سعید بن جبیر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: /* آشنایی اجمالی */

2023-12-04T14:47:48Z

آشنایی اجمالی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۱۷
خط ۴:		خط ۴:

	== آشنایی اجمالی ==		== آشنایی اجمالی ==
	سعید بن جبیر، [[محدث]]، [[فقیه]] و [[مفسّر]] بود<ref>تهذیب الاسماء و اللغات، ۲۱۶؛ مرآت الجنان، ۱/ ۱۵۶.</ref>. وی [[تابعی]] و در اصل از [[مردمان~~]] [[~~کوفه]] بود<ref>رجال الطوسی، ۹۰.</ref> و از [[موالی]] [[بنی والبة بن حارث]] به شمار می‌‌رفت<ref>الطبقات الکبری، ۶/ ۲۵۶.</ref>.		سعید بن جبیر، [[محدث]]، [[فقیه]] و [[مفسّر]] بود<ref>تهذیب الاسماء و اللغات، ۲۱۶؛ مرآت الجنان، ۱/ ۱۵۶.</ref>. وی [[تابعی]] و در اصل از [[مردمان کوفه]] بود<ref>رجال الطوسی، ۹۰.</ref> و از [[موالی]] [[بنی والبة بن حارث]] به شمار می‌‌رفت<ref>الطبقات الکبری، ۶/ ۲۵۶.</ref>.

	او در سال ۴۴<ref>تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref> یا ۴۵<ref>الاعلام، ۳/ ۹۳.</ref> و یا ۴۶هـ <ref>ذکر اسماء التابعین، ۱/ ۱۴۷.</ref> در [[حجاز]] به [[دنیا]] آمد<ref>دائرة المعارف تشیع، ۹/ ۱۷۲.</ref> و از نوجوانی به حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] پیوست و بخش درخور توجهی از [[علوم]] متداول [[روز]] از قبیل قرائت، [[تفسیر]] و [[حدیث]] را از وی آموخت<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱.</ref>. به علاوه، از [[محدثان]] مشهوری چون [[انس بن مالک]]، [[ابوسعید خدری]]، [[ابوهریره]] و [[ابوموسی اشعری]] [[علم حدیث]] آموخته و [[احادیث]] بسیاری را [[روایت]] کرده است<ref>تهذیب الکمال، ۱۰/ ۳۵۸ و ۳۵۹.</ref>. وی در [[مکه]] می‌‌زیست<ref> مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. [[شیخ طوسی]] و [[ابن شهرآشوب]] او را از [[اصحاب امام سجاد]] {{ع}} برشمرده‌اند<ref>رجال الطوسی ۹۰ مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. کشّی وی را از جمله پنج نفری برشمرده که از آغاز برنامه [[امام زین العابدین]] {{ع}}، با آن حضرت همراه بودند و [[استقامت]] کردند تا شمار [[یاران]] و [[شاگردان]] آن جناب فزونی یافت و [[شهادت]] [[سعید]] به [[دلیل]] [[پیروی]] او از [[امام سجاد]] {{ع}} بوده است. وی می‌‌افزاید که [[سعید بن جبیر]]، امام زین العابدین {{ع}} را امام خود می‌‌دانست و امام نیز در مقابل، او را [[ستایش]] و [[تمجید]] می‌‌کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۵ و ۱۱۹.</ref>، بنابراین، چنین به نظر می‌‌رسد که وی از امام سجاد {{ع}} نیز کسب [[فیض]] کرده است.		او در سال ۴۴<ref>تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref> یا ۴۵<ref>الاعلام، ۳/ ۹۳.</ref> و یا ۴۶هـ <ref>ذکر اسماء التابعین، ۱/ ۱۴۷.</ref> در [[حجاز]] به [[دنیا]] آمد<ref>دائرة المعارف تشیع، ۹/ ۱۷۲.</ref> و از نوجوانی به حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] پیوست و بخش درخور توجهی از [[علوم]] متداول [[روز]] از قبیل قرائت، [[تفسیر]] و [[حدیث]] را از وی آموخت<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱.</ref>. به علاوه، از [[محدثان]] مشهوری چون [[انس بن مالک]]، [[ابوسعید خدری]]، [[ابوهریره]] و [[ابوموسی اشعری]] [[علم حدیث]] آموخته و [[احادیث]] بسیاری را [[روایت]] کرده است<ref>تهذیب الکمال، ۱۰/ ۳۵۸ و ۳۵۹.</ref>. وی در [[مکه]] می‌‌زیست<ref> مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. [[شیخ طوسی]] و [[ابن شهرآشوب]] او را از [[اصحاب امام سجاد]] {{ع}} برشمرده‌اند<ref>رجال الطوسی ۹۰ مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. کشّی وی را از جمله پنج نفری برشمرده که از آغاز برنامه [[امام زین العابدین]] {{ع}}، با آن حضرت همراه بودند و [[استقامت]] کردند تا شمار [[یاران]] و [[شاگردان]] آن جناب فزونی یافت و [[شهادت]] [[سعید]] به [[دلیل]] [[پیروی]] او از [[امام سجاد]] {{ع}} بوده است. وی می‌‌افزاید که [[سعید بن جبیر]]، امام زین العابدین {{ع}} را امام خود می‌‌دانست و امام نیز در مقابل، او را [[ستایش]] و [[تمجید]] می‌‌کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۵ و ۱۱۹.</ref>، بنابراین، چنین به نظر می‌‌رسد که وی از امام سجاد {{ع}} نیز کسب [[فیض]] کرده است.

