ریاست‌دوستی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T06:24:25Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	* از این [[آیات]] به‌روشنی ظاهر می‌شود که [[ریاست]] و شهرت، از [[بهترین]] [[نعمت‌های الهی]] است، که [[انبیاء]] بزرگوار آن را طلب می‌نمودند؛ و [[خداوند سبحان]] نیز آنان را به‌وسیله آن [[پاداش]] می‌داد.		* از این [[آیات]] به‌روشنی ظاهر می‌شود که [[ریاست]] و شهرت، از [[بهترین]] [[نعمت‌های الهی]] است، که [[انبیاء]] بزرگوار آن را طلب می‌نمودند؛ و [[خداوند سبحان]] نیز آنان را به‌وسیله آن [[پاداش]] می‌داد.
	* بلکه از برخی دیگر از [[آیات قرآن کریم]]، چنین برمی‌آید که [[خداوند]] [[اراده]] فرموده است، که [[انسان]] به تسخیر [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] بپردازد: {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً}}<ref>«آیا ندیده‌اید که خداوند آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است برای شما رام کرد و نعمت‌های آشکار و پنهان خود را بر شما تمام کرد؟» سوره لقمان، آیه ۲۰.</ref>.		* بلکه از برخی دیگر از [[آیات قرآن کریم]]، چنین برمی‌آید که [[خداوند]] [[اراده]] فرموده است، که [[انسان]] به تسخیر [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] بپردازد: {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً}}<ref>«آیا ندیده‌اید که خداوند آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است برای شما رام کرد و نعمت‌های آشکار و پنهان خود را بر شما تمام کرد؟» سوره لقمان، آیه ۲۰.</ref>.
	* بنابراین، تسخیر قلب‌ها و [[جان‌ها]]، و آن‌که [[آدمی]] در میان دیگران نمایان بوده در کتاب‌ها نامش آید و در جمع به [[احترام]] یاد شود، از [[الطاف خداوند]] [[متعال]] است؛ چه تنها راه برای برپای داشتن [[حق]] و نابود کردن باطل، همین [[ریاست]] و رُتبت [[اجتماعی]] است. بنابراین، [[ریاست]] و رتبت به خودی خود مذموم و غیرمطلوب نخواهد بود. آری! دل‌سپردن به [[ریاست]] و در پی آن بودن و خود را به آن مشغول کردن، بدون تردید مذموم است. در این میان، تفاوتی بین ریاست‌های کوچک- مانند تسخیر [[قلب]] زنی خاص -، یا ریاست‌های بزرگ - همچون تسخیر [[قلب]] ملّتی بزرگ - وجود ندارد<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۶.</ref>.		* بنابراین، تسخیر قلب‌ها و [[جان‌ها]]، و آن‌که [[آدمی]] در میان دیگران نمایان بوده در کتاب‌ها نامش آید و در جمع به [[احترام]] یاد شود، از [[الطاف خداوند]] [[متعال]] است؛ چه تنها راه برای برپای داشتن [[حق]] و نابود کردن باطل، همین [[ریاست]] و رُتبت [[اجتماعی]] است. بنابراین، [[ریاست]] و رتبت به خودی خود مذموم و غیرمطلوب نخواهد بود. آری! دل‌سپردن به [[ریاست]] و در پی آن بودن و خود را به آن مشغول کردن، بدون تردید مذموم است. در این میان، تفاوتی بین ریاست‌های کوچک- مانند تسخیر [[قلب]] زنی خاص - یا ریاست‌های بزرگ - همچون تسخیر [[قلب]] ملّتی بزرگ - وجود ندارد<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۶.</ref>.
	* بر این اساس، دریافتیم که رتبه [[اجتماعی]] و [[جاه و مقام]] و [[ریاست]] و شهرت، به خودی خود نه مطلوب است و نه مبغوض؛ بلکه آن‌چه مبغوض است دل‌بستن به این امور است، تا [[آدمی]] را به خود مشغول کرده از [[حضرت حق]] بازدارد؛ همان‌گونه که به‌کار بردن این امور برای زنده‌داشتن [[حق]]، نه تنها مبغوض نیست که بس مطلوب می‌باشد؛ چه اگر کسی که قلبش به [[ریاست]] وابسته نیست به [[حکومت]] رسد، [[حق]] در محلّ خود واقع شده و امور رو به [[اصلاح]] نهاده است؛ همانند [[پیامبران]] {{صل}} و [[اوصیاء]] آنان، که هرچند خود در پی [[ریاست]] نبوده‌اند، امّا از [[پذیرش حکومت]] بر [[مردمان]] نیز اِبایی نداشته‌اند. این مطلب به تصریح در سخن [[امیرمؤمنان]] {{ع}} نیز آمده است؛ بنا بر آن‌چه در [[نهج‌البلاغه]] می‌خوانیم، آن [[حضرت]] درباره کفش پاره بی‌قیمتی که بر آن وصله می‌زدند، به [[ابن عبّاس]] فرمودند:"به‌خدا قسم این کفش نزد من خواستنی‌تر از [[امارت]] بر شماست، مگر آن‌که به‌واسطه آن [[امارت]] بتوانم حقّی را برپا دارم و یا باطلی را مرتفع سازم"<ref>{{متن حدیث\| وَ اللَّهِ لَهِيَ‌ أَحَبُّ‌ إِلَيَّ‌ مِنْ‌ إِمْرَتِكُمْ‌ إِلَّا أَنْ أُقِيمَ حَقّاً أَوْ أَدْفَعَ بَاطِلًا}}؛ نهج‌البلاغه، خطبه ۳۳.