سعادت در سبک زندگی اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2025-05-26T08:09:45Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۸:		خط ۸:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	یکی از مفاهیم کلیدی [[زندگی]]، تلقی ما از مفهوم «[[سعادت]]» است. عموم [[مردم]] به کسی [[خوشبخت]] می‌گویند که برای گذران زندگی‌اش کمتر دغدغه دارد. نان و آبش روبه‌راه و [[غم]] و غصه‌اش کم است. در چشم دیگران [[آدم]] خوبی به نظر می‌‌آید. از تمام [[نعمت‌ها]] و ابزار [[رفاه]] و [[آسایش]] به حد کمال برخوردار است. بین او و مردم روابط خوبی برقرار است. دوستانش زیاد و [[دشمنان]] و بدخواهانش کم‌اند. سفره‌های رنگین پهن می‌‌کند. زیاد به [[سفر]] می‌‌رود. خلاصه خوش است و خوش می‌گذراند. اکثر مردم یا در راه رسیدن به این [[مقام]] گام می‌زنند یا آنکه به این جایگاه رسیده‌اند و تمام تلاش و مجاهدتشان صرف [[حفظ]] و نگهداری این مرتبه می‌شود. آنان [[هدف]] دیگری غیر از همین ندارند و هر کس را که غیر از این بیندیشد [[نادان]] می‌‌پندارند و از کاروان قافله سعادتمندان، عقب‌مانده می‌‌انگارند.		یکی از مفاهیم کلیدی [[زندگی]]، تلقی ما از مفهوم «[[سعادت]]» است. عموم [[مردم]] به کسی [[خوشبخت]] می‌گویند که برای گذران زندگی‌اش کمتر دغدغه دارد. نان و آبش روبه‌راه و [[غم]] و غصه‌اش کم است. در چشم دیگران [[آدم]] خوبی به نظر می‌‌آید. از تمام [[نعمت‌ها]] و ابزار [[رفاه]] و [[آسایش]] به حد کمال برخوردار است. بین او و مردم روابط خوبی برقرار است. دوستانش زیاد و [[دشمنان]] و بدخواهانش کم‌اند. سفره‌های رنگین پهن می‌‌کند. زیاد به [[سفر]] می‌‌رود. خلاصه خوش است و خوش می‌گذراند. اکثر مردم یا در راه رسیدن به این [[مقام]] گام می‌زنند یا آنکه به این جایگاه رسیده‌اند و تمام تلاش و مجاهدتشان صرف [[حفظ]] و نگهداری این مرتبه می‌شود. آنان [[هدف]] دیگری غیر از همین ندارند و هر کس را که غیر از این بیندیشد [[نادان]] می‌‌پندارند و از کاروان قافله سعادتمندان، عقب‌مانده می‌‌انگارند.
	در نگاه وسیع [[قرآنی]]، سعادت مفهومی کاملاً متفاوت از اینها دارد. [[سعادت حقیقی]] در گرو [[معرفت خداوند]] و [[ایمان]] به او و [[احسان]] به مردم و انجام [[کارهای نیک]] است. رفاه و آسایش و [[خوشی]] اگرچه خوب است، اما هدف نیست. یعنی نمی‌ارزد که همه چیز فدای رسیدن به آن یا [[قربانی]] حفظ کردنش گردد. وقتی [[آدمی]] همگام [[پیامبران]] می‌شود، اهدافش از [[مرز]] این [[جهان]] فراتر می‌‌رود و افق‌های بس دورتر را در می‌‌نوردد. این زندگی مقدمه [[حیات]] دیگری می‌‌شود که بسیار وسیع‌تر و ماندگارتر است. بر این اساس، نگاه به این [[دنیا]] نیز [[تغییر]] می‌‌کند. در نگاه [[وحیانی]] [[ستون]] پایه‌های زندگانی این جهان عبارت است از: ایمان به [[خدای یگانه]] و انجام کارهای نیک، تلاش بی‌امان برای [[آبادانی]] هر دو جهان، [[شکیبایی]] بر مشکلاتی که بر سر راه سعادت و کمال لایق [[بشر]] پیش می‌‌آید و [[مجاهدت]] فردی و جمعی برای حل آن [[مشکلات]].