Wasity: جایگزینی متن - ' هـ ' به 'ه‍ '

2023-01-05T12:48:55Z

جایگزینی متن - ' هـ ' به 'ه‍ '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۱۸
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	هنگامی که سعید دستگیر شد و نزد حجاج آورده شد، [[مناظره]] جالبی بین او و حجاج واقع شد. کشّی این مناظره را [[نقل]] کرده و در پایان از قول حجاج نقل کرده که در این [[مناظره]] سخنی از [[سعید]] نشنید که مورد [[رضایت]] و [[تصدیق]] او باشد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. [[ابن خلکان]] نیز این مناظره را به گونه‌ای مفصل‌تر و به صورتی دیگر [[نقل]] کرده است<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۲ و ۳۷۳.</ref>.		هنگامی که سعید دستگیر شد و نزد حجاج آورده شد، [[مناظره]] جالبی بین او و حجاج واقع شد. کشّی این مناظره را [[نقل]] کرده و در پایان از قول حجاج نقل کرده که در این [[مناظره]] سخنی از [[سعید]] نشنید که مورد [[رضایت]] و [[تصدیق]] او باشد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. [[ابن خلکان]] نیز این مناظره را به گونه‌ای مفصل‌تر و به صورتی دیگر [[نقل]] کرده است<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۲ و ۳۷۳.</ref>.

	[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ~~۹۵ هـ~~ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹؛ [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۴۸۲.</ref>.		[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ه‍ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹؛ [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۴۸۲.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Wasity: جایگزینی متن - 'پرونده:9030760879.jpg|22px]] 22px جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی'

2023-01-04T13:26:25Z

جایگزینی متن - 'پرونده:9030760879.jpg|22px]] 22px جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۵۶
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:~~9030760879~~.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]		# [[پرونده: IM009687.jpg\|22px]] جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]
	# [[پرونده:IM010499.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]		# [[پرونده:IM010499.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۶

2022-11-06T06:16:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = اصحاب ائمه \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}

	'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]] {{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.		'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]] {{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.

	== ~~مقدمه~~ ==		== آشنایی اجمالی ==
	سعید بن جبیر، [[محدث]]، [[فقیه]] و [[مفسّر]] بود<ref>تهذیب الاسماء و اللغات، ۲۱۶؛ مرآت الجنان، ۱/ ۱۵۶.</ref>. وی [[تابعی]] و در اصل از [[مردمان]] [[کوفه]] بود<ref>رجال الطوسی، ۹۰.</ref> و از [[موالی]] [[بنی والبة بن حارث]] به شمار می‌‌رفت<ref>الطبقات الکبری، ۶/ ۲۵۶.</ref>.		سعید بن جبیر، [[محدث]]، [[فقیه]] و [[مفسّر]] بود<ref>تهذیب الاسماء و اللغات، ۲۱۶؛ مرآت الجنان، ۱/ ۱۵۶.</ref>. وی [[تابعی]] و در اصل از [[مردمان]] [[کوفه]] بود<ref>رجال الطوسی، ۹۰.</ref> و از [[موالی]] [[بنی والبة بن حارث]] به شمار می‌‌رفت<ref>الطبقات الکبری، ۶/ ۲۵۶.</ref>.

