ربوه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'جست و جوی' به 'جستجوی'

2022-10-08T05:20:30Z

جایگزینی متن - 'جست و جوی' به 'جستجوی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۰
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	==معنی لغوی ربوه==		==معنی لغوی ربوه==
	برخی از نویسندگان، واژه ربوه را چنین معنی نموده‌اند: «ربوه، به معنی تپه و بلندی است و در [[مجمع البیان]] و [[اقرب]] آمده: ربوه، به ضم و فتح و کسر اول، و رابیه به معنی [[زمین]] بلند است، نحو: {{متن قرآن\|كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ}}<ref>«و داستان (بخشش) کسانی که دارایی‌های خود را در ~~جست و جوی~~ خشنودی خداوند و برای استواری (نیّت خالصانه) خودشان می‌بخشند، همچون باغساری بر پشته‌واره‌ای است که بارانی تند- و اگر نه بارانی تند، بارانی نرمریز- بدان برسد و میوه‌هایش را دوچندان کند و خداوند به آن» سوره بقره، آیه ۲۶۵.</ref>.<ref>سید علی اکبر قرشی، مؤلف قاموس قرآن</ref>.		برخی از نویسندگان، واژه ربوه را چنین معنی نموده‌اند: «ربوه، به معنی تپه و بلندی است و در [[مجمع البیان]] و [[اقرب]] آمده: ربوه، به ضم و فتح و کسر اول، و رابیه به معنی [[زمین]] بلند است، نحو: {{متن قرآن\|كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ}}<ref>«و داستان (بخشش) کسانی که دارایی‌های خود را در جستجوی خشنودی خداوند و برای استواری (نیّت خالصانه) خودشان می‌بخشند، همچون باغساری بر پشته‌واره‌ای است که بارانی تند- و اگر نه بارانی تند، بارانی نرمریز- بدان برسد و میوه‌هایش را دوچندان کند و خداوند به آن» سوره بقره، آیه ۲۶۵.</ref>.<ref>سید علی اکبر قرشی، مؤلف قاموس قرآن</ref>.
	با توجه به معنی واژه ربوه و ترجمه ذیل آیه؛ [[خداوند]] [[عیسی]] و مادرش را، در سرزمین مرتفعی جای داده که دارای [[صفا]] و آب گوارا در آن جاری بوده است.		با توجه به معنی واژه ربوه و ترجمه ذیل آیه؛ [[خداوند]] [[عیسی]] و مادرش را، در سرزمین مرتفعی جای داده که دارای [[صفا]] و آب گوارا در آن جاری بوده است.
	اکنون پرسشی را که باید در این [[پژوهش]] پاسخ بدهیم، این است، که آن مکان - ربوه - کجاست؟<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۸۱.</ref>		اکنون پرسشی را که باید در این [[پژوهش]] پاسخ بدهیم، این است، که آن مکان - ربوه - کجاست؟<ref>[[محمد حسن عرب\|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)\|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۸۱.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