	در نگاه [[~~قرآن کریم~~]] [[سعادت ~~واقعی~~]] در گرو ~~ایمان است.~~ [[~~اهل~~]] ~~ایمان، کار دنیا را مثل کار~~ [[~~آخرت~~]] ~~جدی می‌گیرند. بی‌انضباط~~ و [[~~تن‌پرور~~]] و ~~از کار~~ [[~~گریز~~]] ~~نیستند~~. ~~هر تلاشی را که باعث بهبود وضع [[زندگی]] خود~~ و ~~همنوعانشان در این سرا~~ و ~~سرای دیگر شود، گام مبارکی به~~ [[~~حساب~~]] ~~می‌آورند~~ که ~~افزون بر~~ [[~~برکات~~]] ~~زودرس، اندوخته‌ای [[اخروی]] هم محسوب می‌شود~~. ~~تمام زحمات یک~~ [[~~مؤمن~~]] ~~به عبارتی~~ [[~~عبادت~~]] ~~به شمار می‌رود. اینکه~~ [[~~مؤمنان~~]] [[دل]] به این [[~~دنیا]] نمی‌بندند، نه به سبب [[تحقیر]] [[نعمت‌ها~~]] و ~~امکانات [[الهی]]، بلکه به دلیل [[عظمت]] اهدافی~~ است ~~که در پیش دارند~~. بر این ~~مبنا،~~ [[~~دل بستن~~]] و [[~~خرسند~~]] ~~شدن به زندگانی این جهانی،~~ در ~~نظر آنان کوچک و ناچیز جلوه می‌کند.~~ [[~~شعار~~]] ~~اساسی آنان~~ این است ~~که هرچه نپاید~~ [[~~دلبستگی~~]] ~~ر نشاید. اما همین~~ [[~~انسان‌ها~~]] ~~در راستای پیگیری مقاصد والایشان از هیچ~~ [[~~سرمایه~~]] ~~اندکی، هرچند هم به ظاهر بی‌ارزش باشد نمیگذرند~~ و ~~یک ثانیه عمر را ضایع نمی‌کنند. یک ریال را~~ [[~~بیهوده~~]] ~~[[خرج]] نمی‌کنند، بلکه بسیار حسابگرند و سخت‌کوش و جدی، اما دریادل~~ و [[~~بخشنده~~]]~~. حسابشان به مثقال است~~ و [[~~بخشش~~]] ~~به خروار~~.		در نگاه وسیع [[قرآنی]]، سعادت مفهومی کاملاً متفاوت از اینها دارد. [[سعادت حقیقی]] در گرو [[معرفت خداوند]] و [[ایمان]] به او و [[احسان]] به مردم و انجام [[کارهای نیک]] است. رفاه و آسایش و [[خوشی]] اگرچه خوب است، اما هدف نیست. یعنی نمی‌ارزد که همه چیز فدای رسیدن به آن یا [[قربانی]] حفظ کردنش گردد. وقتی [[آدمی]] همگام [[پیامبران]] می‌شود، اهدافش از [[مرز]] این [[جهان]] فراتر می‌‌رود و افق‌های بس دورتر را در می‌‌نوردد. این زندگی مقدمه [[حیات]] دیگری می‌‌شود که بسیار وسیع‌تر و ماندگارتر است. بر این اساس، نگاه به این [[دنیا]] نیز [[تغییر]] می‌‌کند. در نگاه [[وحیانی]] ستون پایه‌های زندگانی این جهان عبارت است از: ایمان به [[خدای یگانه]] و انجام کارهای نیک، تلاش بی‌امان برای [[آبادانی]] هر دو جهان، [[شکیبایی]] بر مشکلاتی که بر سر راه سعادت و کمال لایق [[بشر]] پیش می‌‌آید و [[مجاهدت]] فردی و جمعی برای حل آن [[مشکلات]].