	او در سال ۴۴<ref>تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref> یا ۴۵<ref>الاعلام، ۳/ ۹۳.</ref> و یا ۴۶هـ <ref>ذکر اسماء التابعین، ۱/ ۱۴۷.</ref> در [[حجاز]] به [[دنیا]] آمد<ref>دائرة المعارف تشیع، ۹/ ۱۷۲.</ref> و از [[نوجوانی]] به حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] پیوست و بخش درخور توجهی از [[علوم]] متداول [[روز]] از قبیل قرائت، [[تفسیر]] و [[حدیث]] را از وی آموخت<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱.</ref>. به علاوه، از [[محدثان]] مشهوری چون [[انس بن مالک]]، [[ابوسعید خدری]]، [[ابوهریره]] و [[ابوموسی اشعری]] [[علم حدیث]] آموخته و [[احادیث]] بسیاری را [[روایت]] کرده است<ref>تهذیب الکمال، ۱۰/ ۳۵۸ و ۳۵۹.</ref>. وی در [[مکه]] می‌‌زیست<ref> مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. [[شیخ طوسی]] و [[ابن شهرآشوب]] او را از [[اصحاب امام سجاد]] {{ع}} برشمرده‌اند<ref>رجال الطوسی ۹۰ مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. کشّی وی را از جمله پنج نفری برشمرده که از آغاز برنامه [[امام زین العابدین]] {{ع}}، با آن حضرت همراه بودند و [[استقامت]] کردند تا شمار [[یاران]] و [[شاگردان]] آن جناب فزونی یافت و [[شهادت]] [[سعید]] به [[دلیل]] [[پیروی]] او از [[امام سجاد]] {{ع}} بوده است. وی می‌‌افزاید که [[سعید بن جبیر]]، امام زین العابدین {{ع}} را امام خود می‌‌دانست و امام نیز در مقابل، او را [[ستایش]] و [[تمجید]] می‌‌کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۵ و ۱۱۹.</ref>، بنابراین، چنین به نظر می‌‌رسد که وی از امام سجاد {{ع}} نیز کسب [[فیض]] کرده است.		او در سال ۴۴<ref>تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref> یا ۴۵<ref>الاعلام، ۳/ ۹۳.</ref> و یا ۴۶هـ <ref>ذکر اسماء التابعین، ۱/ ۱۴۷.</ref> در [[حجاز]] به [[دنیا]] آمد<ref>دائرة المعارف تشیع، ۹/ ۱۷۲.</ref> و از نوجوانی به حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] پیوست و بخش درخور توجهی از [[علوم]] متداول [[روز]] از قبیل قرائت، [[تفسیر]] و [[حدیث]] را از وی آموخت<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱.</ref>. به علاوه، از [[محدثان]] مشهوری چون [[انس بن مالک]]، [[ابوسعید خدری]]، [[ابوهریره]] و [[ابوموسی اشعری]] [[علم حدیث]] آموخته و [[احادیث]] بسیاری را [[روایت]] کرده است<ref>تهذیب الکمال، ۱۰/ ۳۵۸ و ۳۵۹.</ref>. وی در [[مکه]] می‌‌زیست<ref> مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. [[شیخ طوسی]] و [[ابن شهرآشوب]] او را از [[اصحاب امام سجاد]] {{ع}} برشمرده‌اند<ref>رجال الطوسی ۹۰ مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. کشّی وی را از جمله پنج نفری برشمرده که از آغاز برنامه [[امام زین العابدین]] {{ع}}، با آن حضرت همراه بودند و [[استقامت]] کردند تا شمار [[یاران]] و [[شاگردان]] آن جناب فزونی یافت و [[شهادت]] [[سعید]] به [[دلیل]] [[پیروی]] او از [[امام سجاد]] {{ع}} بوده است. وی می‌‌افزاید که [[سعید بن جبیر]]، امام زین العابدین {{ع}} را امام خود می‌‌دانست و امام نیز در مقابل، او را [[ستایش]] و [[تمجید]] می‌‌کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۵ و ۱۱۹.</ref>، بنابراین، چنین به نظر می‌‌رسد که وی از امام سجاد {{ع}} نیز کسب [[فیض]] کرده است.

