زبور در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۵

2024-04-13T11:25:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = زبور		\| موضوع مرتبط = زبور
	\| عنوان مدخل = زبور		\| عنوان مدخل = زبور
	\| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف ~~مهدوی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدویت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:1100408.jpg\|22px]] [[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴''']].		# [[پرونده:1100408.jpg\|22px]] [[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-07T09:21:17Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۱
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~کتاب‌های پیامبران~~]]		[[رده:زبور]]

Bahmani: /* کتب پیامبران پیشین */

2024-03-04T08:36:10Z

کتب پیامبران پیشین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۴۹:		خط ۴۹:

	== کتب پیامبران پیشین==		== کتب پیامبران پیشین==
	در شماری از [[آیات]]، «زُبُر» به معنای کلی «کُتُب» و برای اشاره به [[کتب آسمانی پیشین]] به کار رفته است:		در شماری از [[آیات]]، «زُبُر» به معنای کلی «کُتُب» و برای اشاره به کتب آسمانی پیشین به کار رفته است:
	#در پی [[تکذیب]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از سوی [[مشرکان قریش]] و [[یهودیان]]، خداوند برای [[دلداری]] آن حضرت،<ref>الکشاف، ج ۳، ص۳۰۹؛ التبیان، ج ۳، ص۶۹؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۳.</ref> از [[پیامبران]] پیش از وی یاد می‌کند که به رغم آوردن [[معجزات]] و [[کتب آسمانی]]، از سوی [[اقوام]] خویش تکذیب شدند: {{متن قرآن\|فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ جَاءُوا بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتَابِ الْمُنِيرِ}}<ref>«پس اگر تو را دروغگو شمرده‌اند (بدان که) پیامبران پیش از تو (نیز) که برهان‌ها و نوشته‌ها و کتاب روشنگر را آورده بودند، دروغگو شمرده شده‌اند» سوره آل عمران، آیه ۱۸۴.</ref> کاربرد «زُبُر» در کنار «کتاب» به رغم معنای مشترک آن دو، سبب شده است تا مفسران، مصداق مورد اشاره هر یک را متفاوت از دیگری دانسته و در این باره به [[اختلاف]] گرایند: مفسرانی مانند [[طبری]] و [[فخر رازی]]، «زُبُر» را به معنایِ عموم [[کتاب‌های آسمانی]] و «کتاب منیر» را اشاره به [[تورات]] و [[انجیل]] دانسته‌اند. [[فخر رازی]] ارتباط آن دو را از باب عطف خاص بر عام دانسته و افزوده است که چون تورات و انجیل، صورت کاملی از [[شریعت]] و [[آموزه‌های وحیانی]] را ارائه کرده‌اند، نسبت به کتاب‌های دیگر [[برتری]] دارند و از این رو به رغم اینکه «زُبُر» [[تورات]] و انجیل را نیز شامل می‌شود، آن دو به صورت جداگانه و با لفظ «کتاب منیر» مورد اشاره قرار گرفته‌اند. وی در ادامه، نمونه‌هایی از این گونه عطف خاص بر عام در [[قرآن]] را در [[تأیید]] دیدگاه خود می‌آورد.<ref>جامع البیان، ج ۳، ص۱۸۴؛ التفسیر الکبیر، ج ۹، ص۱۲ ـ ۱۲۴.</ref> برخی دیگر از [[مفسران]] «زُبُر» را اشاره به آن دسته از [[کتاب‌های آسمانی]] دانسته‌اند که آموزه‌های آنها فقط [[حکمت]] و [[موعظه]] است؛ ولی «کتاب منیر» به معنای کتبی است که افزون بر موعظه و حکمت، دارای [[مقام]] و شریعت نیز هستند.<ref>مجمع البیان، ج ۱، ص۱ ـ ۲؛ المیزان، ج ۴، ص۸۳.</ref> برخی دیگر «زُبُر» را اشاره به کتبی مانند کتاب نوح{{ع}} و [[صحف ابراهیم]] و «کتاب منیر» را اشاره به تورات و انجیل دانسته‌اند.<ref>تفسیر جلالین، ص۹۳۰؛ المیزان، ج ۴، ص۸۳.</ref>		#در پی [[تکذیب]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از سوی مشرکان قریش و [[یهودیان]]، خداوند برای [[دلداری]] آن حضرت،<ref>الکشاف، ج ۳، ص۳۰۹؛ التبیان، ج ۳، ص۶۹؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۳.</ref> از [[پیامبران]] پیش از وی یاد می‌کند که به رغم آوردن [[معجزات]] و [[کتب آسمانی]]، از سوی [[اقوام]] خویش تکذیب شدند: {{متن قرآن\|فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ جَاءُوا بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتَابِ الْمُنِيرِ}}<ref>«پس اگر تو را دروغگو شمرده‌اند (بدان که) پیامبران پیش از تو (نیز) که برهان‌ها و نوشته‌ها و کتاب روشنگر را آورده بودند، دروغگو شمرده شده‌اند» سوره آل عمران، آیه ۱۸۴.</ref> کاربرد «زُبُر» در کنار «کتاب» به رغم معنای مشترک آن دو، سبب شده است تا مفسران، مصداق مورد اشاره هر یک را متفاوت از دیگری دانسته و در این باره به [[اختلاف]] گرایند: مفسرانی مانند [[طبری]] و [[فخر رازی]]، «زُبُر» را به معنایِ عموم [[کتاب‌های آسمانی]] و «کتاب منیر» را اشاره به [[تورات]] و [[انجیل]] دانسته‌اند. [[فخر رازی]] ارتباط آن دو را از باب عطف خاص بر عام دانسته و افزوده است که چون تورات و انجیل، صورت کاملی از [[شریعت]] و [[آموزه‌های وحیانی]] را ارائه کرده‌اند، نسبت به کتاب‌های دیگر [[برتری]] دارند و از این رو به رغم اینکه «زُبُر» [[تورات]] و انجیل را نیز شامل می‌شود، آن دو به صورت جداگانه و با لفظ «کتاب منیر» مورد اشاره قرار گرفته‌اند. وی در ادامه، نمونه‌هایی از این گونه عطف خاص بر عام در [[قرآن]] را در [[تأیید]] دیدگاه خود می‌آورد.<ref>جامع البیان، ج ۳، ص۱۸۴؛ التفسیر الکبیر، ج ۹، ص۱۲ ـ ۱۲۴.</ref> برخی دیگر از [[مفسران]] «زُبُر» را اشاره به آن دسته از [[کتاب‌های آسمانی]] دانسته‌اند که آموزه‌های آنها فقط [[حکمت]] و [[موعظه]] است؛ ولی «کتاب منیر» به معنای کتبی است که افزون بر موعظه و حکمت، دارای [[مقام]] و شریعت نیز هستند.<ref>مجمع البیان، ج ۱، ص۱ ـ ۲؛ المیزان، ج ۴، ص۸۳.</ref> برخی دیگر «زُبُر» را اشاره به کتبی مانند کتاب نوح{{ع}} و [[صحف ابراهیم]] و «کتاب منیر» را اشاره به تورات و انجیل دانسته‌اند.<ref>تفسیر جلالین، ص۹۳۰؛ المیزان، ج ۴، ص۸۳.</ref>