	[[نظم]] و [[مدیریت]] بر [[زندگی]]، اساس کار مؤمنان است. آنان [[اهل]] بیهوده‌کاری نیستند. همیشه به دنبال مفیدترین کارهایند. حتی سخن بی‌فایده بر زبانشان جاری نمی‌شود. [[فکر]] [[باطل]] بر خاطرشان نمی‌گذرد. اگرچه مرغ [[خیال]] آنان در افق‌های دور می‌پرد، اما از خیال‌بافی بیزارند. اگر از ناداران باشند، اهل [[خواهش]] و دریوزگی نیستند. مدام در تکاپوی دانستن بیشترند. در هر حرفه‌ای که باشند، دغدغه اصلی آنان [[افزایش علم]] و [[ایمان]] و [[عمل صالح]] است. پویندگان راه [[سعادت]]، نظیف و با نزاکت‌اند. شادند و با [[نشاط]] و پر [[امید]]. میانه خوبی با کسالت و [[بیکاری]] و [[نومیدی]] ندارند. وقتشان را با اشخاص کسل و بیکار و [[مأیوس]] سپری نمی‌کنند. دلشان آرام، چهره‌شان بشاش و وجودشان پر از جنب‌وجوش و [[امیدواری]] است. اندوه‌های کوچک را با دل‌های بزرگ آنان میانه‌ای نیست. چنان به [[آینده]] می‌نگرند که گویی همین سرا سرای جاودان است و چنان بی‌تعلق و دل‌کنده از همه چیزند، که گویی دیگر فردایی نخواهد آمد. آنان در همه حال در پروازند؛ هم در این [[جهان]] و هم بر فراز این جهان.		در نگاه [[قرآن کریم]] [[سعادت واقعی]] در گرو ایمان است. [[اهل]] ایمان، کار دنیا را مثل کار [[آخرت]] جدی می‌گیرند. بی‌انضباط و تن‌پرور و از کار گریز نیستند. هر تلاشی را که باعث بهبود وضع [[زندگی]] خود و همنوعانشان در این سرا و سرای دیگر شود، گام مبارکی به حساب می‌آورند که افزون بر [[برکات]] زودرس، اندوخته‌ای [[اخروی]] هم محسوب می‌شود. تمام زحمات یک [[مؤمن]] به عبارتی [[عبادت]] به شمار می‌رود. اینکه [[مؤمنان]] [[دل]] به این [[دنیا]] نمی‌بندند، نه به سبب تحقیر [[نعمت‌ها]] و امکانات [[الهی]]، بلکه به دلیل عظمت اهدافی است که در پیش دارند. بر این مبنا، [[دل بستن]] و [[خرسند]] شدن به زندگانی این جهانی، در نظر آنان کوچک و ناچیز جلوه می‌کند. [[شعار]] اساسی آنان این است که هرچه نپاید [[دلبستگی]] ر نشاید. اما همین [[انسان‌ها]] در راستای پیگیری مقاصد والایشان از هیچ [[سرمایه]] اندکی، هرچند هم به ظاهر بی‌ارزش باشد نمیگذرند و یک ثانیه عمر را ضایع نمی‌کنند. یک ریال را [[بیهوده]] [[خرج]] نمی‌کنند، بلکه بسیار حسابگرند و سخت‌کوش و جدی، اما دریادل و [[بخشنده]]. حسابشان به مثقال است و [[بخشش]] به خروار.

			[[نظم]] و [[مدیریت]] بر [[زندگی]]، اساس کار مؤمنان است. آنان [[اهل]] بیهوده‌کاری نیستند. همیشه به دنبال مفیدترین کارهایند. حتی سخن بی‌فایده بر زبانشان جاری نمی‌شود. [[فکر]] [[باطل]] بر خاطرشان نمی‌گذرد. اگرچه مرغ خیال آنان در افق‌های دور می‌پرد، اما از خیال‌بافی بیزارند. اگر از ناداران باشند، اهل خواهش و دریوزگی نیستند. مدام در تکاپوی دانستن بیشترند. در هر حرفه‌ای که باشند، دغدغه اصلی آنان [[افزایش علم]] و [[ایمان]] و [[عمل صالح]] است. پویندگان راه [[سعادت]]، نظیف و با نزاکت‌اند. شادند و با [[نشاط]] و پر [[امید]]. میانه خوبی با کسالت و بیکاری و [[نومیدی]] ندارند. وقتشان را با اشخاص کسل و بیکار و [[مأیوس]] سپری نمی‌کنند. دلشان آرام، چهره‌شان بشاش و وجودشان پر از جنب‌وجوش و [[امیدواری]] است. اندوه‌های کوچک را با دل‌های بزرگ آنان میانه‌ای نیست. چنان به [[آینده]] می‌نگرند که گویی همین سرا سرای جاودان است و چنان بی‌تعلق و دل‌کنده از همه چیزند، که گویی دیگر فردایی نخواهد آمد. آنان در همه حال در پروازند؛ هم در این [[جهان]] و هم بر فراز این جهان.

			مقیم کوی سعادت به انسان‌ها به دیده [[حقارت]] نمی‌نگرد. آنان را به سبب [[تنگدستی]] یا کم‌دانی یا ظاهر ناآراسته‌شان [[سرزنش]] نمی‌کند. در نظر او هر [[انسانی]] [[شریف]] است و برخوردار از تاج کرامتی که [[خالق]] [[مهربان]] هستی به او ارزانی داشته است. در نظر او همه از [[حقوق]] برابر برخوردارند. هیچ کس حقش از دیگران بیش نیست. هر که بامش بیش برفش بیشتر. هر کس از [[ثروت]] و [[قدرت]] بیشتری برخوردارتر است، [[تکلیف]] بیشتری هم دارد. هیچ کس [[حق]] ندارد دیگران را برده سرسپرده خود بپندارد و بر آنان به [[زور]] [[فرمان]] براند؛ زیرا همه یکسان از [[کرامت]] و [[آزادی]] و [[استقلال]] و [[حقوق انسانی]] برخوردارند.

