَا سَكِينَةٍ وَ الرباب''}}		{{ب\|'' لَعَمْرُكَ أَنَّنِي لَا حُبُّ دَاراً''\|2=''تَحِلُّ بِهَا سَكِينَةٍ وَ الرباب''}}
	{{ب\|''احبهما وَ أُبَدِّلَ جَلَّ حَالِي''\|2=''وَ لَيْسَ لِلاَئمي ‌‌فيها عِتَابٍ''<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۴۹۹.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۹۷.</ref>.}}		{{ب\|''احبهما وَ أُبَدِّلَ جَلَّ حَالِي''\|2=''وَ لَيْسَ لِلاَئمي ‌‌فيها عِتَابٍ''<ref>اعیان الشیعه، ج۶، ص۴۹۹.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۹۷.</ref>.}}
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}

	== افشاگری و خطبه‌خوانی رباب در قیام حسینی ==		== افشاگری و خطبه‌خوانی رباب در قیام حسینی ==
	رباب در [[کربلا]] کودک شیرخواره‎اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. او در مجلس [[جشن]] [[یزید]] در شام چون سر [[بریده]] [[امام]] {{ع}} را دید سر را در آغوش گرفته بوسید و در ضمن اشعاری فرمود:		رباب در [[کربلا]] کودک شیرخواره‎اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. او در مجلس جشن [[یزید]] در شام چون سر [[بریده]] [[امام]] {{ع}} را دید سر را در آغوش گرفته بوسید و در ضمن اشعاری فرمود:

	[[آه]] حسینم! من هرگز حسین را که در برابر تیر و نیزه [[دشمنان]] قرار گرفت، فراموش نمی‌کنم. حسین را در کربلا [[فریب]] دادند، [[دعوت]] کردند و سپس با [[لب تشنه]] به شهادت رسانیدند. [[خداوند]] دشمنانش را در [[قیامت]] [[سیراب]] نگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۰.</ref>.		آه حسینم! من هرگز حسین را که در برابر تیر و نیزه [[دشمنان]] قرار گرفت، فراموش نمی‌کنم. حسین را در کربلا [[فریب]] دادند، [[دعوت]] کردند و سپس با [[لب تشنه]] به شهادت رسانیدند. [[خداوند]] دشمنانش را در [[قیامت]] سیراب نگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۰.</ref>.

	این اشعار که در آن مجلس بیان گردید، سندی شد که [[شهادت امام]] {{ع}} را به دست دشمنان [[اثبات]] می‌کرد و گرنه چه بسا [[دشمن]] در صدد آن بود که شهادت امام را مخفی داشته و چنان وانمود کند که در اثر [[بیماری]] از [[دنیا]] رفته است.		این اشعار که در آن مجلس بیان گردید، سندی شد که شهادت امام {{ع}} را به دست دشمنان [[اثبات]] می‌کرد و گرنه چه بسا [[دشمن]] در صدد آن بود که شهادت امام را مخفی داشته و چنان وانمود کند که در اثر [[بیماری]] از [[دنیا]] رفته است.

	این بانوی سعادت‌مند وقتی که در [[اربعین]]، کاروان به کربلا بازگشت، همراه آن به [[مدینه]] نرفت و مدت یک سال در کنار [[قبر امام حسین]] {{ع}} [[خیمه]] زد و به [[سوگواری]] پرداخت و گریست و [[عهد]] کرد که زیر [[آفتاب]] بنشیند و هرگز زیر سایه نرود، چون [[بدن امام حسین]] {{ع}} را زیر آفتاب [[کربلا]] دیده بود و [[سوگند]] یاد کرد که هرگز موهایش را شانه نزند<ref>خراسانی، منتخب التواریخ، ص۳۴۱.</ref>.		این بانوی سعادت‌مند وقتی که در [[اربعین]]، کاروان به کربلا بازگشت، همراه آن به [[مدینه]] نرفت و مدت یک سال در کنار [[قبر امام حسین]] {{ع}} [[خیمه]] زد و به [[سوگواری]] پرداخت و گریست و [[عهد]] کرد که زیر [[آفتاب]] بنشیند و هرگز زیر سایه نرود، چون بدن امام حسین {{ع}} را زیر آفتاب [[کربلا]] دیده بود و [[سوگند]] یاد کرد که هرگز موهایش را شانه نزند<ref>خراسانی، منتخب التواریخ، ص۳۴۱.</ref>.

