روی‌گردانی از دعا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T07:16:52Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:49:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:18:25Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:09:40Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۳۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[روی‌گردانی از دعا در قرآن]] - [[روی‌گردانی از دعا در حدیث]] - [[روی‌گردانی از دعا در نهج البلاغه]] - [[روی‌گردانی از دعا در معارف دعا و زیارات]] - [[روی‌گردانی از دعا در کلام اسلامی]] - [[روی‌گردانی از دعا در اخلاق اسلامی]]\| پرسش مرتبط = روی‌گردانی از دعا (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[روی‌گردانی از دعا در قرآن]] - [[روی‌گردانی از دعا در حدیث]] - [[روی‌گردانی از دعا در نهج البلاغه]] - [[روی‌گردانی از دعا در معارف دعا و زیارات]] - [[روی‌گردانی از دعا در کلام اسلامی]] - [[روی‌گردانی از دعا در اخلاق اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[روی‌گردانی از دعا (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: جایگزینی متن - 'عالم طبیعت' به 'عالم طبیعت'

2022-05-12T18:36:25Z

جایگزینی متن - 'عالم طبیعت' به 'عالم طبیعت'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۶
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	===۴. بریدن از [[خداوند]] و پیوستن به دیگران===		===۴. بریدن از [[خداوند]] و پیوستن به دیگران===
	*این ضرر ترک [[دعا]] نیز، در شمار [[گناهان کبیره]] قرار دارد.		*این ضرر ترک [[دعا]] نیز، در شمار [[گناهان کبیره]] قرار دارد.
	*توضیح آنکه در مبحث فواید [[دعا]]، اشاره کردیم که [[بهترین]] حالت روحی برای [[انسان]]، آن است که یک‌سر از خلایق و ~~عالم~~ [[طبیعت]] بریده متوجّه [[حضرت حق]] شود. نیز گفتیم که رسیدن به این حالت، سخت دشوار بوده به طی کردن منازل بسیار [[نیازمند]] است؛ منازلی که گذشتن از یکی و وارد شدن به دیگری، تنها با [[فضل]] و [[رحمت]] خاصّ [[الهی]] ممکن است و بس.		*توضیح آنکه در مبحث فواید [[دعا]]، اشاره کردیم که [[بهترین]] حالت روحی برای [[انسان]]، آن است که یک‌سر از خلایق و [[عالم طبیعت]] بریده متوجّه [[حضرت حق]] شود. نیز گفتیم که رسیدن به این حالت، سخت دشوار بوده به طی کردن منازل بسیار [[نیازمند]] است؛ منازلی که گذشتن از یکی و وارد شدن به دیگری، تنها با [[فضل]] و [[رحمت]] خاصّ [[الهی]] ممکن است و بس.
	*اکنون اضافه می‌کنیم که بدترین حالات [[انسان]] نیز، بریدن از [[خدا]] و پیوستن به [[مردم]] و عالم طبیعی است. مراد از این حالت، فراموش کردن [[خداوند]] و توجّه یافتن به دیگران در حوایج روزانه و تکیه کردن به آنان است. چه [[دنیا]]، مهلکه‌ها و مشکلات آن، [[آدمی]] را مجبور می‌سازد که خود را به چیزی جز از خود متّکی نماید؛ حال اگر این حالت- که آن را [[توکّل]] می‌خوانند - به کسی جز از [[حضرت حق]] افتد، و [[انسان]] به دیگران و یا حتّی [[عقل]] و [[قدرت]] خود متکی شود، [[زندگی]] او سراسر ظلمانی و وحشت‌زا خواهد بود، از این‌رو هر دم به ظلمتی و در نتیجه وحشتی [[جدید]] [[مبتلا]] خواهد شد: {{متن قرآن\|أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«یا چون تاریکی‌هایی است در دریایی ژرف که موجی فرا موجی، فراز آن ابری آن را فرو می‌پوشد، تاریکی‌هایی است پشت بر پشت که اگر کسی دست خویش را بر آورد دشوار آن را ببیند، و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.		*اکنون اضافه می‌کنیم که بدترین حالات [[انسان]] نیز، بریدن از [[خدا]] و پیوستن به [[مردم]] و عالم طبیعی است. مراد از این حالت، فراموش کردن [[خداوند]] و توجّه یافتن به دیگران در حوایج روزانه و تکیه کردن به آنان است. چه [[دنیا]]، مهلکه‌ها و مشکلات آن، [[آدمی]] را مجبور می‌سازد که خود را به چیزی جز از خود متّکی نماید؛ حال اگر این حالت- که آن را [[توکّل]] می‌خوانند - به کسی جز از [[حضرت حق]] افتد، و [[انسان]] به دیگران و یا حتّی [[عقل]] و [[قدرت]] خود متکی شود، [[زندگی]] او سراسر ظلمانی و وحشت‌زا خواهد بود، از این‌رو هر دم به ظلمتی و در نتیجه وحشتی [[جدید]] [[مبتلا]] خواهد شد: {{متن قرآن\|أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«یا چون تاریکی‌هایی است در دریایی ژرف که موجی فرا موجی، فراز آن ابری آن را فرو می‌پوشد، تاریکی‌هایی است پشت بر پشت که اگر کسی دست خویش را بر آورد دشوار آن را ببیند، و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.
	*[[خداوند]] این حالت را به خانه عنکبوت که بسیار سُست و واهی است، [[تشبیه]] فرموده؛ بدون تردید این [[تشبیه]] در شمار [[نیکوترین]] تشبیهات قرار دارد و به خوبی حالت روحی پیوستگان به غیر [[حضرت حق]] را نشان می‌دهد: {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتًا وَإِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ}}<ref>«داستان کسانی که به جای خداوند سرورانی (به پرستش) گزیدند مانند آن عنکبوت است که خانه‌ای بنا کرد و اگر می‌دانستند بی‌گمان سست‌ترین خانه‌ها خانه عنکبوت است» سوره عنکبوت، آیه ۴۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۵۹.</ref>.		*[[خداوند]] این حالت را به خانه عنکبوت که بسیار سُست و واهی است، [[تشبیه]] فرموده؛ بدون تردید این [[تشبیه]] در شمار [[نیکوترین]] تشبیهات قرار دارد و به خوبی حالت روحی پیوستگان به غیر [[حضرت حق]] را نشان می‌دهد: {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتًا وَإِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ}}<ref>«داستان کسانی که به جای خداوند سرورانی (به پرستش) گزیدند مانند آن عنکبوت است که خانه‌ای بنا کرد و اگر می‌دانستند بی‌گمان سست‌ترین خانه‌ها خانه عنکبوت است» سوره عنکبوت، آیه ۴۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۵۹.</ref>.