	مقیم کوی سعادت به انسان‌ها به دیده [[حقارت]] نمی‌نگرد. آنان را به سبب [[تنگدستی]] یا کم‌دانی یا ظاهر ناآراسته‌شان [[سرزنش]] نمی‌کند. در نظر او هر [[انسانی]] [[شریف]] است و برخوردار از تاج کرامتی که [[خالق]] [[مهربان]] هستی به او ارزانی داشته است. در نظر او همه از [[حقوق]] برابر برخوردارند. هیچ کس حقش از دیگران بیش نیست. هر که بامش بیش برفش بیشتر. هر کس از [[ثروت]] و [[قدرت]] بیشتری برخوردارتر است، [[تکلیف]] بیشتری هم دارد. هیچ کس [[حق]] ندارد دیگران را برده [[سرسپرده]] خود بپندارد و بر آنان به [[زور]] [[فرمان]] براند؛ زیرا همه یکسان از [[کرامت]] و [[آزادی]] و [[استقلال]] و [[حقوق انسانی]] برخوردارند.
	در این میان یک سؤال مهم باقی می‌ماند که آیا مطلوبی فراتر از [[سعادت]] وجود دارد؟ به نظر می‌رسد که بر اساس دستاوردهای [[عارفان]]، [[معراج]] [[آدمی]] به سعادتی غیر قابل تصور پایان می‌‌پذیرد و آن دیدار [[خداوند]] است و مقیم [[دیار]] او شدن. خداوند زندگانی [[شگفتی]] را برای [[بشر]]، به شرط [[بندگی]] و [[معرفت]] و [[محبت]] او نسبت به خویش، در نظر گرفته است که از کم و کیف آن، فقط خود او [[آگاه]] است و بس. {{متن قرآن\|وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ}}<ref>«و برای (رسیدن به) آمرزش پروردگارتان و بهشتی به پهنای آسمان‌ها و زمین که برای پرهیزگاران آماده شده است شتاب کنید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۳.</ref>.		در این میان یک سؤال مهم باقی می‌ماند که آیا مطلوبی فراتر از [[سعادت]] وجود دارد؟ به نظر می‌رسد که بر اساس دستاوردهای [[عارفان]]، [[معراج]] [[آدمی]] به سعادتی غیر قابل تصور پایان می‌‌پذیرد و آن دیدار [[خداوند]] است و مقیم [[دیار]] او شدن. خداوند زندگانی [[شگفتی]] را برای [[بشر]]، به شرط [[بندگی]] و [[معرفت]] و [[محبت]] او نسبت به خویش، در نظر گرفته است که از کم و کیف آن، فقط خود او [[آگاه]] است و بس. {{متن قرآن\|وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ}}<ref>«و برای (رسیدن به) آمرزش پروردگارتان و بهشتی به پهنای آسمان‌ها و زمین که برای پرهیزگاران آماده شده است شتاب کنید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۳.</ref>.

