زیارت در سبک زندگی اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2025-05-26T07:56:59Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	~~«بسیاری~~ از [[مردم]] [[آرزو]] دارند که مرا ببینند و از دور می‌‌آیند تا مرا دیدار کنند و حال آنکه آنان سخن مرا حقیر می‌شمارند. ازاین‌رو، [[چشم]] نداشتن ایشان بهتر باشد برای خلاصی ایشان؛ زیرا هر کسی که در مخلوق، هرچه باشد، لذتی بیابد و نخواهد که لذتی از [[محبت خدا]] بیابد، به [[راستی]] در [[دل]] خویش بتی ساخته و [[خدا]] را ترک نموده است»<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۱۷.</ref>.		بسیاری از [[مردم]] [[آرزو]] دارند که مرا ببینند و از دور می‌‌آیند تا مرا دیدار کنند و حال آنکه آنان سخن مرا حقیر می‌شمارند. ازاین‌رو، [[چشم]] نداشتن ایشان بهتر باشد برای خلاصی ایشان؛ زیرا هر کسی که در مخلوق، هرچه باشد، لذتی بیابد و نخواهد که لذتی از [[محبت خدا]] بیابد، به [[راستی]] در [[دل]] خویش بتی ساخته و [[خدا]] را ترک نموده است»<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۱۷.</ref>.
	در [[زیارت]] [[رعایت آداب]] [[باطنی]] از اهمیت اساسی برخوردار است. اگر [[زائر]] نداند که به حضور چه کسی، با چه ویژگی‌هایی می‌رود، دیگر هرچه [[قیام]] و [[قعود]] کند فایده روشنی نخواهد داشت. اینک که شخص [[امام]] در حضور ما نیست، با [[منش]] [[بندگی]]، [[آرمان‌ها]] و اندیشه‌های والای او و با خدایی که می‌‌شناخته و می‌‌پرستیده است، تجدید [[میثاق]] می‌کنیم و عزممان را در پیمایش راه آن [[بزرگوار]] استوارتر می‌سازیم.

	~~روشن‌ترین راه برای وصول به درکی صحیح از زیارت، مطالعه~~ [[~~سیره معنوی]] [[عارفان]] [[واصل]] است در وقتی که به~~ زیارت ~~اولیای [[خداوند]] می‌‌رفته‌اند. متأسفانه به واسطه کارها و باورهای بی‌اساس [[عوام]] و [[سکوت]~~] ~~[[خواص~~]]، [[~~خرافات~~]] ~~و باورهای مشرکانه‌ای~~ از ~~این رهگذر وارد [[عقاید]] مردم ما شده~~ است ~~که که باید با~~ [[~~کوشش~~]] روشن‌بینان [[بیدار]] و [[شجاع]] [[اصلاح]] گردد. مرحوم آیةالله بهاءالدینی [۱۲۸۷- ۱۳۷۶ش] می‌‌گوید: «در دوران طلبگی به ما ایراد می‌‌گرفتند که ~~چرا شما زیاد زیارت نمی‌روید؟ ما~~ به ~~آنها چیزی نمی‌گفتیم، اما در دل به آنان می‌گفتیم: شما~~ چه ~~اندازه [[جاهل]] هستید که می‌خواهید خودتان را به [[ضریح]] نزدیک کنید. چرا~~ با [[~~افکار]] آنها آشنا نباشیم؟ اگر با [[فکر]] آشنا شدیم به آنها نزدیکیم، گرچه نزدیک [[قبر~~]] و [[~~حرم~~]] ~~آنها نباشیم»<ref>سیری در آفاق، ص۲۴۹.</ref>~~.		در [[زیارت]] رعایت آداب [[باطنی]] از اهمیت اساسی برخوردار است. اگر [[زائر]] نداند که به حضور چه کسی، با چه ویژگی‌هایی می‌رود، دیگر هرچه [[قیام]] و [[قعود]] کند فایده روشنی نخواهد داشت. اینک که شخص [[امام]] در حضور ما نیست، با [[منش]] [[بندگی]]، آرمان‌ها و اندیشه‌های والای او و با خدایی که می‌‌شناخته و می‌‌پرستیده است، تجدید [[میثاق]] می‌کنیم و عزممان را در پیمایش راه آن [[بزرگوار]] استوارتر می‌سازیم.
	~~«یک بار هنگامی~~ که [[~~حضرت~~ امام ~~خمینی]]، به [[حرم مطهر~~]] ~~[[حضرت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} مشرف شده بودند،~~ در ~~حال عبور از~~ [[~~رواق~~]] [[~~مطهر~~]] ~~متوجه شدند~~ که ~~یکی از زوّار روی~~ [[~~زمین~~]] ~~افتاده~~ و ~~آستان [[مبارک]]~~ را می‌بوسد. ایشان نسبت به این صحنه خیلی سریع واکنش نشان داد و به یکی از آقایانی که همراهشان بود فرمود: به این آقا بگویید بلند شود و این [[~~کار~~]] ~~را نکند»<ref>در سایه آفتاب، ص۱۱۸.</ref>~~.