	وی مردی سیاه چهره بود و ابتدا کاتب [[عبدالله بن عتبة بن مسعود]] و [[ابوبرده اشعری]] بود<ref>المعارف، ۴۴۶.</ref>. از علمای [[تابعین]] و [[مفسران]] عالی قدر [[صدر اسلام]] و فقیهی [[وارسته]] و [[فاضل]] به شمار می‌‌رفت. به گفته [[ابن خلکان]]، او از آگاه‌ترین [[فقها]] در مسائلی چون [[طلاق]]، [[حج]]، [[حلال و حرام]] و [[تفسیر قرآن]] بود<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱؛ تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref>. [[محدثان]] و [[عالمان]] بسیاری از [[شاگردان]] وی بوده و از او [[روایت]] کرده‌اند که از آن میان افراد برجسته‌ای چون [[ایوب سختیانی]]، [[ثابت بن هرمز]]، [[سلیمان احول]] و [[ابواسحاق سُبیعی]] را می‌‌توان نام برد<ref>سیر اعلام النبلاء، ۴/ ۳۲۲ و ۳۲۳.</ref>. [[سعید]] از جمله [[تابعین]] است که به [[پیروی از امام علی]] {{ع}} به جواز [[کتابت حدیث]] نظر داشتند، در برابر آن دسته از [[صحابه]] و تابعین که به [[پیروی]] از [[عمر]] به [[حرمت]] کتابت حدیث قائل بودند. با این همه، بعضی او را [[مرجئه]] دانسته‌اند<ref>روایت و درایت، ص۳۶.</ref>.		وی مردی سیاه چهره بود و ابتدا کاتب [[عبدالله بن عتبة بن مسعود]] و [[ابوبرده اشعری]] بود<ref>المعارف، ۴۴۶.</ref>. از علمای [[تابعین]] و [[مفسران]] عالی قدر [[صدر اسلام]] و فقیهی [[وارسته]] و [[فاضل]] به شمار می‌‌رفت. به گفته [[ابن خلکان]]، او از آگاه‌ترین [[فقها]] در مسائلی چون [[طلاق]]، [[حج]]، [[حلال و حرام]] و [[تفسیر قرآن]] بود<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱؛ تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref>. [[محدثان]] و [[عالمان]] بسیاری از [[شاگردان]] وی بوده و از او [[روایت]] کرده‌اند که از آن میان افراد برجسته‌ای چون [[ایوب سختیانی]]، [[ثابت بن هرمز]]، [[سلیمان احول]] و [[ابواسحاق سُبیعی]] را می‌‌توان نام برد<ref>سیر اعلام النبلاء، ۴/ ۳۲۲ و ۳۲۳.</ref>. [[سعید]] از جمله [[تابعین]] است که به [[پیروی از امام علی]] {{ع}} به جواز [[کتابت حدیث]] نظر داشتند، در برابر آن دسته از [[صحابه]] و تابعین که به [[پیروی]] از [[عمر]] به [[حرمت]] کتابت حدیث قائل بودند. با این همه، بعضی او را [[مرجئه]] دانسته‌اند<ref>روایت و درایت، ص۳۶.</ref>.
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	هنگامی که سعید دستگیر شد و نزد حجاج آورده شد، [[مناظره]] جالبی بین او و حجاج واقع شد. کشّی این مناظره را [[نقل]] کرده و در پایان از قول حجاج نقل کرده که در این [[مناظره]] سخنی از [[سعید]] نشنید که مورد [[رضایت]] و [[تصدیق]] او باشد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. [[ابن خلکان]] نیز این مناظره را به گونه‌ای مفصل‌تر و به صورتی دیگر [[نقل]] کرده است<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۲ و ۳۷۳.</ref>.		هنگامی که سعید دستگیر شد و نزد حجاج آورده شد، [[مناظره]] جالبی بین او و حجاج واقع شد. کشّی این مناظره را [[نقل]] کرده و در پایان از قول حجاج نقل کرده که در این [[مناظره]] سخنی از [[سعید]] نشنید که مورد [[رضایت]] و [[تصدیق]] او باشد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. [[ابن خلکان]] نیز این مناظره را به گونه‌ای مفصل‌تر و به صورتی دیگر [[نقل]] کرده است<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۲ و ۳۷۳.</ref>.

	[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد که سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-~~۳۶۹~~.</ref>.		[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹؛ [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۴۸۲.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* سعید بن جبیر */

2022-11-06T06:15:15Z

سعید بن جبیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۵
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد که سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹.</ref>.		[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد که سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹.</ref>.

	~~==سعید بن جبیر==~~
	از [[اصحاب امام زین العابدین]]{{ع}} بود و [[حضرت]] او را می‌ستود. شیخ کشی و [[علامه حلی]] و سایر [[علمای رجال]] او را [[شیعه]] دانسته‌اند. وی در [[زمان]] خود استاد بلامنازع [[علم قرائت]] و [[تفسیر]] بود. سعید از [[قبیله بنی اسد]] و [[کوفی]] بود. با روی کار آمدن [[حجاج بن یوسف ثقفی]] در [[کوفه]] از [[بیم]] او متواری شد. مدتی به [[مکه]] رفت و از آنجا به [[عراق]] بازگشت و پنهانی به [[فارس]] ([[ایران]]) آمد و در [[اصفهان]] [[سکونت]] گزید. پس از مدتی به کوفه بازگشت و در [[قیام]] [[عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] بر [[ضد]] [[حجاج]] شرکت کرد. [[قیام عبدالرحمن]] [[شکست]] خورد و سعید دستگیر شد و به دستور حجاج به طرز فجیعی به [[شهادت]] رسید<ref>تحفة الاحباب، ص۱۲۲؛ تأسیس الشیعه، ص۳۲۳.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۴۸۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* پانویس */