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	:{{متن قرآن\|وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا}}<ref>«و به جان (آدمی) و آنکه آن را بهنجار داشت پس به او نافرمانی و پرهیزگاری را الهام کرد» سوره شمس، آیه ۷-۸.</ref>؛		:{{متن قرآن\|وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا}}<ref>«و به جان (آدمی) و آنکه آن را بهنجار داشت پس به او نافرمانی و پرهیزگاری را الهام کرد» سوره شمس، آیه ۷-۸.</ref>؛
	:*{{متن قرآن\|إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي}}<ref>«که نفس به بدی بسیار فرمان می‌دهد مگر پروردگارم بخشایش آورد» سوره یوسف، آیه ۵۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۱.</ref>.		:*{{متن قرآن\|إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي}}<ref>«که نفس به بدی بسیار فرمان می‌دهد مگر پروردگارم بخشایش آورد» سوره یوسف، آیه ۵۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۱.</ref>.
	*گذشته از این [[جهاد]]، [[انسان]] را جهادی دیگر در ~~عالم~~ [[طبیعت]] - یعنی خارج از [[جان]] خود ۔ هست، که آن نیز در شمار [[جهاد اکبر]] قرار دارد. این [[جهاد]]، کشمکشی است که میان جذب [[الهی]] و جذب طاغوتی قرار دارد، تا هریک [[انسان]] را به سوی خودکشیده در شمار لشگریان خود قرار دهد. [[خداوند]] در این میان دست در کار برده تا [[آدمی]] را در شمار [[اولیاء]] خود قرار دهد، و [[طاغوت]] نیز به همین‌گونه، تا [[آدمی]] را در صف ظلمانیان نهد: {{متن قرآن\|اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«خداوند سرور مؤمنان است که آنان را به سوی روشنایی از تیرگی‌ها بیرون می‌برد اما سروران کافران، طاغوت‌هایند که آنها را از روشنایی به سوی تیرگی‌ها بیرون می‌کشانند؛ آنان دمساز آتشند، آنها در آن جاودانند» سوره بقره، آیه ۲۵۷.</ref>.		*گذشته از این [[جهاد]]، [[انسان]] را جهادی دیگر در [[عالم طبیعت]] - یعنی خارج از [[جان]] خود ۔ هست، که آن نیز در شمار [[جهاد اکبر]] قرار دارد. این [[جهاد]]، کشمکشی است که میان جذب [[الهی]] و جذب طاغوتی قرار دارد، تا هریک [[انسان]] را به سوی خودکشیده در شمار لشگریان خود قرار دهد. [[خداوند]] در این میان دست در کار برده تا [[آدمی]] را در شمار [[اولیاء]] خود قرار دهد، و [[طاغوت]] نیز به همین‌گونه، تا [[آدمی]] را در صف ظلمانیان نهد: {{متن قرآن\|اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ}}<ref>«خداوند سرور مؤمنان است که آنان را به سوی روشنایی از تیرگی‌ها بیرون می‌برد اما سروران کافران، طاغوت‌هایند که آنها را از روشنایی به سوی تیرگی‌ها بیرون می‌کشانند؛ آنان دمساز آتشند، آنها در آن جاودانند» سوره بقره، آیه ۲۵۷.</ref>.
	*در این میدان‌ها، [[انسان]] به خودی خود نمی‌تواند بر [[دشمن]] [[غلبه]] یابد؛ نه بر [[دشمن]] داخلی و نه بردشمن خارجی: {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَكَى مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش خداوند و بخشایش وی بر شما نبود هرگز هیچ یک از شما پاک نمی‌ماند اما خداوند هر که را بخواهد پاک می‌دارد و خداوند شنوایی داناست» سوره نور، آیه ۲۱.</ref>.		*در این میدان‌ها، [[انسان]] به خودی خود نمی‌تواند بر [[دشمن]] [[غلبه]] یابد؛ نه بر [[دشمن]] داخلی و نه بردشمن خارجی: {{متن قرآن\|وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ مَا زَكَى مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَدًا وَلَكِنَّ اللَّهَ يُزَكِّي مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ}}<ref>«و اگر بخشش خداوند و بخشایش وی بر شما نبود هرگز هیچ یک از شما پاک نمی‌ماند اما خداوند هر که را بخواهد پاک می‌دارد و خداوند شنوایی داناست» سوره نور، آیه ۲۱.</ref>.
	*اکنون، روشن است که [[آدمی]] در این دو میدان، به [[رحمت]] و عطوفت [[الهی]] [[نیازمند]] است؛ رحمتی که تنها با ارتباط محکم میان [[بنده]] ومولی پدید می‌آید، و [[انسان]] را [[قوّت]] می‌بخشد تا در این کارزارها پیروز و سربلند از میدان به درآید.		*اکنون، روشن است که [[آدمی]] در این دو میدان، به [[رحمت]] و عطوفت [[الهی]] [[نیازمند]] است؛ رحمتی که تنها با ارتباط محکم میان [[بنده]] ومولی پدید می‌آید، و [[انسان]] را [[قوّت]] می‌بخشد تا در این کارزارها پیروز و سربلند از میدان به درآید.

