سب امام علی در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-03-12T04:42:10Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۲
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	کینۀ دیرینۀ [[امویان]] با [[بنی هاشم]] و [[اسلام]]، پس از وفات [[پیامبر خدا]]{{صل}} بیشتر بروز کرد و بخصوص نسبت به [[امیر المؤمنین]]{{ع}} این [[کینه]] و [[عداوت]] بیشتر بود. وقتی امویان به [[قدرت]] رسیدند، از جمله کارهایی که کردند، [[انتقام‌گیری]] از اسلام و [[اهل بیت پیامبر]] و هواداران آنان، بخصوص از [[حضرت علی]]{{ع}} و [[شیعیان]] او بود. بدگویی از علی{{ع}} و ترویج [[لعن]] و [[دشنام]] و [[سبّ]] نسبت به آن حضرت، یکی از جلوه‌های این [[دشمنی]] بود. این شیوۀ شوم، بیشتر به دست [[معاویه]] [[اعمال]] می‌شد که اجداد و نیاکان وی در [[جنگ‌های صدر اسلام]] با تیغ [[مسلمانان]]، به‌ویژه [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} به [[هلاکت]] رسیده بودند. معاویه، همۀ عوامل [[تبلیغی]] و [[فرهنگی]] و [[اقتصادی]] را که در [[اختیار]] داشت، برای این انتقام‌گیری به کار گرفته بود. وقتی به قدرت رسید، به همۀ [[کارگزاران]] خویش نوشت از نقل [[فضایل علی]]{{ع}} جلوگیری کنند و دربارۀ [[فضایل]] [[عثمان]]، [[حدیث]] بگویند و بسازند. از کشته شدن عثمان نیز بهانه‌ای برای [[کینه‌پراکنی]] در [[دل‌ها]] و ترویج سبّ و [[لعن علی]]{{ع}} ساخت و [[خون]] او را به گردن علی{{ع}} انداخت و حادثه را [[تحریف]] کرد و به تحریک [[احساسات]] علیه آن حضرت پرداخت و [[جنگ صفین]] را به راه انداخت و بذر دشمنی علیه [[امام]] را خارج از [[شام]]، در [[حجاز]] و [[عراق]] و بخصوص در [[کوفه]] پراکند. معاویه، ولید، [[حجّاج]]، [[مروان]]، زیاد و [[مغیره]] نیز از جمله فعالان این عرصه بودند. علاوه بر آنکه [[خطیبان]] وابسته بر [[منبرها]] علی{{ع}} را لعن می‌کردند، هریک از [[شیعیان علی]]{{ع}} در سال‌های بعد، توسّط معاویه و عمال او دستگیر می‌شد، تحت فشار قرار می‌گرفت که در [[ملاء]] عام، علی{{ع}} را لعن کند و چه انسان‌هایی که [[جان]] خود را در راه [[محبّت علی]]{{ع}} و [[تسلیم نشدن]] به خواستۀ امویان باختند و به [[شهادت]] رسیدند. شهادت [[حجر بن عدی]] و یارانش یکی از نمونه‌هاست. [[سیاست پلید معاویه]] سال‌های سال ادامه یافت. وقتی به او [[اعتراض]] می‌کردند و خواستار قطع آن می‌شدند، می‌گفت: آن‌قدر ادامه می‌دهم تا بزرگان بر این روش بمیرند و [[کودکان]] بر این [[آیین]] بزرگ شوند<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج ۲ ص۲۲۲.</ref>. در اوایل کار، کسانی [[مقاومت]] و [[امتناع]] می‌کردند، امّا تبلیغات سوء و بخشنامه‌های پیاپی و پیگیری‌های مدام از سوی [[معاویه]]، به جایی رسید که [[ناسزاگویی به علی]]{{ع}} و [[لعن]] او در منابر و [[خطبه‌ها]] و جلسات و همه‌جا، به عنوان یک [[وظیفۀ دینی]] و [[اعتقاد]] [[راسخ]] و [[سنّت]] رایج، متداول گشت، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]] جلوی آن را گرفت و به این [[بدعت]] شوم پایان داد<ref>الغدیر، ج ۱۰، ص۲۵۷ تا ۲۷۱.</ref>. وی دو سال [[حکومت]] یافت، از سال ۹۹ تا ۱۰۱ [[هجری]]، ولی پس از [[مرگ]] او دوباره آن برنامه‌ها ادامه یافت. همۀ اینها در شرایطی بود که [[پیامبر خدا]]{{صل}}، علاوه بر تأکید نسبت به [[حبّ علی]]{{ع}}، بارها [[بغض]] و [[دشمنی با علی]]{{ع}} را [[دشمنی با خدا]] و [[رسول]] دانسته بود: {{متن حدیث\|من أبغض علیّا فقد أبغضنی و من أبغضنی فقد أبغض اللّه}}<ref>موسوعة الامام امیر المؤمنین، ج ۱۱، ص۲۵۳.</ref> و از سبّ علی{{ع}} [[نهی]] کرده بود: {{متن حدیث\|لا تسبّوا علیّا و لا تحسدوه، فإنّه ولیّ کلّ مؤمن و مؤمنة بعدی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹، ص۲۹۲.