سجود - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* زیادی سجده، ضمانتی برای بهشت */

2024-10-13T07:22:22Z

زیادی سجده، ضمانتی برای بهشت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	عبدالله بن هلال گوید: به [[امام صادق]]{{ع}} از پراکندگی [[اموال]] و آنچه بر سر ما آمد، [[شکایت]] کردم؛ فرمود: بر تو باد دعا در حال سجده؛ چون بهترین وقتی که [[بنده]] به [[خدا]] نزدیک می‌شود و [[تقرب]] می‌یابد، در حال سجده است. گفتم: در هنگام نماز واجب خدا را بخوانم و حاجتم را ذکر کنم؟ فرمود: آری؛ این‌گونه [[رسول خدا]]{{صل}} انجام داد که بر ضد قومی با نام‌هایشان و نام پدرانشان دعا کرد. علی{{ع}} همین‌طور بعد از [[پیامبر]]{{صل}} انجام داد؛ یعنی او نیز عده‌ای را [[نفرین]] کرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۲۴.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۷۷.</ref>		عبدالله بن هلال گوید: به [[امام صادق]]{{ع}} از پراکندگی [[اموال]] و آنچه بر سر ما آمد، [[شکایت]] کردم؛ فرمود: بر تو باد دعا در حال سجده؛ چون بهترین وقتی که [[بنده]] به [[خدا]] نزدیک می‌شود و [[تقرب]] می‌یابد، در حال سجده است. گفتم: در هنگام نماز واجب خدا را بخوانم و حاجتم را ذکر کنم؟ فرمود: آری؛ این‌گونه [[رسول خدا]]{{صل}} انجام داد که بر ضد قومی با نام‌هایشان و نام پدرانشان دعا کرد. علی{{ع}} همین‌طور بعد از [[پیامبر]]{{صل}} انجام داد؛ یعنی او نیز عده‌ای را [[نفرین]] کرد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۲۴.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۷۷.</ref>