</ref>. این پاداشی است که [[خداوند]] به متقیان می‌دهد، و بخششی است که نثار [[پیامبران]] و مردان کامل روزگار می‌نماید، تا آنان نیز به‌واسطه همین [[ریاست]] به [[برپایی حق]] و [[حفاظت]] از آن بپردازند، و نیز [[باطل]] را از صفحه [[جامعه]] بزدایند. چه اگر چنین نبود، [[حق]] به‌دست [[زورمندان]] به نابودی می‌رسید و یادی از آن در میان [[مردمان]] نمی‌ماند: {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را با برخی دیگر باز نمی‌داشت، زمین تباه می‌گردید امّا خداوند بر جهانیان بخششی (بزرگ) دارد» سوره بقره، آیه ۲۵۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ * الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را به دست برخی دیگر از میان برنمی‌داشت بی‌گمان دیرها (ی راهبان) و کلیساها (ی مسیحیان) و کنشت‌ها (ی یهودیان) و مسجدهایی که نام خداوند را در آن بسیار می‌برند ویران می‌شد و بی‌گمان خداوند به کسی که وی را یاری کند یاری خواهد رساند که خداوند توانمندی پیروز است *(همان) کسانی که اگر آنان را در زمین توانمندی دهیم نماز بر پا می‌دارند و زکات می‌پردازند و به کار شایسته فرمان می‌دهند و از کار ناپسند باز می‌دارند» سوره حج، آیه ۴۰-۴۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۷.</ref>.		* بر این اساس، دریافتیم که رتبه [[اجتماعی]] و [[جاه و مقام]] و [[ریاست]] و شهرت، به خودی خود نه مطلوب است و نه مبغوض؛ بلکه آن‌چه مبغوض است دل‌بستن به این امور است، تا [[آدمی]] را به خود مشغول کرده از [[حضرت حق]] بازدارد؛ همان‌گونه که به‌کار بردن این امور برای زنده‌داشتن [[حق]]، نه تنها مبغوض نیست که بس مطلوب می‌باشد؛ چه اگر کسی که قلبش به [[ریاست]] وابسته نیست به [[حکومت]] رسد، [[حق]] در محلّ خود واقع شده و امور رو به [[اصلاح]] نهاده است؛ همانند [[پیامبران]] {{صل}} و [[اوصیاء]] آنان، که هرچند خود در پی [[ریاست]] نبوده‌اند، امّا از [[پذیرش حکومت]] بر [[مردمان]] نیز اِبایی نداشته‌اند. این مطلب به تصریح در سخن [[امیرمؤمنان]] {{ع}} نیز آمده است؛ بنا بر آن‌چه در [[نهج‌البلاغه]] می‌خوانیم، آن [[حضرت]] درباره کفش پاره بی‌قیمتی که بر آن وصله می‌زدند، به [[ابن عبّاس]] فرمودند:"به‌خدا قسم این کفش نزد من خواستنی‌تر از [[امارت]] بر شماست، مگر آن‌که به‌واسطه آن [[امارت]] بتوانم حقّی را برپا دارم و یا باطلی را مرتفع سازم"<ref>{{متن حدیث\| وَ اللَّهِ لَهِيَ‌ أَحَبُّ‌ إِلَيَّ‌ مِنْ‌ إِمْرَتِكُمْ‌ إِلَّا أَنْ أُقِيمَ حَقّاً أَوْ أَدْفَعَ بَاطِلًا}}؛ نهج‌البلاغه، خطبه ۳۳.</ref>. این پاداشی است که [[خداوند]] به متقیان می‌دهد، و بخششی است که نثار [[پیامبران]] و مردان کامل روزگار می‌نماید، تا آنان نیز به‌واسطه همین [[ریاست]] به [[برپایی حق]] و [[حفاظت]] از آن بپردازند، و نیز [[باطل]] را از صفحه [[جامعه]] بزدایند. چه اگر چنین نبود، [[حق]] به‌دست [[زورمندان]] به نابودی می‌رسید و یادی از آن در میان [[مردمان]] نمی‌ماند: {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را با برخی دیگر باز نمی‌داشت، زمین تباه می‌گردید امّا خداوند بر جهانیان بخششی (بزرگ) دارد» سوره بقره، آیه ۲۵۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ * الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را به دست برخی دیگر از میان برنمی‌داشت بی‌گمان دیرها (ی راهبان) و کلیساها (ی مسیحیان) و کنشت‌ها (ی یهودیان) و مسجدهایی که نام خداوند را در آن بسیار می‌برند ویران می‌شد و بی‌گمان خداوند به کسی که وی را یاری کند یاری خواهد رساند که خداوند توانمندی پیروز است *(همان) کسانی که اگر آنان را در زمین توانمندی دهیم نماز بر پا می‌دارند و زکات می‌پردازند و به کار شایسته فرمان می‌دهند و از کار ناپسند باز می‌دارند» سوره حج، آیه ۴۰-۴۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۷.</ref>.