</ref> و سبّ و [[ناسزا]] به علی{{ع}} را [[دشنام]] به خویش و [[خدا]] معرفی کرده بود: {{متن حدیث\|من سبّ علیّا فقد سبّنی و من سبّنی فقد سبّ اللّه تعالی}}<ref>عیون اخبار الرضا، ج ۲ ص۶۷، احقاق الحق، ج ۶، ص۴۲۳.</ref>. خود [[حضرت علی]]{{ع}} می‌دانست و پیشگویی کرده بود که پس از او، وی را لعن و سبّ خواهد کرد و [[یاران]] او را هم به آن وادار خواهند نمود. به آنان فرموده بود: پس از من معاویه شما را به سبّ من وامی‌دارد و از شما می‌خواهد که از من [[تبرّی]] و [[بیزاری]] بجویید. امّا سبّ، (از روی [[تقیّه]]) مرا سبّ کنید، ولی از من [[تبرّی]] نجویید؛ چراکه من بر [[فطرت توحیدی]] زاده شده‌ام و در [[ایمان]] و [[هجرت]]، پیشتازم<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۷ مناقب، ج ۲ ص۲۷۲.</ref>. این‌گونه [[پیشگویی‌ها]] را به کسانی همچون [[میثم تمّار]] هم فرموده بود<ref>خصائص الأئمه، ص۵۴.</ref>. از جملۀ این [[روایات]] به فرمودۀ [[امام صادق]]{{ع}} چنین است: {{متن حدیث\|...فإن أمروکم بسبّی فسبّونی، و إن أمروکم انّ تبرّؤا منّی فإنّی علی دین محمّد»}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹ ص۳۲۶.</ref> که از این [[حدیث]]، [[نهی]] از [[برائت]] هم فهمیده نمی‌شود. شاید اجازۀ [[امام]] به [[سبّ]] خود از سوی [[یاران]] تحت فشار، برای حفظ جان آنان بوده، چون [[امویان]] با این بهانه و برنامه، می‌خواستند [[شیعیان امیر المؤمنین]]{{ع}} را ریشه‌کن سازند. پایه‌های [[حکومت امویان]]، جز با درهم کوبیدن جناح [[طرفدار علی]]{{ع}} [[استوار]] نمی‌شد. وقتی [[امام سجاد]]{{ع}} به [[مروان حکم]] [[اعتراض]] کرد که با توجّه به [[دفاع]] علی{{ع}} از [[عثمان]]، چرا آن حضرت را در [[منبرها]] سبّ می‌کنند، وی پاسخ داد: {{عربی\|"لا یستقیم الأمر إلاّ بذلک"}}<ref>ترجمة الامام امیر المؤمنین، (از: تاریخ دمشق)، ج ۳ ص۱۲۷.</ref>، [[حکومت]] جز بدین‌وسیله برپا نمی‌ماند! و این نهایت [[کینه]] و [[خصومت]] آنان را با [[اهل بیت]] نشان می‌دهد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.		کینۀ دیرینۀ [[امویان]] با [[بنی هاشم]] و [[اسلام]]، پس از وفات [[پیامبر خدا]]{{صل}} بیشتر بروز کرد و بخصوص نسبت به [[امیر المؤمنین]]{{ع}} این [[کینه]] و [[عداوت]] بیشتر بود. وقتی امویان به [[قدرت]] رسیدند، از جمله کارهایی که کردند، [[انتقام‌گیری]] از اسلام و [[اهل بیت پیامبر]] و هواداران آنان، بخصوص از [[حضرت علی]]{{ع}} و [[شیعیان]] او بود. بدگویی از علی{{ع}} و ترویج [[لعن]] و [[دشنام]] و [[سبّ]] نسبت به آن حضرت، یکی از جلوه‌های این [[دشمنی]] بود. این شیوۀ شوم، بیشتر به دست [[معاویه]] [[اعمال]] می‌شد که اجداد و نیاکان وی در جنگ‌های صدر اسلام با تیغ [[مسلمانان]]، به‌ویژه [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} به هلاکت رسیده بودند. معاویه، همۀ عوامل [[تبلیغی]] و [[فرهنگی]] و [[اقتصادی]] را که در [[اختیار]] داشت، برای این انتقام‌گیری به کار گرفته بود. وقتی به قدرت رسید، به همۀ [[کارگزاران]] خویش نوشت از نقل [[فضایل علی]]{{ع}} جلوگیری کنند و دربارۀ [[فضایل]] [[عثمان]]، [[حدیث]] بگویند و بسازند. از کشته شدن عثمان نیز بهانه‌ای برای [[کینه‌پراکنی]] در [[دل‌ها]] و ترویج سبّ و [[لعن علی]]{{ع}} ساخت و [[خون]] او را به گردن علی{{ع}} انداخت و حادثه را [[تحریف]] کرد و به تحریک [[احساسات]] علیه آن حضرت پرداخت و [[جنگ صفین]] را به راه انداخت و بذر دشمنی علیه [[امام]] را خارج از [[شام]]، در [[حجاز]] و [[عراق]] و بخصوص در [[کوفه]] پراکند. معاویه، ولید، [[حجّاج]]، [[مروان]]، زیاد و [[مغیره]] نیز از جمله فعالان این عرصه بودند. علاوه بر آنکه [[خطیبان]] وابسته بر [[منبرها]] علی{{ع}} را لعن می‌کردند، هریک از [[شیعیان علی]]{{ع}} در سال‌های