زبور - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۵

2024-04-13T11:25:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف ~~مهدوی~~]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = کتاب آسمانی \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدویت]]\| پرسش مرتبط = }}

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==

Bahmani: /* زبور و مهدویت */

2024-03-04T08:37:47Z

زبور و مهدویت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== زبور و [[مهدویت]] ==		== زبور و [[مهدویت]] ==
	کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن ~~[[حضرت]]،~~ کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>		کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن حضرت، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به ظهور منجی در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند وارث زمین خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* معناشناسی */

2024-03-04T08:37:13Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۴:		خط ۴:
	زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از پیامبران بنی‌اسرائیل نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و تجلیل مقام ربوبی است و پس از تورات‌ نزول شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر الواح فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از پیامبران بنی‌اسرائیل نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و تجلیل مقام ربوبی است و پس از تورات‌ نزول شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر الواح فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

	[[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از [[منابع تاریخی]] و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری [[عظیم]] داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		[[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از منابع تاریخی و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری عظیم داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

	== زبور کتابی [[اخلاقی]] ==		== زبور کتابی [[اخلاقی]] ==

Bahmani: /* معناشناسی */

2024-03-04T08:36:58Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۲:		خط ۲:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل~~]] [[~~مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از پیامبران بنی‌اسرائیل نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و تجلیل مقام ربوبی است و پس از تورات‌ نزول شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر الواح فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

	[[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از [[منابع تاریخی]] و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری [[عظیم]] داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		[[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از [[منابع تاریخی]] و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری [[عظیم]] داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۶

2024-03-04T08:36:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== زبور و [[مهدویت]] ==		== زبور و [[مهدویت]] ==
	کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>		کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>

			== جستارهای وابسته ==
			{{مدخل وابسته}}
			* [[کتب آسمانی]]
			* [[داوود پیامبر]]
			{{پایان مدخل‌ وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۹:		خط ۲۵:
	#[[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]		#[[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	~~== جستارهای وابسته ==~~
	~~{{مدخل وابسته}}~~
	* [[کتب آسمانی]]
	* [[داوود پیامبر]]
	~~{{پایان مدخل‌ وابسته}}~~

	== پانویس ==		== پانویس ==

Bahmani: /* پرسش مستقیم */

2024-03-04T08:30:41Z

پرسش مستقیم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۰
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== زبور و [[مهدویت]] ==		== زبور و [[مهدویت]] ==
	کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>		کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>

	~~== پرسش مستقیم ==~~
	* [[در کتاب زبور چه بشارت‌هایی به ظهور امام مهدی داده شده است؟ (پرسش)]]

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۰

2024-03-04T08:30:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = }}
	== ~~چیستی زبور~~ ==
			== معناشناسی ==
	زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

خط ۸:		خط ۹:
	باید توجه داشت [[کتاب‌های آسمانی]] بر دو دسته‌اند: یک دسته [[احکام]] [[تشریعی]] ویژه‌ای دارند و از آیینی نو سخن می‌گویند و دیگر، کتاب‌هایی که [[احکام]] جدیدی در خود ندارند؛ بلکه بیش‌تر به موضوعات و مسائل [[اخلاقی]] می‌پردازند. زبور از دستۀ دوم است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۴، ص ۲۱۴.</ref>. [[گواه]] بر این [[حقیقت]] این است که، [[مزامیر]] در ضمن‌ [[عهد]] عتیق‌ و پس از [[تورات]] جای دارد و حالت مستقل ندارد<ref>کتاب مقدس‌، ۸۳۰.</ref>.		باید توجه داشت [[کتاب‌های آسمانی]] بر دو دسته‌اند: یک دسته [[احکام]] [[تشریعی]] ویژه‌ای دارند و از آیینی نو سخن می‌گویند و دیگر، کتاب‌هایی که [[احکام]] جدیدی در خود ندارند؛ بلکه بیش‌تر به موضوعات و مسائل [[اخلاقی]] می‌پردازند. زبور از دستۀ دوم است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۴، ص ۲۱۴.</ref>. [[گواه]] بر این [[حقیقت]] این است که، [[مزامیر]] در ضمن‌ [[عهد]] عتیق‌ و پس از [[تورات]] جای دارد و حالت مستقل ندارد<ref>کتاب مقدس‌، ۸۳۰.</ref>.