	خداوند از [[انسان]] [[انتظار]] دارد که بر روی [[زمین]] [[شهروندی]] نکوکار باشد که تمام تلاشش را برای وصول به [[شهر خدا]]<ref>این کلمه مسیحایی را آگوستین قدیس (م۴۳۰م)، عنوان مهم‌ترین کتابش که اخیراً به فارسی ترجمه شده است، قرار داد. این اثر نادرترین تألیف عرفانی - اجتماعی مسیحیت پیش از اسلام است. تنها عیب آن باور نویسنده به تثلیث است. مع‌الوصف مهم‌ترین متن ضد بت‌پرستی و شرک هم هست.</ref> به کار می‌‌بندد.		خداوند از [[انسان]] [[انتظار]] دارد که بر روی [[زمین]] [[شهروندی]] نکوکار باشد که تمام تلاشش را برای وصول به [[شهر خدا]]<ref>این کلمه مسیحایی را آگوستین قدیس (م۴۳۰م)، عنوان مهم‌ترین کتابش که اخیراً به فارسی ترجمه شده است، قرار داد. این اثر نادرترین تألیف عرفانی - اجتماعی مسیحیت پیش از اسلام است. تنها عیب آن باور نویسنده به تثلیث است. مع‌الوصف مهم‌ترین متن ضد بت‌پرستی و شرک هم هست.</ref> به کار می‌‌بندد.
	این سخن را با [[کلام]] [[مسیح]]{{ع}} به پایان می‌بریم که فرمود: «دو چشم [[انسانی]] ندیده و دو گوش او نشنیده و [[دل]] بشر [[درک]] نکرده آنچه را که خدای تهیه فرموده برای کسانی که او را [[دوست]] دارند<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۶۹.</ref>. در سخن دیگری می‌‌فرماید: «خداوند به کسی که او را به [[اخلاص]] [[عبادت]] می‌کند چنین می‌فرماید:... من تو را [[پاداش]] می‌دهم چنان که گویا تو هم خدایی و همتای من هستی؛ زیرا من نه‌تنها نیکویی‌های [[بهشت]] را در دست‌های تو می‌نهم؛ بلکه خودم را نیز به تو می‌‌بخشم. همان‌گونه که تو می‌خواهی همیشه [[بنده]] من باشی، [[اجر]] تو را [[ابدی]] قرار می‌دهم و من نیز می‌خواهم که همیشه خدای تو باشم»<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۷۰.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۳۰۸</ref>
			این سخن را با [[کلام]] [[مسیح]]{{ع}} به پایان می‌بریم که فرمود: «دو چشم [[انسانی]] ندیده و دو گوش او نشنیده و [[دل]] بشر [[درک]] نکرده آنچه را که خدای تهیه فرموده برای کسانی که او را [[دوست]] دارند<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۶۹.</ref>. در سخن دیگری می‌‌فرماید: «خداوند به کسی که او را به [[اخلاص]] [[عبادت]] می‌کند چنین می‌فرماید:... من تو را [[پاداش]] می‌دهم چنان که گویا تو هم خدایی و همتای من هستی؛ زیرا من نه‌تنها نیکویی‌های [[بهشت]] را در دست‌های تو می‌نهم؛ بلکه خودم را نیز به تو می‌‌بخشم. همان‌گونه که تو می‌خواهی همیشه [[بنده]] من باشی، [[اجر]] تو را [[ابدی]] قرار می‌دهم و من نیز می‌خواهم که همیشه خدای تو باشم»<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۷۰.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۳۰۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2025-05-26T08:05:37Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۵
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:سعادت]]
	[[رده:سبک زندگی]]		[[رده:سبک زندگی]]