بعد، توسّط معاویه و عمال او دستگیر می‌شد، تحت فشار قرار می‌گرفت که در [[ملاء]] عام، علی{{ع}} را لعن کند و چه انسان‌هایی که [[جان]] خود را در راه [[محبّت علی]]{{ع}} و [[تسلیم نشدن]] به خواستۀ امویان باختند و به [[شهادت]] رسیدند. شهادت [[حجر بن عدی]] و یارانش یکی از نمونه‌هاست. [[سیاست پلید معاویه]] سال‌های سال ادامه یافت. وقتی به او [[اعتراض]] می‌کردند و خواستار قطع آن می‌شدند، می‌گفت: آن‌قدر ادامه می‌دهم تا بزرگان بر این روش بمیرند و [[کودکان]] بر این [[آیین]] بزرگ شوند<ref>مناقب، ابن‌شهرآشوب، ج ۲ ص۲۲۲.</ref>. در اوایل کار، کسانی [[مقاومت]] و [[امتناع]] می‌کردند، امّا تبلیغات سوء و بخشنامه‌های پیاپی و پیگیری‌های مدام از سوی [[معاویه]]، به جایی رسید که [[ناسزاگویی به علی]]{{ع}} و [[لعن]] او در منابر و [[خطبه‌ها]] و جلسات و همه‌جا، به عنوان یک [[وظیفۀ دینی]] و [[اعتقاد]] [[راسخ]] و [[سنّت]] رایج، متداول گشت، تا آنکه [[عمر بن عبد العزیز]] جلوی آن را گرفت و به این [[بدعت]] شوم پایان داد<ref>الغدیر، ج ۱۰، ص۲۵۷ تا ۲۷۱.</ref>. وی دو سال [[حکومت]] یافت، از سال ۹۹ تا ۱۰۱ [[هجری]]، ولی پس از [[مرگ]] او دوباره آن برنامه‌ها ادامه یافت. همۀ اینها در شرایطی بود که [[پیامبر خدا]]{{صل}}، علاوه بر تأکید نسبت به [[حبّ علی]]{{ع}}، بارها [[بغض]] و [[دشمنی با علی]]{{ع}} را [[دشمنی با خدا]] و [[رسول]] دانسته بود: {{متن حدیث\|من أبغض علیّا فقد أبغضنی و من أبغضنی فقد أبغض اللّه}}<ref>موسوعة الامام امیر المؤمنین، ج ۱۱، ص۲۵۳.</ref> و از سبّ علی{{ع}} [[نهی]] کرده بود: {{متن حدیث\|لا تسبّوا علیّا و لا تحسدوه، فإنّه ولیّ کلّ مؤمن و مؤمنة بعدی}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹، ص۲۹۲.</ref> و سبّ و [[ناسزا]] به علی{{ع}} را [[دشنام]] به خویش و [[خدا]] معرفی کرده بود: {{متن حدیث\|من سبّ علیّا فقد سبّنی و من سبّنی فقد سبّ اللّه تعالی}}<ref>عیون اخبار الرضا، ج ۲ ص۶۷، احقاق الحق، ج ۶، ص۴۲۳.</ref>. خود [[حضرت علی]]{{ع}} می‌دانست و پیشگویی کرده بود که پس از او، وی را لعن و سبّ خواهد کرد و [[یاران]] او را هم به آن وادار خواهند نمود. به آنان فرموده بود: پس از من معاویه شما را به سبّ من وامی‌دارد و از شما می‌خواهد که از من [[تبرّی]] و [[بیزاری]] بجویید. امّا سبّ، (از روی [[تقیّه]]) مرا سبّ کنید، ولی از من [[تبرّی]] نجویید؛ چراکه من بر [[فطرت توحیدی]] زاده شده‌ام و در [[ایمان]] و [[هجرت]]، پیشتازم<ref>نهج البلاغه، خطبه ۵۷ مناقب، ج ۲ ص۲۷۲.</ref>. این‌گونه [[پیشگویی‌ها]] را به کسانی همچون [[میثم تمّار]] هم فرموده بود<ref>خصائص الأئمه، ص۵۴.</ref>. از جملۀ این [[روایات]] به فرمودۀ [[امام صادق]]{{ع}} چنین است: {{متن حدیث\|...فإن أمروکم بسبّی فسبّونی، و إن أمروکم انّ تبرّؤا منّی فإنّی علی دین محمّد»}}<ref>بحار الأنوار، ج ۳۹ ص۳۲۶.</ref> که از این [[حدیث]]، [[نهی]] از [[برائت]] هم فهمیده نمی‌شود. شاید اجازۀ [[امام]] به [[سبّ]] خود از سوی [[یاران]] تحت فشار، برای حفظ جان آنان بوده، چون [[امویان]] با این بهانه و برنامه، می‌خواستند [[شیعیان امیر المؤمنین]]{{ع}} را ریشه‌کن سازند. پایه‌های [[حکومت امویان]]، جز با درهم کوبیدن جناح [[طرفدار علی]]{{ع}} [[استوار]] نمی‌شد. وقتی [[امام سجاد]]{{ع}} به [[مروان حکم]] [[اعتراض]] کرد که با توجّه به [[دفاع]] علی{{ع}} از [[عثمان]]، چرا آن حضرت را در [[منبرها]] سبّ می‌کنند، وی پاسخ داد: {{عربی\|"لا یستقیم الأمر إلاّ بذلک"}}<ref>ترجمة الامام امیر المؤمنین، (از: تاریخ دمشق)، ج ۳ ص۱۲۷.</ref>، [[حکومت]] جز بدین‌وسیله برپا نمی‌ماند! و این نهایت [[کینه]] و [[خصومت]] آنان را با [[اهل بیت]] نشان می‌دهد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۳۰۵.</ref>.