	[[یهودیان]] و [[مسیحیان]] خود معترف ‌اند که از ۱۵۰ مزمور در [[عهد عتیق]]، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به [[داوود]] {{ع}} نسبت داد و دیگر [[مزامیر]] در سالیان دیگر افزوده شده‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس‌، ۸۰۰ ـ۷۹۶؛ تاریخ مختصر ادیان بزرگ‌، ص ۲۷۹ ـ ۲۸۰.</ref>. [[مزامیر]] از آغاز تا انجام به صورت [[شعر]] است و بخش بزرگ آن به [[دعا]] و [[پرستش]] می‌پردازد. [[مزامیر]] را نمی‌توان مجموعه‌ای مدون از آموزه‌های الهیاتی دانست. الهیات [[مزامیر]]، بیش‌تر بر حالت اعتراف و مبتنی بر [[حمد]] و ثنا است نه نظام‌مند و استدلالی، از این رو نمی‌توان با خلاصه کردن این الهیات یا [[بیان]] آن به گونۀ عینی، تصویری درست از آن به دست داد؛ زیرا هر گونه جمع‌بندی [[مزامیر]]، مشکلاتی ایجاد می‌‌کند. [[مزامیر]]، مجموعه‌ای بزرگ از قطعات مستقل و مختلفی است که برای اهداف گوناگون و در قرون متمادی نوشته شده‌اند با فراهم آوردن تلخیصی از [[مزامیر]] نه تنها کامل نمی‌شود بلکه از پاره‌ای جهات هم تصنعی جلوه می‌کند<ref>دائرة المعارف کتاب مقدس‌، ۱۹۶.</ref>. این همه، حکایت از آن دارد که کتاب زبور فعلی را نمی‌توان یک کتاب [[شریعت]] و کاملًا آسمانی پنداشت<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>.		[[یهودیان]] و [[مسیحیان]] خود معترف ‌اند که از ۱۵۰ مزمور در [[عهد عتیق]]، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به [[داوود]] {{ع}} نسبت داد و دیگر [[مزامیر]] در سالیان دیگر افزوده شده‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس‌، ۸۰۰ ـ۷۹۶؛ تاریخ مختصر ادیان بزرگ‌، ص ۲۷۹ ـ ۲۸۰.</ref>. [[مزامیر]] از آغاز تا انجام به صورت [[شعر]] است و بخش بزرگ آن به [[دعا]] و [[پرستش]] می‌پردازد. [[مزامیر]] را نمی‌توان مجموعه‌ای مدون از آموزه‌های الهیاتی دانست. الهیات [[مزامیر]]، بیش‌تر بر حالت اعتراف و مبتنی بر [[حمد]] و ثنا است نه نظام‌مند و استدلالی، از این رو نمی‌توان با خلاصه کردن این الهیات یا [[بیان]] آن به گونۀ عینی، تصویری درست از آن به دست داد؛ زیرا هر گونه جمع‌بندی [[مزامیر]]، مشکلاتی ایجاد می‌‌کند. [[مزامیر]]، مجموعه‌ای بزرگ از قطعات مستقل و مختلفی است که برای اهداف گوناگون و در قرون متمادی نوشته شده‌اند با فراهم آوردن تلخیصی از [[مزامیر]] نه تنها کامل نمی‌شود بلکه از پاره‌ای جهات هم تصنعی جلوه می‌کند<ref>دائرة المعارف کتاب مقدس‌، ۱۹۶.</ref>. این همه، حکایت از آن دارد که کتاب زبور فعلی را نمی‌توان یک کتاب [[شریعت]] و کاملًا آسمانی پنداشت<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>.