Wasity: جایگزینی متن - 'آیه شریف' به 'آیه شریف'

2022-03-10T12:05:43Z

جایگزینی متن - 'آیه شریف' به 'آیه شریف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۵
خط ۱۲۶:		خط ۱۲۶:
	:*{{متن قرآن\|كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ}}<ref>«آنان را که به آیات ما کفر ورزیدند به زودی در آتشی (دردناک) می‌افکنیم؛ هرگاه که پوست تنشان بریان گردد بر آنان پوست‌هایی تازه جایگزین می‌گردانیم تا عذاب را بچشند؛ بی‌گمان خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۵۶.</ref>؛		:*{{متن قرآن\|كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ}}<ref>«آنان را که به آیات ما کفر ورزیدند به زودی در آتشی (دردناک) می‌افکنیم؛ هرگاه که پوست تنشان بریان گردد بر آنان پوست‌هایی تازه جایگزین می‌گردانیم تا عذاب را بچشند؛ بی‌گمان خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۵۶.</ref>؛
	:*{{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّيَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ}}<ref>«و از آیات او این است که بادها را مژده‌آور (باران) می‌فرستد و (چنین می‌کند) تا از بخشایش خود به شما بچشاند» سوره روم، آیه ۴۶.</ref>.		:*{{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّيَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ}}<ref>«و از آیات او این است که بادها را مژده‌آور (باران) می‌فرستد و (چنین می‌کند) تا از بخشایش خود به شما بچشاند» سوره روم، آیه ۴۶.</ref>.
	*می‌بینیم که در این دو [[آیه~~]] [[~~شریف]]، منظور از ذوق / چشیدن، [[درک]] [[سختی]] و یا لذّت می‌باشد. شاید استعمال بی‌شمار آن در [[درک]] عذاب‌های جهنّمی، اشاره به این مطلب باشد که این عذاب‌ها هم جسم و هم [[روح]] [[دوزخیان]] را در بر خواهد گرفت، و به رنج‌های خود [[مبتلا]] خواهد ساخت: {{متن قرآن\|كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ}}<ref>«چنین نیست؛ بی‌گمان در آن خرد کننده، فرو افکنده می‌شود و تو چه دانی که آن خردکننده چیست؟ آتش برافروخته خداوند است که به دل‌ها راه می‌یابد» سوره همزه، آیه ۴-۷.</ref>		*می‌بینیم که در این دو [[آیه شریف]]، منظور از ذوق / چشیدن، [[درک]] [[سختی]] و یا لذّت می‌باشد. شاید استعمال بی‌شمار آن در [[درک]] عذاب‌های جهنّمی، اشاره به این مطلب باشد که این عذاب‌ها هم جسم و هم [[روح]] [[دوزخیان]] را در بر خواهد گرفت، و به رنج‌های خود [[مبتلا]] خواهد ساخت: {{متن قرآن\|كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ}}<ref>«چنین نیست؛ بی‌گمان در آن خرد کننده، فرو افکنده می‌شود و تو چه دانی که آن خردکننده چیست؟ آتش برافروخته خداوند است که به دل‌ها راه می‌یابد» سوره همزه، آیه ۴-۷.</ref>
	*این عذاب‌ها، همان‌گونه که به خاطر شدّت سوزندگیش استخوان‌ها را [[خرد]] می‌کند، بر [[روح]] [[انسان]] نیز مسلّط می‌شود؛ از این‌رو [[انسان]] در جهنّم فقط عذاب‌های روحی و جسمی را در می‌یابد: {{متن قرآن\|الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى}}<ref>«همان که در بزرگ‌ترین آتش درمی‌آید سپس نه در آن می‌میرد و نه زنده می‌ماند» سوره اعلی، آیه ۱۲-۱۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۶.</ref>.		*این عذاب‌ها، همان‌گونه که به خاطر شدّت سوزندگیش استخوان‌ها را [[خرد]] می‌کند، بر [[روح]] [[انسان]] نیز مسلّط می‌شود؛ از این‌رو [[انسان]] در جهنّم فقط عذاب‌های روحی و جسمی را در می‌یابد: {{متن قرآن\|الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى}}<ref>«همان که در بزرگ‌ترین آتش درمی‌آید سپس نه در آن می‌میرد و نه زنده می‌ماند» سوره اعلی، آیه ۱۲-۱۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۶.</ref>.
	*[[قرآن کریم]] از روش‌های بیانی دیگری نیز برای اشاره به شیرینی [[دعا]] و [[نیایش]] استفاده می‌کند، تا نشان دهد که تنها اهل دلند که این شیرینی را دریافته از آن لذّت می‌برند، امّا دیگران هرگز نمی‌توانند آن را [[درک]] کنند: {{متن قرآن\|تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«از بسترها پهلو تهی می‌کنند (و برای نماز برمی‌خیزند) در حالی که پروردگارشان را به بیم و امید می‌خوانند و از آنچه به آنان روزی کرده‌ایم می‌بخشند پس هیچ کس نمی‌داند چه روشنی چشمی برای آنان به پاداش کارهایی که می‌کردند نهفته‌اند» سوره سجده، آیه ۱۶-۱۷.</ref>.		*[[قرآن کریم]] از روش‌های بیانی دیگری نیز برای اشاره به شیرینی [[دعا]] و [[نیایش]] استفاده می‌کند، تا نشان دهد که تنها اهل دلند که این شیرینی را دریافته از آن لذّت می‌برند، امّا دیگران هرگز نمی‌توانند آن را [[درک]] کنند: {{متن قرآن\|تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«از بسترها پهلو تهی می‌کنند (و برای نماز برمی‌خیزند) در حالی که پروردگارشان را به بیم و امید می‌خوانند و از آنچه به آنان روزی کرده‌ایم می‌بخشند پس هیچ کس نمی‌داند چه روشنی چشمی برای آنان به پاداش کارهایی که می‌کردند نهفته‌اند» سوره سجده، آیه ۱۶-۱۷.</ref>.