	#در [[آیات]] {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما پیش از تو جز مردانی را که به آنها وحی می‌کردیم نفرستادیم؛ اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>، {{متن قرآن\|بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}}<ref>«(آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۴.</ref> نیز کتب داده شده به [[انبیا]] با عنوان «زُبُر» یاد شده‌اند. برخی مفسران، این [[آیه]] را در رد [[عقیده]] [[مشرکان قریش]] نازل دانسته‌اند. آنان با این تصور که [[پیامبر]] باید از میان [[فرشتگان]] باشد، [[خداوند]] را بسیار فراتر از آن می‌پنداشتند که بشری همانند آنان را برای [[رسالت]] خویش برگزیند؛ ولی این آیه با اشاره به [[بشر]] بودن ([[رجال]]) همه [[انبیای گذشته]] و برخورداری آنان از [[وحی]]، [[معجزات]] و [[کتب آسمانی]]، [[پندار]] [[مشرکان]] را رد کرده و از آنان می‌خواهد که در این باره از افراد [[آگاه]] بپرسند.<ref>الکشاف، ج ۲، ص۴۱۱؛ مجمع البیان، ج ۶، ص۱۵۸ـ ۱۵۹؛ جوامع الجامع، ج ۲، ص۳۲۷.</ref> [[علامه طباطبایی]] این [[تفسیر]] را با [[سیاق آیات]] ناسازگار خوانده و [[معتقد]] است که بر اساس برخی از آیات پیشین، مشرکان بر پایه گرایشی جبرگرایانه، [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] خود و پدرانشان را به اقتضای [[اراده خداوند]] دانسته و در توجیه انجام [[محرمات]] نیز می‌گفتند: اگر [[خدا]] می‌خواست، ما نمی‌توانستیم چیزی جز آنچه را که او [[حرام]] کرده است حرام بشماریم {{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ نَحْنُ وَلَا آبَاؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ كَذَلِكَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و مشرکان گفتند: اگر خداوند می‌خواست نه ما و نه پدرانمان به جای او چیزی را نمی‌پرستیدیم و چیزی را بی (فرمان) وی حرام نمی‌شمردیم؛ پیشینیان ایشان نیز بدین‌گونه رفتار می‌کردند و آیا جز پیام‌رسانی آشکار بر عهده پیامبران است؟» سوره نحل، آیه ۳۵.</ref>؛ اما [[خداوند]] در رد [[پندار]] مزبور، دعوت‌های [[دینی]] پیش از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را به وسیله انبیای برخوردار از [[معجزه]] و [[کتب آسمانی]] می‌خواند. بر این اساس، هیچ [[قدرت]] [[غیبی]] غالب و [[اراده تکوینی]]، [[اختیار]] و [[اراده آزاد]] [[آدمیان]] را از بین نمی‌برد.<ref>المیزان، ج۱۲، ص۲۵۶.</ref>		#در [[آیات]] {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما پیش از تو جز مردانی را که به آنها وحی می‌کردیم نفرستادیم؛ اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>، {{متن قرآن\|بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}}<ref>«(آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۴.</ref> نیز کتب داده شده به [[انبیا]] با عنوان «زُبُر» یاد شده‌اند. برخی مفسران، این [[آیه]] را در رد [[عقیده]] [[مشرکان قریش]] نازل دانسته‌اند. آنان با این تصور که [[پیامبر]] باید از میان [[فرشتگان]] باشد، [[خداوند]] را بسیار فراتر از آن می‌پنداشتند که بشری همانند آنان را برای [[رسالت]] خویش برگزیند؛ ولی این آیه با اشاره به [[بشر]] بودن ([[رجال]]) همه [[انبیای گذشته]] و برخورداری آنان از [[وحی]]، [[معجزات]] و [[کتب آسمانی]]، [[پندار]] [[مشرکان]] را رد کرده و از آنان می‌خواهد که در این باره از افراد [[آگاه]] بپرسند.<ref>الکشاف، ج ۲، ص۴۱۱؛ مجمع البیان، ج ۶، ص۱۵۸ـ ۱۵۹؛ جوامع الجامع، ج ۲، ص۳۲۷.</ref> [[علامه طباطبایی]] این [[تفسیر]] را با [[سیاق آیات]] ناسازگار خوانده و [[معتقد]] است که بر اساس برخی از آیات پیشین، مشرکان بر پایه گرایشی جبرگرایانه، [[شرک]] و [[بت‌پرستی]] خود و پدرانشان را به اقتضای [[اراده خداوند]] دانسته و در توجیه انجام [[محرمات]] نیز می‌گفتند: اگر [[خدا]] می‌خواست، ما نمی‌توانستیم چیزی جز آنچه را که او [[حرام]] کرده است حرام بشماریم {{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ نَحْنُ وَلَا آبَاؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ كَذَلِكَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ}}<ref>«و مشرکان گفتند: اگر خداوند می‌خواست نه ما و نه پدرانمان به جای او چیزی را نمی‌پرستیدیم و چیزی را بی (فرمان) وی حرام نمی‌شمردیم؛ پیشینیان ایشان نیز بدین‌گونه رفتار می‌کردند و آیا جز پیام‌رسانی آشکار بر عهده پیامبران است؟» سوره نحل، آیه ۳۵.</ref>؛ اما [[خداوند]] در رد [[پندار]] مزبور، دعوت‌های [[دینی]] پیش از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را به وسیله انبیای برخوردار از [[معجزه]] و [[کتب آسمانی]] می‌خواند. بر این اساس، هیچ [[قدرت]] [[غیبی]] غالب و [[اراده تکوینی]]، [[اختیار]] و [[اراده آزاد]] [[آدمیان]] را از بین نمی‌برد.<ref>المیزان، ج۱۲، ص۲۵۶.</ref>
	#در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ}}<ref>«و بی‌گمان (خبر) آن در کتاب‌های (آسمانی) پیشینیان (آمده) است» سوره شعراء، آیه 196.</ref> نیز از کتب آسمانی پیشینیان با عنوان «زُبُر» یاد شده است. این آیه و [[آیات]] پیش از آن، در پاسخ [[مشرکان]] که [[قرآن]] را از سنخ القائات [[شیاطین]] و سروده‌های [[شاعران]] می‌خواندند نازل شده<ref>المیزان، ج ۱۵، ص۳۱۵.</ref> و وجود [[بشارت]] درباره آمدن قرآن و بیان ویژگی‌های آن در [[کتب آسمانی پیشین]] و [[آگاهی]] علمای [[بنی‌اسرائیل]] از این مسئله را از جمله [[ادله]] [[حقانیت]] آن معرفی می‌کنند.<ref>التبیان، ج ۸، ص۶۲ـ ۶۳؛ مجمع البیان، ج ۷، ص۳۵۳ ـ ۳۵۴؛ روح المعانی، ج ۱۹، ص۱۲۵.</ref>.		#در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ}}<ref>«و بی‌گمان (خبر) آن در کتاب‌های (آسمانی) پیشینیان (آمده) است» سوره شعراء، آیه 196.</ref> نیز از کتب آسمانی پیشینیان با عنوان «زُبُر» یاد شده است. این آیه و [[آیات]] پیش از آن، در پاسخ [[مشرکان]] که [[قرآن]] را از سنخ القائات [[شیاطین]] و سروده‌های [[شاعران]] می‌خواندند نازل شده<ref>المیزان، ج ۱۵، ص۳۱۵.</ref> و وجود [[بشارت]] درباره آمدن قرآن و بیان ویژگی‌های آن در [[کتب آسمانی پیشین]] و [[آگاهی]] علمای [[بنی‌اسرائیل]] از این مسئله را از جمله [[ادله]] [[حقانیت]] آن معرفی می‌کنند.<ref>التبیان، ج ۸، ص۶۲ـ ۶۳؛ مجمع البیان، ج ۷، ص۳۵۳ ـ ۳۵۴؛ روح المعانی، ج ۱۹، ص۱۲۵.</ref>.