2022-11-06T06:13:53Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:اصحاب امام سجاد]]
	[[رده:مفسران]]		[[رده:مفسران]]
	[[رده:اعلام]]		[[رده:اعلام]]

Bahmani در ‏۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۷

2022-11-06T06:07:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی~~]] - [[سعید بن جبیر در تاریخ اسلامی~~]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}

	'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]] {{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.		'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]] {{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.

Jaafari در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۰

2022-11-02T09:40:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۰
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد که سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹.</ref>.		[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد که سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹.</ref>.

			==سعید بن جبیر==
			از [[اصحاب امام زین العابدین]]{{ع}} بود و [[حضرت]] او را می‌ستود. شیخ کشی و [[علامه حلی]] و سایر [[علمای رجال]] او را [[شیعه]] دانسته‌اند. وی در [[زمان]] خود استاد بلامنازع [[علم قرائت]] و [[تفسیر]] بود. سعید از [[قبیله بنی اسد]] و [[کوفی]] بود. با روی کار آمدن [[حجاج بن یوسف ثقفی]] در [[کوفه]] از [[بیم]] او متواری شد. مدتی به [[مکه]] رفت و از آنجا به [[عراق]] بازگشت و پنهانی به [[فارس]] ([[ایران]]) آمد و در [[اصفهان]] [[سکونت]] گزید. پس از مدتی به کوفه بازگشت و در [[قیام]] [[عبدالرحمن بن محمد بن اشعث]] بر [[ضد]] [[حجاج]] شرکت کرد. [[قیام عبدالرحمن]] [[شکست]] خورد و سعید دستگیر شد و به دستور حجاج به طرز فجیعی به [[شهادت]] رسید<ref>تحفة الاحباب، ص۱۲۲؛ تأسیس الشیعه، ص۳۲۳.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی]] ص ۴۸۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۲۵:		خط ۲۸:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]		# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲''']]
			# [[پرونده:IM010499.jpg\|22px]] [[محمد حسین رجبی دوانی\|رجبی دوانی، محمد حسین]]، [[کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی (کتاب)\|'''کوفه و نقش آن در قرون نخستین اسلامی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۱۵

2022-11-02T05:15:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی]] - [[سعید بن جبیر در تاریخ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]] {{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.		'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]] {{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T21:02:15Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سعید بن جبیر در علوم قرآنی]]\| پرسش مرتبط = }}

	'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]]{{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.		'''سعید بن جبیر'''، از محدثین و مفسرانی بود که از حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] بهره برده است. او در [[مکه]] [[زندگی]] می‌کرد و از [[یاران]] و شاگردان [[امام سجاد]] {{ع}} بود. او سرانجام به دست [[حجاج بن یوسف ثقفی]] به [[شهادت]] رسید.

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	سعید بن جبیر، [[محدث]]، [[فقیه]] و [[مفسّر]] بود<ref>تهذیب الاسماء و اللغات، ۲۱۶؛ مرآت الجنان، ۱/ ۱۵۶.</ref>. وی [[تابعی]] و در اصل از [[مردمان]] [[کوفه]] بود<ref>رجال الطوسی، ۹۰.</ref> و از [[موالی]] [[بنی والبة بن حارث]] به شمار می‌‌رفت<ref>الطبقات الکبری، ۶/ ۲۵۶.</ref>.		سعید بن جبیر، [[محدث]]، [[فقیه]] و [[مفسّر]] بود<ref>تهذیب الاسماء و اللغات، ۲۱۶؛ مرآت الجنان، ۱/ ۱۵۶.</ref>. وی [[تابعی]] و در اصل از [[مردمان]] [[کوفه]] بود<ref>رجال الطوسی، ۹۰.</ref> و از [[موالی]] [[بنی والبة بن حارث]] به شمار می‌‌رفت<ref>الطبقات الکبری، ۶/ ۲۵۶.</ref>.