Wasity: /* مقدمه */

2025-04-08T13:36:31Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۰۶
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	یکی از مفاهیم کلیدی [[زندگی]]، تلقی ما از مفهوم [[سعادت]] است. عموم [[مردم]] به کسی [[خوشبخت]] می‌گویند که برای گذران زندگی‌اش کمتر دغدغه دارد. نان و آبش روبه‌راه و [[غم]] و غصه‌اش کم است. در چشم دیگران [[آدم]] خوبی به نظر می‌‌آید. از تمام [[نعمت‌ها]] و ابزار [[رفاه]] و [[آسایش]] به حد کمال برخوردار است. بین او و مردم روابط خوبی برقرار است. دوستانش زیاد و [[دشمنان]] و بدخواهانش کم‌اند. سفره‌های رنگین پهن می‌‌کند. زیاد به [[سفر]] می‌‌رود. خلاصه خوش است و خوش می‌گذراند. اکثر مردم یا در راه رسیدن به این [[مقام]] گام می‌زنند یا آنکه به این جایگاه رسیده‌اند و تمام تلاش و مجاهدتشان صرف [[حفظ]] و نگهداری این مرتبه می‌شود. آنان [[هدف]] دیگری غیر از همین ندارند و هر کس را که غیر از این بیندیشد [[نادان]] می‌‌پندارند و از کاروان قافله سعادتمندان، عقب‌مانده می‌‌انگارند.		یکی از مفاهیم کلیدی [[زندگی]]، تلقی ما از مفهوم «[[سعادت]]» است. عموم [[مردم]] به کسی [[خوشبخت]] می‌گویند که برای گذران زندگی‌اش کمتر دغدغه دارد. نان و آبش روبه‌راه و [[غم]] و غصه‌اش کم است. در چشم دیگران [[آدم]] خوبی به نظر می‌‌آید. از تمام [[نعمت‌ها]] و ابزار [[رفاه]] و [[آسایش]] به حد کمال برخوردار است. بین او و مردم روابط خوبی برقرار است. دوستانش زیاد و [[دشمنان]] و بدخواهانش کم‌اند. سفره‌های رنگین پهن می‌‌کند. زیاد به [[سفر]] می‌‌رود. خلاصه خوش است و خوش می‌گذراند. اکثر مردم یا در راه رسیدن به این [[مقام]] گام می‌زنند یا آنکه به این جایگاه رسیده‌اند و تمام تلاش و مجاهدتشان صرف [[حفظ]] و نگهداری این مرتبه می‌شود. آنان [[هدف]] دیگری غیر از همین ندارند و هر کس را که غیر از این بیندیشد [[نادان]] می‌‌پندارند و از کاروان قافله سعادتمندان، عقب‌مانده می‌‌انگارند.
	در نگاه وسیع [[قرآنی]]، سعادت مفهومی کاملاً متفاوت از اینها دارد. [[سعادت حقیقی]] در گرو [[معرفت خداوند]] و [[ایمان]] به او و [[احسان]] به مردم و انجام [[کارهای نیک]] است. رفاه و آسایش و [[خوشی]] اگرچه خوب است، اما هدف نیست. یعنی نمی‌ارزد که همه چیز فدای رسیدن به آن یا [[قربانی]] حفظ کردنش گردد. وقتی [[آدمی]] همگام [[پیامبران]] می‌شود، اهدافش از [[مرز]] این [[جهان]] فراتر می‌‌رود و افق‌های بس دورتر را در می‌‌نوردد. این زندگی مقدمه [[حیات]] دیگری می‌‌شود که بسیار وسیع‌تر و ماندگارتر است. بر این اساس، نگاه به این [[دنیا]] نیز [[تغییر]] می‌‌کند. در نگاه [[وحیانی]] [[ستون]] پایه‌های زندگانی این جهان عبارت است از: ایمان به [[خدای یگانه]] و انجام کارهای نیک، تلاش بی‌امان برای [[آبادانی]] هر دو جهان، [[شکیبایی]] بر مشکلاتی که بر سر راه سعادت و کمال لایق [[بشر]] پیش می‌‌آید و [[مجاهدت]] فردی و جمعی برای حل آن [[مشکلات]].		در نگاه وسیع [[قرآنی]]، سعادت مفهومی کاملاً متفاوت از اینها دارد. [[سعادت حقیقی]] در گرو [[معرفت خداوند]] و [[ایمان]] به او و [[احسان]] به مردم و انجام [[کارهای نیک]] است. رفاه و آسایش و [[خوشی]] اگرچه خوب است، اما هدف نیست. یعنی نمی‌ارزد که همه چیز فدای رسیدن به آن یا [[قربانی]] حفظ کردنش گردد. وقتی [[آدمی]] همگام [[پیامبران]] می‌شود، اهدافش از [[مرز]] این [[جهان]] فراتر می‌‌رود و افق‌های بس دورتر را در می‌‌نوردد. این زندگی مقدمه [[حیات]] دیگری می‌‌شود که بسیار وسیع‌تر و ماندگارتر است. بر این اساس، نگاه به این [[دنیا]] نیز [[تغییر]] می‌‌کند. در نگاه [[وحیانی]] [[ستون]] پایه‌های زندگانی این جهان عبارت است از: ایمان به [[خدای یگانه]] و انجام کارهای نیک، تلاش بی‌امان برای [[آبادانی]] هر دو جهان، [[شکیبایی]] بر مشکلاتی که بر سر راه سعادت و کمال لایق [[بشر]] پیش می‌‌آید و [[مجاهدت]] فردی و جمعی برای حل آن [[مشکلات]].

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = سعادت | عنوان مدخل = سعادت | مداخل مرتبط = سعادت در اخلاق اسلامی - سعادت در فقه سیاسی - سعادت در معارف دعا و زیارات - سعادت در معارف و سیره سجادی - سعادت در سبک زندگی اسلامی | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == یکی از مفاه...» ایجاد کرد

2025-04-08T07:34:50Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = سعادت | عنوان مدخل = سعادت | مداخل مرتبط = سعادت در اخلاق اسلامی - سعادت در فقه سیاسی - سعادت در معارف دعا و زیارات - سعادت در معارف و سیره سجادی - سعادت در سبک زندگی اسلامی | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == یکی از مفاه...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = سعادت
| عنوان مدخل = سعادت
| مداخل مرتبط = [[سعادت در اخلاق اسلامی]] - [[سعادت در فقه سیاسی]] - [[سعادت در معارف دعا و زیارات]] - [[سعادت در معارف و سیره سجادی]] - [[سعادت در سبک زندگی اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