Bahmani: /* نزول و محتوای زبور */

2024-03-04T08:35:53Z

نزول و محتوای زبور

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۵
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	قرآن از [[وعده]] صریح [[خداوند]] در زبور خبر می‌دهد که بر اساس آن [[بندگان]] [[صالح]] و شایسته او میراث‌دار [[زمین]] خواهند شد: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref> این میراث‌داری به [[حاکمیت]] یافتن [[صالحان]] در روی [[زمین]]، به عنوان [[پاداش الهی]] آنان در [[دنیا]] معنا شده است.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۲، ۳۲۹ ـ ۳۳۱.</ref> اینکه مراد از «ذکر» و «زبور» چیست، مورد [[اختلاف]] است: مفسرانی چون [[ابن جبیر]]، [[مجاهد]]، [[ابن زید]] و [[زجاج]]، مراد از زبور را عموم کتاب‌های نازل شده بر [[انبیا]] و «ذکر» را «[[ام الکتاب]]» یا همان «[[لوح محفوظ]]» دانسته‌اند.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۷، ص۱۳۶ ـ ۱۳۷؛ مجمع‌البیان، ج، ص۱۱۹؛ التفسیر الکبیر، ج ۲۲، ص۲۲۹.</ref> بر اساس این [[تفسیر]]، خداوند پس از ثبت آموزه مزبور ([[حاکمیت صالحان]]) در [[ام‌الکتاب]]، آن را در قالب کتب [[انبیا]] نازل کرد. [[طبری]] با ترجیح این دیدگاه، هم معنا بودن [[زبور]] و کتاب، همچنین دلالت «الِ» الذکر بر شناخته شده بودن آن برای مخاطبان [[آیه]] را، دلیل درستیِ دیدگاه خویش و نپذیرفتن [[تفاسیر]] دیگر می‌خواند؛ با این توضیح که در کاربرد [[قرآنی]] به همه [[کتب آسمانی]] «ذکر» اطلاق می‌شود، بنابراین، تطبیق آن بر [[تورات]] که دیدگاه مقابل، آن را طرح می‌کند هیچ اولویتی در مقایسه با انطباق آن بر [[صحف ابراهیم]]{{ع}} که آن هم پیش از زبور است، ندارد.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷.</ref> [[ابن عباس]] و ضحاک «ذکر» را تورات و «زبور» را اشاره به کتاب‌هایی دانسته‌اند که پس از آن، نازل شده‌اند.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷؛ مجمع‌البیان، ج ۷، ص۱۱؛ التفسیر الکبیر، ج ۲۲، ص۲۲۹.</ref> [[علامه طباطبایی]] [[تفسیر]] زبور به «کتب انبیا» یا کتب نازل شده پس از تورات را فاقد دلیل می‌خواند.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۹.</ref> دیدگاه سوم که منسوب به [[شعبی]] است، «ذکر» را تورات و «زبور» را [[کتاب آسمانی]] [[داوود]]{{ع}} می‌داند.<ref> جامع البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷؛ مجمع‌البیان، ج ۷، ص۱۱؛ التفسیر الکبیر، ج ۲۲، ص۲۲۹.</ref> بنابر روایتی منسوب به [[امام صادق]]{{ع}} نیز مراد از زبور، کتاب [[حضرت داود]]{{ع}} است.<ref>الکافی، ج ۱، ص۲۴۰؛ نور الثقلین، ج ۳، ص۴۶۴؛ الصافی، ج ۳، ص۳۵۷.</ref> مفسرانی مانند [[زمخشری]]،<ref>الکشاف، ج ۲، ص۵۸۶.</ref> [[بیضاوی]]،<ref>تفسیر بیضاوی، ج ۴، ص۱۱۱.</ref> [[ابوالسعود]]،<ref> تفسیر ابوالسعود، ج ۶، ص۸۸.</ref> [[آلوسی]] <ref>روح المعانی، ج ۱۵، ص۹۵ ـ ۹۶.</ref> و [[علامه طباطبایی]]<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۹.</ref> این تفسیر را پذیرفته‌اند. مفرد بودن واژه زبور، ظهور بیشتر و کاربرد فراوان آن در مورد کتاب حضرت داود{{ع}} و نیز یادکرد کتاب آن حضرت در [[قرآن]] با این عنوان و وجود [[وعده]] [[حاکمیت صالحان]] در زبور ([[مزامیر]]) موجود، از مستندات و مؤیدات این دیدگاه‌اند؛<ref>التسهیل، ج ۲، ص۳۰-۳۱؛ المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۹؛ نمونه، ج ۱۳، ص۵۱۶.</ref> توضیح اینکه در [[مزمور]] ۳۷ که از آغاز تا پایان به [[سرنوشت]] و سرانجام [[نیکان]] و بدان می‌پردازد، به صراحت آمده است: «و اما [[نسل]] شریر منقطع خواهد شد. [[صالحان]] [[وارث زمین]] خواهند بود و در آن تا به ابد سکونت خواهند نمود».<ref> کتاب مقدس، مزامیر، ۳۷: ۲۸ ـ ۲۹.</ref> مصداق «صالحان» و «[[زمین]]» یادشده در آیه نیز مورد [[اختلاف]] است: از جمله بر عموم [[مؤمنان]] و زمین [[بهشت]]، [[تسلط]] [[بنی‌اسرائیل]] بر [[سرزمین موعود]] و تسلط [[مسلمانان]] بر سرزمین‌های فتح شده در جریان [[فتوحات اسلامی]] تطبیق شده است.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷ ـ ۱۳۹؛ التبیان، ج ۷، ص۲۸۳ـ ۲۸۴؛ الکشاف، ج ۲، ص۵۸۶.</ref> شماری دیگر از [[مفسران]]، وعده مزبور را اشاره به [[پیروزی]] نهایی [[مؤمنان]] و [[صالحان]] و [[تسلط]] آنان بر سراسر [[جهان]] در [[پایان تاریخ]] دانسته‌اند.<ref>تفسیر سمرقندی، ج ۲، ص۴۴۴ ـ ۴۴۵؛ المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۲، ۳۲۹ـ۳۳۱؛ نمونه، ج ۱۷، ص۵۱۷ ـ ۵۱۸.</ref> در [[روایات]] [[شیعی]]، صالحان یادشده، [[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} در [[آخرالزمان]] معرفی شده‌اند. بر اساس این [[احادیث]]، [[حاکمیت صالحان]] بر [[دنیا]] چنان [[قطعی]] و حتمی است که اگر از [[عمر]] دنیا حتی یک [[روز]] نیز مانده باشد، [[حضرت مهدی]] و یارانش در آن روز به [[حاکمیت جهانی]] خواهند رسید<ref>مجمع البیان، ج ۷، ص۱۲۰؛ نور الثقلین، ج ۳، ص۴۶۴؛ الصافی، ج ۳، ص۳۵۷.</ref>.<ref>[[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۴، ص 296-297.</ref>		قرآن از [[وعده]] صریح [[خداوند]] در زبور خبر می‌دهد که بر اساس آن [[بندگان]] [[صالح]] و شایسته او میراث‌دار [[زمین]] خواهند شد: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>«و در زبور پس از تورات نگاشته‌ایم که بی‌گمان زمین را بندگان شایسته من به ارث خواهند برد» سوره انبیاء، آیه ۱۰۵.</ref> این میراث‌داری به [[حاکمیت]] یافتن [[صالحان]] در روی [[زمین]]، به عنوان [[پاداش الهی]] آنان در [[دنیا]] معنا شده است.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۲، ۳۲۹ ـ ۳۳۱.</ref> اینکه مراد از «ذکر» و «زبور» چیست، مورد [[اختلاف]] است: مفسرانی چون [[ابن جبیر]]، [[مجاهد]]، [[ابن زید]] و [[زجاج]]، مراد از زبور را عموم کتاب‌های نازل شده بر [[انبیا]] و «ذکر» را «[[ام الکتاب]]» یا همان «[[لوح محفوظ]]» دانسته‌اند.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۷، ص۱۳۶ ـ ۱۳۷؛ مجمع‌البیان، ج، ص۱۱۹؛ التفسیر الکبیر، ج ۲۲، ص۲۲۹.</ref> بر اساس این [[تفسیر]]، خداوند پس از ثبت آموزه مزبور ([[حاکمیت صالحان]]) در [[ام‌الکتاب]]، آن را در قالب کتب [[انبیا]] نازل کرد. [[طبری]] با ترجیح این دیدگاه، هم معنا بودن [[زبور]] و کتاب، همچنین دلالت «الِ» الذکر بر شناخته شده بودن آن برای مخاطبان [[آیه]] را، دلیل درستیِ دیدگاه خویش و نپذیرفتن [[تفاسیر]] دیگر می‌خواند؛ با این توضیح که در کاربرد [[قرآنی]] به همه [[کتب آسمانی]] «ذکر» اطلاق می‌شود، بنابراین، تطبیق آن بر [[تورات]] که دیدگاه مقابل، آن را طرح می‌کند هیچ اولویتی در مقایسه با انطباق آن بر [[صحف ابراهیم]]{{ع}} که آن هم پیش از زبور است، ندارد.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷.</ref> [[ابن عباس]] و ضحاک «ذکر» را تورات و «زبور» را اشاره به کتاب‌هایی دانسته‌اند که پس از آن، نازل شده‌اند.<ref>جامع‌البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷؛ مجمع‌البیان، ج ۷، ص۱۱؛ التفسیر الکبیر، ج ۲۲، ص۲۲۹.</ref> [[علامه طباطبایی]] [[تفسیر]] زبور به «کتب انبیا» یا کتب نازل شده پس از تورات را فاقد دلیل می‌خواند.<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۹.</ref> دیدگاه سوم که منسوب به [[شعبی]] است، «ذکر» را تورات و «زبور» را [[کتاب آسمانی]] [[داوود]]{{ع}} می‌داند.<ref> جامع البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷؛ مجمع‌البیان، ج ۷، ص۱۱؛ التفسیر الکبیر، ج ۲۲، ص۲۲۹.</ref> بنابر روایتی منسوب به [[امام صادق]]{{ع}} نیز مراد از زبور، کتاب [[حضرت داود]]{{ع}} است.<ref>الکافی، ج ۱، ص۲۴۰؛ نور الثقلین، ج ۳، ص۴۶۴؛ الصافی، ج ۳، ص۳۵۷.</ref> مفسرانی مانند [[زمخشری]]،<ref>الکشاف، ج ۲، ص۵۸۶.</ref> [[بیضاوی]]،<ref>تفسیر بیضاوی، ج ۴، ص۱۱۱.</ref> [[ابوالسعود]]،<ref> تفسیر ابوالسعود، ج ۶، ص۸۸.</ref> [[آلوسی]] <ref>روح المعانی، ج ۱۵، ص۹۵ ـ ۹۶.</ref> و [[علامه طباطبایی]]<ref>المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۹.</ref> این تفسیر را پذیرفته‌اند. مفرد بودن واژه زبور، ظهور بیشتر و کاربرد فراوان آن در مورد کتاب حضرت داود{{ع}} و نیز یادکرد کتاب آن حضرت در [[قرآن]] با این عنوان و وجود [[وعده]] [[حاکمیت صالحان]] در زبور ([[مزامیر]]) موجود، از مستندات و مؤیدات این دیدگاه‌اند؛<ref>التسهیل، ج ۲، ص۳۰-۳۱؛ المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۹؛ نمونه، ج ۱۳، ص۵۱۶.</ref> توضیح اینکه در [[مزمور]] ۳۷ که از آغاز تا پایان به [[سرنوشت]] و سرانجام [[نیکان]] و بدان می‌پردازد، به صراحت آمده است: «و اما [[نسل]] شریر منقطع خواهد شد. [[صالحان]] [[وارث زمین]] خواهند بود و در آن تا به ابد سکونت خواهند نمود».<ref> کتاب مقدس، مزامیر، ۳۷: ۲۸ ـ ۲۹.</ref> مصداق «صالحان» و «[[زمین]]» یادشده در آیه نیز مورد [[اختلاف]] است: از جمله بر عموم [[مؤمنان]] و زمین [[بهشت]]، [[تسلط]] [[بنی‌اسرائیل]] بر [[سرزمین موعود]] و تسلط [[مسلمانان]] بر سرزمین‌های فتح شده در جریان [[فتوحات اسلامی]] تطبیق شده است.<ref>جامع البیان، ج ۱۷، ص۱۳۷ ـ ۱۳۹؛ التبیان، ج ۷، ص۲۸۳ـ ۲۸۴؛ الکشاف، ج ۲، ص۵۸۶.</ref> شماری دیگر از [[مفسران]]، وعده مزبور را اشاره به [[پیروزی]] نهایی [[مؤمنان]] و [[صالحان]] و [[تسلط]] آنان بر سراسر [[جهان]] در [[پایان تاریخ]] دانسته‌اند.<ref>تفسیر سمرقندی، ج ۲، ص۴۴۴ ـ ۴۴۵؛ المیزان، ج ۱۴، ص۳۲۲، ۳۲۹ـ۳۳۱؛ نمونه، ج ۱۷، ص۵۱۷ ـ ۵۱۸.</ref> در [[روایات]] [[شیعی]]، صالحان یادشده، [[یاران حضرت مهدی]]{{ع}} در [[آخرالزمان]] معرفی شده‌اند. بر اساس این [[احادیث]]، [[حاکمیت صالحان]] بر [[دنیا]] چنان [[قطعی]] و حتمی است که اگر از [[عمر]] دنیا حتی یک [[روز]] نیز مانده باشد، [[حضرت مهدی]] و یارانش در آن روز به [[حاکمیت جهانی]] خواهند رسید<ref>مجمع البیان، ج ۷، ص۱۲۰؛ نور الثقلین، ج ۳، ص۴۶۴؛ الصافی، ج ۳، ص۳۵۷.</ref>.<ref>[[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۴، ص 296-297.</ref>