	== زبور و [[مهدویت]] ==		== زبور و [[مهدویت]] ==
	کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>		کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]		#[[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]
	#[[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].		#[[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۲۸

2023-11-21T06:28:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = ~~زبور (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== چیستی زبور ==		== چیستی زبور ==
	زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

Msadeq در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۲۸

2023-11-21T06:28:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = زبور (پرسش)}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن~~]] - [[زبور در حدیث]] - [[زبور در نهج البلاغه~~]] - [[زبور در کلام ~~اسلامی]] - [[زبور در عرفان~~ اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = زبور (پرسش)}}

	== چیستی زبور ==		== چیستی زبور ==
	* زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>
	* [[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از [[منابع تاریخی]] و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری [[عظیم]] داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>
			[[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از [[منابع تاریخی]] و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری [[عظیم]] داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>

	== زبور کتابی [[اخلاقی]] ==		== زبور کتابی [[اخلاقی]] ==
	* باید توجه داشت [[کتاب‌های آسمانی]] بر دو دسته‌اند: یک دسته [[احکام]] [[تشریعی]] ویژه‌ای دارند و از آیینی نو سخن می‌گویند و دیگر، کتاب‌هایی که [[احکام]] جدیدی در خود ندارند؛ بلکه بیش‌تر به موضوعات و مسائل [[اخلاقی]] می‌پردازند. زبور از دستۀ دوم است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۴، ص ۲۱۴.</ref>. [[گواه]] بر این [[حقیقت]] این است که، [[مزامیر]] در ضمن‌ [[عهد]] عتیق‌ و پس از [[تورات]] جای دارد و حالت مستقل ندارد<ref>کتاب مقدس‌، ۸۳۰.</ref>.		باید توجه داشت [[کتاب‌های آسمانی]] بر دو دسته‌اند: یک دسته [[احکام]] [[تشریعی]] ویژه‌ای دارند و از آیینی نو سخن می‌گویند و دیگر، کتاب‌هایی که [[احکام]] جدیدی در خود ندارند؛ بلکه بیش‌تر به موضوعات و مسائل [[اخلاقی]] می‌پردازند. زبور از دستۀ دوم است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۴، ص ۲۱۴.</ref>. [[گواه]] بر این [[حقیقت]] این است که، [[مزامیر]] در ضمن‌ [[عهد]] عتیق‌ و پس از [[تورات]] جای دارد و حالت مستقل ندارد<ref>کتاب مقدس‌، ۸۳۰.</ref>.
	* [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] خود معترف ‌اند که از ۱۵۰ مزمور در [[عهد عتیق]]، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به [[داوود]] {{ع}} نسبت داد و دیگر [[مزامیر]] در سالیان دیگر افزوده شده‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس‌، ۸۰۰ ـ۷۹۶؛ تاریخ مختصر ادیان بزرگ‌، ص ۲۷۹ ـ ۲۸۰.</ref>. [[مزامیر]] از آغاز تا انجام به صورت [[شعر]] است و بخش بزرگ آن به [[دعا]] و [[پرستش]] می‌پردازد. [[مزامیر]] را نمی‌توان مجموعه‌ای مدون از آموزه‌های الهیاتی دانست. الهیات [[مزامیر]]، بیش‌تر بر حالت اعتراف و مبتنی بر [[حمد]] و ثنا است نه نظام‌مند و استدلالی، از این رو نمی‌توان با خلاصه کردن این الهیات یا [[بیان]] آن به گونۀ عینی، تصویری درست از آن به دست داد؛ زیرا هر گونه جمع‌بندی [[مزامیر]]، مشکلاتی ایجاد می‌‌کند. [[مزامیر]]، مجموعه‌ای بزرگ از قطعات مستقل و مختلفی است که برای اهداف گوناگون و در قرون متمادی نوشته شده‌اند با فراهم آوردن تلخیصی از [[مزامیر]] نه تنها کامل نمی‌شود بلکه از پاره‌ای جهات هم تصنعی جلوه می‌کند<ref>دائرة المعارف کتاب مقدس‌، ۱۹۶.</ref>. این همه، حکایت از آن دارد که کتاب زبور فعلی را نمی‌توان یک کتاب [[شریعت]] و کاملًا آسمانی پنداشت<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>.
			[[یهودیان]] و [[مسیحیان]] خود معترف ‌اند که از ۱۵۰ مزمور در [[عهد عتیق]]، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به [[داوود]] {{ع}} نسبت داد و دیگر [[مزامیر]] در سالیان دیگر افزوده شده‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس‌، ۸۰۰ ـ۷۹۶؛ تاریخ مختصر ادیان بزرگ‌، ص ۲۷۹ ـ ۲۸۰.</ref>. [[مزامیر]] از آغاز تا انجام به صورت [[شعر]] است و بخش بزرگ آن به [[دعا]] و [[پرستش]] می‌پردازد. [[مزامیر]] را نمی‌توان مجموعه‌ای مدون از آموزه‌های الهیاتی دانست. الهیات [[مزامیر]]، بیش‌تر بر حالت اعتراف و مبتنی بر [[حمد]] و ثنا است نه نظام‌مند و استدلالی، از این رو نمی‌توان با خلاصه کردن این الهیات یا [[بیان]] آن به گونۀ عینی، تصویری درست از آن به دست داد؛ زیرا هر گونه جمع‌بندی [[مزامیر]]، مشکلاتی ایجاد می‌‌کند. [[مزامیر]]، مجموعه‌ای بزرگ از قطعات مستقل و مختلفی است که برای اهداف گوناگون و در قرون متمادی نوشته شده‌اند با فراهم آوردن تلخیصی از [[مزامیر]] نه تنها کامل نمی‌شود بلکه از پاره‌ای جهات هم تصنعی جلوه می‌کند<ref>دائرة المعارف کتاب مقدس‌، ۱۹۶.</ref>. این همه، حکایت از آن دارد که کتاب زبور فعلی را نمی‌توان یک کتاب [[شریعت]] و کاملًا آسمانی پنداشت<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>.

