سلمان فارسی در رجال و تراجم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'ولایت و خلافت' به 'ولایت و خلافت'

2023-03-15T11:50:34Z

جایگزینی متن - 'ولایت و خلافت' به 'ولایت و خلافت'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	# روزی [[علی]] {{ع}} در حالی که سوار بر استر [[رسول خدا]] {{صل}} بود، بر جمعی که [[سلمان]] نیز در میان آن جمع بود، گذشت. [[سلمان]] ضمن [[ترغیب]] و [[تشویق]] [[مردم]] به سؤال از [[امام]] {{ع}} گفت: [[سوگند]] به خدایی که دانه را شکافت و [[بندگان]] را آفرید، به غیر از [[علی]] {{ع}} کسی شما را بر [[سیره]] و روش پیامبرتان خبر نمی‌دهد، او عالم به [[زمین]] و ربانی روی [[زمین]] و تنها [[مرجع]] آرام بخش شما [[مردمان]] است و اگر او را از [[دست]] دهید همانا [[علم]] (به [[احکام اسلام]]) را از [[دست]] داده‌اید و آن وقت است که [[منکرات]] در میان [[مردم]] دیده می‌شود<ref>بحارالانوار، ج۲۳، ص۳۲۱ به نقل از امالی صدوق، ص۳۲۷.</ref>.		# روزی [[علی]] {{ع}} در حالی که سوار بر استر [[رسول خدا]] {{صل}} بود، بر جمعی که [[سلمان]] نیز در میان آن جمع بود، گذشت. [[سلمان]] ضمن [[ترغیب]] و [[تشویق]] [[مردم]] به سؤال از [[امام]] {{ع}} گفت: [[سوگند]] به خدایی که دانه را شکافت و [[بندگان]] را آفرید، به غیر از [[علی]] {{ع}} کسی شما را بر [[سیره]] و روش پیامبرتان خبر نمی‌دهد، او عالم به [[زمین]] و ربانی روی [[زمین]] و تنها [[مرجع]] آرام بخش شما [[مردمان]] است و اگر او را از [[دست]] دهید همانا [[علم]] (به [[احکام اسلام]]) را از [[دست]] داده‌اید و آن وقت است که [[منکرات]] در میان [[مردم]] دیده می‌شود<ref>بحارالانوار، ج۲۳، ص۳۲۱ به نقل از امالی صدوق، ص۳۲۷.</ref>.
	# [[سلمان]] همواره در [[دفاع]] از [[مقام]] شامخ [[ولایت امام علی]] {{ع}} وارد عمل می‌شد و سخنان زیادی در این باره دارد که یکی از آنها خطبه‌ای است بسیار طولانی که بخشی از آن را می‌آوریم: از [[عبدالله بن سنان]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند: [[سلمان]] پس از [[حمد]] و [[ثنای الهی]] و [[سپاس]] از نعمت‌های [[باری تعالی]] و [[درود]] بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} و در [[فضایل]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} مطالب بلندی بیان کرد و چنین گفت:[[آگاه]] باشید، شما [[مردم]] آرزوهایی را در سر میپرورانید که قطعا معایب و گرفتاری‌های زیادی را به دنبال خواهد داشت، بدانید [[حضرت علی]] {{ع}} معدن [[علم]] به [[آمال]] [[مشروع]] و گنجینه [[آگاهی]] به خواسته‌های شما است، [[کلام]] او [[فصل الخطاب]] است، [[راه]] او [[راه]] [[هارون]] بن [[عمران]] است و [[رسول خدا]] {{صل}} به وی فرمود: تو [[وصی]] و [[جانشین]] من در میان [[اهل بیت]] [[منی]]، و [[جایگاه]] تو نزد من همانند [[جایگاه]] [[هارون]] نزد [[موسی]] {{ع}} است؛ اما شما [[مردم]] [[راه]] و روش گذشتگان ([[عصر جاهلیت]]) را زنده کردید و به [[راه]] [[خطا]] و [[اشتباه]] رفتید، و قسم به کسی که [[اختیار]] [[جان]] [[سلمان]] در ید [[قدرت]] اوست به خاطر [[نقض عهد]] و تبدیل [[وصیت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و حالتان روز به روز بد و بدتر خواهد شد و دقیقا به [[سرنوشت]] [[قوم بنی اسرائیل]] [[مبتلا]] خواهید گردید.<ref>{{عربی\|"أَلاَ إِنَّ لَكُمْ مَنَايَا تَتْبَعُهَا بَلاَيَا فَإِنَّ عِنْدَ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عِلْمَ اَلْمَنَايَا وَ عِلْمَ اَلْوَصَايَا وَ فَصْلَ اَلْخِطَابِ عَلَى مِنْهَاجِ هَارُونَ بْنِ عِمْرَانَ قَالَ لَهُ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَنْتَ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي فِي أَهْلِي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى... أَمَا وَ اَللَّهِ لَوْ وَلَّيْتُمُوهَا عَلِيّاً لَأَكَلْتُمْ مِنْ فَوْقِكُمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ فَأَبْشِرُوا بِالْبَلاَءِ وَ اِقْنَطُوا مِنَ اَلرَّخَاءِ وَ نَابَذْتُكُمْ عَلَى سَوَاءٍ وَ اِنْقَطَعَتِ اَلْعِصْمَةُ فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ مِنَ اَلْوَلاَءِ"}}</ref>		# [[سلمان]] همواره در [[دفاع]] از [[مقام]] شامخ [[ولایت امام علی]] {{ع}} وارد عمل می‌شد و سخنان زیادی در این باره دارد که یکی از آنها خطبه‌ای