2022-09-21T20:00:43Z

جایگزینی متن - 'برخی از علما' به 'برخی از دانشمندان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۳۰
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	==ربوه کجا است؟==		==ربوه کجا است؟==
	برخی از ~~[[علما]]،~~ در [[تفسیر نمونه]] می‌نویسند: «... به هر حال این جمله اشاره سر بسته‌ای، به محل [[امن]] و [[امان]] و پر برکتی، که خا۔ اوفا، در [[اختیار]] این [[مادر]] و فرزند قرار داد، تا از [[شر]] [[دشمنان]] در امان باشند و با [[آسودگی خاطر]]، به [[وظایف]] خویش بپردازند؛ اما این که این محل، کدام نقطه بوده است: در میان [[مفسران]] [[گفتگو]] بسیار است.		برخی از دانشمندان، در [[تفسیر نمونه]] می‌نویسند: «... به هر حال این جمله اشاره سر بسته‌ای، به محل [[امن]] و [[امان]] و پر برکتی، که خا۔ اوفا، در [[اختیار]] این [[مادر]] و فرزند قرار داد، تا از [[شر]] [[دشمنان]] در امان باشند و با [[آسودگی خاطر]]، به [[وظایف]] خویش بپردازند؛ اما این که این محل، کدام نقطه بوده است: در میان [[مفسران]] [[گفتگو]] بسیار است.
	بعضی آن را [[ناصره]] از شهر‌های [[شامات]] - زادگاه [[حضرت مسیح]]- می‌دانند؛ چراکه به هنگام تولدش، گروهی از [[دشمنان]]، که خبر [[تولد]] او و [[آینده]] وی را اجمالاً دریافته بودند؛ در صدد نابودیش درآمدند؛ اما [[خدا]] او را در آن محل [[امن]] و [[امان]] و پرنعمتی [[حفظ]] کرد.		بعضی آن را [[ناصره]] از شهر‌های [[شامات]] - زادگاه [[حضرت مسیح]]- می‌دانند؛ چراکه به هنگام تولدش، گروهی از [[دشمنان]]، که خبر [[تولد]] او و [[آینده]] وی را اجمالاً دریافته بودند؛ در صدد نابودیش درآمدند؛ اما [[خدا]] او را در آن محل [[امن]] و [[امان]] و پرنعمتی [[حفظ]] کرد.
	بعضی دیگر آن را اشاره به [[سرزمین مصر]] می‌دانند،؛ چراکه [[حضرت عیسی]] و مادرش [[مریم]] مدتی از [[عمر]] خود را برای [[نجات]] از چنگال دشمنان به سرزمین مصر [[پناه]] بردند.		بعضی دیگر آن را اشاره به [[سرزمین مصر]] می‌دانند،؛ چراکه [[حضرت عیسی]] و مادرش [[مریم]] مدتی از [[عمر]] خود را برای [[نجات]] از چنگال دشمنان به سرزمین مصر [[پناه]] بردند.

Wasity: جایگزینی متن - 'برخی از علما و بزرگان' به 'برخی از دانشمندان'

2022-09-21T19:53:21Z

جایگزینی متن - 'برخی از علما و بزرگان' به 'برخی از دانشمندان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۳
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	این احتمال نیز وجود دارد؛ که جمله فوق، اشاره به محل [[تولد عیسی]]{{ع}}، در بیابان بیت المقدس باشد، جایی که [[خداوند]] آن را محل امنی، برای این [[مادر]] و فرزند قرار داد و آب گوارا در آن جاری ساخت و از درخت خشکیده خرما، به او روزی [[مرحمت]] کرد»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۲۵۲.</ref>.		این احتمال نیز وجود دارد؛ که جمله فوق، اشاره به محل [[تولد عیسی]]{{ع}}، در بیابان بیت المقدس باشد، جایی که [[خداوند]] آن را محل امنی، برای این [[مادر]] و فرزند قرار داد و آب گوارا در آن جاری ساخت و از درخت خشکیده خرما، به او روزی [[مرحمت]] کرد»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۲۵۲.</ref>.

	برخی از ~~[[علما]] و بزرگان،~~ زیر عنوان: «یک بحث روایتی، به نقل از [[تفسیر قمی]]، در [[روایت]] [[ابی الجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}}، ذیل جمله {{متن قرآن\|إِلَى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ}} گفته، که فرمود: مقصود از {{متن قرآن\|رَبْوَةٍ}}، [[شهر]] [[حیره]] و مقصود از {{متن قرآن\|ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ}} [[شهر کوفه]] است و در مجمع، ذیل همان [[آیه]]... نقل می‌کند، که گفته شده: حیره، [[کوفه]] و پیرامون آن است و مقصود از قرار [[مسجد کوفه]] و از معین، [[آب فرات]] است و گوینده مطلب را به امام باقر و صادق{{عم}} نسبت داده.		برخی از دانشمندان، زیر عنوان: «یک بحث روایتی، به نقل از [[تفسیر قمی]]، در [[روایت]] [[ابی الجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}}، ذیل جمله {{متن قرآن\|إِلَى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ}} گفته، که فرمود: مقصود از {{متن قرآن\|رَبْوَةٍ}}، [[شهر]] [[حیره]] و مقصود از {{متن قرآن\|ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ}} [[شهر کوفه]] است و در مجمع، ذیل همان [[آیه]]... نقل می‌کند، که گفته شده: حیره، [[کوفه]] و پیرامون آن است و مقصود از قرار [[مسجد کوفه]] و از معین، [[آب فرات]] است و گوینده مطلب را به امام باقر و صادق{{عم}} نسبت داده.
	اما [[علامه]]، (مؤلف) نظر خود را از در منثور، هم از [[ابن عساکر]] از [[ابی امامه]] از [[رسول خدا]]{{صل}} روایت آورده که فرمود: «[[ربوه]]، رمله است و [[روایات]] همه سهمی از [[ضعف]] دارند»<ref>ترجمه قرآن مجید، ج۳، ص۲۹، پاورقی.</ref>.		اما [[علامه]]، (مؤلف) نظر خود را از در منثور، هم از [[ابن عساکر]] از [[ابی امامه]] از [[رسول خدا]]{{صل}} روایت آورده که فرمود: «[[ربوه]]، رمله است و [[روایات]] همه سهمی از [[ضعف]] دارند»<ref>ترجمه قرآن مجید، ج۳، ص۲۹، پاورقی.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = ربوه | عنوان مدخل = ربوه | مداخل مرتبط = ربوه در قرآن - ربوه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای ربوه، در سوره مبارکه مؤمنون== {{متن قرآن|وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُ آيَةً وَآوَيْنَاهُمَا إِلَى...» ایجاد کرد