	صاحب [[مقتل]] [[لواعج الاشجان فی مقتل الحسین (کتاب)\|لواعج الاشجان فی مقتل الحسین]] گوید: او پس از [[واقعه کربلا]] یک سال بیشتر زنده نماند و در این مدت هرگز زیر سایه‌بان نرفت<ref>سید محسن امین، لواعج الاشجان، ص۴۲۸.</ref>.<ref>[[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۷۹.</ref>		صاحب [[مقتل]] [[لواعج الاشجان فی مقتل الحسین (کتاب)\|لواعج الاشجان فی مقتل الحسین]] گوید: او پس از [[واقعه کربلا]] یک سال بیشتر زنده نماند و در این مدت هرگز زیر سایه‌بان نرفت<ref>سید محسن امین، لواعج الاشجان، ص۴۲۸.</ref>.<ref>[[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]]، ص ۷۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-11T07:42:28Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۲
خط ۸:		خط ۸:
	این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱.</ref>. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۰.</ref>. رباب که به همسری امام حسین {{ع}} درآمد در نزد آن حضرت جایگاهی بزرگ پیدا کرد. آن بزرگوار به رباب و سکینه دختر او، بسیار علاقه داشتند.		این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱.</ref>. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۰.</ref>. رباب که به همسری امام حسین {{ع}} درآمد در نزد آن حضرت جایگاهی بزرگ پیدا کرد. آن بزرگوار به رباب و سکینه دختر او، بسیار علاقه داشتند.

	رباب نیز جایگاه امام را به خوبی شناخته بود و [[امام]] را از [[جان]] و [[دل]] دوست داشت. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره [[یار]] و [[یاور]] و همراه امام بود. وی تمام [[رنج‌ها]] و [[دشواری‌ها]] را در مسیر [[مدینه]] تا [[مکه]] و از مکه تا کربلا عاشقانه پذیرفت و [[منزل]] به منزل در کنار امام راه پیمود. او نماد [[محبت]]، [[وفا]]، [[صفا]] و [[صداقت]] و به تمام معنا قدردان [[نعمت وجود امام]] بود و [[پیروی]] از آن حضرت را بر خود [[وظیفه]] می‌دانست. [[امام حسین]] در [[روز عاشورا]] او و دیگر [[زنان اهل بیت]] را به [[صبر]] و [[استقامت]] [[دعوت]] کرد<ref>الملهوف، ص۱۴۱.</ref>.<ref>[[محمد صادق مزینانی\|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)\|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۲۴۸-۲۵۱.</ref>		رباب نیز جایگاه امام را به خوبی شناخته بود و [[امام]] را از [[جان]] و [[دل]] دوست داشت. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. وی تمام [[رنج‌ها]] و [[دشواری‌ها]] را در مسیر [[مدینه]] تا [[مکه]] و از مکه تا کربلا عاشقانه پذیرفت و [[منزل]] به منزل در کنار امام راه پیمود. او نماد [[محبت]]، [[وفا]]، صفا و [[صداقت]] و به تمام معنا قدردان نعمت وجود امام بود و [[پیروی]] از آن حضرت را بر خود [[وظیفه]] می‌دانست. [[امام حسین]] در [[روز عاشورا]] او و دیگر زنان اهل بیت را به [[صبر]] و [[استقامت]] [[دعوت]] کرد<ref>الملهوف، ص۱۴۱.</ref>.<ref>[[محمد صادق مزینانی\|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)\|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۲۴۸-۲۵۱.</ref>

	== رباب و حضور در کربلا ==		== رباب و حضور در کربلا ==

Bahmani: /* پانویس */

2024-07-11T06:15:56Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۵
خط ۴۵:		خط ۴۵:

	[[رده:همسران امام حسین]]		[[رده:همسران امام حسین]]
			[[رده:بانوان عاشورایی]]

Bahmani در ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۸

2024-07-03T10:18:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''رباب''' دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است که پس از مسلمان شدن پدرش او را به [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد. این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. رباب در [[کربلا]] [[کودک]] شیرخواره‎‌اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. پس از بازگشت به [[مدینه]]، مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد.		'''رباب''' دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است که پس از مسلمان شدن پدرش او را به [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد. این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. رباب در [[کربلا]] کودک شیرخواره‎‌اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. پس از بازگشت به [[مدینه]]، مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	== افشاگری و خطبه‌خوانی رباب در قیام حسینی ==		== افشاگری و خطبه‌خوانی رباب در قیام حسینی ==
	رباب در [[کربلا]] [[کودک]] شیرخواره‎اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. او در مجلس [[جشن]] [[یزید]] در شام چون سر [[بریده]] [[امام]] {{ع}} را دید سر را در آغوش گرفته بوسید و در ضمن اشعاری فرمود:		رباب در [[کربلا]] کودک شیرخواره‎اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. او در مجلس [[جشن]] [[یزید]] در شام چون سر [[بریده]] [[امام]] {{ع}} را دید سر را در آغوش گرفته بوسید و در ضمن اشعاری فرمود:

	[[آه]] حسینم! من هرگز حسین را که در برابر تیر و نیزه [[دشمنان]] قرار گرفت، فراموش نمی‌کنم. حسین را در کربلا [[فریب]] دادند، [[دعوت]] کردند و سپس با [[لب تشنه]] به شهادت رسانیدند. [[خداوند]] دشمنانش را در [[قیامت]] [[سیراب]] نگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۰.</ref>.		[[آه]] حسینم! من هرگز حسین را که در برابر تیر و نیزه [[دشمنان]] قرار گرفت، فراموش نمی‌کنم. حسین را در کربلا [[فریب]] دادند، [[دعوت]] کردند و سپس با [[لب تشنه]] به شهادت رسانیدند. [[خداوند]] دشمنانش را در [[قیامت]] [[سیراب]] نگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۰.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:43:09Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

Wasity در ‏۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۲

2022-08-07T08:42:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''رباب''' دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است که پس از مسلمان شدن پدرش او را به [[امام حسین]]{{ع}} تزویج کرد. این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. رباب در [[کربلا]] [[کودک]] ~~شیرخواره‎اش~~ در میان دستان امام حسین{{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. پس از بازگشت به [[مدینه]]، مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]]{{ع}} [[عزاداری]] کرد.		'''رباب''' دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است که پس از مسلمان شدن پدرش او را به [[امام حسین]]{{ع}} تزویج کرد. این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. رباب در [[کربلا]] [[کودک]] شیرخواره‎‌اش در میان دستان امام حسین{{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. پس از بازگشت به [[مدینه]]، مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]]{{ع}} [[عزاداری]] کرد.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:10:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}

خط ۴۶:		خط ۴۵:

	[[رده:همسران امام حسین]]		[[رده:همسران امام حسین]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امام حسین \| عنوان مدخل = رباب \| مداخل مرتبط = [[رباب در تاریخ اسلامی]] - [[رباب در معارف و سیره حسینی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''رباب''' دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است که پس از مسلمان شدن پدرش او را به [[امام حسین]]{{ع}} تزویج کرد. این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. رباب در [[کربلا]] [[کودک]] شیرخواره‎‌اش در میان دستان امام حسین{{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. پس از بازگشت به [[مدینه]]، مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]]{{ع}} [[عزاداری]] کرد.		'''رباب''' دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است که پس از مسلمان شدن پدرش او را به [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد. این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره یار و [[یاور]] و همراه امام بود. رباب در [[کربلا]] [[کودک]] شیرخواره‎‌اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. پس از بازگشت به [[مدینه]]، مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	او دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است. پدر و [[فرزندان]] او در [[زمان]] [[خلیفه دوم]] به [[دین اسلام]] گرویدند. امرؤ القیس، پس از [[مسلمان]] شدن، سه دختر خود را به [[امام علی]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]]{{ع}} تزویج کرد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱؛ انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۶؛ قندوزی، ینابیع الموده، ج۲، ص۳۸۷.</ref>.		او دختر [[امرؤ القیس بن عدی]] است. پدر و [[فرزندان]] او در [[زمان]] [[خلیفه دوم]] به [[دین اسلام]] گرویدند. امرؤ القیس، پس از [[مسلمان]] شدن، سه دختر خود را به [[امام علی]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{ع}} تزویج کرد<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱؛ انساب الاشراف، ج۲، ص۴۱۶؛ قندوزی، ینابیع الموده، ج۲، ص۳۸۷.</ref>.