	=== [[نزول]] و محتوای [[زبور]]===		=== نزول و محتوای [[زبور]]===
	برخی نزول زبور را دفعی دانسته‌اند.<ref>علل الشرایع، ج ۲، ص۴۷۰.</ref> بر اساس برخی روایات، زبور در هجدهم [[ماه رمضان]] نازل شده است <ref>الکافی، ج ۲، ص۶۲۹؛ نورالثقلین، ج ۱، ص۵۷۳.</ref> و هنگام [[تلاوت]] آن به وسیله [[حضرت داود]]{{ع}} [[کوه‌ها]] و پرندگان با آن حضرت همنوا می‌شده‌اند.<ref>نور الثقلین، ج ۳، ص۴۴۴.</ref> برخی [[مفسران]] [[آیه]] {{متن قرآن\|فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ وَكُنَّا فَاعِلِينَ}}<ref>«و آن (داوری) را به سلیمان فهماندیم و به هر یک داوری و دانشی دادیم و کوه‌ها و پرنده‌ها را رام کردیم که همراه با داود نیایش می‌کردند و کننده (ی این کار) بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۹.</ref> را اشاره به این همنوایی دانسته‌اند.<ref>نور الثقلین، ج ۳، ص۴۴۴ ـ ۴۴۵.</ref> بر اساس برخی گزارش‌های [[تفسیری]]، هنگام [[تلاوت]] [[زبور]]، [[بنی‌اسرائیل]]، [[جنیان]]، درندگان و پرندگان، مجذوب صدای دلنشین [[داوود]]{{ع}} شده و به ترتیب پشت سر آن حضرت می‌ایستادند.<ref>نک: تفسیر قرطبی، ج ۶، ص۱۷؛ تفسیر ثعلبی، ج ۳، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶؛ تفسیر بغوی، ج ۱، ص۵۰۰.</ref> البته این گزارش‌ها که بدون مستندات معتبری ارائه شده‌اند، تا حدودی اغراق‌آمیزند.		برخی نزول زبور را دفعی دانسته‌اند.<ref>علل الشرایع، ج ۲، ص۴۷۰.</ref> بر اساس برخی روایات، زبور در هجدهم [[ماه رمضان]] نازل شده است <ref>الکافی، ج ۲، ص۶۲۹؛ نورالثقلین، ج ۱، ص۵۷۳.</ref> و هنگام [[تلاوت]] آن به وسیله [[حضرت داود]]{{ع}} [[کوه‌ها]] و پرندگان با آن حضرت همنوا می‌شده‌اند.<ref>نور الثقلین، ج ۳، ص۴۴۴.</ref> برخی [[مفسران]] [[آیه]] {{متن قرآن\|فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا وَسَخَّرْنَا مَعَ دَاوُودَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَ وَكُنَّا فَاعِلِينَ}}<ref>«و آن (داوری) را به سلیمان فهماندیم و به هر یک داوری و دانشی دادیم و کوه‌ها و پرنده‌ها را رام کردیم که همراه با داود نیایش می‌کردند و کننده (ی این کار) بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۹.</ref> را اشاره به این همنوایی دانسته‌اند.<ref>نور الثقلین، ج ۳، ص۴۴۴ ـ ۴۴۵.</ref> بر اساس برخی گزارش‌های [[تفسیری]]، هنگام [[تلاوت]] [[زبور]]، [[بنی‌اسرائیل]]، [[جنیان]]، درندگان و پرندگان، مجذوب صدای دلنشین [[داوود]]{{ع}} شده و به ترتیب پشت سر آن حضرت می‌ایستادند.<ref>نک: تفسیر قرطبی، ج ۶، ص۱۷؛ تفسیر ثعلبی، ج ۳، ص۴۱۵ ـ ۴۱۶؛ تفسیر بغوی، ج ۱، ص۵۰۰.</ref> البته این گزارش‌ها که بدون مستندات معتبری ارائه شده‌اند، تا حدودی اغراق‌آمیزند.