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}}

2021-12-25T15:18:43Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}} <div style= +{{ولایت}} <div style=)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۱: خط ۱:

{{ولایت}}
{{ولایت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T18:59:25Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۲۹
خط ۱۴۱:		خط ۱۴۱:
	*این عهدی است که [[خداوند متعال]] خود بر خویشتن گرفته است، از این‌رو پیامبرانش را به سوی دشمانش می‌فرستد، امّا به آنان سفارش می‌کند که با [[رحمت]] و [[رأفت]] با آنان برخورد کنند، تا [[فطرت]] آنان به [[نور]] [[رحمت الهی]] روشن شده به مسیر انسانیّت بازگردند: {{متن قرآن\|اذْهَبَا إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّنًا لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَى}}<ref>«به سوی فرعون بروید که او سرکشی کرده است و با او به نرمی سخن گویید باشد که او پند گیرد یا بهراسد» سوره طه، آیه ۴۳-۴۴.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۷۰.</ref>.		*این عهدی است که [[خداوند متعال]] خود بر خویشتن گرفته است، از این‌رو پیامبرانش را به سوی دشمانش می‌فرستد، امّا به آنان سفارش می‌کند که با [[رحمت]] و [[رأفت]] با آنان برخورد کنند، تا [[فطرت]] آنان به [[نور]] [[رحمت الهی]] روشن شده به مسیر انسانیّت بازگردند: {{متن قرآن\|اذْهَبَا إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّنًا لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَى}}<ref>«به سوی فرعون بروید که او سرکشی کرده است و با او به نرمی سخن گویید باشد که او پند گیرد یا بهراسد» سوره طه، آیه ۴۳-۴۴.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۷۰.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T17:03:05Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۳۳
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T15:01:48Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۳۱
خط ۱۴۲:		خط ۱۴۲:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۵
خط ۱۲۶:		خط ۱۲۶:
	:*{{متن قرآن\|كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ}}<ref>«آنان را که به آیات ما کفر ورزیدند به زودی در آتشی (دردناک) می‌افکنیم؛ هرگاه که پوست تنشان بریان گردد بر آنان پوست‌هایی تازه جایگزین می‌گردانیم تا عذاب را بچشند؛ بی‌گمان خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۵۶.</ref>؛		:*{{متن قرآن\|كُلَّمَا نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْنَاهُمْ جُلُودًا غَيْرَهَا لِيَذُوقُوا الْعَذَابَ}}<ref>«آنان را که به آیات ما کفر ورزیدند به زودی در آتشی (دردناک) می‌افکنیم؛ هرگاه که پوست تنشان بریان گردد بر آنان پوست‌هایی تازه جایگزین می‌گردانیم تا عذاب را بچشند؛ بی‌گمان خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۵۶.</ref>؛
	:*{{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّيَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ}}<ref>«و از آیات او این است که بادها را مژده‌آور (باران) می‌فرستد و (چنین می‌کند) تا از بخشایش خود به شما بچشاند» سوره روم، آیه ۴۶.</ref>.		:*{{متن قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّيَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ}}<ref>«و از آیات او این است که بادها را مژده‌آور (باران) می‌فرستد و (چنین می‌کند) تا از بخشایش خود به شما بچشاند» سوره روم، آیه ۴۶.</ref>.
	*می‌بینیم که در این دو [[آیه~~]] [[~~شریف]]، منظور از ذوق / چشیدن، [[درک]] [[سختی]] و یا لذّت می‌باشد. شاید استعمال بی‌شمار آن در [[درک]] عذاب‌های جهنّمی، اشاره به این مطلب باشد که این عذاب‌ها هم جسم و هم [[روح]] [[دوزخیان]] را در بر خواهد گرفت، و به رنج‌های خود [[مبتلا]] خواهد ساخت: {{متن قرآن\|كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ}}<ref>«چنین نیست؛ بی‌گمان در آن خرد کننده، فرو افکنده می‌شود و تو چه دانی که آن خردکننده چیست؟ آتش برافروخته خداوند است که به دل‌ها راه می‌یابد» سوره همزه، آیه ۴-۷.</ref>		*می‌بینیم که در این دو [[آیه شریف]]، منظور از ذوق / چشیدن، [[درک]] [[سختی]] و یا لذّت می‌باشد. شاید استعمال بی‌شمار آن در [[درک]] عذاب‌های جهنّمی، اشاره به این مطلب باشد که این عذاب‌ها هم جسم و هم [[روح]] [[دوزخیان]] را در بر خواهد گرفت، و به رنج‌های خود [[مبتلا]] خواهد ساخت: {{متن قرآن\|كَلَّا لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحُطَمَةُ نَارُ اللَّهِ الْمُوقَدَةُ الَّتِي تَطَّلِعُ عَلَى الْأَفْئِدَةِ}}<ref>«چنین نیست؛ بی‌گمان در آن خرد کننده، فرو افکنده می‌شود و تو چه دانی که آن خردکننده چیست؟ آتش برافروخته خداوند است که به دل‌ها راه می‌یابد» سوره همزه، آیه ۴-۷.</ref>
	*این عذاب‌ها، همان‌گونه که به خاطر شدّت سوزندگیش استخوان‌ها را [[خرد]] می‌کند، بر [[روح]] [[انسان]] نیز مسلّط می‌شود؛ از این‌رو [[انسان]] در جهنّم فقط عذاب‌های روحی و جسمی را در می‌یابد: {{متن قرآن\|الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى}}<ref>«همان که در بزرگ‌ترین آتش درمی‌آید سپس نه در آن می‌میرد و نه زنده می‌ماند» سوره اعلی، آیه ۱۲-۱۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۶.</ref>.		*این عذاب‌ها، همان‌گونه که به خاطر شدّت سوزندگیش استخوان‌ها را [[خرد]] می‌کند، بر [[روح]] [[انسان]] نیز مسلّط می‌شود؛ از این‌رو [[انسان]] در جهنّم فقط عذاب‌های روحی و جسمی را در می‌یابد: {{متن قرآن\|الَّذِي يَصْلَى النَّارَ الْكُبْرَى ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى}}<ref>«همان که در بزرگ‌ترین آتش درمی‌آید سپس نه در آن می‌میرد و نه زنده می‌ماند» سوره اعلی، آیه ۱۲-۱۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۶.</ref>.