	این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱.</ref>. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۰.</ref>. رباب که به همسری امام حسین{{ع}} درآمد در نزد آن حضرت جایگاهی بزرگ پیدا کرد. آن بزرگوار به رباب و سکینه دختر او، بسیار علاقه داشتند.		این بانوی با [[فضیلت]] از نظر [[عقل]]، [[ادب]] و [[جمال]] سرآمد [[زنان]] عصر خود بود<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۱.</ref>. او مادر [[سکینه]] و [[عبدالله رضیع]] است<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۶، ص۱۴۰.</ref>. رباب که به همسری امام حسین {{ع}} درآمد در نزد آن حضرت جایگاهی بزرگ پیدا کرد. آن بزرگوار به رباب و سکینه دختر او، بسیار علاقه داشتند.

	رباب نیز جایگاه امام را به خوبی شناخته بود و [[امام]] را از [[جان]] و [[دل]] دوست داشت. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره [[یار]] و [[یاور]] و همراه امام بود. وی تمام [[رنج‌ها]] و [[دشواری‌ها]] را در مسیر [[مدینه]] تا [[مکه]] و از مکه تا کربلا عاشقانه پذیرفت و [[منزل]] به منزل در کنار امام راه پیمود. او نماد [[محبت]]، [[وفا]]، [[صفا]] و [[صداقت]] و به تمام معنا قدردان [[نعمت وجود امام]] بود و [[پیروی]] از آن حضرت را بر خود [[وظیفه]] می‌دانست. [[امام حسین]] در [[روز عاشورا]] او و دیگر [[زنان اهل بیت]] را به [[صبر]] و [[استقامت]] [[دعوت]] کرد<ref>الملهوف، ص۱۴۱.</ref>.<ref>[[محمد صادق مزینانی\|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)\|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۲۴۸-۲۵۱.</ref>		رباب نیز جایگاه امام را به خوبی شناخته بود و [[امام]] را از [[جان]] و [[دل]] دوست داشت. او در [[سفر]] [[کربلا]] همواره [[یار]] و [[یاور]] و همراه امام بود. وی تمام [[رنج‌ها]] و [[دشواری‌ها]] را در مسیر [[مدینه]] تا [[مکه]] و از مکه تا کربلا عاشقانه پذیرفت و [[منزل]] به منزل در کنار امام راه پیمود. او نماد [[محبت]]، [[وفا]]، [[صفا]] و [[صداقت]] و به تمام معنا قدردان [[نعمت وجود امام]] بود و [[پیروی]] از آن حضرت را بر خود [[وظیفه]] می‌دانست. [[امام حسین]] در [[روز عاشورا]] او و دیگر [[زنان اهل بیت]] را به [[صبر]] و [[استقامت]] [[دعوت]] کرد<ref>الملهوف، ص۱۴۱.</ref>.<ref>[[محمد صادق مزینانی\|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)\|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۲۴۸-۲۵۱.</ref>