	== زبور و [[مهدویت]] ==		== زبور و [[مهدویت]] ==
	* کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>		کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==
	* [[در کتاب زبور چه بشارت‌هایی به ظهور امام مهدی داده شده است؟ (پرسش)]]		* [[در کتاب زبور چه بشارت‌هایی به ظهور امام مهدی داده شده است؟ (پرسش)]]
خط ۱۶:		خط ۱۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]		#[[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]
	* [[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].		#[[پرونده:13681151.jpg\|22px]] [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']].
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:50:57Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۲۰
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در حدیث]] - [[زبور در نهج البلاغه]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در عرفان اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = زبور (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در حدیث]] - [[زبور در نهج البلاغه]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در عرفان اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = زبور (پرسش)}}

	==چیستی زبور==		== چیستی زبور ==
	*زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]]{{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]]{{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		* زبور از نظر لغوی به معنای نوشته و کتاب و در اصطلاح نام کتابی است که بر [[حضرت داوود]] {{ع}} از [[پیامبران بنی‌اسرائیل]] نازل گشت. زبور به زبان عبری است و سراسر، [[اندرز]] و [[دعا]] و [[مناجات]] با [[خداوند متعال]] و [[تجلیل]] [[مقام]] ربوبی است و پس از تورات‌ [[نزول]] شده است<ref>اعلام القرآن‌، ص۳۴۶ ـ ۳۴۷؛ معارف و معاریف‌، ج۳، ص۱۱۱۳.</ref>. بنابر [[روایات اسلامی]]، وجه تسمیۀ این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر [[الواح]] فرود آمده است<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۳.</ref>. [[قرآن کریم]] سه بار از زبور یاد کرده و از برخی ویژگی‌های آن سخن گفته است. در [[آیات قرآنی]] تصریح شده است زبور، کتاب [[داوود]] {{ع}} است<ref>{{متن قرآن\|إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَأَوْحَيْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَعِيسَى وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَارُونَ وَسُلَيْمَانَ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«ما به تو همان‌گونه وحی فرستادیم که به نوح و پیامبران پس از وی، و به ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و اسباط و عیسی و ایوب و یونس و هارون و سلیمان وحی فرستادیم و به داود زبور دادیم» سوره نساء، آیه ۱۶۳.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>
	* [[حضرت داوود]]{{ع}} بعد از [[حضرت موسی]]{{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]]{{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]]{{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از [[منابع تاریخی]] و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]]{{ع}} [[حکومت]] و کشوری [[عظیم]] داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]]{{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>		* [[حضرت داوود]] {{ع}} بعد از [[حضرت موسی]] {{ع}} به [[پیامبری]] رسید و به [[شریعت]] [[حضرت موسی]] {{ع}} بود. [[قرآن]] فرموده است: «برخی از [[پیامبران]] را بر برخی دیگر [[برتری]] بخشیدیم و به [[داوود]]، زبور را دادیم»<ref>{{متن قرآن\|وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا}}«و پروردگار تو به هر کس که در آسمان‌ها و زمین است داناتر است و بی‌گمان ما برخی از پیامبران را بر برخی (دیگر) برتری بخشیدیم و به داود، زبور دادیم» سوره اسراء، آیه ۵۵.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌‌شود زبور از [[دلایل]] [[برتری]] [[داوود]] {{ع}} بر بسیاری [[پیامبران]] است. از [[منابع تاریخی]] و [[دینی]] بر می‌آید [[داوود]] {{ع}} [[حکومت]] و کشوری [[عظیم]] داشته است؛ ولی [[خداوند]]، [[قدرت]] و هیبت و [[سلطنت]] [[داوود]] {{ع}} را [[دلیل]] [[برتری]] او نمی‌داند؛ بلکه در این باره از زبور یاد می‌کند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۱۲، ص ۱۶۱.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۵.</ref>