	او در سال ۴۴<ref>تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref> یا ۴۵<ref>الاعلام، ۳/ ۹۳.</ref> و یا ۴۶هـ <ref>ذکر اسماء التابعین، ۱/ ۱۴۷.</ref> در [[حجاز]] به [[دنیا]] آمد<ref>دائرة المعارف تشیع، ۹/ ۱۷۲.</ref> و از [[نوجوانی]] به حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] پیوست و بخش درخور توجهی از [[علوم]] متداول [[روز]] از قبیل قرائت، [[تفسیر]] و [[حدیث]] را از وی آموخت<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱.</ref>. به علاوه، از [[محدثان]] مشهوری چون [[انس بن مالک]]، [[ابوسعید خدری]]، [[ابوهریره]] و [[ابوموسی اشعری]] [[علم حدیث]] آموخته و [[احادیث]] بسیاری را [[روایت]] کرده است<ref>تهذیب ~~الکمال،۱۰~~/ ۳۵۸ و ۳۵۹.</ref>. وی در [[مکه]] می‌‌زیست<ref> مناقب آل ابی طالب{{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. [[شیخ طوسی]] و [[ابن شهرآشوب]] او را از [[اصحاب امام سجاد]]{{ع}} برشمرده‌اند<ref>رجال الطوسی ۹۰ مناقب آل ابی طالب{{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. کشّی وی را از جمله پنج نفری برشمرده که از آغاز برنامه [[امام زین العابدین]]{{ع}}، با آن حضرت همراه بودند و [[استقامت]] کردند تا شمار [[یاران]] و [[شاگردان]] آن جناب فزونی یافت و [[شهادت]] [[سعید]] به [[دلیل]] [[پیروی]] او از [[امام سجاد]]{{ع}} بوده است. وی می‌‌افزاید که [[سعید بن جبیر]]، امام زین العابدین{{ع}} را امام خود می‌‌دانست و امام نیز در مقابل، او را [[ستایش]] و [[تمجید]] می‌‌کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۵ و ۱۱۹.</ref>، بنابراین، چنین به نظر می‌‌رسد که وی از امام سجاد{{ع}} نیز کسب [[فیض]] کرده است.		او در سال ۴۴<ref>تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref> یا ۴۵<ref>الاعلام، ۳/ ۹۳.</ref> و یا ۴۶هـ <ref>ذکر اسماء التابعین، ۱/ ۱۴۷.</ref> در [[حجاز]] به [[دنیا]] آمد<ref>دائرة المعارف تشیع، ۹/ ۱۷۲.</ref> و از [[نوجوانی]] به حوزه [[تدریس]] [[ابن عباس]] پیوست و بخش درخور توجهی از [[علوم]] متداول [[روز]] از قبیل قرائت، [[تفسیر]] و [[حدیث]] را از وی آموخت<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱.</ref>. به علاوه، از [[محدثان]] مشهوری چون [[انس بن مالک]]، [[ابوسعید خدری]]، [[ابوهریره]] و [[ابوموسی اشعری]] [[علم حدیث]] آموخته و [[احادیث]] بسیاری را [[روایت]] کرده است<ref>تهذیب الکمال، ۱۰/ ۳۵۸ و ۳۵۹.</ref>. وی در [[مکه]] می‌‌زیست<ref> مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. [[شیخ طوسی]] و [[ابن شهرآشوب]] او را از [[اصحاب امام سجاد]] {{ع}} برشمرده‌اند<ref>رجال الطوسی ۹۰ مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴/ ۱۹۰.</ref>. کشّی وی را از جمله پنج نفری برشمرده که از آغاز برنامه [[امام زین العابدین]] {{ع}}، با آن حضرت همراه بودند و [[استقامت]] کردند تا شمار [[یاران]] و [[شاگردان]] آن جناب فزونی یافت و [[شهادت]] [[سعید]] به [[دلیل]] [[پیروی]] او از [[امام سجاد]] {{ع}} بوده است. وی می‌‌افزاید که [[سعید بن جبیر]]، امام زین العابدین {{ع}} را امام خود می‌‌دانست و امام نیز در مقابل، او را [[ستایش]] و [[تمجید]] می‌‌کرد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۵ و ۱۱۹.</ref>، بنابراین، چنین به نظر می‌‌رسد که وی از امام سجاد {{ع}} نیز کسب [[فیض]] کرده است.