	* امّا اگر آن کس که [[دل]] به [[دنیا]] بسته و روی [[جان]] خویش را به سوی آن کرده است، [[ریاست]] را به‌دست آورده به [[حکومت]] بر [[مردمان]] بپردازد، وای بر او! و وای بر جامعه‌ای که زمام آن به‌دست اوست!؛ چه آن [[جامعه]] را هیچ راهی جز از [[تباهی]] پیش رو نخواهد ماند، راهی که [[مردمان]] را به نابودی [[فکری]] [[فرهنگی]] رهنمون می‌شود، و سرانجام خذلان را در مسیر آنان قرار می‌دهد: {{متن قرآن\|إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً}}<ref>«پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>؛		* امّا اگر آن کس که [[دل]] به [[دنیا]] بسته و روی [[جان]] خویش را به سوی آن کرده است، [[ریاست]] را به‌دست آورده به [[حکومت]] بر [[مردمان]] بپردازد، وای بر او! و وای بر جامعه‌ای که زمام آن به‌دست اوست!؛ چه آن [[جامعه]] را هیچ راهی جز از [[تباهی]] پیش رو نخواهد ماند، راهی که [[مردمان]] را به نابودی [[فکری]] [[فرهنگی]] رهنمون می‌شود، و سرانجام خذلان را در مسیر آنان قرار می‌دهد: {{متن قرآن\|إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً}}<ref>«پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>؛
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	* توجّه به این نکته نیز ضروری است که ریاست‌طلبان، این [[رذیلت اخلاقی]] را [[برتر]] از دیگر رذائل خود می‌دانند. از این‌رو بی‌مهابا تمامی هستی خود را در راه آن به‌مصرف می‌رسانند؛ از [[اموال]] و لذّت‌های [[مشروع]] خود می‌گذرد، همان‌گونه که از به‌کاربردن امور [[حرام]] در این راه ابایی نمی‌نماید.		* توجّه به این نکته نیز ضروری است که ریاست‌طلبان، این [[رذیلت اخلاقی]] را [[برتر]] از دیگر رذائل خود می‌دانند. از این‌رو بی‌مهابا تمامی هستی خود را در راه آن به‌مصرف می‌رسانند؛ از [[اموال]] و لذّت‌های [[مشروع]] خود می‌گذرد، همان‌گونه که از به‌کاربردن امور [[حرام]] در این راه ابایی نمی‌نماید.
	* این خود [[دلیل]] آن است که ریاست‌دوستی نزد [[انسان]] غیر مهذّب، از تمامی خواستنی‌های دیگر محبوب‌تر است؛ و پر واضح است که این مسأله از انسان‌های پَستی که سر در پی دنیای [[پست]] نهاده‌اند، هیچ بعید نمی‌نماید<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰.</ref>.		* این خود [[دلیل]] آن است که ریاست‌دوستی نزد [[انسان]] غیر مهذّب، از تمامی خواستنی‌های دیگر محبوب‌تر است؛ و پر واضح است که این مسأله از انسان‌های پَستی که سر در پی دنیای [[پست]] نهاده‌اند، هیچ بعید نمی‌نماید<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰.</ref>.
	* آورده‌اند که [[حُمَید بن قحطبه]]- که از [[فرماندهان لشکر]] [[هارون‌ الرَّشید]] بود-، در [[ماه رمضان]] بی‌مهابا [[روزه]] نگرفت. یکی از [[نزدیکان]] او، در رابطه با [[علت]] روزه‌خواریِ او از او سؤال کرد، و او پاسخ داد: من از [[رحمت]] و [[بخشش حضرت]] [[حق]] ناامیدم!، از این‌رو خود به [[عبادات]] نمی‌پردازم که فایده‌ای برایم نخواهد داشت؛ و چون از علّت [[ناامیدی]] او از [[رحمت]] حضرتش سؤال کردند، پاسخ داد: من تنها در یک روز، شصت مرد [[جوان]] و نوجوان را به [[قتل]] رساندم، که همه از [[فرزندان]] [[حضرت فاطمه زهرا]] (س) بودند!؛ او ادامه داد: شبی [[هارون]] از من خواست تا مقدار [[وفاداری]] خود نسبت به او را بیان کنم، پاسخ دادم: من تمامی [[مال]] خود را فدای تو می‌سازم؛ او بر این مقدار [[راضی]] نشد، گفتم: خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: آبروی خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: [[دین]] خود را فدای تو می‌سازم؛ چون این گفتم، شادمان و [[راضی]] شد. او شمشیری به من داد و گفت: به همراه این [[غلام]] برو و به هر چه فرمانت داد، همان را [[اطاعت]] کن. آن [[غلام]] به‌همراه من به زندانی آمد، که در آن شصت مرد [[جوان]] و نوجوان از [[فرزندان حضرت زهرا]] (س) قرار داشتند، و مرا امر کرد که همه آنان را به [[قتل]] رسانم؛ من نیز یکایک آنان را از زندان خارج کرده و سر بریدم!؛ از این‌رو هرگز در [[رحمت]] و غفران [[الهی]] [[امید]] نخواهم داشت، چه می‌دانم که بدون تردید به جهنّم وارد خواهم شد!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱.</ref>.		* آورده‌اند که [[حُمَید بن قحطبه]]- که از [[فرماندهان لشکر]] [[هارون‌ الرَّشید]] بود- در [[ماه رمضان]] بی‌مهابا [[روزه]] نگرفت. یکی از [[نزدیکان]] او، در رابطه با [[علت]] روزه‌خواریِ او از او سؤال کرد، و او پاسخ داد: من از [[رحمت]] و [[بخشش حضرت]] [[حق]] ناامیدم!، از این‌رو خود به [[عبادات]] نمی‌پردازم که فایده‌ای برایم نخواهد داشت؛ و چون از علّت [[ناامیدی]] او از [[رحمت]] حضرتش سؤال کردند، پاسخ داد: من تنها در یک روز، شصت مرد [[جوان]] و نوجوان را به [[قتل]] رساندم، که همه از [[فرزندان]] [[حضرت فاطمه زهرا]] (س) بودند!؛ او ادامه داد: شبی [[هارون]] از من خواست تا مقدار [[وفاداری]] خود نسبت به او را بیان کنم، پاسخ دادم: من تمامی [[مال]] خود را فدای تو می‌سازم؛ او بر این مقدار [[راضی]] نشد، گفتم: خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: آبروی خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: [[دین]] خود را فدای تو می‌سازم؛ چون این گفتم، شادمان و [[راضی]] شد. او شمشیری به من داد و گفت: به همراه این [[غلام]] برو و به هر چه فرمانت داد، همان را [[اطاعت]] کن. آن [[غلام]] به‌همراه من به زندانی آمد، که در آن شصت مرد [[جوان]] و نوجوان از [[فرزندان حضرت زهرا]] (س) قرار داشتند، و مرا امر کرد که همه آنان را به [[قتل]] رسانم؛ من نیز یکایک آنان را از زندان خارج کرده و سر بریدم!؛ از این‌رو هرگز در [[رحمت]] و غفران [[الهی]] [[امید]] نخواهم داشت، چه می‌دانم که بدون تردید به جهنّم وارد خواهم شد!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱.</ref>.