	=== زیادی سجده، ضمانتی برای [[بهشت]] ===		== زیادی سجده، ضمانتی برای [[بهشت]] ==
	سجده برای خدا آن‌قدر اهمیت دارد که برابر روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} و به [[نقلی]] از امام صادق{{ع}}<ref>قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۵.</ref> باعث ورود در بهشت می‌شود. مردی نزد پیامبر{{صل}} آمد و گفت: {{متن حدیث\|يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ لِي أَنْ يُدْخِلَنِي الْجَنَّةَ فَقَالَ لَهُ أَعِنِّي بِكَثْرَةِ السُّجُودِ}}<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۲، ص۲۳۶؛ شیخ صدوق، من ‎لایحضره ‎الفقیه، ج۱، ص۲۱۰.</ref>؛ «‌ای رسول خدا{{صل}}، از خدا بخواه مرا وارد بهشت کند. حضرت به او فرمود: مرا با سجده زیاد، کمک کن»؛ یعنی اگر بخواهی دعای من در حقّت [[مستجاب]] شود و وارد بهشت شوی، باید [[زیاد]] سجده کنی تا [[خداوند]] به وسیله آن تو را به بهشت ببرد. به نقلی درخواست وی این‌گونه بود: {{متن حدیث\|يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ لِي أَنْ يَرْزُقَنِي اللَّهُ مُرَافَقَتَكَ فِي الْجَنَّةِ}}:<ref>ابن‌ابی‌الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۰، ص۲۰۷؛ ابوعبدالرحمان احمد بن شعیب نسائی، السنن (المجتبی)، ج۲، ص۲۲۷؛ سلیمان بن احمد طبرانی، معجم الکبیر، ج۲، ص۲۴۵؛ ج۵، ص۵۶-۵۷.</ref> «‌ای [[رسول خدا]]، برای من [[دعا]] فرما که [[خداوند]] [[توفیق]] [[همراهی]] با شما در [[بهشت]] را به من عنایت فرماید» و به [[نقلی]] درخواست شفاعت کرد<ref>أحمد بن حنبل، مسند احمد حنبل، ج۴، ص۵۹.</ref>؛ بعد حضرت چنین فرمود. نام این مرد در دعوات [[قطب راوندی]] ربیعة بن کعب ذکر شده است<ref>محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۸۲، ص۱۶۴؛ میرزاحسین نوری، مستدرک الوسائل، ج۳، ص۷۲.</ref>. قطب راوندی جریان درخواست وی را این‌گونه نقل کرده است که ربیعة بن کعب گوید: روزی رسول خدا{{صل}} به من فرمود: ای [[ربیعه]]، هفت سال به من خدمت کردی؛ آیا از من حاجتی نمی‌خواهی؟ گفتم: ای رسول خدا{{صل}}، به من مهلت بده تا [[فکر]] کنم. وقتی صبح شد و بر [[پیامبر]] وارد شدم، به من فرمود: ای ربیعه، [[حاجت]] را بگو. گفتم: از [[خدا]] بخواه که همراه شما مرا وارد بهشت فرماید. حضرت به من فرمود: چه کسی این را به تو آموخته است؟ گفتم: ای رسول خدا{{صل}}، کسی به من نیاموخته؛ با خود فکر کردم و گفتم: اگر [[مال]] از حضرت بخواهم، رو به نقصان می‌رود. اگر عمر طولانی و فرزندانی درخواست کنم، عاقبت آنها [[مرگ]] است. ربیعه گوید: پیامبر{{صل}} مدتی سرش را پایین انداخت؛ سپس فرمود: این کار را انجام می‌دهم؛ پس مرا با زیادی [[سجده]] کمک کن<ref>قطب‌الدین راوندی، الدعوات (سلوة الحزین)، ص۳۹؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۲۲، ص۸۶؛ احمد بن حنبل، مسند احمد بن حنبل، ج۴، ص۵۹.