	وی مردی سیاه چهره بود و ابتدا کاتب [[عبدالله بن عتبة بن مسعود]] و [[ابوبرده اشعری]] بود<ref>المعارف، ۴۴۶.</ref>. از علمای [[تابعین]] و [[مفسران]] عالی قدر [[صدر اسلام]] و فقیهی [[وارسته]] و [[فاضل]] به شمار می‌‌رفت. به گفته [[ابن خلکان]]، او از آگاه‌ترین [[فقها]] در مسائلی چون [[طلاق]]، [[حج]]، [[حلال و حرام]] و [[تفسیر قرآن]] بود<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱؛ تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref>. [[محدثان]] و [[عالمان]] بسیاری از [[شاگردان]] وی بوده و از او [[روایت]] کرده‌اند که از آن میان افراد برجسته‌ای چون [[ایوب سختیانی]]، [[ثابت بن هرمز]]، [[سلیمان احول]] و [[ابواسحاق سُبیعی]] را می‌‌توان نام برد<ref>سیر اعلام النبلاء، ۴/ ۳۲۲ و ۳۲۳.</ref>. [[سعید]] از جمله [[تابعین]] است که به [[پیروی از امام علی]]{{ع}} به جواز [[کتابت حدیث]] نظر داشتند، در برابر آن دسته از [[صحابه]] و تابعین که به [[پیروی]] از [[عمر]] به [[حرمت]] کتابت حدیث قائل بودند. با این همه، بعضی او را [[مرجئه]] دانسته‌اند<ref>روایت و درایت، ص۳۶.</ref>.		وی مردی سیاه چهره بود و ابتدا کاتب [[عبدالله بن عتبة بن مسعود]] و [[ابوبرده اشعری]] بود<ref>المعارف، ۴۴۶.</ref>. از علمای [[تابعین]] و [[مفسران]] عالی قدر [[صدر اسلام]] و فقیهی [[وارسته]] و [[فاضل]] به شمار می‌‌رفت. به گفته [[ابن خلکان]]، او از آگاه‌ترین [[فقها]] در مسائلی چون [[طلاق]]، [[حج]]، [[حلال و حرام]] و [[تفسیر قرآن]] بود<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۱؛ تذکرة الحفاظ، ۱/ ۷۶.</ref>. [[محدثان]] و [[عالمان]] بسیاری از [[شاگردان]] وی بوده و از او [[روایت]] کرده‌اند که از آن میان افراد برجسته‌ای چون [[ایوب سختیانی]]، [[ثابت بن هرمز]]، [[سلیمان احول]] و [[ابواسحاق سُبیعی]] را می‌‌توان نام برد<ref>سیر اعلام النبلاء، ۴/ ۳۲۲ و ۳۲۳.</ref>. [[سعید]] از جمله [[تابعین]] است که به [[پیروی از امام علی]] {{ع}} به جواز [[کتابت حدیث]] نظر داشتند، در برابر آن دسته از [[صحابه]] و تابعین که به [[پیروی]] از [[عمر]] به [[حرمت]] کتابت حدیث قائل بودند. با این همه، بعضی او را [[مرجئه]] دانسته‌اند<ref>روایت و درایت، ص۳۶.</ref>.