== مقدمه ==
یکی از مفاهیم کلیدی [[زندگی]]، تلقی ما از مفهوم [[سعادت]] است. عموم [[مردم]] به کسی [[خوشبخت]] می‌گویند که برای گذران زندگی‌اش کمتر دغدغه دارد. نان و آبش روبه‌راه و [[غم]] و غصه‌اش کم است. در چشم دیگران [[آدم]] خوبی به نظر می‌‌آید. از تمام [[نعمت‌ها]] و ابزار [[رفاه]] و [[آسایش]] به حد کمال برخوردار است. بین او و مردم روابط خوبی برقرار است. دوستانش زیاد و [[دشمنان]] و بدخواهانش کم‌اند. سفره‌های رنگین پهن می‌‌کند. زیاد به [[سفر]] می‌‌رود. خلاصه خوش است و خوش می‌گذراند. اکثر مردم یا در راه رسیدن به این [[مقام]] گام می‌زنند یا آنکه به این جایگاه رسیده‌اند و تمام تلاش و مجاهدتشان صرف [[حفظ]] و نگهداری این مرتبه می‌شود. آنان [[هدف]] دیگری غیر از همین ندارند و هر کس را که غیر از این بیندیشد [[نادان]] می‌‌پندارند و از کاروان قافله سعادتمندان، عقب‌مانده می‌‌انگارند.
در نگاه وسیع [[قرآنی]]، سعادت مفهومی کاملاً متفاوت از اینها دارد. [[سعادت حقیقی]] در گرو [[معرفت خداوند]] و [[ایمان]] به او و [[احسان]] به مردم و انجام [[کارهای نیک]] است. رفاه و آسایش و [[خوشی]] اگرچه خوب است، اما هدف نیست. یعنی نمی‌ارزد که همه چیز فدای رسیدن به آن یا [[قربانی]] حفظ کردنش گردد. وقتی [[آدمی]] همگام [[پیامبران]] می‌شود، اهدافش از [[مرز]] این [[جهان]] فراتر می‌‌رود و افق‌های بس دورتر را در می‌‌نوردد. این زندگی مقدمه [[حیات]] دیگری می‌‌شود که بسیار وسیع‌تر و ماندگارتر است. بر این اساس، نگاه به این [[دنیا]] نیز [[تغییر]] می‌‌کند. در نگاه [[وحیانی]] [[ستون]] پایه‌های زندگانی این جهان عبارت است از: ایمان به [[خدای یگانه]] و انجام کارهای نیک، تلاش بی‌امان برای [[آبادانی]] هر دو جهان، [[شکیبایی]] بر مشکلاتی که بر سر راه سعادت و کمال لایق [[بشر]] پیش می‌‌آید و [[مجاهدت]] فردی و جمعی برای حل آن [[مشکلات]].

در نگاه [[قرآن کریم]] [[سعادت واقعی]] در گرو ایمان است. [[اهل]] ایمان، کار دنیا را مثل کار [[آخرت]] جدی می‌گیرند. بی‌انضباط و [[تن‌پرور]] و از کار [[گریز]] نیستند. هر تلاشی را که باعث بهبود وضع [[زندگی]] خود و همنوعانشان در این سرا و سرای دیگر شود، گام مبارکی به [[حساب]] می‌آورند که افزون بر [[برکات]] زودرس، اندوخته‌ای [[اخروی]] هم محسوب می‌شود. تمام زحمات یک [[مؤمن]] به عبارتی [[عبادت]] به شمار می‌رود. اینکه [[مؤمنان]] [[دل]] به این [[دنیا]] نمی‌بندند، نه به سبب [[تحقیر]] [[نعمت‌ها]] و امکانات [[الهی]]، بلکه به دلیل [[عظمت]] اهدافی است که در پیش دارند. بر این مبنا، [[دل بستن]] و [[خرسند]] شدن به زندگانی این جهانی، در نظر آنان کوچک و ناچیز جلوه می‌کند. [[شعار]] اساسی آنان این است که هرچه نپاید [[دلبستگی]] ر نشاید. اما همین [[انسان‌ها]] در راستای پیگیری مقاصد والایشان از هیچ [[سرمایه]] اندکی، هرچند هم به ظاهر بی‌ارزش باشد نمیگذرند و یک ثانیه عمر را ضایع نمی‌کنند. یک ریال را [[بیهوده]] [[خرج]] نمی‌کنند، بلکه بسیار حسابگرند و سخت‌کوش و جدی، اما دریادل و [[بخشنده]]. حسابشان به مثقال است و [[بخشش]] به خروار.

[[نظم]] و [[مدیریت]] بر [[زندگی]]، اساس کار مؤمنان است. آنان [[اهل]] بیهوده‌کاری نیستند. همیشه به دنبال مفیدترین کارهایند. حتی سخن بی‌فایده بر زبانشان جاری نمی‌شود. [[فکر]] [[باطل]] بر خاطرشان نمی‌گذرد. اگرچه مرغ [[خیال]] آنان در افق‌های دور می‌پرد، اما از خیال‌بافی بیزارند. اگر از ناداران باشند، اهل [[خواهش]] و دریوزگی نیستند. مدام در تکاپوی دانستن بیشترند. در هر حرفه‌ای که باشند، دغدغه اصلی آنان [[افزایش علم]] و [[ایمان]] و [[عمل صالح]] است. پویندگان راه [[سعادت]]، نظیف و با نزاکت‌اند. شادند و با [[نشاط]] و پر [[امید]]. میانه خوبی با کسالت و [[بیکاری]] و [[نومیدی]] ندارند. وقتشان را با اشخاص کسل و بیکار و [[مأیوس]] سپری نمی‌کنند. دلشان آرام، چهره‌شان بشاش و وجودشان پر از جنب‌وجوش و [[امیدواری]] است. اندوه‌های کوچک را با دل‌های بزرگ آنان میانه‌ای نیست. چنان به [[آینده]] می‌نگرند که گویی همین سرا سرای جاودان است و چنان بی‌تعلق و دل‌کنده از همه چیزند، که گویی دیگر فردایی نخواهد آمد. آنان در همه حال در پروازند؛ هم در این [[جهان]] و هم بر فراز این جهان.