است بسیار طولانی که بخشی از آن را می‌آوریم: از [[عبدالله بن سنان]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند: [[سلمان]] پس از [[حمد]] و [[ثنای الهی]] و [[سپاس]] از نعمت‌های [[باری تعالی]] و [[درود]] بر [[پیامبر خدا]] {{صل}} و در [[فضایل]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} مطالب بلندی بیان کرد و چنین گفت:[[آگاه]] باشید، شما [[مردم]] آرزوهایی را در سر میپرورانید که قطعا معایب و گرفتاری‌های زیادی را به دنبال خواهد داشت، بدانید [[حضرت علی]] {{ع}} معدن [[علم]] به [[آمال]] [[مشروع]] و گنجینه [[آگاهی]] به خواسته‌های شما است، [[کلام]] او [[فصل الخطاب]] است، [[راه]] او [[راه]] [[هارون]] بن [[عمران]] است و [[رسول خدا]] {{صل}} به وی فرمود: تو [[وصی]] و [[جانشین]] من در میان [[اهل بیت]] [[منی]]، و [[جایگاه]] تو نزد من همانند [[جایگاه]] [[هارون]] نزد [[موسی]] {{ع}} است؛ اما شما [[مردم]] [[راه]] و روش گذشتگان ([[عصر جاهلیت]]) را زنده کردید و به [[راه]] [[خطا]] و [[اشتباه]] رفتید، و قسم به کسی که [[اختیار]] [[جان]] [[سلمان]] در ید [[قدرت]] اوست به خاطر [[نقض عهد]] و تبدیل [[وصیت]] [[رسول خدا]] {{صل}} و حالتان روز به روز بد و بدتر خواهد شد و دقیقا به [[سرنوشت]] [[قوم بنی اسرائیل]] [[مبتلا]] خواهید گردید.<ref>{{عربی\|"أَلاَ إِنَّ لَكُمْ مَنَايَا تَتْبَعُهَا بَلاَيَا فَإِنَّ عِنْدَ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ عِلْمَ اَلْمَنَايَا وَ عِلْمَ اَلْوَصَايَا وَ فَصْلَ اَلْخِطَابِ عَلَى مِنْهَاجِ هَارُونَ بْنِ عِمْرَانَ قَالَ لَهُ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَنْتَ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي فِي أَهْلِي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى... أَمَا وَ اَللَّهِ لَوْ وَلَّيْتُمُوهَا عَلِيّاً لَأَكَلْتُمْ مِنْ فَوْقِكُمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ فَأَبْشِرُوا بِالْبَلاَءِ وَ اِقْنَطُوا مِنَ اَلرَّخَاءِ وَ نَابَذْتُكُمْ عَلَى سَوَاءٍ وَ اِنْقَطَعَتِ اَلْعِصْمَةُ فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ مِنَ اَلْوَلاَءِ"}}</ref>
	* سپس در ادامه فرمود: [[آگاه]] باشید اگر [[علی]] را [[جامه]] [[ولایت و خلافت]] می‌پوشاندید، به [[خدا]] [[سوگند]] هر آینه از [[زمین]] و [[آسمان]] بهره می‌گرفتید و به [[برکت]] [[عدل]] او ارتزاق می‌نمودید، پس هشدار می‌دهم که گرفتار خواهید شد و روزنه‌های [[امید]] و [[رجا]] و [[خوش بینی]] شما مسدود می‌گردد، من از این لحظه به بعد همه شما را ترک می‌کنم و رشته‌های پیوند و [[دوستی]] و [[اخوت]] [[دینی]] میان خود و شما را هم اینک پاره نمودم...<ref>ر. ک: رجال کشی، ص۲۰- ۲۴، ح۴۷.</ref>.		* سپس در ادامه فرمود: [[آگاه]] باشید اگر [[علی]] را [[جامه]] [[ولایت]] و [[خلافت]] می‌پوشاندید، به [[خدا]] [[سوگند]] هر آینه از [[زمین]] و [[آسمان]] بهره می‌گرفتید و به [[برکت]] [[عدل]] او ارتزاق می‌نمودید، پس هشدار می‌دهم که گرفتار خواهید شد و روزنه‌های [[امید]] و [[رجا]] و [[خوش بینی]] شما مسدود می‌گردد، من از این لحظه به بعد همه شما را ترک می‌کنم و رشته‌های پیوند و [[دوستی]] و [[اخوت]] [[دینی]] میان خود و شما را هم اینک پاره نمودم...<ref>ر. ک: رجال کشی، ص۲۰- ۲۴، ح۴۷.</ref>.
	* بدون تردید، در آن فضای تیره و تار که کسی [[حق]] بیان [[فضایل حضرت علی]] {{ع}} را نداشت و با او برخورد [[تندی]] می‌شد، [[سخن]] [[سلمان]] در [[تشویق]] [[مردم]] که حقایق و [[علوم]] و [[سیره پیامبر]] {{صل}} را از [[حضرت علی]] {{ع}} بیاموزند، و از او [[حمایت]] کنند، بسیار با [[ارزش]] و از اهمیتی فوق العاده برخوردار بوده است.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۶۴-۶۶۶.</ref>		* بدون تردید، در آن فضای تیره و تار که کسی [[حق]] بیان [[فضایل حضرت علی]] {{ع}} را نداشت و با او برخورد [[تندی]] می‌شد، [[سخن]] [[سلمان]] در [[تشویق]] [[مردم]] که حقایق و [[علوم]] و [[سیره پیامبر]] {{صل}} را از [[حضرت علی]] {{ع}} بیاموزند، و از او [[حمایت]] کنند، بسیار با [[ارزش]] و از اهمیتی فوق العاده برخوردار بوده است.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۶۴-۶۶۶.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع‌آوری قرآن' به 'جمع‌آوری قرآن'