	== تلاش‌های [[معاویه]] در خارج از [[شام]] ==		== تلاش‌های [[معاویه]] در خارج از [[شام]] ==

Bahmani: /* عراق و شهر کوفه */

2024-03-11T09:31:38Z

عراق و شهر کوفه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۱
خط ۱۲۲:		خط ۱۲۲:
	همانند این حادثه را [[مورخان]] برای رُشید هَجَری، [[صحابی]] بزرگ و [[تربیت]] شده دیگر امیرالمؤمنین علی{{ع}} گفته‌اند. [[عبیدالله بن زیاد]] او را نیز به [[برائت]] جستن از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} خواند و چون زیر بار نرفت، وی را به دست جلاد سپرد<ref>شیخ طوسی، اختیار معرفة الرجال (رجال الکشی)، ص۷۷ – ۷۸؛ مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۲، ص۱۲۲ و ۱۳۶؛ خویی، سید ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، ج۷، ص۱۹۰ - ۱۹۱.</ref>.		همانند این حادثه را [[مورخان]] برای رُشید هَجَری، [[صحابی]] بزرگ و [[تربیت]] شده دیگر امیرالمؤمنین علی{{ع}} گفته‌اند. [[عبیدالله بن زیاد]] او را نیز به [[برائت]] جستن از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} خواند و چون زیر بار نرفت، وی را به دست جلاد سپرد<ref>شیخ طوسی، اختیار معرفة الرجال (رجال الکشی)، ص۷۷ – ۷۸؛ مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۲، ص۱۲۲ و ۱۳۶؛ خویی، سید ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، ج۷، ص۱۹۰ - ۱۹۱.</ref>.

	در این دوران، [[کوفه]] گاه می‌جوشید و [[خروش]] می‌کرد و [[شورش]]. قیام نیمه کاره [[کوفیان]] در مقدمه جریان [[عاشورا]] در [[سال ۶۰]] و [[قیام توابین]] در سال ۶۴ و ۶۵ و [[قیام مختار]] در سال ۶۶ و ۶۷ [[هجری]] در این سال‌ها اتفاق افتاده است؛ اما همچنان [[سب]] و [[لعن]] و [[بغض]] و [[کینه]] بر این استان [[سایه]] افکنده است<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[سب (مقاله)\| مقاله «سب»]]، [[دانشنامه امام علی ج۹ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۹]]، ص ۳۳۷؛ [[سید امیر حسینی\|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)\|بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری]]، ص ~~۱۸۸~~.</ref>.		در این دوران، [[کوفه]] گاه می‌جوشید و [[خروش]] می‌کرد و [[شورش]]. قیام نیمه کاره [[کوفیان]] در مقدمه جریان [[عاشورا]] در [[سال ۶۰]] و [[قیام توابین]] در سال ۶۴ و ۶۵ و [[قیام مختار]] در سال ۶۶ و ۶۷ [[هجری]] در این سال‌ها اتفاق افتاده است؛ اما همچنان [[سب]] و [[لعن]] و [[بغض]] و [[کینه]] بر این استان [[سایه]] افکنده است<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[سب (مقاله)\| مقاله «سب»]]، [[دانشنامه امام علی ج۹ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۹]]، ص ۳۳۷؛ [[سید امیر حسینی\|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)\|بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری]]، ص ۱۸۸؛ [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۳۰۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* منابع */

2024-03-11T09:30:25Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۰
خط ۱۲۶:		خط ۱۲۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:1368107.jpg\|22px]] [[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[سب (مقاله)\| مقاله «سب»]]، [[دانشنامه امام علی ج۹ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۹''']]
	# [[پرونده:IM010499.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]		# [[پرونده:IM010499.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]
	# [[پرونده: IM010553.jpg\|22px]] [[سید امیر حسینی\|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)\|'''بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری''']]		# [[پرونده: IM010553.jpg\|22px]] [[سید امیر حسینی\|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)\|'''بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری''']]
			# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* عراق و شهر کوفه */

2024-03-11T09:29:47Z

عراق و شهر کوفه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۹
خط ۱۲۲:		خط ۱۲۲:
	همانند این حادثه را [[مورخان]] برای رُشید هَجَری، [[صحابی]] بزرگ و [[تربیت]] شده دیگر امیرالمؤمنین علی{{ع}} گفته‌اند. [[عبیدالله بن زیاد]] او را نیز به [[برائت]] جستن از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} خواند و چون زیر بار نرفت، وی را به دست جلاد سپرد<ref>شیخ طوسی، اختیار معرفة الرجال (رجال الکشی)، ص۷۷ – ۷۸؛ مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۲، ص۱۲۲ و ۱۳۶؛ خویی، سید ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، ج۷، ص۱۹۰ - ۱۹۱.</ref>.		همانند این حادثه را [[مورخان]] برای رُشید هَجَری، [[صحابی]] بزرگ و [[تربیت]] شده دیگر امیرالمؤمنین علی{{ع}} گفته‌اند. [[عبیدالله بن زیاد]] او را نیز به [[برائت]] جستن از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} خواند و چون زیر بار نرفت، وی را به دست جلاد سپرد<ref>شیخ طوسی، اختیار معرفة الرجال (رجال الکشی)، ص۷۷ – ۷۸؛ مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۲، ص۱۲۲ و ۱۳۶؛ خویی، سید ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، ج۷، ص۱۹۰ - ۱۹۱.</ref>.