	*[[قرآن کریم]] از روش‌های بیانی دیگری نیز برای اشاره به شیرینی [[دعا]] و [[نیایش]] استفاده می‌کند، تا نشان دهد که تنها اهل دلند که این شیرینی را دریافته از آن لذّت می‌برند، امّا دیگران هرگز نمی‌توانند آن را [[درک]] کنند: {{متن قرآن\|تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«از بسترها پهلو تهی می‌کنند (و برای نماز برمی‌خیزند) در حالی که پروردگارشان را به بیم و امید می‌خوانند و از آنچه به آنان روزی کرده‌ایم می‌بخشند پس هیچ کس نمی‌داند چه روشنی چشمی برای آنان به پاداش کارهایی که می‌کردند نهفته‌اند» سوره سجده، آیه ۱۶-۱۷.</ref>.		*[[قرآن کریم]] از روش‌های بیانی دیگری نیز برای اشاره به شیرینی [[دعا]] و [[نیایش]] استفاده می‌کند، تا نشان دهد که تنها اهل دلند که این شیرینی را دریافته از آن لذّت می‌برند، امّا دیگران هرگز نمی‌توانند آن را [[درک]] کنند: {{متن قرآن\|تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}}<ref>«از بسترها پهلو تهی می‌کنند (و برای نماز برمی‌خیزند) در حالی که پروردگارشان را به بیم و امید می‌خوانند و از آنچه به آنان روزی کرده‌ایم می‌بخشند پس هیچ کس نمی‌داند چه روشنی چشمی برای آنان به پاداش کارهایی که می‌کردند نهفته‌اند» سوره سجده، آیه ۱۶-۱۷.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۱:		خط ۱:

	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	* آری! به همین [[دلیل]] است که در روزگار ما کسی اهل [[دعا]] نیست، و اینان در میان [[مردم]] یافت نمی‌شوند.		* آری! به همین [[دلیل]] است که در روزگار ما کسی اهل [[دعا]] نیست، و اینان در میان [[مردم]] یافت نمی‌شوند.
	* اندکی از [[مردم]] تنها در [[شب‌های قدر]] به [[استغفار]] و [[دعا]] می‌پردازند، تا آرزوهای فروخفته دنیاییشان را به دست آورند؛ با این حال [[نیایش]] اینان بیشتر به تمسخر شبیه است تا به [[نیایش]] واقعی!، چه برای همین لحظات کوتاه [[دعا]] نیز بر او - جلَّ وعلا - منّت می‌نهند، به‌گونه‌ای که گویا او محتاج دعای اینان است!.		* اندکی از [[مردم]] تنها در [[شب‌های قدر]] به [[استغفار]] و [[دعا]] می‌پردازند، تا آرزوهای فروخفته دنیاییشان را به دست آورند؛ با این حال [[نیایش]] اینان بیشتر به تمسخر شبیه است تا به [[نیایش]] واقعی!، چه برای همین لحظات کوتاه [[دعا]] نیز بر او - جلَّ وعلا - منّت می‌نهند، به‌گونه‌ای که گویا او محتاج دعای اینان است!.
	* [[هدف]] ما از این سخن - که در آن [[اندوه]] و [[حسرت]] نهفته است-، تذکّر دو امر مهم می‌باشد:		* [[هدف]] ما از این سخن - که در آن [[اندوه]] و [[حسرت]] نهفته است- تذکّر دو امر مهم می‌باشد:
	* نخست آنکه بیشتر [[مردم]] از [[دعا]] روی گردانند و از آن کامی نمی‌برند، از همین رو بدون آنکه به [[علت]] این امر واقف شوند، به [[زندگی]] تلخ و ناروا دچار می‌شوند. آنان [[حقیقت]] این [[آیه شریفه]] را در عمل در می‌یابند که: {{متن قرآن\|وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى}}<ref>«و هر که از یادکرد من روی برتابد بی‌گمان او را زیستنی تنگ خواهد بود و روز رستخیز وی را نابینا بر خواهیم انگیخت» سوره طه، آیه ۱۲۴.</ref>؛ هرچند از توجه به آن [[غفلت]] می‌ورزند.		* نخست آنکه بیشتر [[مردم]] از [[دعا]] روی گردانند و از آن کامی نمی‌برند، از همین رو بدون آنکه به [[علت]] این امر واقف شوند، به [[زندگی]] تلخ و ناروا دچار می‌شوند. آنان [[حقیقت]] این [[آیه شریفه]] را در عمل در می‌یابند که: {{متن قرآن\|وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى}}<ref>«و هر که از یادکرد من روی برتابد بی‌گمان او را زیستنی تنگ خواهد بود و روز رستخیز وی را نابینا بر خواهیم انگیخت» سوره طه، آیه ۱۲۴.</ref>؛ هرچند از توجه به آن [[غفلت]] می‌ورزند.
	* و دو دیگر آنکه، این توهّم که روی‌گردانی از [[دعا]] تنها ویژه [[کافران]] و منکران [[اسلام]] است، امّا [[مسلمانان]] و نیز [[اهل کتاب]] مصداق روی‌گردانی از [[عبادت]] نیستند را رفع کرده، توجه دهیم که متأسفانه [[مسلمانان]] و حتّی شیعیان نیز این‌چنین‌اند.		* و دو دیگر آنکه، این توهّم که روی‌گردانی از [[دعا]] تنها ویژه [[کافران]] و منکران [[اسلام]] است، امّا [[مسلمانان]] و نیز [[اهل کتاب]] مصداق روی‌گردانی از [[عبادت]] نیستند را رفع کرده، توجه دهیم که متأسفانه [[مسلمانان]] و حتّی شیعیان نیز این‌چنین‌اند.
خط ۶۶:		خط ۶۶:
	* [[امیرمؤمنان]] {{ع}} نیز در [[دعای کمیل]] می‌فرمایند: "بر فرض که بر سوزانی [[جهنم]] [[صبر]] کنم، امّا چگونه بر [[فراق]] و دوری از تو [[صبر]] نمایم؟!" <ref>{{متن حدیث\|فَهَبْنِي صَبَرْتُ عَلَى حَرِّ نَارِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَى فِرَاقِكَ‌}}مفاتیح الجنان، دعای کمیل.</ref>.		* [[امیرمؤمنان]] {{ع}} نیز در [[دعای کمیل]] می‌فرمایند: "بر فرض که بر سوزانی [[جهنم]] [[صبر]] کنم، امّا چگونه بر [[فراق]] و دوری از تو [[صبر]] نمایم؟!" <ref>{{متن حدیث\|فَهَبْنِي صَبَرْتُ عَلَى حَرِّ نَارِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَى فِرَاقِكَ‌}}مفاتیح الجنان، دعای کمیل.</ref>.