	==زبور کتابی [[اخلاقی]]==		== زبور کتابی [[اخلاقی]] ==
	*باید توجه داشت [[کتاب‌های آسمانی]] بر دو دسته‌اند: یک دسته [[احکام]] [[تشریعی]] ویژه‌ای دارند و از آیینی نو سخن می‌گویند و دیگر، کتاب‌هایی که [[احکام]] جدیدی در خود ندارند؛ بلکه بیش‌تر به موضوعات و مسائل [[اخلاقی]] می‌پردازند. زبور از دستۀ دوم است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۴، ص ۲۱۴.</ref>. [[گواه]] بر این [[حقیقت]] این است که، [[مزامیر]] در ضمن‌ [[عهد]] عتیق‌ و پس از [[تورات]] جای دارد و حالت مستقل ندارد<ref>کتاب مقدس‌، ۸۳۰.</ref>.		* باید توجه داشت [[کتاب‌های آسمانی]] بر دو دسته‌اند: یک دسته [[احکام]] [[تشریعی]] ویژه‌ای دارند و از آیینی نو سخن می‌گویند و دیگر، کتاب‌هایی که [[احکام]] جدیدی در خود ندارند؛ بلکه بیش‌تر به موضوعات و مسائل [[اخلاقی]] می‌پردازند. زبور از دستۀ دوم است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج ۴، ص ۲۱۴.</ref>. [[گواه]] بر این [[حقیقت]] این است که، [[مزامیر]] در ضمن‌ [[عهد]] عتیق‌ و پس از [[تورات]] جای دارد و حالت مستقل ندارد<ref>کتاب مقدس‌، ۸۳۰.</ref>.
	* [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] خود معترف ‌اند که از ۱۵۰ مزمور در [[عهد عتیق]]، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به [[داوود]]{{ع}} نسبت داد و دیگر [[مزامیر]] در سالیان دیگر افزوده شده‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس‌، ۸۰۰ ـ۷۹۶؛ تاریخ مختصر ادیان بزرگ‌، ص ۲۷۹ ـ ۲۸۰.</ref>. [[مزامیر]] از آغاز تا انجام به صورت [[شعر]] است و بخش بزرگ آن به [[دعا]] و [[پرستش]] می‌پردازد. [[مزامیر]] را نمی‌توان مجموعه‌ای مدون از آموزه‌های الهیاتی دانست. الهیات [[مزامیر]]، بیش‌تر بر حالت اعتراف و مبتنی بر [[حمد]] و ثنا است نه نظام‌مند و استدلالی، از این رو نمی‌توان با خلاصه کردن این الهیات یا [[بیان]] آن به گونۀ عینی، تصویری درست از آن به دست داد؛ زیرا هر گونه جمع‌بندی [[مزامیر]]، مشکلاتی ایجاد می‌‌کند. [[مزامیر]]، مجموعه‌ای بزرگ از قطعات مستقل و مختلفی است که برای اهداف گوناگون و در قرون متمادی نوشته شده‌اند با فراهم آوردن تلخیصی از [[مزامیر]] نه تنها کامل نمی‌شود بلکه از پاره‌ای جهات هم تصنعی جلوه می‌کند<ref>دائرة المعارف کتاب مقدس‌، ۱۹۶.</ref>. این همه، حکایت از آن دارد که کتاب زبور فعلی را نمی‌توان یک کتاب [[شریعت]] و کاملًا آسمانی پنداشت<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>.		* [[یهودیان]] و [[مسیحیان]] خود معترف ‌اند که از ۱۵۰ مزمور در [[عهد عتیق]]، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به [[داوود]] {{ع}} نسبت داد و دیگر [[مزامیر]] در سالیان دیگر افزوده شده‌اند<ref>قاموس کتاب مقدس‌، ۸۰۰ ـ۷۹۶؛ تاریخ مختصر ادیان بزرگ‌، ص ۲۷۹ ـ ۲۸۰.</ref>. [[مزامیر]] از آغاز تا انجام به صورت [[شعر]] است و بخش بزرگ آن به [[دعا]] و [[پرستش]] می‌پردازد. [[مزامیر]] را نمی‌توان مجموعه‌ای مدون از آموزه‌های الهیاتی دانست. الهیات [[مزامیر]]، بیش‌تر بر حالت اعتراف و مبتنی بر [[حمد]] و ثنا است نه نظام‌مند و استدلالی، از این رو نمی‌توان با خلاصه کردن این الهیات یا [[بیان]] آن به گونۀ عینی، تصویری درست از آن به دست داد؛ زیرا هر گونه جمع‌بندی [[مزامیر]]، مشکلاتی ایجاد می‌‌کند. [[مزامیر]]، مجموعه‌ای بزرگ از قطعات مستقل و مختلفی است که برای اهداف گوناگون و در قرون متمادی نوشته شده‌اند با فراهم آوردن تلخیصی از [[مزامیر]] نه تنها کامل نمی‌شود بلکه از پاره‌ای جهات هم تصنعی جلوه می‌کند<ref>دائرة المعارف کتاب مقدس‌، ۱۹۶.</ref>. این همه، حکایت از آن دارد که کتاب زبور فعلی را نمی‌توان یک کتاب [[شریعت]] و کاملًا آسمانی پنداشت<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>.