	شماری از [[مفسران]] به [[پیروی]] از [[قتاده]] گفته‌اند: محتوای زبور، [[حکمت]] و [[مواعظ]] و دعاهایی است در [[ستایش]] و [[تمجید]] [[خداوند]]؛ و [[احکام]] [[حلال و حرام]] و [[واجبات]] و حدود در آن وجود ندارند.<ref>جامع البیان، ج ۱، ص۵۰ ـ ۵۱؛ تفسیر قرطبی، ج ۶، ص۱۰، ۱۷، ۲۷۸.</ref> توصیه به [[کناره‌گیری]] از ~~[[خطاکاران]]،~~ [[ستمگران]] و بیکاران، [[توهین]] نکردن به [[اولیای الهی]]، [[خداترسی]] و [[بندگی خدا]] و تقسیم ساعات [[عمر]] به ۴ بخش (برای [[عبادت]]، [[محاسبه]] نفس، [[لذت‌جویی]] [[حلال]] و [[معاشرت]] با [[دوستان]] [[صالح]]) از آموزه‌های دیگر زبور خوانده شده‌اند؛<ref>الدرالمنثور، ج ۴، ص۱۸۹.</ref> همچنین مفسرانی مانند قتاده و [[ابوالعالیه]]، صابئی‌ها را پیرو زبور دانسته‌اند<ref>جامع‌البیان، ج ۱، ص۴۵۶.</ref>.<ref>[[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۴، ص 297-298.</ref>		شماری از [[مفسران]] به [[پیروی]] از [[قتاده]] گفته‌اند: محتوای زبور، [[حکمت]] و [[مواعظ]] و دعاهایی است در [[ستایش]] و [[تمجید]] [[خداوند]]؛ و [[احکام]] [[حلال و حرام]] و [[واجبات]] و حدود در آن وجود ندارند.<ref>جامع البیان، ج ۱، ص۵۰ ـ ۵۱؛ تفسیر قرطبی، ج ۶، ص۱۰، ۱۷، ۲۷۸.</ref> توصیه به [[کناره‌گیری]] از خطاکاران، [[ستمگران]] و بیکاران، [[توهین]] نکردن به [[اولیای الهی]]، [[خداترسی]] و [[بندگی خدا]] و تقسیم ساعات [[عمر]] به ۴ بخش (برای [[عبادت]]، [[محاسبه]] نفس، [[لذت‌جویی]] [[حلال]] و [[معاشرت]] با [[دوستان]] [[صالح]]) از آموزه‌های دیگر زبور خوانده شده‌اند؛<ref>الدرالمنثور، ج ۴، ص۱۸۹.</ref> همچنین مفسرانی مانند قتاده و [[ابوالعالیه]]، صابئی‌ها را پیرو زبور دانسته‌اند<ref>جامع‌البیان، ج ۱، ص۴۵۶.</ref>.<ref>[[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۴، ص 297-298.</ref>

	== کتب پیامبران پیشین==		== کتب پیامبران پیشین==

Bahmani: /* پیش بینی حکومت صالحان در زبور */

2024-03-04T08:35:30Z

پیش بینی حکومت صالحان در زبور

نمایش تغییرات

Bahmani: /* نسبت زبور و مزامیر */

2024-03-04T08:35:10Z

نسبت زبور و مزامیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۵
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	نکته شایان توجه اینکه در برخی ترجمه‌های رسمی [[کتاب مقدس]] به [[زبان فارسی]]، کتاب داود{{ع}} با اثر‌پذیری از قرآن با نام زبور یاد شده است و این نشان می‌دهد که مترجمان کتاب مقدس چندان به ضبط دقیق و عین واژگانی از این دست پایبند نبوده و نیستند<ref>برای نمونه نک: کتاب مقدس ترجمه تفسیری لوقا: ۲۰: ۴۳؛ کتاب مقدس (انجمن پخش کتب مقدسه)، لوقا، ۲۰: ۴۳.</ref>.<ref>[[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۴، ص 288-291.</ref>		نکته شایان توجه اینکه در برخی ترجمه‌های رسمی [[کتاب مقدس]] به [[زبان فارسی]]، کتاب داود{{ع}} با اثر‌پذیری از قرآن با نام زبور یاد شده است و این نشان می‌دهد که مترجمان کتاب مقدس چندان به ضبط دقیق و عین واژگانی از این دست پایبند نبوده و نیستند<ref>برای نمونه نک: کتاب مقدس ترجمه تفسیری لوقا: ۲۰: ۴۳؛ کتاب مقدس (انجمن پخش کتب مقدسه)، لوقا، ۲۰: ۴۳.</ref>.<ref>[[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[زبور (مقاله)\|مقاله «زبور»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۴، ص 288-291.</ref>