	* [[تاریخ]] بسیاری از حکایات این‌گونه را برای ما بازگو می‌کند، تا دریابیم که [[رذیلت]] حبّ [[ریاست]]، [[آدمی]] را چسان به حیوانی درنده‌خو تبدیل می‌کند.		* [[تاریخ]] بسیاری از حکایات این‌گونه را برای ما بازگو می‌کند، تا دریابیم که [[رذیلت]] حبّ [[ریاست]]، [[آدمی]] را چسان به حیوانی درنده‌خو تبدیل می‌کند.
	* گذشته از [[تاریخ]]، [[قرآن کریم]] نیز در داستان پیامبرانی همچون [[نوح]]، [[ابراهیم]]، [[موسی]]، [[عیسی]] و [[محمّد]] مصطفی {{صل}}، نشان می‌دهد که "ملأ"، با آن‌که نسبت به حقّانیّت آنان [[آگاهی]] داشتند، امّا به [[انکار]] آنان می‌پرداختند و [[مردم]] را با [[فریب]] و خدعه از [[پیروی]] از آنان باز می‌داشتند. بالاتر از همه آن‌که [[خون]] [[انبیاء]] عظام {{ع}} را می‌ریختند، تا [[ریاست]] خود بر [[جامعه]] را از دست ندهند؛ و این تنها به [[جرم]] ایمانی بود که آن بزرگواران در [[جان]] خویش به [[خدای متعال]] داشتند!: {{متن قرآن\|وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ}}<ref>«و با آنان کینه‌توزی نکردند مگر از آن رو که آنان به خداوند پیروزمند ستوده، ایمان داشتند،» سوره بروج، آیه ۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱-۳۲.</ref>.		* گذشته از [[تاریخ]]، [[قرآن کریم]] نیز در داستان پیامبرانی همچون [[نوح]]، [[ابراهیم]]، [[موسی]]، [[عیسی]] و [[محمّد]] مصطفی {{صل}}، نشان می‌دهد که "ملأ"، با آن‌که نسبت به حقّانیّت آنان [[آگاهی]] داشتند، امّا به [[انکار]] آنان می‌پرداختند و [[مردم]] را با [[فریب]] و خدعه از [[پیروی]] از آنان باز می‌داشتند. بالاتر از همه آن‌که [[خون]] [[انبیاء]] عظام {{ع}} را می‌ریختند، تا [[ریاست]] خود بر [[جامعه]] را از دست ندهند؛ و این تنها به [[جرم]] ایمانی بود که آن بزرگواران در [[جان]] خویش به [[خدای متعال]] داشتند!: {{متن قرآن\|وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ}}<ref>«و با آنان کینه‌توزی نکردند مگر از آن رو که آنان به خداوند پیروزمند ستوده، ایمان داشتند،» سوره بروج، آیه ۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱-۳۲.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:50:17Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:18:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:15:19Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ریاست‌دوستی در قرآن]] - [[ریاست‌دوستی در حدیث]] - [[ریاست‌دوستی در نهج البلاغه]] - [[ریاست‌دوستی در اخلاق اسلامی]] - [[ریاست‌دوستی در معارف دعا و زیارات]]\| پرسش مرتبط = ریاست‌دوستی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[ریاست‌دوستی در قرآن]] - [[ریاست‌دوستی در حدیث]] - [[ریاست‌دوستی در نهج البلاغه]] - [[ریاست‌دوستی در اخلاق اسلامی]] - [[ریاست‌دوستی در معارف دعا و زیارات]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[ریاست‌دوستی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T16:04:30Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۳۴
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[ریاست]]		* [[ریاست]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T15:45:20Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	{{مدخل‌های وابسته}}		{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[ریاست]]		* [[ریاست]]
	{{پایان ~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - 'وابسته\s\=\= \{\{\مدخل‌های\sوابسته\}\} (.*)\]\] \=\=' به 'وابسته == {{مدخل‌های وابسته}} $1]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} =='

2021-12-26T08:10:18Z

جایگزینی متن - 'وابسته\s\=\= \{\{\مدخل‌های\sوابسته\}\} (.*)\]\] \=\=' به 'وابسته == {{مدخل‌های وابسته}} $1]] {{پایان مدخل‌های وابسته}} =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۴۰
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	{{مدخل‌های وابسته}}		{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[ریاست]]		* [[ریاست]]
			{{پایان مدخل‌های وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}}

2021-12-25T15:19:03Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}} <div style= +{{ولایت}} <div style=)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱: خط ۱:

{{ولایت}}
{{ولایت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-== جستارهای وابسته == * +== جستارهای وابسته == {{مدخل‌های وابسته}} *)

2021-12-19T19:02:12Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-== جستارهای وابسته == * +== جستارهای وابسته == {{مدخل‌های وابسته}} *)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۲
خط ۴۹:		خط ۴۹:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
			{{مدخل‌های وابسته}}
	* [[ریاست]]		* [[ریاست]]
	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T19:00:23Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۰
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	* [[ریاست]]		* [[ریاست]]
	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۳''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۳''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	* از این [[آیات]] به‌روشنی ظاهر می‌شود که [[ریاست]] و شهرت، از [[بهترین]] [[نعمت‌های الهی]] است، که [[انبیاء]] بزرگوار آن را طلب می‌نمودند؛ و [[خداوند سبحان]] نیز آنان را به‌وسیله آن [[پاداش]] می‌داد.		* از این [[آیات]] به‌روشنی ظاهر می‌شود که [[ریاست]] و شهرت، از [[بهترین]] [[نعمت‌های الهی]] است، که [[انبیاء]] بزرگوار آن را طلب می‌نمودند؛ و [[خداوند سبحان]] نیز آنان را به‌وسیله آن [[پاداش]] می‌داد.