	== رباب و حضور در کربلا ==		== رباب و حضور در کربلا ==
	رباب در [[سفر]] [[کربلا]] حضور داشت و همراه [[اسیران]] به [[شام]] رفت، سپس به [[مدینه]] بازگشت و مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]]{{ع}} [[عزاداری]] کرد و مرثیه‌هایی هم در سوگ آن [[حضرت]] سرود. خواستگارانی از اشراف و بزرگان [[قریش]] را ردّ کرد و حاضر نشد با کسی [[ازدواج]] کند. در سوگ [[ابا عبد الله]]{{ع}} پیوسته گریان بود و زیر سایه نمی‌رفت، از فرط [[گریه]] و [[اندوه]] بر [[شهادت]] [[حسین]]{{ع}} یک سال بعد (در سال ۶۲ [[هجری]]) [[جان]] باخت<ref>ادب الطف، شبر، ج۱، ص۶۳؛ کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۷۹.</ref>. از جمله سروده‌های او در [[شهادت امام حسین]]{{ع}} ابیاتی است که اینگونه شروع می‌شود:		رباب در [[سفر]] [[کربلا]] حضور داشت و همراه [[اسیران]] به [[شام]] رفت، سپس به [[مدینه]] بازگشت و مدّت یک سال برای [[سید الشهدا]] {{ع}} [[عزاداری]] کرد و مرثیه‌هایی هم در سوگ آن [[حضرت]] سرود. خواستگارانی از اشراف و بزرگان [[قریش]] را ردّ کرد و حاضر نشد با کسی [[ازدواج]] کند. در سوگ [[ابا عبد الله]] {{ع}} پیوسته گریان بود و زیر سایه نمی‌رفت، از فرط [[گریه]] و [[اندوه]] بر [[شهادت]] [[حسین]] {{ع}} یک سال بعد (در سال ۶۲ [[هجری]]) [[جان]] باخت<ref>ادب الطف، شبر، ج۱، ص۶۳؛ کامل، ابن اثیر، ج۲، ص۵۷۹.</ref>. از جمله سروده‌های او در [[شهادت امام حسین]] {{ع}} ابیاتی است که اینگونه شروع می‌شود:
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|''إنَّ الَّذي كانَ نورا يُستَضاءُ بِهِ''\|2=''بِكَربَلاءَ قَتيلٌ غَيرُ مَدفونِ''}}		{{ب\|''إنَّ الَّذي كانَ نورا يُستَضاءُ بِهِ''\|2=''بِكَربَلاءَ قَتيلٌ غَيرُ مَدفونِ''}}
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}

	[[حسین بن علی]]{{ع}} نیز به این [[همسر]] با [[فضیلت]] و [[ادب]] و دخترش سکینه و خانه‌ای که این دو را در بر گرفته باشد، [[محبّت]] داشت و می‌فرمود:		[[حسین بن علی]] {{ع}} نیز به این [[همسر]] با [[فضیلت]] و [[ادب]] و دخترش سکینه و خانه‌ای که این دو را در بر گرفته باشد، [[محبّت]] داشت و می‌فرمود:
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|'' لَعَمْرُكَ أَنَّنِي لَا حُبُّ دَاراً''\|2=''تَحِلُّ بِهَا سَكِينَةٍ وَ الرباب''}}		{{ب\|'' لَعَمْرُكَ أَنَّنِي لَا حُبُّ دَاراً''\|2=''تَحِلُّ بِهَا سَكِينَةٍ وَ الرباب''}}
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	== افشاگری و خطبه‌خوانی رباب در قیام حسینی ==		== افشاگری و خطبه‌خوانی رباب در قیام حسینی ==
	رباب در [[کربلا]] [[کودک]] شیرخواره‎اش در میان دستان امام حسین{{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. او در مجلس [[جشن]] [[یزید]] در شام چون سر [[بریده]] [[امام]]{{ع}} را دید سر را در آغوش گرفته بوسید و در ضمن اشعاری فرمود:		رباب در [[کربلا]] [[کودک]] شیرخواره‎اش در میان دستان امام حسین {{ع}} شربت [[شهادت]] نوشید و خود نیز به [[همراهی]] کاروان کربلا تا [[شام]] رفت. او در مجلس [[جشن]] [[یزید]] در شام چون سر [[بریده]] [[امام]] {{ع}} را دید سر را در آغوش گرفته بوسید و در ضمن اشعاری فرمود:

	[[آه]] حسینم! من هرگز حسین را که در برابر تیر و نیزه [[دشمنان]] قرار گرفت، فراموش نمی‌کنم. حسین را در کربلا [[فریب]] دادند، [[دعوت]] کردند و سپس با [[لب تشنه]] به شهادت رسانیدند. [[خداوند]] دشمنانش را در [[قیامت]] [[سیراب]] نگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۰.</ref>.		[[آه]] حسینم! من هرگز حسین را که در برابر تیر و نیزه [[دشمنان]] قرار گرفت، فراموش نمی‌کنم. حسین را در کربلا [[فریب]] دادند، [[دعوت]] کردند و سپس با [[لب تشنه]] به شهادت رسانیدند. [[خداوند]] دشمنانش را در [[قیامت]] [[سیراب]] نگرداند<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۰.</ref>.

	این اشعار که در آن مجلس بیان گردید، سندی شد که [[شهادت امام]]{{ع}} را به دست دشمنان [[اثبات]] می‌کرد و گرنه چه بسا [[دشمن]] در صدد آن بود که شهادت امام را مخفی داشته و چنان وانمود کند که در اثر [[بیماری]] از [[دنیا]] رفته است.		این اشعار که در آن مجلس بیان گردید، سندی شد که [[شهادت امام]] {{ع}} را به دست دشمنان [[اثبات]] می‌کرد و گرنه چه بسا [[دشمن]] در صدد آن بود که شهادت امام را مخفی داشته و چنان وانمود کند که در اثر [[بیماری]] از [[دنیا]] رفته است.

	این بانوی سعادت‌مند وقتی که در [[اربعین]]، کاروان به کربلا بازگشت، همراه آن به [[مدینه]] نرفت و مدت یک سال در کنار [[قبر امام حسین]]{{ع}} [[خیمه]] زد و به [[سوگواری]] پرداخت و گریست و [[عهد]] کرد که زیر [[آفتاب]] بنشیند و هرگز زیر سایه نرود، چون [[بدن امام حسین]]{{ع}} را زیر آفتاب [[کربلا]] دیده بود و [[سوگند]] یاد کرد که هرگز موهایش را شانه نزند<ref>خراسانی، منتخب التواریخ، ص۳۴۱.</ref>.		این بانوی سعادت‌مند وقتی که در [[اربعین]]، کاروان به کربلا بازگشت، همراه آن به [[مدینه]] نرفت و مدت یک سال در کنار [[قبر امام حسین]] {{ع}} [[خیمه]] زد و به [[سوگواری]] پرداخت و گریست و [[عهد]] کرد که زیر [[آفتاب]] بنشیند و هرگز زیر سایه نرود، چون [[بدن امام حسین]] {{ع}} را زیر آفتاب [[کربلا]] دیده بود و [[سوگند]] یاد کرد که هرگز موهایش را شانه نزند<ref>خراسانی، منتخب التواریخ، ص۳۴۱.</ref>.

	صاحب [[مقتل]] [[لواعج الاشجان فی مقتل الحسین (کتاب)\|لواعج الاشجان فی مقتل الحسین]] گوید: او پس از [[واقعه کربلا]] یک سال بیشتر زنده نماند و در این مدت هرگز زیر سایه‌بان نرفت<ref>سید محسن امین، لواعج الاشجان، ص۴۲۸.</ref>.<ref>[[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۷۹.</ref>		صاحب [[مقتل]] [[لواعج الاشجان فی مقتل الحسین (کتاب)\|لواعج الاشجان فی مقتل الحسین]] گوید: او پس از [[واقعه کربلا]] یک سال بیشتر زنده نماند و در این مدت هرگز زیر سایه‌بان نرفت<ref>سید محسن امین، لواعج الاشجان، ص۴۲۸.</ref>.<ref>[[زهرا فخر روحانی\|فخر روحانی، زهرا]]، [[نقش زنان در نهضت حسینی (مقاله)\|مقاله «نقش زنان در نهضت حسینی»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۹ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۹]] ص ۷۹.</ref>