	در این دوران، [[کوفه]] گاه می‌جوشید و [[خروش]] می‌کرد و [[شورش]]. قیام نیمه کاره [[کوفیان]] در مقدمه جریان [[عاشورا]] در [[سال ۶۰]] و [[قیام توابین]] در سال ۶۴ و ۶۵ و [[قیام مختار]] در سال ۶۶ و ۶۷ [[هجری]] در این سال‌ها اتفاق افتاده است؛ اما همچنان [[سب]] و [[لعن]] و [[بغض]] و [[کینه]] بر این استان [[سایه]] افکنده است<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[سب (مقاله)\| مقاله «سب»]]، [[دانشنامه امام علی ج۹ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۹]]، ص ~~۳۳۷~~.</ref>.		در این دوران، [[کوفه]] گاه می‌جوشید و [[خروش]] می‌کرد و [[شورش]]. قیام نیمه کاره [[کوفیان]] در مقدمه جریان [[عاشورا]] در [[سال ۶۰]] و [[قیام توابین]] در سال ۶۴ و ۶۵ و [[قیام مختار]] در سال ۶۶ و ۶۷ [[هجری]] در این سال‌ها اتفاق افتاده است؛ اما همچنان [[سب]] و [[لعن]] و [[بغض]] و [[کینه]] بر این استان [[سایه]] افکنده است<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[سب (مقاله)\| مقاله «سب»]]، [[دانشنامه امام علی ج۹ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۹]]، ص ۳۳۷؛ [[سید امیر حسینی\|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)\|بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری]]، ص ۱۸۸.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۲

2024-03-11T09:22:42Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۰

2024-03-10T10:10:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = سب امام علی		\| موضوع مرتبط = سب امام علی

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-10T10:08:50Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۳۸
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:امام علی]]

Jaafari: /* منابع */

2023-02-02T09:11:55Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۱
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	در اجرای این [[فرمان]]، [[مغیرة بن شعبه]] زمانی که از جانب معاویه [[حکمران]] کوفه بود به [[حجر بن عدی]] گفت که برخیزد و علی{{ع}} را [[لعن]] کند. [[حجر]] از این کار سر باز زد. [[مغیره]] او را [[تهدید]] کرد. حجر هم برخاست و گفت: «ای [[مردم]]! [[امیر]] شما به من امر می‌کند که [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} را [[لعنت]] کنم، پس لعنتش کنید»! [[اهل کوفه]] هم گفتند: [[خدا]] او را لعنت کند. حجر «ضمیر» را به قصد مغیره به او برگردانید. [[زیاد بن ابیه]] فرمانروای بعدی [[کوفه]] نیز به همین منظور تمام [[مردم کوفه]] را مجبور کرد که از امیرمؤمنان علی{{ع}} [[بیزاری]] جویند و او را لعن کنند و هر کس از آن خودداری می‌کرد، باید کشته، و خانه‌اش خراب می‌شد<ref>نک: شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج۴، ص۵۷-۶۹.</ref>. به قولی، زیاد بن ابیه جمعی از مردم را بر در قصر خود می‌خواند و آنها را به [[لعن علی]]{{ع}} [[ترغیب]] می‌نمود، و هر کس دریغ می‌کرد، سر و کارش با [[شمشیر]] بود<ref>مروج الذهب، ج۳، ص۳۵.</ref>.		در اجرای این [[فرمان]]، [[مغیرة بن شعبه]] زمانی که از جانب معاویه [[حکمران]] کوفه بود به [[حجر بن عدی]] گفت که برخیزد و علی{{ع}} را [[لعن]] کند. [[حجر]] از این کار سر باز زد. [[مغیره]] او را [[تهدید]] کرد. حجر هم برخاست و گفت: «ای [[مردم]]! [[امیر]] شما به من امر می‌کند که [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} را [[لعنت]] کنم، پس لعنتش کنید»! [[اهل کوفه]] هم گفتند: [[خدا]] او را لعنت کند. حجر «ضمیر» را به قصد مغیره به او برگردانید. [[زیاد بن ابیه]] فرمانروای بعدی [[کوفه]] نیز به همین منظور تمام [[مردم کوفه]] را مجبور کرد که از امیرمؤمنان علی{{ع}} [[بیزاری]] جویند و او را لعن کنند و هر کس از آن خودداری می‌کرد، باید کشته، و خانه‌اش خراب می‌شد<ref>نک: شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج۴، ص۵۷-۶۹.</ref>. به قولی، زیاد بن ابیه جمعی از مردم را بر در قصر خود می‌خواند و آنها را به [[لعن علی]]{{ع}} [[ترغیب]] می‌نمود، و هر کس دریغ می‌کرد، سر و کارش با [[شمشیر]] بود<ref>مروج الذهب، ج۳، ص۳۵.</ref>.
	[[خالد بن عبد الله قسری]]<ref>خالد بن عبدالله قسری: در مورد وی نک: مبحث «اوضاع سیاسی کوفه پس از عبدالملک مروان تا قیام زید بن علی{{ع}}».</ref>، که در [[زمان]] [[خلافت]] [[هشام بن عبدالملک اموی]] (۱۲۵ - ۱۰۵)، فرمانروای [[عراق]] بود، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را بر [[منبر]] کوفه لعن می‌کرد و می‌گفت: «خدایا [[علی بن ابی طالب بن عبدالمطلب بن هاشم]]، داماد [[پیغمبر]] و شوهر دختر او و [[پدر]] حسن و حسین را لعن کن». سپس رو به مردم می‌کرد و می‌گفت: آیا درست گفتم؟!<ref>شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص۴۴.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۳۰۵.</ref>		[[خالد بن عبد الله قسری]]<ref>خالد بن عبدالله قسری: در مورد وی نک: مبحث «اوضاع سیاسی کوفه پس از عبدالملک مروان تا قیام زید بن علی{{ع}}».</ref>، که در [[زمان]] [[خلافت]] [[هشام بن عبدالملک اموی]] (۱۲۵ - ۱۰۵)، فرمانروای [[عراق]] بود، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را بر [[منبر]] کوفه لعن می‌کرد و می‌گفت: «خدایا [[علی بن ابی طالب بن عبدالمطلب بن هاشم]]، داماد [[پیغمبر]] و شوهر دختر او و [[پدر]] حسن و حسین را لعن کن». سپس رو به مردم می‌کرد و می‌گفت: آیا درست گفتم؟!<ref>شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص۴۴.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۳۰۵.</ref>