	* بلکه از برخی دیگر از [[آیات قرآن کریم]]، چنین برمی‌آید که [[خداوند]] [[اراده]] فرموده است، که [[انسان]] به تسخیر [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] بپردازد: {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً}}<ref>«آیا ندیده‌اید که خداوند آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است برای شما رام کرد و نعمت‌های آشکار و پنهان خود را بر شما تمام کرد؟» سوره لقمان، آیه ۲۰.</ref>.		* بلکه از برخی دیگر از [[آیات قرآن کریم]]، چنین برمی‌آید که [[خداوند]] [[اراده]] فرموده است، که [[انسان]] به تسخیر [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] بپردازد: {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَوْا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً}}<ref>«آیا ندیده‌اید که خداوند آنچه را در آسمان‌ها و در زمین است برای شما رام کرد و نعمت‌های آشکار و پنهان خود را بر شما تمام کرد؟» سوره لقمان، آیه ۲۰.</ref>.
	* بنابراین، تسخیر قلب‌ها و [[جان‌ها]]، و آن‌که [[آدمی]] در میان دیگران نمایان بوده در کتاب‌ها نامش آید و در جمع به [[احترام]] یاد شود، از [[الطاف خداوند]] [[متعال]] است؛ چه تنها راه برای برپای داشتن [[حق]] و نابود کردن باطل، همین [[ریاست]] و رُتبت [[اجتماعی]] است. بنابراین، [[ریاست]] و رتبت به خودی خود مذموم و غیرمطلوب نخواهد بود. آری! دل‌سپردن به [[ریاست]] و در پی آن بودن و خود را به آن مشغول کردن، بدون تردید مذموم است. در این میان، تفاوتی بین ریاست‌های کوچک- مانند تسخیر [[قلب]] زنی خاص -، یا ریاست‌های بزرگ - همچون تسخیر [[قلب]] ملّتی بزرگ - وجود ندارد<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۶.</ref>.		* بنابراین، تسخیر قلب‌ها و [[جان‌ها]]، و آن‌که [[آدمی]] در میان دیگران نمایان بوده در کتاب‌ها نامش آید و در جمع به [[احترام]] یاد شود، از [[الطاف خداوند]] [[متعال]] است؛ چه تنها راه برای برپای داشتن [[حق]] و نابود کردن باطل، همین [[ریاست]] و رُتبت [[اجتماعی]] است. بنابراین، [[ریاست]] و رتبت به خودی خود مذموم و غیرمطلوب نخواهد بود. آری! دل‌سپردن به [[ریاست]] و در پی آن بودن و خود را به آن مشغول کردن، بدون تردید مذموم است. در این میان، تفاوتی بین ریاست‌های کوچک- مانند تسخیر [[قلب]] زنی خاص - یا ریاست‌های بزرگ - همچون تسخیر [[قلب]] ملّتی بزرگ - وجود ندارد<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۶.</ref>.