	* مراد آن [[حضرت]]، آن است که [[عذاب]] جهنّم آسان‌تر از [[فراق]] از اوست؛ بدین ترتیب سخت‌ترین عذاب‌های [[دنیایی]]، برای آن [[حضرت]] از ترک ارتباط با او آسان‌تر می‌نماید.		* مراد آن [[حضرت]]، آن است که [[عذاب]] جهنّم آسان‌تر از [[فراق]] از اوست؛ بدین ترتیب سخت‌ترین عذاب‌های [[دنیایی]]، برای آن [[حضرت]] از ترک ارتباط با او آسان‌تر می‌نماید.
	* به همین ترتیب فروافتادن درخواست‌های نفسانی - هرچند [[حلال]] نیز شمرده شود-، حجابی است که [[فطرت انسان]] را پوشانیده او را از دریافت [[انوار]] [[الهی]] [[محروم]] می‌نماید. به این [[حدیث شریف]] توجه کنید: "بر [[قلب]] من زنگار می‌نشیند، از این‌رو هفتاد مرتبه [[استغفار]] می‌نمایم" <ref>{{متن حدیث\|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: إِنَّهُ لَيُغَانُ عَلَى قَلْبِي فَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِي الْيَوْمِ سَبْعِينَ مَرَّةً}}؛ بحارالأنوار، ج۶۰، ص۱۸۲.</ref>.		* به همین ترتیب فروافتادن درخواست‌های نفسانی - هرچند [[حلال]] نیز شمرده شود- حجابی است که [[فطرت انسان]] را پوشانیده او را از دریافت [[انوار]] [[الهی]] [[محروم]] می‌نماید. به این [[حدیث شریف]] توجه کنید: "بر [[قلب]] من زنگار می‌نشیند، از این‌رو هفتاد مرتبه [[استغفار]] می‌نمایم" <ref>{{متن حدیث\|قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}}: إِنَّهُ لَيُغَانُ عَلَى قَلْبِي فَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فِي الْيَوْمِ سَبْعِينَ مَرَّةً}}؛ بحارالأنوار، ج۶۰، ص۱۸۲.</ref>.
	* اکنون روشن می‌شود که به واسطه ترک [[دعا]] و یاد [[حضرت حق]]، و نیز فرو رفتن در خواسته‌های [[دنیایی]]، [[فطرت انسان]] از دست رفته حجاب‌های ظلمانی آن را می‌پوشانند؛ در این حال [[حقیقت انسان]] تبدیل به حیوان شده او در ظاهر [[انسان]] باقی می‌ماند، امّا در واقع و [[حقیقت]] امر حیوانی است که [[اهل دل]] او را با چهارپایان یکسان می‌بینند!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۵۵.</ref>.		* اکنون روشن می‌شود که به واسطه ترک [[دعا]] و یاد [[حضرت حق]]، و نیز فرو رفتن در خواسته‌های [[دنیایی]]، [[فطرت انسان]] از دست رفته حجاب‌های ظلمانی آن را می‌پوشانند؛ در این حال [[حقیقت انسان]] تبدیل به حیوان شده او در ظاهر [[انسان]] باقی می‌ماند، امّا در واقع و [[حقیقت]] امر حیوانی است که [[اهل دل]] او را با چهارپایان یکسان می‌بینند!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۵۵.</ref>.
	===٣. پیدایش عقده خود کم‌بینی ===		===٣. پیدایش عقده خود کم‌بینی ===
خط ۷۹:		خط ۷۹:
	* به هر ترتیب [[مؤمن]] و [[کافر]] را آزمایش‌ها، [[گرفتاری‌ها]] و مشکلاتی است، که بسیاری از آنها به وسیله [[تدبیر]] خود اینان برطرف نخواهد شد؛ از این‌رو در مقابل آن تنها می‌باید [[صبر]] کرد و از [[حضرت حق]] [[استمداد]] جست، تا [[آدمی]] به گره‌های روحی و عقده‌هایی بسیار دردناک‌تر از عقده خود کم‌بینی دچار نشود.		* به هر ترتیب [[مؤمن]] و [[کافر]] را آزمایش‌ها، [[گرفتاری‌ها]] و مشکلاتی است، که بسیاری از آنها به وسیله [[تدبیر]] خود اینان برطرف نخواهد شد؛ از این‌رو در مقابل آن تنها می‌باید [[صبر]] کرد و از [[حضرت حق]] [[استمداد]] جست، تا [[آدمی]] به گره‌های روحی و عقده‌هایی بسیار دردناک‌تر از عقده خود کم‌بینی دچار نشود.
	* حال [[انسان]] اگر به ذاتی توانا، [[دانا]]، [[بخشنده]] و [[مهربان]] [[توکّل]] کرده بدو [[پناه]] بَرد، اضطرابش به [[آرامش]] بدل شده سینه‌اش فراخ می‌شود، از این‌رو به عقده‌های روحی دچار نمی‌گردد؛ اما اگر به آن ذات متعالی [[اعتماد]] ننموده خود را در دریای بی‌پایان مشکلات مادّی تنها بیابد، با [[گذشت]] زمان عقده‌های نفسانی گوناگون او را به محاصره آورده به خود دچار می‌سازد.		* حال [[انسان]] اگر به ذاتی توانا، [[دانا]]، [[بخشنده]] و [[مهربان]] [[توکّل]] کرده بدو [[پناه]] بَرد، اضطرابش به [[آرامش]] بدل شده سینه‌اش فراخ می‌شود، از این‌رو به عقده‌های روحی دچار نمی‌گردد؛ اما اگر به آن ذات متعالی [[اعتماد]] ننموده خود را در دریای بی‌پایان مشکلات مادّی تنها بیابد، با [[گذشت]] زمان عقده‌های نفسانی گوناگون او را به محاصره آورده به خود دچار می‌سازد.