</ref>.		سجده برای خدا آن‌قدر اهمیت دارد که برابر روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} و به [[نقلی]] از امام صادق{{ع}}<ref>قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۵.</ref> باعث ورود در بهشت می‌شود. مردی نزد پیامبر{{صل}} آمد و گفت: {{متن حدیث\|يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ لِي أَنْ يُدْخِلَنِي الْجَنَّةَ فَقَالَ لَهُ أَعِنِّي بِكَثْرَةِ السُّجُودِ}}<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۲، ص۲۳۶؛ شیخ صدوق، من ‎لایحضره ‎الفقیه، ج۱، ص۲۱۰.</ref>؛ «‌ای رسول خدا{{صل}}، از خدا بخواه مرا وارد بهشت کند. حضرت به او فرمود: مرا با سجده زیاد، کمک کن»؛ یعنی اگر بخواهی دعای من در حقّت [[مستجاب]] شود و وارد بهشت شوی، باید [[زیاد]] سجده کنی تا [[خداوند]] به وسیله آن تو را به بهشت ببرد. به نقلی درخواست وی این‌گونه بود: {{متن حدیث\|يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ لِي أَنْ يَرْزُقَنِي اللَّهُ مُرَافَقَتَكَ فِي الْجَنَّةِ}}:<ref>ابن‌ابی‌الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۰، ص۲۰۷؛ ابوعبدالرحمان احمد بن شعیب نسائی، السنن (المجتبی)، ج۲، ص۲۲۷؛ سلیمان بن احمد طبرانی، معجم الکبیر، ج۲، ص۲۴۵؛ ج۵، ص۵۶-۵۷.</ref> «‌ای [[رسول خدا]]، برای من [[دعا]] فرما که [[خداوند]] [[توفیق]] [[همراهی]] با شما در [[بهشت]] را به من عنایت فرماید» و به [[نقلی]] درخواست شفاعت کرد<ref>أحمد بن حنبل، مسند احمد حنبل، ج۴، ص۵۹.</ref>؛ بعد حضرت چنین فرمود. نام این مرد در دعوات [[قطب راوندی]] ربیعة بن کعب ذکر شده است<ref>محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۸۲، ص۱۶۴؛ میرزاحسین نوری، مستدرک الوسائل، ج۳، ص۷۲.</ref>. قطب راوندی جریان درخواست وی را این‌گونه نقل کرده است که ربیعة بن کعب گوید: روزی رسول خدا{{صل}} به من فرمود: ای [[ربیعه]]، هفت سال به من خدمت کردی؛ آیا از من حاجتی نمی‌خواهی؟ گفتم: ای رسول خدا{{صل}}، به من مهلت بده تا [[فکر]] کنم. وقتی صبح شد و بر [[پیامبر]] وارد شدم، به من فرمود: ای ربیعه، [[حاجت]] را بگو. گفتم: از [[خدا]] بخواه که همراه شما مرا وارد بهشت فرماید. حضرت به من فرمود: چه کسی این را به تو آموخته است؟ گفتم: ای رسول خدا{{صل}}، کسی به من نیاموخته؛ با خود فکر کردم و گفتم: اگر [[مال]] از حضرت بخواهم، رو به نقصان می‌رود. اگر عمر طولانی و فرزندانی درخواست کنم، عاقبت آنها [[مرگ]] است. ربیعه گوید: پیامبر{{صل}} مدتی سرش را پایین انداخت؛ سپس فرمود: این کار را انجام می‌دهم؛ پس مرا با زیادی [[سجده]] کمک کن<ref>قطب‌الدین راوندی، الدعوات (سلوة الحزین)، ص۳۹؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۲۲، ص۸۶؛ احمد بن حنبل، مسند احمد بن حنبل، ج۴، ص۵۹.</ref>.