	* بر این اساس، دریافتیم که رتبه [[اجتماعی]] و [[جاه و مقام]] و [[ریاست]] و شهرت، به خودی خود نه مطلوب است و نه مبغوض؛ بلکه آن‌چه مبغوض است دل‌بستن به این امور است، تا [[آدمی]] را به خود مشغول کرده از [[حضرت حق]] بازدارد؛ همان‌گونه که به‌کار بردن این امور برای زنده‌داشتن [[حق]]، نه تنها مبغوض نیست که بس مطلوب می‌باشد؛ چه اگر کسی که قلبش به [[ریاست]] وابسته نیست به [[حکومت]] رسد، [[حق]] در محلّ خود واقع شده و امور رو به [[اصلاح]] نهاده است؛ همانند [[پیامبران]] {{صل}} و [[اوصیاء]] آنان، که هرچند خود در پی [[ریاست]] نبوده‌اند، امّا از [[پذیرش حکومت]] بر [[مردمان]] نیز اِبایی نداشته‌اند. این مطلب به تصریح در سخن [[امیرمؤمنان]] {{ع}} نیز آمده است؛ بنا بر آن‌چه در [[نهج‌البلاغه]] می‌خوانیم، آن [[حضرت]] درباره کفش پاره بی‌قیمتی که بر آن وصله می‌زدند، به [[ابن عبّاس]] فرمودند:"به‌خدا قسم این کفش نزد من خواستنی‌تر از [[امارت]] بر شماست، مگر آن‌که به‌واسطه آن [[امارت]] بتوانم حقّی را برپا دارم و یا باطلی را مرتفع سازم"<ref>{{متن حدیث\| وَ اللَّهِ لَهِيَ‌ أَحَبُّ‌ إِلَيَّ‌ مِنْ‌ إِمْرَتِكُمْ‌ إِلَّا أَنْ أُقِيمَ حَقّاً أَوْ أَدْفَعَ بَاطِلًا}}؛ نهج‌البلاغه، خطبه ۳۳.</ref>. این پاداشی است که [[خداوند]] به متقیان می‌دهد، و بخششی است که نثار [[پیامبران]] و مردان کامل روزگار می‌نماید، تا آنان نیز به‌واسطه همین [[ریاست]] به [[برپایی حق]] و [[حفاظت]] از آن بپردازند، و نیز [[باطل]] را از صفحه [[جامعه]] بزدایند. چه اگر چنین نبود، [[حق]] به‌دست [[زورمندان]] به نابودی می‌رسید و یادی از آن در میان [[مردمان]] نمی‌ماند: {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را با برخی دیگر باز نمی‌داشت، زمین تباه می‌گردید امّا خداوند بر جهانیان بخششی (بزرگ) دارد» سوره بقره، آیه ۲۵۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ * الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را به دست برخی دیگر از میان برنمی‌داشت بی‌گمان دیرها (ی راهبان) و کلیساها (ی مسیحیان) و کنشت‌ها (ی یهودیان) و مسجدهایی که نام خداوند را در آن بسیار می‌برند ویران می‌شد و بی‌گمان خداوند به کسی که وی را یاری کند یاری خواهد رساند که خداوند توانمندی پیروز است *(همان) کسانی که اگر آنان را در زمین توانمندی دهیم نماز بر پا می‌دارند و زکات می‌پردازند و به کار شایسته فرمان می‌دهند و از کار ناپسند باز می‌دارند» سوره حج، آیه ۴۰-۴۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۷.</ref>.		* بر این اساس، دریافتیم که رتبه [[اجتماعی]] و [[جاه و مقام]] و [[ریاست]] و شهرت، به خودی خود نه مطلوب است و نه مبغوض؛ بلکه آن‌چه مبغوض است دل‌بستن به این امور است، تا [[آدمی]] را به خود مشغول کرده از [[حضرت حق]] بازدارد؛ همان‌گونه که به‌کار بردن این امور برای زنده‌داشتن [[حق]]، نه تنها مبغوض نیست که بس مطلوب می‌باشد؛ چه اگر کسی که قلبش به [[ریاست]] وابسته نیست به [[حکومت]] رسد، [[حق]] در محلّ خود واقع شده و امور رو به [[اصلاح]] نهاده است؛ همانند [[پیامبران]] {{صل}} و [[اوصیاء]] آنان، که هرچند خود در پی [[ریاست]] نبوده‌اند، امّا از [[پذیرش حکومت]] بر [[مردمان]] نیز اِبایی نداشته‌اند. این مطلب به تصریح در سخن [[امیرمؤمنان]] {{ع}} نیز آمده است؛ بنا بر آن‌چه در [[نهج‌البلاغه]] می‌خوانیم، آن [[حضرت]] درباره کفش پاره بی‌قیمتی که بر آن وصله می‌زدند، به [[ابن عبّاس]] فرمودند:"به‌خدا قسم این کفش نزد من خواستنی‌تر از [[امارت]] بر شماست، مگر آن‌که به‌واسطه آن [[امارت]] بتوانم حقّی را برپا دارم و یا باطلی را مرتفع سازم"<ref>{{متن حدیث\| وَ اللَّهِ لَهِيَ‌ أَحَبُّ‌ إِلَيَّ‌ مِنْ‌ إِمْرَتِكُمْ‌ إِلَّا أَنْ أُقِيمَ حَقّاً أَوْ أَدْفَعَ بَاطِلًا}}؛ نهج‌البلاغه، خطبه ۳۳.</ref>. این پاداشی است که [[خداوند]] به متقیان می‌دهد، و بخششی است که نثار [[پیامبران]] و مردان کامل روزگار می‌نماید، تا آنان نیز به‌واسطه همین [[ریاست]] به [[برپایی حق]] و [[حفاظت]] از آن بپردازند، و نیز [[باطل]] را از صفحه [[جامعه]] بزدایند. چه اگر چنین نبود، [[حق]] به‌دست [[زورمندان]] به نابودی می‌رسید و یادی از آن در میان [[مردمان]] نمی‌ماند: {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را با برخی دیگر باز نمی‌داشت، زمین تباه می‌گردید امّا خداوند بر جهانیان بخششی (بزرگ) دارد» سوره بقره، آیه ۲۵۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ * الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را به دست برخی دیگر از میان برنمی‌داشت بی‌گمان دیرها (ی راهبان) و کلیساها (ی مسیحیان) و کنشت‌ها (ی یهودیان) و مسجدهایی که نام خداوند را در آن بسیار می‌برند ویران می‌شد و بی‌گمان خداوند به کسی که وی را یاری کند یاری خواهد رساند که خداوند توانمندی پیروز است *(همان) کسانی که اگر آنان را در زمین توانمندی دهیم نماز بر پا می‌دارند و زکات می‌پردازند و به کار شایسته فرمان می‌دهند و از کار ناپسند باز می‌دارند» سوره حج، آیه ۴۰-۴۱.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۲۷.</ref>.