			==[[سبّ]] [[امیرالمؤمنین]] در [[بصره]]==
			[[معاویه]] از [[سال ۴۱ هجری]] که با [[صلح]] به [[خلافت]] رسید، به [[ترویج]] [[فضایل]] ساختگی برای [[خلفا]] و بعضی از [[صحابه]] پرداخت و به [[کتمان]] [[فضایل حضرت علی]]{{ع}} اکتفا نکرد بلکه به سبّ و [[ناسزاگویی]] آن حضرت روی آورد. [[فرمان]] داد تا حضرت را در محافل و مجالس و بر فراز [[منبرها]] و در [[خطبه‌های نماز جمعه]] [[لعن]] کنند.
			مرحوم [[علامه امینی]] با استناد به منابع معتبر [[اهل‌سنت]] می‌نویسد:
			معاویه پیوسته [[اصرار]] داشت که روایاتی در [[نکوهش]] [[مقام امیرمؤمنان]] علی{{ع}} [[جعل]] کند و این کار را آن‌قدر ادامه داد که [[کودکان]] [[شام]] با آن خو گرفتند و بزرگ شدند و بزرگ‌سالان به [[پیری]] رسیدند. هنگامی که پایه‌های [[بغض]] و [[عداوت]] به [[اهل‌بیت]]{{عم}} در [[قلوب]] ناپاکان محکم شد، [[سنت]] [[زشت]] لعن و سبّ مولاعلی{{ع}} را به‌دنبال [[نمازهای جمعه]] و [[جماعت]] و بر [[منابر]]، در همه‌جا، حتی در محل [[نزول وحی]]، یعنی [[مدینه]] رواج داد<ref>الغدیر، جلد ۶، ص۸.</ref>.
			[[طبری]] آورده است که وقتی [[معاویه بن ابی‌سفیان]] در [[جمادی]] سال ۴۱ [[مغیره]] را برای [[حکومت کوفه]] فرستاد او را نزد خود خواند و گفت: می‌خواستم در خصوص [[حکومت‌داری]] به تو سفارش کنم؛ اما چون می‌دانی که [[رضایت]] من در چیست و از [[حکومت]] چه می‌خواهم و [[صلاح]] [[مردم]] در چیست از آن [[چشم‌پوشی]] می‌کنم. ولی به تو در مورد یک چیز سفارش می‌کنم که از [[ناسزا]] گفتن و [[مذمت]] علی{{ع}} کوتاهی نکنی، از [[یاران]] او [[عیب‌جویی]] کن، آنها را [[تبعید]] کن، به سخنشان گوش نده و برعکس بر [[عثمان]] [[رحمت]] فرست و برای او [[آمرزش]] بخواه، [[پیروان]] او را [[ستایش]] کن، سخنانشان را گوش کن و آنها را [[مقرب]] درگاه خود گردان<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۲۵۳.</ref>.
			از [[ابن‌اثیر]] نقل است: هنگامی که مغیره به [[کوفه]] رسید، [[کثیر بن شهاب]] را به [[امارت ری]] برگزید. در آن [[روزگار]]، [[ری]] از توابع کوفه بود. کثیر هم بر [[منبر]] شهرری، علی را [[دشنام]] می‌داد و بسیار لعن می‌کرد. او تا [[زمان]] [[امارت]] زیاد بر [[مسند]] خود باقی بود و بر کار خود [[مداومت]] می‌کرد<ref>کامل، ج۱۰، ص۲۶۲.</ref>.