	==نسبت [[زبور]] و [[مزامیر]]==		==نسبت [[زبور]] و مزامیر==
	شماری از [[مفسران]]<ref>التحریر و التنویر، ج ۱۵، ص۱۳۸؛ المیزان، ج ۶، ص۳؛ نمونه، ج ۱۰، ص۲۵۵.</ref> و [[پژوهشگران]]<ref>معرفی کتب آسمانی، ص۲۹؛ عالم الادیان بین الاسطورة والحقیقه، ص۳۸۲؛ دائره‌المعارف تشیع، ج ۸، ص۴۵۴.</ref> [[مسلمان]]، زبور داوود{{ع}} را با مزامیر منسوب به وی یکی دانسته‌اند. ظاهرا [[مقاتل]] بن سلیمان، نخستین مفسری است که به این‌همانی زبور و مزامیر اشاره کرده است. وی بدون تصریح به این موضوع، [[زبور]] را دارای ۱۵۰ [[سوره]] دانسته است که همان عدد فصل‌ها یا مزمورهای [[مزامیر داود]]{{ع}} است؛<ref>تفسیر مقاتل، ج ۱، ص۲۷۱؛ البحر المحیط، ج ۳، ص۴۱؛ جامع البیان، ج ۱۵، ص۱۲۸ ـ ۱۲۹.</ref> اما بررسی [[تاریخ]] و محتوای [[مزامیر]]، ایده این‌همانی کامل آن دو را با تردید جدی روبه‌رو می‌کند. مزامیر داود، نوزدهمین کتاب از مجموعه [[عهد عتیق]] و کتاب [[دعا]] و [[نیایش]] است. این کتاب، مجموعه‌ای از سرودهای نیایشی و اشعار مذهبیِ بی‌وزنِ [[عبری]] را دربردارد که محور اصلی آن را [[ستایش]] و [[پرستش]] [[خداوند]] و [[راز و نیاز]] با وی تشکیل می‌دهد. مزامیر به خواننده می‌فهماند که در هر حالتی می‌توان دریچه [[دل]] را به سوی [[خدا]] گشود و نه تنها [[مشکلات]] خود را با خدا در میان گذاشت، بلکه او را به سبب نعمت‌هایش ستود. جمله کلیدی این کتاب را می‌توان در [[مزمور]] ۱۵۰: ۶ یافت: «هر که [[جان]] در بدن دارد، خداوند را ستایش کند. خداوند را [[سپاس]] باد». این کتاب همچنین [[آرزوها]]، [[بیم‌ها]] و [[امیدها]] و [[روحیات]] [[قوم یهود]] در هنگام [[شادی]] و [[غم]] و رویدادهای [[تاریخی]] آنان را در دوره‌ای نسبتا طولانی و اغلب از [[زمان]] آغاز [[حکومت الهی]] (دوران [[پادشاهی]]) تا پایان [[اسارت]] بابلی بازگو می‌کند<ref>کتاب مقدس، ترجمه تفسیری، ص۵۳۰، «مقدمه»؛ قاموس کتاب مقدس، ص۲۰۹ ـ ۲۱۱، ۷۹۸؛ قاموس الکتاب المقدس، ص۴۳۰، «مزامیر».</ref>.		شماری از [[مفسران]]<ref>التحریر و التنویر، ج ۱۵، ص۱۳۸؛ المیزان، ج ۶، ص۳؛ نمونه، ج ۱۰، ص۲۵۵.</ref> و پژوهشگران<ref>معرفی کتب آسمانی، ص۲۹؛ عالم الادیان بین الاسطورة والحقیقه، ص۳۸۲؛ دائره‌المعارف تشیع، ج ۸، ص۴۵۴.</ref> [[مسلمان]]، زبور داوود{{ع}} را با مزامیر منسوب به وی یکی دانسته‌اند. ظاهرا [[مقاتل]] بن سلیمان، نخستین مفسری است که به این‌همانی زبور و مزامیر اشاره کرده است. وی بدون تصریح به این موضوع، [[زبور]] را دارای ۱۵۰ [[سوره]] دانسته است که همان عدد فصل‌ها یا مزمورهای مزامیر داود{{ع}} است؛<ref>تفسیر مقاتل، ج ۱، ص۲۷۱؛ البحر المحیط، ج ۳، ص۴۱؛ جامع البیان، ج ۱۵، ص۱۲۸ ـ ۱۲۹.</ref> اما بررسی [[تاریخ]] و محتوای [[مزامیر]]، ایده این‌همانی کامل آن دو را با تردید جدی روبه‌رو می‌کند. مزامیر داود، نوزدهمین کتاب از مجموعه [[عهد عتیق]] و کتاب [[دعا]] و [[نیایش]] است. این کتاب، مجموعه‌ای از سرودهای نیایشی و اشعار مذهبیِ بی‌وزنِ [[عبری]] را دربردارد که محور اصلی آن را [[ستایش]] و [[پرستش]] [[خداوند]] و [[راز و نیاز]] با وی تشکیل می‌دهد. مزامیر به خواننده می‌فهماند که در هر حالتی می‌توان دریچه [[دل]] را به سوی [[خدا]] گشود و نه تنها [[مشکلات]] خود را با خدا در میان گذاشت، بلکه او را به سبب نعمت‌هایش ستود. جمله کلیدی این کتاب را می‌توان در [[مزمور]] ۱۵۰: ۶ یافت: «هر که [[جان]] در بدن دارد، خداوند را ستایش کند. خداوند را [[سپاس]] باد». این کتاب همچنین [[آرزوها]]، [[بیم‌ها]] و [[امیدها]] و [[روحیات]] [[قوم یهود]] در هنگام [[شادی]] و [[غم]] و رویدادهای [[تاریخی]] آنان را در دوره‌ای نسبتا طولانی و اغلب از [[زمان]] آغاز [[حکومت الهی]] (دوران [[پادشاهی]]) تا پایان [[اسارت]] بابلی بازگو می‌کند<ref>کتاب مقدس، ترجمه تفسیری، ص۵۳۰، «مقدمه»؛ قاموس کتاب مقدس، ص۲۰۹ ـ ۲۱۱، ۷۹۸؛ قاموس الکتاب المقدس، ص۴۳۰، «مزامیر».</ref>.

	مزامیر داود{{ع}} از معتبرترین [[منابع دینی]]، [[اخلاقی]] و [[فرهنگ]] [[یهودیت]] به شمار می‌رود. بخش عمده متون دعاهای روزانه، هفتگی و [[اعیاد]] و سایر [[مراسم]] [[یهودیان]] از این کتاب است.		مزامیر داود{{ع}} از معتبرترین [[منابع دینی]]، [[اخلاقی]] و [[فرهنگ]] [[یهودیت]] به شمار می‌رود. بخش عمده متون دعاهای روزانه، هفتگی و [[اعیاد]] و سایر [[مراسم]] [[یهودیان]] از این کتاب است.