	* امّا اگر آن کس که [[دل]] به [[دنیا]] بسته و روی [[جان]] خویش را به سوی آن کرده است، [[ریاست]] را به‌دست آورده به [[حکومت]] بر [[مردمان]] بپردازد، وای بر او! و وای بر جامعه‌ای که زمام آن به‌دست اوست!؛ چه آن [[جامعه]] را هیچ راهی جز از [[تباهی]] پیش رو نخواهد ماند، راهی که [[مردمان]] را به نابودی [[فکری]] [[فرهنگی]] رهنمون می‌شود، و سرانجام خذلان را در مسیر آنان قرار می‌دهد: {{متن قرآن\|إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً}}<ref>«پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>؛		* امّا اگر آن کس که [[دل]] به [[دنیا]] بسته و روی [[جان]] خویش را به سوی آن کرده است، [[ریاست]] را به‌دست آورده به [[حکومت]] بر [[مردمان]] بپردازد، وای بر او! و وای بر جامعه‌ای که زمام آن به‌دست اوست!؛ چه آن [[جامعه]] را هیچ راهی جز از [[تباهی]] پیش رو نخواهد ماند، راهی که [[مردمان]] را به نابودی [[فکری]] [[فرهنگی]] رهنمون می‌شود، و سرانجام خذلان را در مسیر آنان قرار می‌دهد: {{متن قرآن\|إِنَّ الْمُلُوكَ إِذَا دَخَلُوا قَرْيَةً أَفْسَدُوهَا وَجَعَلُوا أَعِزَّةَ أَهْلِهَا أَذِلَّةً}}<ref>«پادشاهان چون به شهری درآیند آن را ویران و مردم گرانمایه آن را خوار و بدین‌گونه رفتار می‌کنند» سوره نمل، آیه ۳۴.</ref>؛
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	* توجّه به این نکته نیز ضروری است که ریاست‌طلبان، این [[رذیلت اخلاقی]] را [[برتر]] از دیگر رذائل خود می‌دانند. از این‌رو بی‌مهابا تمامی هستی خود را در راه آن به‌مصرف می‌رسانند؛ از [[اموال]] و لذّت‌های [[مشروع]] خود می‌گذرد، همان‌گونه که از به‌کاربردن امور [[حرام]] در این راه ابایی نمی‌نماید.		* توجّه به این نکته نیز ضروری است که ریاست‌طلبان، این [[رذیلت اخلاقی]] را [[برتر]] از دیگر رذائل خود می‌دانند. از این‌رو بی‌مهابا تمامی هستی خود را در راه آن به‌مصرف می‌رسانند؛ از [[اموال]] و لذّت‌های [[مشروع]] خود می‌گذرد، همان‌گونه که از به‌کاربردن امور [[حرام]] در این راه ابایی نمی‌نماید.
	* این خود [[دلیل]] آن است که ریاست‌دوستی نزد [[انسان]] غیر مهذّب، از تمامی خواستنی‌های دیگر محبوب‌تر است؛ و پر واضح است که این مسأله از انسان‌های پَستی که سر در پی دنیای [[پست]] نهاده‌اند، هیچ بعید نمی‌نماید<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰.</ref>.		* این خود [[دلیل]] آن است که ریاست‌دوستی نزد [[انسان]] غیر مهذّب، از تمامی خواستنی‌های دیگر محبوب‌تر است؛ و پر واضح است که این مسأله از انسان‌های پَستی که سر در پی دنیای [[پست]] نهاده‌اند، هیچ بعید نمی‌نماید<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۰.</ref>.