	وی همچون جمعی دیگر از [[علما]] و قرّای [[شیعه]] که [[جنگ]] با [[بنی امیه]] را [[واجب]] و [[جهاد]] می‌‌دانستند، به [[سپاه]] [[عبدالرحمان بن محمد بن اشعث]] پیوست و بعد از [[شکست]] [[عبدالرحمان]] به [[قم]] آمد و به قریه [[جمکران]] رفت و نزد عرب‌های [[بنی اسد]] که [[قوم]] او بودند، اقامت گزید. [[امیران]] کاشان و [[اصفهان]] چون از وجود سعید در قم [[آگاه]] شدند، وی را دستگیر کرده و به نزد [[حجاج]] بردند و به قولی، سعید از قم به [[آذربایجان]] گریخت و از آنجا به [[مکه]] رفت و در مکه دستگیر شد<ref>تاریخ مذهبی قم، ۴۶.</ref>. اما قول مشهور آن است که سعید مدتی در اصفهان [[سکونت]] داشت و از آنجا به [[عراق]] رفت و به نشر [[حدیث]] پرداخت<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۲.</ref>. به هر حال [[دستگیری]] سعید را به دست [[خالد بن عبدالله قسری]]، [[والی مکه]] نوشته‌اند. گویند که شبی او را کنار دیر راهبی آوردند که میان صحرای ترسناکی بود. سعید از ورود به دیر [[امتناع]] کرد و به [[کرامت]] او، شیری وی را محافظت نمود و این کرامت مایه [[هدایت]] و [[مسلمان]] شدن دیرنشینان گردید<ref>شواهد النبوه (جامی)، ۳۶.</ref>.		وی همچون جمعی دیگر از [[علما]] و قرّای [[شیعه]] که [[جنگ]] با [[بنی امیه]] را [[واجب]] و [[جهاد]] می‌‌دانستند، به [[سپاه]] [[عبدالرحمان بن محمد بن اشعث]] پیوست و بعد از [[شکست]] [[عبدالرحمان]] به [[قم]] آمد و به قریه [[جمکران]] رفت و نزد عرب‌های [[بنی اسد]] که [[قوم]] او بودند، اقامت گزید. [[امیران]] کاشان و [[اصفهان]] چون از وجود سعید در قم [[آگاه]] شدند، وی را دستگیر کرده و به نزد [[حجاج]] بردند و به قولی، سعید از قم به [[آذربایجان]] گریخت و از آنجا به [[مکه]] رفت و در مکه دستگیر شد<ref>تاریخ مذهبی قم، ۴۶.</ref>. اما قول مشهور آن است که سعید مدتی در اصفهان [[سکونت]] داشت و از آنجا به [[عراق]] رفت و به نشر [[حدیث]] پرداخت<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۲.</ref>. به هر حال [[دستگیری]] سعید را به دست [[خالد بن عبدالله قسری]]، [[والی مکه]] نوشته‌اند. گویند که شبی او را کنار دیر راهبی آوردند که میان صحرای ترسناکی بود. سعید از ورود به دیر [[امتناع]] کرد و به [[کرامت]] او، شیری وی را محافظت نمود و این کرامت مایه [[هدایت]] و [[مسلمان]] شدن دیرنشینان گردید<ref>شواهد النبوه (جامی)، ۳۶.</ref>.
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	هنگامی که سعید دستگیر شد و نزد حجاج آورده شد، [[مناظره]] جالبی بین او و حجاج واقع شد. کشّی این مناظره را [[نقل]] کرده و در پایان از قول حجاج نقل کرده که در این [[مناظره]] سخنی از [[سعید]] نشنید که مورد [[رضایت]] و [[تصدیق]] او باشد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. [[ابن خلکان]] نیز این مناظره را به گونه‌ای مفصل‌تر و به صورتی دیگر [[نقل]] کرده است<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۲ و ۳۷۳.</ref>.		هنگامی که سعید دستگیر شد و نزد حجاج آورده شد، [[مناظره]] جالبی بین او و حجاج واقع شد. کشّی این مناظره را [[نقل]] کرده و در پایان از قول حجاج نقل کرده که در این [[مناظره]] سخنی از [[سعید]] نشنید که مورد [[رضایت]] و [[تصدیق]] او باشد<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. [[ابن خلکان]] نیز این مناظره را به گونه‌ای مفصل‌تر و به صورتی دیگر [[نقل]] کرده است<ref>وفیات الاعیان، ۲/ ۳۷۲ و ۳۷۳.</ref>.

	[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد که سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]]{{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب{{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹.</ref>.		[[ذهبی]] او را فردی بسیار با [[ورع]] معرفی کرده و می‌‌نویسد که سعید هر دو شب، یک [[ختم قرآن]] داشت و گریه‌های مستمر او در [[دل]] شب به گونه‌ای بود که گاه به [[ضعف]] [[بینایی]] او می‌‌انجامید<ref>تذکرة الحفاظ، ۱ / ۷۶.</ref>. [[ابونعیم اصفهانی]] نیز او را بکّاء (بسیار [[گریه]] کننده)<ref>حلیة الاولیاء، ۲ / ۲۷۲.</ref> و ابن معین او را فردی مورد [[اعتماد]] و [[ثقه]] معرفی کرده است<ref>الجرح و التعدیل، ۴/ ۹.</ref>. [[احمد بن حنبل]] گفته است: [[حجاج]]، [[سعید بن جبیر]] را به [[قتل]] رساند، در حالی که بر روی [[زمین]] کسی نبود مگر اینکه به [[علم]] او نیاز داشت. وی در سال ۹۴ یا ۹۵ هـ در واسط به [[دستور]] حجاج گردن زده و در همان جا به خاک سپرده شد و مقبره‌اش [[زیارتگاه]] است<ref>وفیات الاعیان، ۲ / ۳۷۳ و ۳۷۴.</ref>. [[کشّی]] [[شهادت]] او را به سبب همراهی‌اش با [[امام سجاد]] {{ع}} و [[استقامت]] وی در [[تشیع]] می‌‌داند<ref>اختیار معرفة الرجال، ۱۱۹.</ref>. وی دارای [[تفسیری]] در [[قرآن]] بوده<ref>الذریعه، ۴ / ۲۷۶.</ref> که به گفته [[عادل نویهض]]، مفقود شده است<ref>مناقب آل ابی طالب {{ع}}، ۴ /۱۹۰.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۳۶۸-۳۶۹.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==