	اگر [[زیارت]] باعث [[تحول]] در [[اندیشه]] و [[ایمان]] و عمل نشود، نوعی [[تفریح]] مذهبی به [[حساب]] می‌آید و بس. [[زیارت]] و هر [[عبادت]] دیگر، اگر باب جدیدی از [[محبت]] [[خداوند]] و [[مجاهدت با نفس]] و [[شفقت]] بر [[خلق]] را بر روی [[زائر]] نگشاید و اگر بر [[معرفت]] او نیفزاید، از حد یک [[لذت]] گذرا فراتر نخواهد رفت. به همین سبب در گفتار بزرگان، دستیابی به [[مقام]] دیدار، کار چندان آسانی نیست.		روشن‌ترین راه برای وصول به درکی صحیح از زیارت، مطالعه [[سیره معنوی]] [[عارفان]] واصل است در وقتی که به زیارت اولیای [[خداوند]] می‌‌رفته‌اند. متأسفانه به واسطه کارها و باورهای بی‌اساس [[عوام]] و [[سکوت]] [[خواص]]، [[خرافات]] و باورهای مشرکانه‌ای از این رهگذر وارد [[عقاید]] مردم ما شده است که که باید با [[کوشش]] روشن‌بینان بیدار و [[شجاع]] [[اصلاح]] گردد. مرحوم آیةالله بهاءالدینی [۱۲۸۷- ۱۳۷۶ش] می‌‌گوید: «در دوران طلبگی به ما ایراد می‌‌گرفتند که چرا شما زیاد زیارت نمی‌روید؟ ما به آنها چیزی نمی‌گفتیم، اما در دل به آنان می‌گفتیم: شما چه اندازه [[جاهل]] هستید که می‌خواهید خودتان را به [[ضریح]] نزدیک کنید. چرا با [[افکار]] آنها آشنا نباشیم؟ اگر با [[فکر]] آشنا شدیم به آنها نزدیکیم، گرچه نزدیک [[قبر]] و [[حرم]] آنها نباشیم»<ref>سیری در آفاق، ص۲۴۹.</ref>.

			«یک بار هنگامی که [[حضرت امام خمینی]]، به حرم مطهر [[حضرت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} مشرف شده بودند، در حال عبور از [[رواق]] [[مطهر]] متوجه شدند که یکی از زوّار روی [[زمین]] افتاده و آستان [[مبارک]] را می‌بوسد. ایشان نسبت به این صحنه خیلی سریع واکنش نشان داد و به یکی از آقایانی که همراهشان بود فرمود: به این آقا بگویید بلند شود و این [[کار]] را نکند»<ref>در سایه آفتاب، ص۱۱۸.</ref>.

			اگر [[زیارت]] باعث [[تحول]] در [[اندیشه]] و [[ایمان]] و عمل نشود، نوعی تفریح مذهبی به حساب می‌آید و بس. [[زیارت]] و هر [[عبادت]] دیگر، اگر باب جدیدی از [[محبت]] [[خداوند]] و [[مجاهدت با نفس]] و [[شفقت]] بر [[خلق]] را بر روی [[زائر]] نگشاید و اگر بر [[معرفت]] او نیفزاید، از حد یک [[لذت]] گذرا فراتر نخواهد رفت. به همین سبب در گفتار بزرگان، دستیابی به [[مقام]] دیدار، کار چندان آسانی نیست.