2022-09-21T14:35:38Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = ربوه | عنوان مدخل = ربوه | مداخل مرتبط = ربوه در قرآن - ربوه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==جغرافیای ربوه، در سوره مبارکه مؤمنون== {{متن قرآن|وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُ آيَةً وَآوَيْنَاهُمَا إِلَى...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = ربوه
| عنوان مدخل = [[ربوه]]
| مداخل مرتبط = [[ربوه در قرآن]] - [[ربوه در حدیث]]
| پرسش مرتبط =
}}

==جغرافیای [[ربوه]]، در [[سوره مبارکه مؤمنون]]==
{{متن قرآن|وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَأُمَّهُ آيَةً وَآوَيْنَاهُمَا إِلَى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ}}<ref>«و پسر مریم و مادرش را نشانه‌ای گرداندیم و آن دو را در پناه پشته‌ای هموار و دارای آبی روان جای دادیم» سوره مؤمنون، آیه ۵۰.</ref>.
در [[آیه]] مورد بحث، واژه {{متن قرآن|رَبْوَةٍ}} ذکر شده و در ترجمه، آن را [[سرزمین]] بلند تعبیر نموده‌اند از آنجا که ما، در این سلسله مقالات، به توصیف مکان‌هایی می‌پردازیم؛ که در [[آیات قرآن]]، نامی از آنها به میان آمده؛ در این مقوله به توضیح آن واژه می‌پردازیم.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۸۱.</ref>

==معنی لغوی ربوه==
برخی از نویسندگان، واژه ربوه را چنین معنی نموده‌اند: «ربوه، به معنی تپه و بلندی است و در [[مجمع البیان]] و [[اقرب]] آمده: ربوه، به ضم و فتح و کسر اول، و رابیه به معنی [[زمین]] بلند است، نحو: {{متن قرآن|كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ}}<ref>«و داستان (بخشش) کسانی که دارایی‌های خود را در جست و جوی خشنودی خداوند و برای استواری (نیّت خالصانه) خودشان می‌بخشند، همچون باغساری بر پشته‌واره‌ای است که بارانی تند- و اگر نه بارانی تند، بارانی نرمریز- بدان برسد و میوه‌هایش را دوچندان کند و خداوند به آن» سوره بقره، آیه ۲۶۵.</ref>.<ref>سید علی اکبر قرشی، مؤلف قاموس قرآن</ref>.
با توجه به معنی واژه ربوه و ترجمه ذیل آیه؛ [[خداوند]] [[عیسی]] و مادرش را، در سرزمین مرتفعی جای داده که دارای [[صفا]] و آب گوارا در آن جاری بوده است.
اکنون پرسشی را که باید در این [[پژوهش]] پاسخ بدهیم، این است، که آن مکان - ربوه - کجاست؟<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۸۱.</ref>