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۴

2024-03-04T08:34:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = زبور\| عنوان مدخل = زبور\| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = زبور
			\| عنوان مدخل = زبور
			\| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[عربی]] یا دخیل بودن و نیز معنای ریشه‌ای [[زبور]] و تفاوت معنای آن با «کتاب» مورد [[اختلاف]] است: عموم فرهنگ‌نویسان عربی نخست و متأخر، زَبور را در لغت به معنای مزبور (اسم مفعول مانند [[رسول]])، جمع آن را زُبُر (مانند [[رُسُل]]) و برگرفته از «زَبْر» ([[نوشتن]]) دانسته‌اند<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱، «زبر».</ref> که به معنایِ کلیِ کتاب و نوشته (مکتوب) آمده و در عین حال [[عَلَم]] خاص برای کتاب نازل شده بر [[حضرت داود]]{{ع}} است.<ref>العین، ج ۷، ص۳۶۲؛ الصحاح، ج ۲، ص۶۶۷؛ المصباح، ص۲۵۰، «زبر».</ref> به رغم این معنای مشترک، کاربرد هر دو واژه زبور و کتاب و نیز جمع آنها در [[قرآن]]، موجب شده است که تفاوت «زَبْر» و «زبور» با «[[کتابت]]» و «کتاب» مورد توجه [[مفسران]] و فرهنگ‌نویسان قرار گیرد:		عربی یا دخیل بودن و نیز معنای ریشه‌ای [[زبور]] و تفاوت معنای آن با «کتاب» مورد [[اختلاف]] است: عموم فرهنگ‌نویسان عربی نخست و متأخر، زَبور را در لغت به معنای مزبور (اسم مفعول مانند [[رسول]])، جمع آن را زُبُر (مانند [[رُسُل]]) و برگرفته از «زَبْر» ([[نوشتن]]) دانسته‌اند<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱، «زبر».</ref> که به معنایِ کلیِ کتاب و نوشته (مکتوب) آمده و در عین حال [[عَلَم]] خاص برای کتاب نازل شده بر [[حضرت داود]]{{ع}} است.<ref>العین، ج ۷، ص۳۶۲؛ الصحاح، ج ۲، ص۶۶۷؛ المصباح، ص۲۵۰، «زبر».</ref> به رغم این معنای مشترک، کاربرد هر دو واژه زبور و کتاب و نیز جمع آنها در [[قرآن]]، موجب شده است که تفاوت «زَبْر» و «زبور» با «[[کتابت]]» و «کتاب» مورد توجه [[مفسران]] و فرهنگ‌نویسان قرار گیرد:
	#به [[عقیده]] [[ابن درید]] «زَبْر» در اصل به نوشتن روی تخته سنگ به صورت کنده‌کاری گفته می‌شود.<ref>تهذیب اللغه، ج ۱۳، ص۱۹۶ - ۱۹۷ و نیز نک: التبیان، ج ۸، ص۶۲؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۲.</ref> [[ابن منظور]] و [[زبیدی]] این‌گونه نوشتن را معروف‌ترین شکل «زَبْر» دانسته‌اند.<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱.</ref> [[ابوهلال عسکری]] پس از بیان اصل گفته شده [[ابن‌درید]]، از [[توسعه]] معنای «زبر» به سبب کاربرد فراوان و در نتیجه، اطلاق آن بر هر نوشته‌ای سخن گفته است. وی سبب اطلاق «زَبْر» بر کتابت روی سنگ به صورت کنده‌کاری را [[درشتی]] و زبری ([[غلظت]]) آن در مقایسه با نوشتن روی پوست و کاغذ می‌داند.ر برخی دیگر مانند [[راغب اصفهانی]] و جز او نیز آن را به معنای نوشتن با خط زبر و درشت و در نتیجه زبور را هر کتابی می‌دانند که دارای خطی با آن ویژگی باشد.<ref>مفردات، ص۳۷۷، «زبر»؛ الموسوعة الاسلامیه، ص۱۲۰۸، «زبور».</ref> بر اساس دیدگاه این دسته از واژه پژوهان، تفاوت زبور با کتاب به نوع خط و [[نگارش]] آن دو باز می‌گردد.		#به [[عقیده]] [[ابن درید]] «زَبْر» در اصل به نوشتن روی تخته سنگ به صورت کنده‌کاری گفته می‌شود.<ref>تهذیب اللغه، ج ۱۳، ص۱۹۶ - ۱۹۷ و نیز نک: التبیان، ج ۸، ص۶۲؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۲.</ref> [[ابن منظور]] و [[زبیدی]] این‌گونه نوشتن را معروف‌ترین شکل «زَبْر» دانسته‌اند.<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱.</ref> [[ابوهلال عسکری]] پس از بیان اصل گفته شده [[ابن‌درید]]، از [[توسعه]] معنای «زبر» به سبب کاربرد فراوان و در نتیجه، اطلاق آن بر هر نوشته‌ای سخن گفته است. وی سبب اطلاق «زَبْر» بر کتابت روی سنگ به صورت کنده‌کاری را [[درشتی]] و زبری ([[غلظت]]) آن در مقایسه با نوشتن روی پوست و کاغذ می‌داند.ر برخی دیگر مانند [[راغب اصفهانی]] و جز او نیز آن را به معنای نوشتن با خط زبر و درشت و در نتیجه زبور را هر کتابی می‌دانند که دارای خطی با آن ویژگی باشد.<ref>مفردات، ص۳۷۷، «زبر»؛ الموسوعة الاسلامیه، ص۱۲۰۸، «زبور».</ref> بر اساس دیدگاه این دسته از واژه پژوهان، تفاوت زبور با کتاب به نوع خط و [[نگارش]] آن دو باز می‌گردد.
	#زَجّاج [[معتقد]] است، به هر کتابِ حکمتی زبور گفته می‌شود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۹، ص۱۲۴.</ref> برخی از واژه پژوهان<ref>نک: مفردات، ص۳۷۷؛ معجم الفروق اللغویه، ص۲۶۵، «زبر».</ref> و عموم مفسران با پذیرش این دیدگاه، آموزه‌های زبور را منحصر در [[حکمت]] و [[موعظه]]،<ref>التبیان، ج ۳، ص۶۹؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۲؛ التفسیر الکبیر، ج ۹، ص۱۲۴.</ref> ولی کتاب را در بردارنده اَحکام و [[شریعت]] دانسته‌اند.<ref> تفسیر بیضاوی، ج ۲، ص۱۲۶؛ تفسیر ابو السعود، ج ۲، ص۱۲۲؛ المیزان، ج ۱۷، ص۳۷.</ref> در [[تأیید]] این دیدگاه به کاربرد «کتاب» به معنای کتابِ [[احکام]] و شریعت و عطف «کتاب» و «[[حکمت]]» به جای یکدیگر در [[قرآن]] {{متن قرآن\|رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref> «پروردگارا! و در میان آنان از خودشان پیامبری را که آیه‌هایت را برای آنها می‌خواند و به آنان کتاب (آسمانی) و فرزانگی می‌آموزد و به آنها پاکیزگی می‌بخشد، برانگیز! بی‌گمان تویی که پیروزمند فرزانه‌ای» سوره بقره، آیه ۱۲۹.</ref>، {{متن قرآن\|كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}}<ref>«چنان که از خودتان پیامبری در میان شما فرستادیم که آیه‌های ما را بر شما می‌خواند و (جان) شما را پاکیزه می‌گرداند و به شما کتاب آسمانی و فرزانگی می‌آموزد و آنچه را نمی‌دانستید به شما یاد می‌دهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>.<ref>تفسیر بیضاوی، ج ۲، ص۱۲۶؛ تفسیر ابو السعود، ج ۲، ص۱۲۲.</ref> و نیز نبود [[احکام]] [[حلال و حرام]] در [[زبور]] ([[مزامیر]]) [[داوود]]{{ع}} استناد شده است.<ref>البحر المحیط، ج ۳، ص۱۳۸؛ روح المعانی، ج ۶، ص۱۷.</ref>		#زَجّاج [[معتقد]] است، به هر کتابِ حکمتی زبور گفته می‌شود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۹، ص۱۲۴.</ref> برخی از واژه پژوهان<ref>نک: مفردات، ص۳۷۷؛ معجم الفروق اللغویه، ص۲۶۵، «زبر».</ref> و عموم مفسران با پذیرش این دیدگاه، آموزه‌های زبور را منحصر در [[حکمت]] و [[موعظه]]،<ref>التبیان، ج ۳، ص۶۹؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۲؛ التفسیر الکبیر، ج ۹، ص۱۲۴.</ref> ولی کتاب را در بردارنده اَحکام و [[شریعت]] دانسته‌اند.<ref> تفسیر بیضاوی، ج ۲، ص۱۲۶؛ تفسیر ابو السعود، ج ۲، ص۱۲۲؛ المیزان، ج ۱۷، ص۳۷.</ref> در [[تأیید]] این دیدگاه به کاربرد «کتاب» به معنای کتابِ [[احکام]] و شریعت و عطف «کتاب» و «[[حکمت]]» به جای یکدیگر در [[قرآن]] {{متن قرآن\|رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref> «پروردگارا! و در میان آنان از خودشان پیامبری را که آیه‌هایت را برای آنها می‌خواند و به آنان کتاب (آسمانی) و فرزانگی می‌آموزد و به آنها پاکیزگی می‌بخشد، برانگیز! بی‌گمان تویی که پیروزمند فرزانه‌ای» سوره بقره، آیه ۱۲۹.</ref>، {{متن قرآن\|كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}}<ref>«چنان که از خودتان پیامبری در میان شما فرستادیم که آیه‌های ما را بر شما می‌خواند و (جان) شما را پاکیزه می‌گرداند و به شما کتاب آسمانی و فرزانگی می‌آموزد و آنچه را نمی‌دانستید به شما یاد می‌دهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>.<ref>تفسیر بیضاوی، ج ۲، ص۱۲۶؛ تفسیر ابو السعود، ج ۲، ص۱۲۲.</ref> و نیز نبود [[احکام]] [[حلال و حرام]] در [[زبور]] ([[مزامیر]]) [[داوود]]{{ع}} استناد شده است.<ref>البحر المحیط، ج ۳، ص۱۳۸؛ روح المعانی، ج ۶، ص۱۷.</ref>

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-04T08:31:17Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۱
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:کتاب‌های پیامبران]]