	* آورده‌اند که [[حُمَید بن قحطبه]]- که از [[فرماندهان لشکر]] [[هارون‌ الرَّشید]] بود-، در [[ماه رمضان]] بی‌مهابا [[روزه]] نگرفت. یکی از [[نزدیکان]] او، در رابطه با [[علت]] روزه‌خواریِ او از او سؤال کرد، و او پاسخ داد: من از [[رحمت]] و [[بخشش حضرت]] [[حق]] ناامیدم!، از این‌رو خود به [[عبادات]] نمی‌پردازم که فایده‌ای برایم نخواهد داشت؛ و چون از علّت [[ناامیدی]] او از [[رحمت]] حضرتش سؤال کردند، پاسخ داد: من تنها در یک روز، شصت مرد [[جوان]] و نوجوان را به [[قتل]] رساندم، که همه از [[فرزندان]] [[حضرت فاطمه زهرا]] (س) بودند!؛ او ادامه داد: شبی [[هارون]] از من خواست تا مقدار [[وفاداری]] خود نسبت به او را بیان کنم، پاسخ دادم: من تمامی [[مال]] خود را فدای تو می‌سازم؛ او بر این مقدار [[راضی]] نشد، گفتم: خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: آبروی خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: [[دین]] خود را فدای تو می‌سازم؛ چون این گفتم، شادمان و [[راضی]] شد. او شمشیری به من داد و گفت: به همراه این [[غلام]] برو و به هر چه فرمانت داد، همان را [[اطاعت]] کن. آن [[غلام]] به‌همراه من به زندانی آمد، که در آن شصت مرد [[جوان]] و نوجوان از [[فرزندان حضرت زهرا]] (س) قرار داشتند، و مرا امر کرد که همه آنان را به [[قتل]] رسانم؛ من نیز یکایک آنان را از زندان خارج کرده و سر بریدم!؛ از این‌رو هرگز در [[رحمت]] و غفران [[الهی]] [[امید]] نخواهم داشت، چه می‌دانم که بدون تردید به جهنّم وارد خواهم شد!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱.</ref>.		* آورده‌اند که [[حُمَید بن قحطبه]]- که از [[فرماندهان لشکر]] [[هارون‌ الرَّشید]] بود- در [[ماه رمضان]] بی‌مهابا [[روزه]] نگرفت. یکی از [[نزدیکان]] او، در رابطه با [[علت]] روزه‌خواریِ او از او سؤال کرد، و او پاسخ داد: من از [[رحمت]] و [[بخشش حضرت]] [[حق]] ناامیدم!، از این‌رو خود به [[عبادات]] نمی‌پردازم که فایده‌ای برایم نخواهد داشت؛ و چون از علّت [[ناامیدی]] او از [[رحمت]] حضرتش سؤال کردند، پاسخ داد: من تنها در یک روز، شصت مرد [[جوان]] و نوجوان را به [[قتل]] رساندم، که همه از [[فرزندان]] [[حضرت فاطمه زهرا]] (س) بودند!؛ او ادامه داد: شبی [[هارون]] از من خواست تا مقدار [[وفاداری]] خود نسبت به او را بیان کنم، پاسخ دادم: من تمامی [[مال]] خود را فدای تو می‌سازم؛ او بر این مقدار [[راضی]] نشد، گفتم: خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: آبروی خود را فدای تو می‌سازم؛ باز [[راضی]] نشد، گفتم: [[دین]] خود را فدای تو می‌سازم؛ چون این گفتم، شادمان و [[راضی]] شد. او شمشیری به من داد و گفت: به همراه این [[غلام]] برو و به هر چه فرمانت داد، همان را [[اطاعت]] کن. آن [[غلام]] به‌همراه من به زندانی آمد، که در آن شصت مرد [[جوان]] و نوجوان از [[فرزندان حضرت زهرا]] (س) قرار داشتند، و مرا امر کرد که همه آنان را به [[قتل]] رسانم؛ من نیز یکایک آنان را از زندان خارج کرده و سر بریدم!؛ از این‌رو هرگز در [[رحمت]] و غفران [[الهی]] [[امید]] نخواهم داشت، چه می‌دانم که بدون تردید به جهنّم وارد خواهم شد!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱.</ref>.
	* [[تاریخ]] بسیاری از حکایات این‌گونه را برای ما بازگو می‌کند، تا دریابیم که [[رذیلت]] حبّ [[ریاست]]، [[آدمی]] را چسان به حیوانی درنده‌خو تبدیل می‌کند.		* [[تاریخ]] بسیاری از حکایات این‌گونه را برای ما بازگو می‌کند، تا دریابیم که [[رذیلت]] حبّ [[ریاست]]، [[آدمی]] را چسان به حیوانی درنده‌خو تبدیل می‌کند.
	* گذشته از [[تاریخ]]، [[قرآن کریم]] نیز در داستان پیامبرانی همچون [[نوح]]، [[ابراهیم]]، [[موسی]]، [[عیسی]] و [[محمّد]] مصطفی {{صل}}، نشان می‌دهد که "ملأ"، با آن‌که نسبت به حقّانیّت آنان [[آگاهی]] داشتند، امّا به [[انکار]] آنان می‌پرداختند و [[مردم]] را با [[فریب]] و خدعه از [[پیروی]] از آنان باز می‌داشتند. بالاتر از همه آن‌که [[خون]] [[انبیاء]] عظام {{ع}} را می‌ریختند، تا [[ریاست]] خود بر [[جامعه]] را از دست ندهند؛ و این تنها به [[جرم]] ایمانی بود که آن بزرگواران در [[جان]] خویش به [[خدای متعال]] داشتند!: {{متن قرآن\|وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ}}<ref>«و با آنان کینه‌توزی نکردند مگر از آن رو که آنان به خداوند پیروزمند ستوده، ایمان داشتند،» سوره بروج، آیه ۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱-۳۲.</ref>.		* گذشته از [[تاریخ]]، [[قرآن کریم]] نیز در داستان پیامبرانی همچون [[نوح]]، [[ابراهیم]]، [[موسی]]، [[عیسی]] و [[محمّد]] مصطفی {{صل}}، نشان می‌دهد که "ملأ"، با آن‌که نسبت به حقّانیّت آنان [[آگاهی]] داشتند، امّا به [[انکار]] آنان می‌پرداختند و [[مردم]] را با [[فریب]] و خدعه از [[پیروی]] از آنان باز می‌داشتند. بالاتر از همه آن‌که [[خون]] [[انبیاء]] عظام {{ع}} را می‌ریختند، تا [[ریاست]] خود بر [[جامعه]] را از دست ندهند؛ و این تنها به [[جرم]] ایمانی بود که آن بزرگواران در [[جان]] خویش به [[خدای متعال]] داشتند!: {{متن قرآن\|وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ}}<ref>«و با آنان کینه‌توزی نکردند مگر از آن رو که آنان به خداوند پیروزمند ستوده، ایمان داشتند،» سوره بروج، آیه ۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۳۱-۳۲.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱:		خط ۱:

	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>