مقیم کوی سعادت به انسان‌ها به دیده [[حقارت]] نمی‌نگرد. آنان را به سبب [[تنگدستی]] یا کم‌دانی یا ظاهر ناآراسته‌شان [[سرزنش]] نمی‌کند. در نظر او هر [[انسانی]] [[شریف]] است و برخوردار از تاج کرامتی که [[خالق]] [[مهربان]] هستی به او ارزانی داشته است. در نظر او همه از [[حقوق]] برابر برخوردارند. هیچ کس حقش از دیگران بیش نیست. هر که بامش بیش برفش بیشتر. هر کس از [[ثروت]] و [[قدرت]] بیشتری برخوردارتر است، [[تکلیف]] بیشتری هم دارد. هیچ کس [[حق]] ندارد دیگران را برده [[سرسپرده]] خود بپندارد و بر آنان به [[زور]] [[فرمان]] براند؛ زیرا همه یکسان از [[کرامت]] و [[آزادی]] و [[استقلال]] و [[حقوق انسانی]] برخوردارند.
در این میان یک سؤال مهم باقی می‌ماند که آیا مطلوبی فراتر از [[سعادت]] وجود دارد؟ به نظر می‌رسد که بر اساس دستاوردهای [[عارفان]]، [[معراج]] [[آدمی]] به سعادتی غیر قابل تصور پایان می‌‌پذیرد و آن دیدار [[خداوند]] است و مقیم [[دیار]] او شدن. خداوند زندگانی [[شگفتی]] را برای [[بشر]]، به شرط [[بندگی]] و [[معرفت]] و [[محبت]] او نسبت به خویش، در نظر گرفته است که از کم و کیف آن، فقط خود او [[آگاه]] است و بس. {{متن قرآن|وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ}}<ref>«و برای (رسیدن به) آمرزش پروردگارتان و بهشتی به پهنای آسمان‌ها و زمین که برای پرهیزگاران آماده شده است شتاب کنید» سوره آل عمران، آیه ۱۳۳.</ref>.

خداوند از [[انسان]] [[انتظار]] دارد که بر روی [[زمین]] [[شهروندی]] نکوکار باشد که تمام تلاشش را برای وصول به [[شهر خدا]]<ref>این کلمه مسیحایی را آگوستین قدیس (م۴۳۰م)، عنوان مهم‌ترین کتابش که اخیراً به فارسی ترجمه شده است، قرار داد. این اثر نادرترین تألیف عرفانی - اجتماعی مسیحیت پیش از اسلام است. تنها عیب آن باور نویسنده به تثلیث است. مع‌الوصف مهم‌ترین متن ضد بت‌پرستی و شرک هم هست.</ref> به کار می‌‌بندد.
این سخن را با [[کلام]] [[مسیح]]{{ع}} به پایان می‌بریم که فرمود: «دو چشم [[انسانی]] ندیده و دو گوش او نشنیده و [[دل]] بشر [[درک]] نکرده آنچه را که خدای تهیه فرموده برای کسانی که او را [[دوست]] دارند<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۶۹.</ref>. در سخن دیگری می‌‌فرماید: «خداوند به کسی که او را به [[اخلاص]] [[عبادت]] می‌کند چنین می‌فرماید:... من تو را [[پاداش]] می‌دهم چنان که گویا تو هم خدایی و همتای من هستی؛ زیرا من نه‌تنها نیکویی‌های [[بهشت]] را در دست‌های تو می‌نهم؛ بلکه خودم را نیز به تو می‌‌بخشم. همان‌گونه که تو می‌خواهی همیشه [[بنده]] من باشی، [[اجر]] تو را [[ابدی]] قرار می‌دهم و من نیز می‌خواهم که همیشه خدای تو باشم»<ref>انجیل برنابا، فصل ۱۷۰.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|سبک زندگی]]، ص ۳۰۸</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010759.jpg|22px]] [[محمد دشتی نیشابوری|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)|'''سبک زندگی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:سبک زندگی]]