Msadeq در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۱۰

2023-11-22T05:10:39Z

نمایش تغییرات

Msadeq در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۰

2023-11-21T10:20:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
			{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = زبور\| عنوان مدخل = زبور\| مداخل مرتبط = [[زبور در قرآن]] - [[زبور در کلام اسلامی]] - [[زبور در معارف مهدوی]]\| پرسش مرتبط = }}
			==مقدمه==
	[[عربی]] یا دخیل بودن و نیز معنای ریشه‌ای [[زبور]] و تفاوت معنای آن با «کتاب» مورد [[اختلاف]] است: عموم فرهنگ‌نویسان عربی نخست و متأخر، زَبور را در لغت به معنای مزبور (اسم مفعول مانند [[رسول]])، جمع آن را زُبُر (مانند [[رُسُل]]) و برگرفته از «زَبْر» ([[نوشتن]]) دانسته‌اند<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱، «زبر».</ref> که به معنایِ کلیِ کتاب و نوشته (مکتوب) آمده و در عین حال [[عَلَم]] خاص برای کتاب نازل شده بر [[حضرت داود]]{{ع}} است.<ref>العین، ج ۷، ص۳۶۲؛ الصحاح، ج ۲، ص۶۶۷؛ المصباح، ص۲۵۰، «زبر».</ref> به رغم این معنای مشترک، کاربرد هر دو واژه زبور و کتاب و نیز جمع آنها در [[قرآن]]، موجب شده است که تفاوت «زَبْر» و «زبور» با «[[کتابت]]» و «کتاب» مورد توجه [[مفسران]] و فرهنگ‌نویسان قرار گیرد:		[[عربی]] یا دخیل بودن و نیز معنای ریشه‌ای [[زبور]] و تفاوت معنای آن با «کتاب» مورد [[اختلاف]] است: عموم فرهنگ‌نویسان عربی نخست و متأخر، زَبور را در لغت به معنای مزبور (اسم مفعول مانند [[رسول]])، جمع آن را زُبُر (مانند [[رُسُل]]) و برگرفته از «زَبْر» ([[نوشتن]]) دانسته‌اند<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱، «زبر».</ref> که به معنایِ کلیِ کتاب و نوشته (مکتوب) آمده و در عین حال [[عَلَم]] خاص برای کتاب نازل شده بر [[حضرت داود]]{{ع}} است.<ref>العین، ج ۷، ص۳۶۲؛ الصحاح، ج ۲، ص۶۶۷؛ المصباح، ص۲۵۰، «زبر».</ref> به رغم این معنای مشترک، کاربرد هر دو واژه زبور و کتاب و نیز جمع آنها در [[قرآن]]، موجب شده است که تفاوت «زَبْر» و «زبور» با «[[کتابت]]» و «کتاب» مورد توجه [[مفسران]] و فرهنگ‌نویسان قرار گیرد:
	#به [[عقیده]] [[ابن درید]] «زَبْر» در اصل به نوشتن روی تخته سنگ به صورت کنده‌کاری گفته می‌شود.<ref>تهذیب اللغه، ج ۱۳، ص۱۹۶ - ۱۹۷ و نیز نک: التبیان، ج ۸، ص۶۲؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۲.</ref> [[ابن منظور]] و [[زبیدی]] این‌گونه نوشتن را معروف‌ترین شکل «زَبْر» دانسته‌اند.<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱.</ref> [[ابوهلال عسکری]] پس از بیان اصل گفته شده [[ابن‌درید]]، از [[توسعه]] معنای «زبر» به سبب کاربرد فراوان و در نتیجه، اطلاق آن بر هر نوشته‌ای سخن گفته است. وی سبب اطلاق «زَبْر» بر کتابت روی سنگ به صورت کنده‌کاری را [[درشتی]] و زبری ([[غلظت]]) آن در مقایسه با نوشتن روی پوست و کاغذ می‌داند.ر برخی دیگر مانند [[راغب اصفهانی]] و جز او نیز آن را به معنای نوشتن با خط زبر و درشت و در نتیجه زبور را هر کتابی می‌دانند که دارای خطی با آن ویژگی باشد.<ref>مفردات، ص۳۷۷، «زبر»؛ الموسوعة الاسلامیه، ص۱۲۰۸، «زبور».</ref> بر اساس دیدگاه این دسته از واژه پژوهان، تفاوت زبور با کتاب به نوع خط و [[نگارش]] آن دو باز می‌گردد.		#به [[عقیده]] [[ابن درید]] «زَبْر» در اصل به نوشتن روی تخته سنگ به صورت کنده‌کاری گفته می‌شود.<ref>تهذیب اللغه، ج ۱۳، ص۱۹۶ - ۱۹۷ و نیز نک: التبیان، ج ۸، ص۶۲؛ مجمع البیان، ج ۲، ص۴۶۲.</ref> [[ابن منظور]] و [[زبیدی]] این‌گونه نوشتن را معروف‌ترین شکل «زَبْر» دانسته‌اند.<ref>لسان العرب، ج ۴، ص۳۱۵؛ تاج العروس، ج ۶، ص۴۵۱.</ref> [[ابوهلال عسکری]] پس از بیان اصل گفته شده [[ابن‌درید]]، از [[توسعه]] معنای «زبر» به سبب کاربرد فراوان و در نتیجه، اطلاق آن بر هر نوشته‌ای سخن گفته است. وی سبب اطلاق «زَبْر» بر کتابت روی سنگ به صورت کنده‌کاری را [[درشتی]] و زبری ([[غلظت]]) آن در مقایسه با نوشتن روی پوست و کاغذ می‌داند.ر برخی دیگر مانند [[راغب اصفهانی]] و جز او نیز آن را به معنای نوشتن با خط زبر و درشت و در نتیجه زبور را هر کتابی می‌دانند که دارای خطی با آن ویژگی باشد.<ref>مفردات، ص۳۷۷، «زبر»؛ الموسوعة الاسلامیه، ص۱۲۰۸، «زبور».</ref> بر اساس دیدگاه این دسته از واژه پژوهان، تفاوت زبور با کتاب به نوع خط و [[نگارش]] آن دو باز می‌گردد.
خط ۵۳:		خط ۵۴:

	نتیجه آنکه کتاب [[حضرت داوود]] در [[زبان عبری]]، نام دیگری داشته است و [[زبور]] از واژگان [[عربی]] است که در [[قرآن]] به معنای کلی کتاب و بیشتر برای اشاره به [[کتب آسمانی]] [[انبیا]]{{عم}} و در سه مورد مشخصا درباره کتاب [[حضرت داود]]{{ع}} به کار رفته است. یادکرد [[قرآن کریم]] به طور مشخص و معین از کتاب حضرت داود{{ع}} با عنوان «زبور» سبب شده است تا [[مسلمانان]]، کتابِ آن حضرت را با این نام بشناسند و به مرور [[زمان]] و بر اثر کثرت کاربرد، زبور، [[عَلَم]] خاص برای کتاب [[داوود]]{{ع}} گشته است. «[[مزامیر]]» نیز نامی عربی است و [[زبور داود]]{{ع}} را از نظر محتوا، نمی‌توان عینا ـ همان [[مزامیر داود]]{{ع}} دانست. به احتمال [[زیاد]]مزامیر داود{{ع}} ترکیبی از آموزه‌های زبور داود{{ع}} و نوشته‌های دیگری است که در طول [[تاریخ]] تدوین و دستخوش تحولاتی شده‌اند.		نتیجه آنکه کتاب [[حضرت داوود]] در [[زبان عبری]]، نام دیگری داشته است و [[زبور]] از واژگان [[عربی]] است که در [[قرآن]] به معنای کلی کتاب و بیشتر برای اشاره به [[کتب آسمانی]] [[انبیا]]{{عم}} و در سه مورد مشخصا درباره کتاب [[حضرت داود]]{{ع}} به کار رفته است. یادکرد [[قرآن کریم]] به طور مشخص و معین از کتاب حضرت داود{{ع}} با عنوان «زبور» سبب شده است تا [[مسلمانان]]، کتابِ آن حضرت را با این نام بشناسند و به مرور [[زمان]] و بر اثر کثرت کاربرد، زبور، [[عَلَم]] خاص برای کتاب [[داوود]]{{ع}} گشته است. «[[مزامیر]]» نیز نامی عربی است و [[زبور داود]]{{ع}} را از نظر محتوا، نمی‌توان عینا ـ همان [[مزامیر داود]]{{ع}} دانست. به احتمال [[زیاد]]مزامیر داود{{ع}} ترکیبی از آموزه‌های زبور داود{{ع}} و نوشته‌های دیگری است که در طول [[تاریخ]] تدوین و دستخوش تحولاتی شده‌اند.

			== پانویس ==
			{{پانویس}}