	* در این حال اگر ولو بر روستایی کوچک [[حکومت]] یابد - و یا حتّی بر [[خانواده]] خود [[ریاست]] نماید-، از کشتن، [[غارت]] کردن و یا [[ظلم]] به آنان لذّت برده حالات مورد علاقه خود را بروز می‌دهد، اما اگر به این‌گونه از ریاست‌ها دست نیابد، از [[جامعه]] کناره گرفته به [[انزوا]] [[مبتلا]] می‌شود. پس از آن اندوه‌ها و غم‌ها به او [[هجوم]] می‌آورد، و او به ناگزیر خود را در دامن هر پاره تخته‌ای می‌اندازد تا در آن دریای طوفانی، [[نجات]] خویش را میسّر بیند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۵۷.</ref>.		* در این حال اگر ولو بر روستایی کوچک [[حکومت]] یابد - و یا حتّی بر [[خانواده]] خود [[ریاست]] نماید- از کشتن، [[غارت]] کردن و یا [[ظلم]] به آنان لذّت برده حالات مورد علاقه خود را بروز می‌دهد، اما اگر به این‌گونه از ریاست‌ها دست نیابد، از [[جامعه]] کناره گرفته به [[انزوا]] [[مبتلا]] می‌شود. پس از آن اندوه‌ها و غم‌ها به او [[هجوم]] می‌آورد، و او به ناگزیر خود را در دامن هر پاره تخته‌ای می‌اندازد تا در آن دریای طوفانی، [[نجات]] خویش را میسّر بیند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۵۷.</ref>.
	* امّا [[بدا]] به حال کسی که حتّی به این تخته پاره نیز دست نیابد، در این حال او تمامی [[فضائل]] خویش - همچون [[غیرت]]، عفّت، حیاء، و بالاتر از آن حتّی [[ایمان]] خویش- را [[فدا]] می‌سازد، تا به مقصد و مقصودش واصل شود!. زنانی که در محافل عمومی به [[خودنمایی]] می‌پردازند، و مردانی که بدون اعتنا به عفّت، به زن‌بارگی می‌پردازند، تنها از عقده‌های روحی خود [[رنج]] می‌برند؛ و چون خویش را تنها یافته‌اند بدین ترتیب در پی [[حمایت]] دیگران برآمده‌اند.		* امّا [[بدا]] به حال کسی که حتّی به این تخته پاره نیز دست نیابد، در این حال او تمامی [[فضائل]] خویش - همچون [[غیرت]]، عفّت، حیاء، و بالاتر از آن حتّی [[ایمان]] خویش- را [[فدا]] می‌سازد، تا به مقصد و مقصودش واصل شود!. زنانی که در محافل عمومی به [[خودنمایی]] می‌پردازند، و مردانی که بدون اعتنا به عفّت، به زن‌بارگی می‌پردازند، تنها از عقده‌های روحی خود [[رنج]] می‌برند؛ و چون خویش را تنها یافته‌اند بدین ترتیب در پی [[حمایت]] دیگران برآمده‌اند.
	* از این‌رو به تأکید سفارش می‌کنیم که سالکان کوی کمال می‌باید دست در [[دعا]]، یاد [[حق]]، [[توبه]]، [[انابه]] و [[تضرّع]] به درگاه او برند، و [[قرائت قرآن]] را هیچ‌گاه فراموش ننمایند؛ چه ارتباط با [[خداوند]] دواء و بلکه شفاء همه بیماری‌های [[قلب]]، و [[مانع]] از پدید آمدن عقده‌های روحی و نفسی است:		* از این‌رو به تأکید سفارش می‌کنیم که سالکان کوی کمال می‌باید دست در [[دعا]]، یاد [[حق]]، [[توبه]]، [[انابه]] و [[تضرّع]] به درگاه او برند، و [[قرائت قرآن]] را هیچ‌گاه فراموش ننمایند؛ چه ارتباط با [[خداوند]] دواء و بلکه شفاء همه بیماری‌های [[قلب]]، و [[مانع]] از پدید آمدن عقده‌های روحی و نفسی است:
خط ۱۳۳:		خط ۱۳۳:
	* از این‌رو آنان به واسطه زنده بودن [[فطرت]] خود، می‌توانند مشکلات [[اجتماعی]] دیگران را نیز حل نمایند. امروزه نیز در [[جامعه]] خود شاهدیم که تمامی خیرات و [[خدمات اجتماعی]]، تنها به دست همین نیایشگران پدید می‌آید، ورنه آنان که ارتباط خود با [[خداوند]] را قطع کرده با [[مسجد]] و اهل آن پیوندی ندارند، چون [[قانون]] [[مساوات]] را نمی‌پذیرند نسبت به دیگران انفاقی نداشته هیچ امر خیری به دست آنان جاری نمی‌شود. عجیب آنکه اینان در این [[دنیا]] خود به جهنّم تبدیل می‌شوند، تا در هر دو [[دنیا]] جهنّمی باشند! چه همان‌گونه که [[دوزخ]] هر لحظه فریاد می‌کشد که آیا دیگری هست که من در کام خود کشم؟!، اینان نیز هرگز از جمع [[مال]] و [[ثروت]] سیر نشده دائماً فریاد می‌کشند که آیا [[مال]] دیگری هست که در تصرّف من در آید؟!: {{متن قرآن\|فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا}}<ref>«هرگز برای سنت خداوند دگرگونی نخواهی یافت و هرگز برای سنّت خداوند جابه‌جایی نخواهی یافت» سوره فاطر، آیه ۴۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۸.</ref>.		* از این‌رو آنان به واسطه زنده بودن [[فطرت]] خود، می‌توانند مشکلات [[اجتماعی]] دیگران را نیز حل نمایند. امروزه نیز در [[جامعه]] خود شاهدیم که تمامی خیرات و [[خدمات اجتماعی]]، تنها به دست همین نیایشگران پدید می‌آید، ورنه آنان که ارتباط خود با [[خداوند]] را قطع کرده با [[مسجد]] و اهل آن پیوندی ندارند، چون [[قانون]] [[مساوات]] را نمی‌پذیرند نسبت به دیگران انفاقی نداشته هیچ امر خیری به دست آنان جاری نمی‌شود. عجیب آنکه اینان در این [[دنیا]] خود به جهنّم تبدیل می‌شوند، تا در هر دو [[دنیا]] جهنّمی باشند! چه همان‌گونه که [[دوزخ]] هر لحظه فریاد می‌کشد که آیا دیگری هست که من در کام خود کشم؟!، اینان نیز هرگز از جمع [[مال]] و [[ثروت]] سیر نشده دائماً فریاد می‌کشند که آیا [[مال]] دیگری هست که در تصرّف من در آید؟!: {{متن قرآن\|فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا}}<ref>«هرگز برای سنت خداوند دگرگونی نخواهی یافت و هرگز برای سنّت خداوند جابه‌جایی نخواهی یافت» سوره فاطر، آیه ۴۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۸.</ref>.