Bahmani در ‏۱۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۱

2024-10-13T07:21:56Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2024-09-15T05:04:52Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۴
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]		# [[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]
	# [[پرونده:1100518.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]		# [[پرونده:1100518.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|'''سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۲

2024-09-09T07:22:00Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = نماز | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن]] - [[سجود در کلام اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}
+{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = نماز | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن]] - [[سجود در کلام اسلامی]] - [[سجود در معارف و سیره معصوم]]| پرسش مرتبط  = }}
 == مقدمه ==
@@ خط ۲۷: / خط ۲۷: @@
 سجده برای خدا آن‌قدر اهمیت دارد که برابر روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} و به [[نقلی]] از امام صادق{{ع}}<ref>قاضی نعمان، دعائم الإسلام، ج۱، ص۱۳۵.</ref> باعث ورود در بهشت می‌شود. مردی نزد پیامبر{{صل}} آمد و گفت: {{متن حدیث|يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ لِي أَنْ يُدْخِلَنِي الْجَنَّةَ فَقَالَ لَهُ أَعِنِّي بِكَثْرَةِ السُّجُودِ}}<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج۲، ص۲۳۶؛ شیخ صدوق، من ‎لایحضره ‎الفقیه، ج۱، ص۲۱۰.</ref>؛ «‌ای رسول خدا{{صل}}، از خدا بخواه مرا وارد بهشت کند. حضرت به او فرمود: مرا با سجده زیاد، کمک کن»؛ یعنی اگر بخواهی دعای من در حقّت [[مستجاب]] شود و وارد بهشت شوی، باید [[زیاد]] سجده کنی تا [[خداوند]] به وسیله آن تو را به بهشت ببرد. به نقلی درخواست وی این‌گونه بود: {{متن حدیث|يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ لِي أَنْ يَرْزُقَنِي اللَّهُ مُرَافَقَتَكَ فِي الْجَنَّةِ}}:<ref>ابن‌ابی‌الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۰، ص۲۰۷؛ ابوعبدالرحمان احمد بن شعیب نسائی، السنن (المجتبی)، ج۲، ص۲۲۷؛ سلیمان بن احمد طبرانی، معجم الکبیر، ج۲، ص۲۴۵؛ ج۵، ص۵۶-۵۷.</ref> «‌ای [[رسول خدا]]، برای من [[دعا]] فرما که [[خداوند]] [[توفیق]] [[همراهی]] با شما در [[بهشت]] را به من [[عنایت]] فرماید» و به [[نقلی]] [[درخواست شفاعت]] کرد<ref>أحمد بن حنبل، مسند احمد حنبل، ج۴، ص۵۹.</ref>؛ بعد حضرت چنین فرمود. نام این مرد در دعوات [[قطب راوندی]] [[ربیعة بن کعب]] ذکر شده است<ref>محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۸۲، ص۱۶۴؛ میرزاحسین نوری، مستدرک الوسائل، ج۳، ص۷۲.</ref>. قطب راوندی جریان درخواست وی را این‌گونه نقل کرده است که ربیعة بن کعب گوید: روزی رسول خدا{{صل}} به من فرمود: ای [[ربیعه]]، هفت سال به من [[خدمت]] کردی؛ آیا از من حاجتی نمی‌خواهی؟ گفتم: ای رسول خدا{{صل}}، به من مهلت بده تا [[فکر]] کنم. وقتی صبح شد و بر [[پیامبر]] وارد شدم، به من فرمود: ای ربیعه، [[حاجت]] را بگو. گفتم: از [[خدا]] بخواه که همراه شما مرا وارد بهشت فرماید. حضرت به من فرمود: چه کسی این را به تو آموخته است؟ گفتم: ای رسول خدا{{صل}}، کسی به من نیاموخته؛ با خود فکر کردم و گفتم: اگر [[مال]] از حضرت بخواهم، رو به نقصان می‌رود. اگر [[عمر طولانی]] و فرزندانی درخواست کنم، [[عاقبت]] آنها [[مرگ]] است. ربیعه گوید: پیامبر{{صل}} مدتی سرش را پایین انداخت؛ سپس فرمود: این کار را انجام می‌دهم؛ پس مرا با زیادی [[سجده]] کمک کن<ref>قطب‌الدین راوندی، الدعوات (سلوة الحزین)، ص۳۹؛ محمدباقر مجلسی، بحار الأنوار، ج۲۲، ص۸۶؛ احمد بن حنبل، مسند احمد بن حنبل، ج۴، ص۵۹.</ref>.
 به نظر می‌رسد وی جزو [[یاران امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} نیز بوده است<ref>قطب‌الدین راوندی، الدعوات (سلوة الحزین)، ص۲۹۷.</ref>. او ربیعة بن کعب أسلمی از [[اصحاب صُفّه]] بود و در سال ۶۳ درگذشت<ref>محمد بن اسماعیل کحلانی، سبل السلام، ج۲، ص۳.</ref>. این نشان می‌دهد که برخی [[احادیث]] همراه با حادثه‌ای [[تاریخی]] بوده که در هنگام نقل فقط به اصل [[سخن پیامبر]]{{صل}} یا [[امام]] اشاره شده است.<ref>[[علی اکبر ذاکری|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)|سیره عبادی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۸۱</ref>.
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-09-09T06:00:15Z