	در میان کارهای استحبابی، زیارت اولیای خداوند، نشان از [[بندگی]] شایسته و خالصانه [[حضرت حق]] می‌دهد. [[تکریم]] [[خلیفةالله]]، [[تعظیم]] خداست. [[استمداد]] از مجلای [[رحمت]] و [[قدرت]] و [[جمال]] [[حق]]، عین [[یاری خواستن]] از [[خالق هستی]] است.		در میان کارهای استحبابی، زیارت اولیای خداوند، نشان از [[بندگی]] شایسته و خالصانه [[حضرت حق]] می‌دهد. [[تکریم]] [[خلیفةالله]]، [[تعظیم]] خداست. [[استمداد]] از مجلای [[رحمت]] و [[قدرت]] و [[جمال]] [[حق]]، عین [[یاری خواستن]] از [[خالق هستی]] است.
	[[انسان کامل]] که [[اشرف]] [[آفریدگان]] است، در بین تمام [[مخلوقات]] [[واسطه فیض]] تمام هم هست. او نه‌تنها در [[حیات]] مادی‌اش که حتی پس از [[هجرت]] از دار فانی، باز هم مجرای [[نزول رحمت]] حق بر بندگانی است که رو به سوی او می‌‌کنند و در آینه وجود تابان او نشان [[خورشید]] بی‌غروب حق را می‌‌جویند.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۲۸۴</ref>
			[[انسان کامل]] که [[اشرف]] [[آفریدگان]] است، در بین تمام [[مخلوقات]] [[واسطه فیض]] تمام هم هست. او نه‌تنها در [[حیات]] مادی‌اش که حتی پس از [[هجرت]] از دار فانی، باز هم مجرای [[نزول رحمت]] حق بر بندگانی است که رو به سوی او می‌‌کنند و در آینه وجود تابان او نشان [[خورشید]] بی‌غروب حق را می‌‌جویند<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۲۸۴.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2025-05-26T07:54:58Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۴
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:زیارت]]
	[[رده:سبک زندگی]]		[[رده:سبک زندگی]]

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = زیارت | عنوان مدخل = زیارت | مداخل مرتبط = زیارت در لغت - زیارت در قرآن - زیارت در کلام اسلامی - زیارت در معارف دعا و زیارات - زیارت در معارف و سیره حسینی - زیارت در معارف و سیره سجادی - زیارت در معارف و سیره ام...» ایجاد کرد

2025-04-08T07:08:51Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = زیارت | عنوان مدخل = زیارت | مداخل مرتبط = زیارت در لغت - زیارت در قرآن - زیارت در کلام اسلامی - زیارت در معارف دعا و زیارات - زیارت در معارف و سیره حسینی - زیارت در معارف و سیره سجادی - زیارت در معارف و سیره ام...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = زیارت
| عنوان مدخل = زیارت
| مداخل مرتبط = [[زیارت در لغت]] - [[زیارت در قرآن]] - [[زیارت در کلام اسلامی]] - [[زیارت در معارف دعا و زیارات]] - [[زیارت در معارف و سیره حسینی]] - [[زیارت در معارف و سیره سجادی]] - [[زیارت در معارف و سیره امام کاظم]] - [[زیارت در معارف و سیره رضوی]] - [[زیارت در معارف و سیره امام جواد]] - [[زیارت در معارف و سیره امام هادی]] - [[زیارت در معارف مهدویت]] - [[زیارت در حقوق اسلامی]] - [[زیارت در سبک زندگی اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
«بسیاری از [[مردم]] [[آرزو]] دارند که مرا ببینند و از دور می‌‌آیند تا مرا دیدار کنند و حال آنکه آنان سخن مرا حقیر می‌شمارند. ازاین‌رو، [[چشم]] نداشتن ایشان بهتر باشد برای خلاصی ایشان؛ زیرا هر کسی که در مخلوق، هرچه باشد، لذتی بیابد و نخواهد که لذتی از [[محبت خدا]] بیابد، به [[راستی]] در [[دل]] خویش بتی ساخته و [[خدا]] را ترک نموده است»<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۱۷.</ref>.
در [[زیارت]] [[رعایت آداب]] [[باطنی]] از اهمیت اساسی برخوردار است. اگر [[زائر]] نداند که به حضور چه کسی، با چه ویژگی‌هایی می‌رود، دیگر هرچه [[قیام]] و [[قعود]] کند فایده روشنی نخواهد داشت. اینک که شخص [[امام]] در حضور ما نیست، با [[منش]] [[بندگی]]، [[آرمان‌ها]] و اندیشه‌های والای او و با خدایی که می‌‌شناخته و می‌‌پرستیده است، تجدید [[میثاق]] می‌کنیم و عزممان را در پیمایش راه آن [[بزرگوار]] استوارتر می‌سازیم.