	* از آنجا که [[تاریخ]] معلّمی است که آنچه کتاب به [[انسان]] نمی‌آموزاند را به او خواهد آموخت، بدون ذرّه‌ای مجازگویی، می‌توان گفت که [[تاریخ]] معلّم [[اخلاقی]] است که به [[تهذیب]] [[جان]] انسان می‌پردازد. از همین رو است که [[قرآن کریم]] به گونه‌ای شگفت [[مؤمنان]] را به نظر دوختن در [[تاریخ]] و روش گذشتگان خوانده است. در این [[کتاب آسمانی]]، در بیش از ده مورد آیاتی وارد شده که به این مطلب امر می‌فرماید. نمونه را به همین یک [[آیه]] بنگرید: {{متن قرآن\|أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ}}<ref>«و آیا در زمین گردش نکرده‌اند تا بنگرند سرانجام کسانی که پیش از آنان می‌زیستند چگونه بوده است؟» سوره روم، آیه ۹.</ref>.		* از آنجا که [[تاریخ]] معلّمی است که آنچه کتاب به [[انسان]] نمی‌آموزاند را به او خواهد آموخت، بدون ذرّه‌ای مجازگویی، می‌توان گفت که [[تاریخ]] معلّم [[اخلاقی]] است که به [[تهذیب]] [[جان]] انسان می‌پردازد. از همین رو است که [[قرآن کریم]] به گونه‌ای شگفت [[مؤمنان]] را به نظر دوختن در [[تاریخ]] و روش گذشتگان خوانده است. در این [[کتاب آسمانی]]، در بیش از ده مورد آیاتی وارد شده که به این مطلب امر می‌فرماید. نمونه را به همین یک [[آیه]] بنگرید: {{متن قرآن\|أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ}}<ref>«و آیا در زمین گردش نکرده‌اند تا بنگرند سرانجام کسانی که پیش از آنان می‌زیستند چگونه بوده است؟» سوره روم، آیه ۹.</ref>.
	* آری! ما سالکان کوی کمال را توصیه می‌کنیم، که در احوال [[مردمان]] بنگرند تا قلبشان دریابد که اگر [[عواطف]] انسانی -که در شمار فطریات اوست-، در وجود کسی بمیرد، گذشته از آنکه [[نیایش]] بر او سخت دشوار خواهد شد، خود حیوانی درنده می‌شود که تنها از صورتی انسانی برخوردار است.		* آری! ما سالکان کوی کمال را توصیه می‌کنیم، که در احوال [[مردمان]] بنگرند تا قلبشان دریابد که اگر [[عواطف]] انسانی -که در شمار فطریات اوست- در وجود کسی بمیرد، گذشته از آنکه [[نیایش]] بر او سخت دشوار خواهد شد، خود حیوانی درنده می‌شود که تنها از صورتی انسانی برخوردار است.
	* عکس این قضیه نیز [[صادق]] است؛ چه اگر [[فطرت انسانی]] زنده شده به حیات طیّبه دست یابد، انسان فرشته‌ای می‌گردد که از ارتباط خود با [[خداوند متعال]] آن چنان لذّتی می‌یابد، که از هیچ چیز دیگری چنین لذّتی نخواهد برد. اینان کسانی هستند که برای خود از [[خداوند]] [[هدایت]] به شاهراه مستقیم انسانیّت را طلب می‌کنند، و اگر [[فرورفتن]] دیگران در عالم مادّه را مشاهده کنند، گویی می‌خواهند [[جان]] خود را تقدیم نمایند تا آنان را از این فرطه [[مرگ]] آفرینِ ظلالت بار رهایی بخشند!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۹.</ref>.		* عکس این قضیه نیز [[صادق]] است؛ چه اگر [[فطرت انسانی]] زنده شده به حیات طیّبه دست یابد، انسان فرشته‌ای می‌گردد که از ارتباط خود با [[خداوند متعال]] آن چنان لذّتی می‌یابد، که از هیچ چیز دیگری چنین لذّتی نخواهد برد. اینان کسانی هستند که برای خود از [[خداوند]] [[هدایت]] به شاهراه مستقیم انسانیّت را طلب می‌کنند، و اگر [[فرورفتن]] دیگران در عالم مادّه را مشاهده کنند، گویی می‌خواهند [[جان]] خود را تقدیم نمایند تا آنان را از این فرطه [[مرگ]] آفرینِ ظلالت بار رهایی بخشند!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۳۶۹.</ref>.
	* آیا تمامی [[انبیاء]] {{عم}} به‌ویژه خاتم آنان {{عم}}، این‌گونه نبوده‌اند؟! آیا تمامی اَوصیاء آنان {{عم}} به‌ویژه [[امیرمؤمنان]] {{ع}}، [[حضرت]] [[سید الشهداء]] {{ع}} و... این‌گونه نبوده‌اند؟!، آیا [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بر [[نادانی]] و [[گمراهی]] [[مردم]] نگریستند: {{متن قرآن\|لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ}}<ref>«مبادا خود را از اینکه (مشرکان) ایمان نمی‌آورند به هلاکت افکنی» سوره شعراء، آیه ۳.</ref>.		* آیا تمامی [[انبیاء]] {{عم}} به‌ویژه خاتم آنان {{عم}}، این‌گونه نبوده‌اند؟! آیا تمامی اَوصیاء آنان {{عم}} به‌ویژه [[امیرمؤمنان]] {{ع}}، [[حضرت]] [[سید الشهداء]] {{ع}} و... این‌گونه نبوده‌اند؟!، آیا [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بر [[نادانی]] و [[گمراهی]] [[مردم]] نگریستند: {{متن قرآن\|لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ}}<ref>«مبادا خود را از اینکه (مشرکان) ایمان نمی‌آورند به هلاکت افکنی» سوره شعراء، آیه ۳.</ref>.