منابع

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۵

2024-07-02T08:35:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن]] - [[سجود در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = نماز \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن]] - [[سجود در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-02T06:10:33Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	سُجود به معنای [[خضوع]]، کرنش و [[فروتنی]] است. یکی از [[واجبات]] [[نماز]] هم سجود است، یعنی پیشانی بر [[زمین]] و [[خاک]] نهادن در پیشگاه [[خدا]]. در سجود لازم است کف‌دست‌ها، زانوها و نوک انگشتان پا هم بر [[زمین]] قرار بگیرد. به انجام این کار "[[سجده]]" گویند. در هر رکعت از [[نماز]] دو [[سجده]] [[واجب]] است. سجود به قصد [[پرستش]] تنها در برابر [[خداوند]] جایز است. [[رکوع]] و سجود، هر کدام به نوعی نشانه [[تواضع]] در پیشگاه [[پروردگار]] است. [[سجده]] یکی از [[بهترین]] حالات [[بنده]] است که به [[خدا]] نزدیک می‌شود و با آن از [[تکبّر]] دور می‌گردد. [[بهترین]] چیزی که باید بر آن [[سجده]] کرد، ~~[[خاک]]،~~ به‌ویژه [[تربت]] [[امام حسین\|سید الشهدا]] {{ع}} است. نام [[سوره]] ۳۲ [[قرآن]] هم "[[سجده]]" است. در چهار [[سوره]] [[قرآن]] ([[سوره]] علق، [[نجم]]، [[سجده]] و فصّلت) آیاتی است که هنگام [[خواندن]] و شنیدن آنها باید [[سجده]] کرد. به این سوره‌ها "عزائم" گویند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.		سُجود به معنای [[خضوع]]، کرنش و [[فروتنی]] است. یکی از [[واجبات]] [[نماز]] هم سجود است، یعنی پیشانی بر [[زمین]] و خاک نهادن در پیشگاه [[خدا]]. در سجود لازم است کف‌دست‌ها، زانوها و نوک انگشتان پا هم بر [[زمین]] قرار بگیرد. به انجام این کار "[[سجده]]" گویند. در هر رکعت از نماز دو سجده [[واجب]] است. سجود به قصد [[پرستش]] تنها در برابر [[خداوند]] جایز است. [[رکوع]] و سجود، هر کدام به نوعی نشانه [[تواضع]] در پیشگاه [[پروردگار]] است. سجده یکی از بهترین حالات [[بنده]] است که به [[خدا]] نزدیک می‌شود و با آن از [[تکبّر]] دور می‌گردد. بهترین چیزی که باید بر آن سجده کرد، خاک، به‌ویژه [[تربت]] [[امام حسین\|سید الشهدا]] {{ع}} است. نام [[سوره]] ۳۲ [[قرآن]] هم "سجده" است. در چهار [[سوره]] [[قرآن]] (سوره علق، [[نجم]]، [[سجده]] و فصّلت) آیاتی است که هنگام خواندن و شنیدن آنها باید سجده کرد. به این سوره‌ها "عزائم" گویند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-04T06:28:14Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	[[رده:عبادت]]		[[رده:عبادت]]
			[[رده:نماز]]