روشن‌ترین راه برای وصول به درکی صحیح از زیارت، مطالعه [[سیره معنوی]] [[عارفان]] [[واصل]] است در وقتی که به زیارت اولیای [[خداوند]] می‌‌رفته‌اند. متأسفانه به واسطه کارها و باورهای بی‌اساس [[عوام]] و [[سکوت]] [[خواص]]، [[خرافات]] و باورهای مشرکانه‌ای از این رهگذر وارد [[عقاید]] مردم ما شده است که که باید با [[کوشش]] روشن‌بینان [[بیدار]] و [[شجاع]] [[اصلاح]] گردد. مرحوم آیةالله بهاءالدینی [۱۲۸۷- ۱۳۷۶ش] می‌‌گوید: «در دوران طلبگی به ما ایراد می‌‌گرفتند که چرا شما زیاد زیارت نمی‌روید؟ ما به آنها چیزی نمی‌گفتیم، اما در دل به آنان می‌گفتیم: شما چه اندازه [[جاهل]] هستید که می‌خواهید خودتان را به [[ضریح]] نزدیک کنید. چرا با [[افکار]] آنها آشنا نباشیم؟ اگر با [[فکر]] آشنا شدیم به آنها نزدیکیم، گرچه نزدیک [[قبر]] و [[حرم]] آنها نباشیم»<ref>سیری در آفاق، ص۲۴۹.</ref>.
«یک بار هنگامی که [[حضرت امام خمینی]]، به [[حرم مطهر]] [[حضرت امیرالمؤمنین]] علی{{ع}} مشرف شده بودند، در حال عبور از [[رواق]] [[مطهر]] متوجه شدند که یکی از زوّار روی [[زمین]] افتاده و آستان [[مبارک]] را می‌بوسد. ایشان نسبت به این صحنه خیلی سریع واکنش نشان داد و به یکی از آقایانی که همراهشان بود فرمود: به این آقا بگویید بلند شود و این [[کار]] را نکند»<ref>در سایه آفتاب، ص۱۱۸.</ref>.

اگر [[زیارت]] باعث [[تحول]] در [[اندیشه]] و [[ایمان]] و عمل نشود، نوعی [[تفریح]] مذهبی به [[حساب]] می‌آید و بس. [[زیارت]] و هر [[عبادت]] دیگر، اگر باب جدیدی از [[محبت]] [[خداوند]] و [[مجاهدت با نفس]] و [[شفقت]] بر [[خلق]] را بر روی [[زائر]] نگشاید و اگر بر [[معرفت]] او نیفزاید، از حد یک [[لذت]] گذرا فراتر نخواهد رفت. به همین سبب در گفتار بزرگان، دستیابی به [[مقام]] دیدار، کار چندان آسانی نیست.

در میان کارهای استحبابی، زیارت اولیای خداوند، نشان از [[بندگی]] شایسته و خالصانه [[حضرت حق]] می‌دهد. [[تکریم]] [[خلیفةالله]]، [[تعظیم]] خداست. [[استمداد]] از مجلای [[رحمت]] و [[قدرت]] و [[جمال]] [[حق]]، عین [[یاری خواستن]] از [[خالق هستی]] است.
[[انسان کامل]] که [[اشرف]] [[آفریدگان]] است، در بین تمام [[مخلوقات]] [[واسطه فیض]] تمام هم هست. او نه‌تنها در [[حیات]] مادی‌اش که حتی پس از [[هجرت]] از دار فانی، باز هم مجرای [[نزول رحمت]] حق بر بندگانی است که رو به سوی او می‌‌کنند و در آینه وجود تابان او نشان [[خورشید]] بی‌غروب حق را می‌‌جویند.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۲۸۴</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010759.jpg|22px]] [[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|'''سبک زندگی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:سبک زندگی]]