	==زبور و [[مهدویت]]==		== زبور و [[مهدویت]] ==
	*کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]]{{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]]{{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر.ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر.ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>		* کتاب زبور جزء اموالی است که [[میراث]] [[انبیاء]] محسوب می‌‌شود و به [[پیامبر اسلام]] {{صل}} رسیده و اکنون نزد [[امام زمان]] {{ع}} است و در [[زمان ظهور]] آن [[حضرت]]، کتاب زبور را به همراه سایر [[کتب آسمانی]] از غاری در [[انطاکیه]] خارج خواهد نمود. در کتاب زبور فعلی که میان کتب [[عهد عتیق]] پراکنده است به [[ظهور منجی]] در [[آخرالزمان]] اشاره می‌‌کند و [[قرآن کریم]] نیز این [[بشارت]] را یادآور شده است: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref>. در زبور نیز بدین گونه یاد شده است: «شرورها نابود می‌‌شوند و کسانی که به [[خداوند]] تکیه دارند [[وارث زمین]] خواهند شد»<ref>عهد عتیق: کتاب مزامیر، مزمور ۳۷.</ref>.<ref>ر. ک: [[عباس حیدرزاده\|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)\|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۲۹.</ref> از این [[حقیقت]] روشن می‌‌شود بخش‌هایی از زبور هنوز در [[کتاب مقدس]] وجود دارد که از [[تحریف]] دور مانده است<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[تفسیر نمونه‌ (کتاب)\|تفسیر نمونه‌]]، ج۱۳، ص ۵۲۰.</ref>.<ref>ر. ک: [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۲۷۶.</ref>
	==پرسش مستقیم==		== پرسش مستقیم ==
	* [[در کتاب زبور چه بشارت‌هایی به ظهور امام مهدی داده شده است؟ (پرسش)]]		* [[در کتاب زبور چه بشارت‌هایی به ظهور امام مهدی داده شده است؟ (پرسش)]]