Bahmani در ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۲۸

2024-03-04T06:28:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن~~]] - [[سجود در حدیث~~]] - [[سجود در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ~~سجود (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن]] - [[سجود در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* '''سُجود~~'''~~ به معنای [[خضوع]]، کرنش و [[فروتنی]] است. یکی از [[واجبات]] [[نماز]] هم سجود است، یعنی پیشانی بر [[زمین]] و [[خاک]] نهادن در پیشگاه [[خدا]]. در سجود لازم است کف‌دست‌ها، زانوها و نوک انگشتان پا هم بر [[زمین]] قرار بگیرد. به انجام این کار "[[سجده]]" گویند. در هر رکعت از [[نماز]] دو [[سجده]] [[واجب]] است. سجود به قصد [[پرستش]] تنها در برابر [[خداوند]] جایز است. [[رکوع]] و سجود، هر کدام به نوعی نشانه [[تواضع]] در پیشگاه [[پروردگار]] است. [[سجده]] یکی از [[بهترین]] حالات [[بنده]] است که به [[خدا]] نزدیک می‌شود و با آن از [[تکبّر]] دور می‌گردد. [[بهترین]] چیزی که باید بر آن [[سجده]] کرد، [[خاک]]، به‌ویژه [[تربت]] [[امام حسین\|سید الشهدا]] {{ع}} است. نام [[سوره]] ۳۲ [[قرآن]] هم "[[سجده]]" است. در چهار [[سوره]] [[قرآن]] ([[سوره]] علق، [[نجم]]، [[سجده]] و فصّلت) آیاتی است که هنگام [[خواندن]] و شنیدن آنها باید [[سجده]] کرد. به این سوره‌ها "عزائم" گویند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.		سُجود به معنای [[خضوع]]، کرنش و [[فروتنی]] است. یکی از [[واجبات]] [[نماز]] هم سجود است، یعنی پیشانی بر [[زمین]] و [[خاک]] نهادن در پیشگاه [[خدا]]. در سجود لازم است کف‌دست‌ها، زانوها و نوک انگشتان پا هم بر [[زمین]] قرار بگیرد. به انجام این کار "[[سجده]]" گویند. در هر رکعت از [[نماز]] دو [[سجده]] [[واجب]] است. سجود به قصد [[پرستش]] تنها در برابر [[خداوند]] جایز است. [[رکوع]] و سجود، هر کدام به نوعی نشانه [[تواضع]] در پیشگاه [[پروردگار]] است. [[سجده]] یکی از [[بهترین]] حالات [[بنده]] است که به [[خدا]] نزدیک می‌شود و با آن از [[تکبّر]] دور می‌گردد. [[بهترین]] چیزی که باید بر آن [[سجده]] کرد، [[خاک]]، به‌ویژه [[تربت]] [[امام حسین\|سید الشهدا]] {{ع}} است. نام [[سوره]] ۳۲ [[قرآن]] هم "[[سجده]]" است. در چهار [[سوره]] [[قرآن]] ([[سوره]] علق، [[نجم]]، [[سجده]] و فصّلت) آیاتی است که هنگام [[خواندن]] و شنیدن آنها باید [[سجده]] کرد. به این سوره‌ها "عزائم" گویند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]		# [[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۱:		خط ۱۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~سجود~~]]		[[رده:عبادت]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T20:58:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۲۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن]] - [[سجود در حدیث]] - [[سجود در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = سجود (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سجود در قرآن]] - [[سجود در حدیث]] - [[سجود در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = سجود (پرسش)}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*'''سُجود''' به معنای [[خضوع]]، کرنش و [[فروتنی]] است. یکی از [[واجبات]] [[نماز]] هم سجود است، یعنی پیشانی بر [[زمین]] و [[خاک]] نهادن در پیشگاه [[خدا]]. در سجود لازم است کف‌دست‌ها، زانوها و نوک انگشتان پا هم بر [[زمین]] قرار بگیرد. به انجام این کار "[[سجده]]" گویند. در هر رکعت از [[نماز]] دو [[سجده]] [[واجب]] است. سجود به قصد [[پرستش]] تنها در برابر [[خداوند]] جایز است. [[رکوع]] و سجود، هر کدام به نوعی نشانه [[تواضع]] در پیشگاه [[پروردگار]] است. [[سجده]] یکی از [[بهترین]] حالات [[بنده]] است که به [[خدا]] نزدیک می‌شود و با آن از [[تکبّر]] دور می‌گردد. [[بهترین]] چیزی که باید بر آن [[سجده]] کرد، [[خاک]]، به‌ویژه [[تربت]] [[امام حسین\|سید الشهدا]]{{ع}} است. نام [[سوره]] ۳۲ [[قرآن]] هم "[[سجده]]" است. در چهار [[سوره]] [[قرآن]] ([[سوره]] علق، [[نجم]]، [[سجده]] و فصّلت) آیاتی است که هنگام [[خواندن]] و شنیدن آنها باید [[سجده]] کرد. به این سوره‌ها "عزائم" گویند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.		* '''سُجود''' به معنای [[خضوع]]، کرنش و [[فروتنی]] است. یکی از [[واجبات]] [[نماز]] هم سجود است، یعنی پیشانی بر [[زمین]] و [[خاک]] نهادن در پیشگاه [[خدا]]. در سجود لازم است کف‌دست‌ها، زانوها و نوک انگشتان پا هم بر [[زمین]] قرار بگیرد. به انجام این کار "[[سجده]]" گویند. در هر رکعت از [[نماز]] دو [[سجده]] [[واجب]] است. سجود به قصد [[پرستش]] تنها در برابر [[خداوند]] جایز است. [[رکوع]] و سجود، هر کدام به نوعی نشانه [[تواضع]] در پیشگاه [[پروردگار]] است. [[سجده]] یکی از [[بهترین]] حالات [[بنده]] است که به [[خدا]] نزدیک می‌شود و با آن از [[تکبّر]] دور می‌گردد. [[بهترین]] چیزی که باید بر آن [[سجده]] کرد، [[خاک]]، به‌ویژه [[تربت]] [[امام حسین\|سید الشهدا]] {{ع}} است. نام [[سوره]] ۳۲ [[قرآن]] هم "[[سجده]]" است. در چهار [[سوره]] [[قرآن]] ([[سوره]] علق، [[نجم]]، [[سجده]] و فصّلت) آیاتی است که هنگام [[خواندن]] و شنیدن آنها باید [[سجده]] کرد. به این سوره‌ها "عزائم" گویند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]].</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==