==ربوه کجا است؟==
برخی از [[علما]]، در [[تفسیر نمونه]] می‌نویسند: «... به هر حال این جمله اشاره سر بسته‌ای، به محل [[امن]] و [[امان]] و پر برکتی، که خا۔ اوفا، در [[اختیار]] این [[مادر]] و فرزند قرار داد، تا از [[شر]] [[دشمنان]] در امان باشند و با [[آسودگی خاطر]]، به [[وظایف]] خویش بپردازند؛ اما این که این محل، کدام نقطه بوده است: در میان [[مفسران]] [[گفتگو]] بسیار است.
بعضی آن را [[ناصره]] از شهر‌های [[شامات]] - زادگاه [[حضرت مسیح]]- می‌دانند؛ چراکه به هنگام تولدش، گروهی از [[دشمنان]]، که خبر [[تولد]] او و [[آینده]] وی را اجمالاً دریافته بودند؛ در صدد نابودیش درآمدند؛ اما [[خدا]] او را در آن محل [[امن]] و [[امان]] و پرنعمتی [[حفظ]] کرد.
بعضی دیگر آن را اشاره به [[سرزمین مصر]] می‌دانند،؛ چراکه [[حضرت عیسی]] و مادرش [[مریم]] مدتی از [[عمر]] خود را برای [[نجات]] از چنگال دشمنان به سرزمین مصر [[پناه]] بردند.

بعضی دیگر، آن را [[سرزمین]] [[دمشق]] و بعضی [[رمله]] - یکی از شهرهای شمال شرقی [[بیت المقدس]] - [[تفسیر]] کرده‌اند؛ چراکه [[مسیح]] و مادرش در هر یک از مناطق، قسمتی از عمر خود را گذراندند.
این احتمال نیز وجود دارد؛ که جمله فوق، اشاره به محل [[تولد عیسی]]{{ع}}، در بیابان بیت المقدس باشد، جایی که [[خداوند]] آن را محل امنی، برای این [[مادر]] و فرزند قرار داد و آب گوارا در آن جاری ساخت و از درخت خشکیده خرما، به او روزی [[مرحمت]] کرد»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۲۵۲.</ref>.

برخی از [[علما]] و بزرگان، زیر عنوان: «یک بحث روایتی، به نقل از [[تفسیر قمی]]، در [[روایت]] [[ابی الجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}}، ذیل جمله {{متن قرآن|إِلَى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ}} گفته، که فرمود: مقصود از {{متن قرآن|رَبْوَةٍ}}، [[شهر]] [[حیره]] و مقصود از {{متن قرآن|ذَاتِ قَرَارٍ وَمَعِينٍ}} [[شهر کوفه]] است و در مجمع، ذیل همان [[آیه]]... نقل می‌کند، که گفته شده: حیره، [[کوفه]] و پیرامون آن است و مقصود از قرار [[مسجد کوفه]] و از معین، [[آب فرات]] است و گوینده مطلب را به امام باقر و صادق{{عم}} نسبت داده.
اما [[علامه]]، (مؤلف) نظر خود را از در منثور، هم از [[ابن عساکر]] از [[ابی امامه]] از [[رسول خدا]]{{صل}} روایت آورده که فرمود: «[[ربوه]]، رمله است و [[روایات]] همه سهمی از [[ضعف]] دارند»<ref>ترجمه قرآن مجید، ج۳، ص۲۹، پاورقی.</ref>.

برخی از نویسندگان<ref>زین العابدین رهنما، ترجمه قرآن مجید؛ محمدحسین طباطبایی، تفسیر المیزان، ترجمه سید محمدباقر موسوی همدانی، ج۲۹، ص۴.</ref>، در مورد واژه {{متن قرآن|رَبْوَةٍ}} می‌نویسند: در این که مراد از [[ربوه]] کجاست، [[اختلاف]] کردند؛ بعضی گفتند [[بیت المقدس]] است، جماعتی گفتند [[غوطه]] [[دمشق]] است و یا ابله.
پراکندگی [[تفسیر]] در مورد ربوه آن قدر فراوان است که نمی‌توان جز با [[شک و تردید]] یکی از چند نقطه‌ای را که [[مفسرین]] نشان داده‌اند پذیرفت.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۸۲.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010435.jpg|22px]] [[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|'''دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مکان‌ها در قرآن]]