			در [[الغارات]] آمده است زمانی که [[معاویه]] وارد [[کوفه]] شد، به [[صعصعه بن صوحان]] دستور داد بر [[منبر]] برود و علی{{ع}} را [[لعن]] کند. [[صعصعه]] بر منبر رفت و چنین گفت: «از پیش مردی می‌آیم که شرش نزدیک است و خیرش دور. او به من دستور داد علی{{ع}} را لعن کنم. پس او را لعن کنید، که [[خدا]] او را [[لعنت]] کند»<ref>الغارات، ج۲، ص۸۸۸.</ref>.
			معاویه در [[عراق]] و [[شام]] و مناطق دیگر، [[مردم]] را به لعن و [[بیزاری جستن]] از علی{{ع}} واداشته بود و این کار تا زمان [[خلافت]] [[عمر بن عبدالعزیز]] ادامه داشت؛ حتی پس از این که عده‌ای به او گفتند: به مقصودت رسیده‌ای، اگر [[صلاح]] می‌دانی دیگر از لعن این مرد خودداری کن؛ گفت: به خدا تا زمانی که [[کودکان]] بزرگ شوند و بزرگان پیر شوند، هیچ کس نباید فضیلتی برای او نقل کند.
			آمده است که [[زیاد بن ابیه]] جمعی از مردم را بر در قصر خود می‌خواند و آنها را به [[لعن علی]]{{ع}} [[ترغیب]] می‌کرد و هرکس که دریغ می‌کرد، سروکار او را با [[شمشیر]] قرار می‌داد<ref>کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلام، ص۳۰۰.</ref>.
			[[ابن‌اثیر]] آورده است که [[مروان حکم]]، در زمان [[حکومت معاویه]] بارها [[امیر]] و [[حاکم مدینه]] شد. هنگامی که او به امارت می‌رسید، شروع می‌کرد به [[دشنام]] و [[ناسزا]] گفتن و [[لعن کردن]] علی{{ع}} و در این راه [[مبالغه]] و [[افراط]] می‌کرد؛ ولی وقتی [[حکومت]] به [[سعید بن عاص]] می‌رسید، از ناسزا گفتن به علی{{ع}} خودداری می‌کرد<ref>کامل، ج۱۲، ص۴۰.</ref>. از [[مروان]] سوال شد که چرا شما علی را [[سب]] و لعن می‌کنید؟ و این کار چه نفعی برای شما دارد؟ او در پاسخ گفت: حکومت ما جز با [[سب و لعن علی]]{{ع}} سامان نمی‌یابد.<ref>[[سید امیر حسینی\|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)\|بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری]]، ص ۱۸۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM010499.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]		# [[پرونده:IM010499.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]
			# [[پرونده: IM010553.jpg\|22px]] [[سید امیر حسینی\|حسینی، سید امیر]]، [[بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری (کتاب)\|'''بصره و نقش آن در تحولات قرن اول هجری''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Wasity: /* سب امیرالمؤمنین علی{{ع}} در کوفه */

2022-10-30T14:04:28Z

سب امیرالمؤمنین علی{{ع}} در کوفه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۳۴
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==[[سب~~]] امیرالمؤمنین~~ علی{{ع}} در [[کوفه]]==		==سب امام علی{{ع}} در کوفه==
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} روزی خطاب به [[اصحاب]] خود فرمود: «[[آگاه]] باشید که به زودی پس از من، مردی گلوگشاد با شکمی بزرگ بر شما چیره می‌شود. هرچه به دستش برسد می‌خورد و اگر هم دست نیابد باز می‌خواهد. او را بکشید اگرچه هرگز او را نخواهید کشت. آگاه باشید که به زودی او شما را به [[ناسزا]] گفتن و [[بیزاری جستن]] از من وا می‌دارد. شما به من ناسزا بگویید؛ زیرا باعث بلندی [[مقام]] من می‌شود و برای شما هم راه نجاتی است، اما از من [[بیزاری]] مجویید،؛ چراکه من بر [[فطرت]] [[اسلام]] متولد شدم و از همه [[مردم]] در [[ایمان به خدا]] و [[رسول]] او و [[هجرت]] پیشی گرفتم».		[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} روزی خطاب به [[اصحاب]] خود فرمود: «[[آگاه]] باشید که به زودی پس از من، مردی گلوگشاد با شکمی بزرگ بر شما چیره می‌شود. هرچه به دستش برسد می‌خورد و اگر هم دست نیابد باز می‌خواهد. او را بکشید اگرچه هرگز او را نخواهید کشت. آگاه باشید که به زودی او شما را به [[ناسزا]] گفتن و [[بیزاری جستن]] از من وا می‌دارد. شما به من ناسزا بگویید؛ زیرا باعث بلندی [[مقام]] من می‌شود و برای شما هم راه نجاتی است، اما از من [[بیزاری]] مجویید،؛ چراکه من بر [[فطرت]] [[اسلام]] متولد شدم و از همه [[مردم]] در [[ایمان به خدا]] و [[رسول]] او و [[هجرت]] پیشی گرفتم».
	بسیاری از [[شارحان نهج البلاغه]] و از جمله [[ابن ابی الحدید]]، مرد گلوگشاد با شکم بزرگ را [[معاویه]] دانسته‌اند. ابن ابی الحدید می‌نویسد: «عده‌ای از مردم گفته‌اند منظور علی{{ع}}، [[زیاد بن ابیه]] و برخی گفته‌اند [[حجاج]] و جمعی می‌گویند [[مغیرة بن شعبه]] بوده است؛ ولی مناسب‌تر از همه نزد من [[معاویة] بن ابی سفیان]] است؛ زیرا او به [[شکم پرستی]] معروف و شکمش بزرگ بود. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} هم درباره او فرمود: خدایا شکم او را [[سیر]] مکن».		بسیاری از [[شارحان نهج البلاغه]] و از جمله [[ابن ابی الحدید]]، مرد گلوگشاد با شکم بزرگ را [[معاویه]] دانسته‌اند. ابن ابی الحدید می‌نویسد: «عده‌ای از مردم گفته‌اند منظور علی{{ع}}، [[زیاد بن ابیه]] و برخی گفته‌اند [[حجاج]] و جمعی می‌گویند [[مغیرة بن شعبه]] بوده است؛ ولی مناسب‌تر از همه نزد من [[معاویة] بن ابی سفیان]] است؛ زیرا او به [[شکم پرستی]] معروف و شکمش بزرگ بود. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} هم درباره او فرمود: خدایا شکم او را [[سیر]] مکن».

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = سب امام علی | عنوان مدخل = سب امام علی | مداخل مرتبط =سب امام علی در تاریخ اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==سب امیرالمؤمنین علی{{ع}} در کوفه== امیرالمؤمنین{{ع}} روزی خطاب به اصحاب خود فرمود: «آگاه باشید که به زود...» ایجاد کرد

2022-10-30T09:19:18Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = سب امام علی | عنوان مدخل = سب امام علی | مداخل مرتبط =سب امام علی در تاریخ اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==سب امیرالمؤمنین علی{{ع}} در کوفه== امیرالمؤمنین{{ع}} روزی خطاب به اصحاب خود فرمود: «آگاه باشید که به زود...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = سب امام علی
| عنوان مدخل = سب امام علی
| مداخل مرتبط =[[سب امام علی در تاریخ اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==[[سب]] امیرالمؤمنین علی{{ع}} در [[کوفه]]==
[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} روزی خطاب به [[اصحاب]] خود فرمود: «[[آگاه]] باشید که به زودی پس از من، مردی گلوگشاد با شکمی بزرگ بر شما چیره می‌شود. هرچه به دستش برسد می‌خورد و اگر هم دست نیابد باز می‌خواهد. او را بکشید اگرچه هرگز او را نخواهید کشت. آگاه باشید که به زودی او شما را به [[ناسزا]] گفتن و [[بیزاری جستن]] از من وا می‌دارد. شما به من ناسزا بگویید؛ زیرا باعث بلندی [[مقام]] من می‌شود و برای شما هم راه نجاتی است، اما از من [[بیزاری]] مجویید،؛ چراکه من بر [[فطرت]] [[اسلام]] متولد شدم و از همه [[مردم]] در [[ایمان به خدا]] و [[رسول]] او و [[هجرت]] پیشی گرفتم».
بسیاری از [[شارحان نهج البلاغه]] و از جمله [[ابن ابی الحدید]]، مرد گلوگشاد با شکم بزرگ را [[معاویه]] دانسته‌اند. ابن ابی الحدید می‌نویسد: «عده‌ای از مردم گفته‌اند منظور علی{{ع}}، [[زیاد بن ابیه]] و برخی گفته‌اند [[حجاج]] و جمعی می‌گویند [[مغیرة بن شعبه]] بوده است؛ ولی مناسب‌تر از همه نزد من [[معاویة] بن ابی سفیان]] است؛ زیرا او به [[شکم پرستی]] معروف و شکمش بزرگ بود. [[پیغمبر اکرم]]{{صل}} هم درباره او فرمود: خدایا شکم او را [[سیر]] مکن».

معاویه طی فرمانی در سراسر [[سرزمین اسلامی]] از جمله کوفه، ضمن اعلام منع بیان [[فضائل]] [[مولای متقیان]]{{ع}}، مردم را به [[لعن]] و بیزاری جستن از [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} واداشته بود؛ و این کار از این [[زمان]] تا پایان دوران [[سلطه]] [[بنی امیه]] (۱۳۲ - ۴۱) به جز در زمان [[خلافت]] [[عمر بن عبدالعزیز]] (۱۰۱ - ۹۹) ادامه داشت؛ حتی پس از اینکه عده‌ای به معاویه گفتند تو به مقصود خود رسیده‌ای، اگر [[صلاح]] می‌دانی دیگر از لعن این مرد خودداری کن، گفت: «به [[خدا]] تا موقعی که [[کودکان]] بزرگ شوند و بزرگان پیر شوند، هیچ‌کس نباید فضیلتی برای او نقل کند».

در اجرای این [[فرمان]]، [[مغیرة بن شعبه]] زمانی که از جانب معاویه [[حکمران]] کوفه بود به [[حجر بن عدی]] گفت که برخیزد و علی{{ع}} را [[لعن]] کند. [[حجر]] از این کار سر باز زد. [[مغیره]] او را [[تهدید]] کرد. حجر هم برخاست و گفت: «ای [[مردم]]! [[امیر]] شما به من امر می‌کند که [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} را [[لعنت]] کنم، پس لعنتش کنید»! [[اهل کوفه]] هم گفتند: [[خدا]] او را لعنت کند. حجر «ضمیر» را به قصد مغیره به او برگردانید. [[زیاد بن ابیه]] فرمانروای بعدی [[کوفه]] نیز به همین منظور تمام [[مردم کوفه]] را مجبور کرد که از امیرمؤمنان علی{{ع}} [[بیزاری]] جویند و او را لعن کنند و هر کس از آن خودداری می‌کرد، باید کشته، و خانه‌اش خراب می‌شد<ref>نک: شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج۴، ص۵۷-۶۹.</ref>. به قولی، زیاد بن ابیه جمعی از مردم را بر در قصر خود می‌خواند و آنها را به [[لعن علی]]{{ع}} [[ترغیب]] می‌نمود، و هر کس دریغ می‌کرد، سر و کارش با [[شمشیر]] بود<ref>مروج الذهب، ج۳، ص۳۵.</ref>.
[[خالد بن عبد الله قسری]]<ref>خالد بن عبدالله قسری: در مورد وی نک: مبحث «اوضاع سیاسی کوفه پس از عبدالملک مروان تا قیام زید بن علی{{ع}}».</ref>، که در [[زمان]] [[خلافت]] [[هشام بن عبدالملک اموی]] (۱۲۵ - ۱۰۵)، فرمانروای [[عراق]] بود، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را بر [[منبر]] کوفه لعن می‌کرد و می‌گفت: «خدایا [[علی بن ابی طالب بن عبدالمطلب بن هاشم]]، داماد [[پیغمبر]] و شوهر دختر او و [[پدر]] حسن و حسین را لعن کن». سپس رو به مردم می‌کرد و می‌گفت: آیا درست گفتم؟!<ref>شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص۴۴.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی دوانی|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۳۰۵.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010499.jpg|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}