2023-02-13T08:03:07Z

جایگزینی متن - 'جمع‌آوری قرآن' به 'جمع‌آوری قرآن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۴۵:		خط ۴۵:

	== سر تراشیدن [[سلمان]] در [[حمایت]] از [[علی]] {{ع}} ==		== سر تراشیدن [[سلمان]] در [[حمایت]] از [[علی]] {{ع}} ==
	* پس از [[رحلت پیامبر خدا]] {{صل}} که [[مردم]] [[دست]] از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} برداشتند و وصایای [[پیامبر]] در رابطه با [[جانشینی بلافصل]] [[علی]] {{ع}} را از یاد بردند و با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کردند، [[حضرت]] برای آن‌که [[حجت]] بر همگان تمام کند پس از [[دفن]] [[بدن]] [[مطهر]] [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} شبانه و در [[تاریکی]] [[شب]] [[فاطمه زهرا]] {{ع}} را سوار بر شتری کرد و [[دست]] [[حسن]] و [[حسین]] را گرفت و به خانه‌های [[مهاجر]] و [[انصار]] برد و [[فضایل]] خود را یادآور شد و از آنان [[یاری]] خواست که [[حق]] خود را از [[ابوبکر]] بگیرند و [[خلافت]] را به [[جایگاه]] اصلی خودش برگردانند، [[چهل]] نفر با [[حضرت]] [[بیعت]] کردند و [[وعده]] [[یاری]] دادند و [[حضرت]] به آنها فرمود: "فردا صبح اول وقت سرهای خود را تراشیده و با [[سلاح]] نزد من حاضر شوید" ولی از این جمع [[چهل]] نفری تنها چهار نفر به [[دستور امام]] {{ع}} عمل کردند و صبحگاهان با سر تراشیده به [[محضر امام]] {{ع}} آمدند و تا پای [[جان]] [[اعلان]] [[وفاداری]] کردند، آن چهار نفر [[سلمان]]، [[ابوذر]]، و [[مقداد]] و [[زبیر]] بودند<ref>در رجال کشی نام سه نفر را برده: سلمان، ابوذر و مقداد، و نام زبیر را نیاورده است.</ref>، و همین برنامه تا سه [[شب]] تکرار شد و غیر از این چهار نفر کس دیگری به ندای [[حضرت علی]] {{ع}} لبیک نگفت و او را تنها گذاشتند و هنگامی که [[حضرت]] از [[بی وفایی]] آنان [[آگاه]] شد، [[دست]] از [[حق]] [[مسلم]] خود برداشت و [[خانه‌نشین]] شد و به ~~جمع‌آوری~~ [[قرآن]] پرداخت<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص۱۴. در رجال کشی، ص۷، ش۱۸، همین حدیث را نقل کرده و می‌نویسد: چهل نفر خود رفتند نزد امیرالمؤمنین و بیعت کردند و حضرت فرمود، فردا سرها را بتراشید و نزد من بیایید و تنها سه نفر یعنی سلمان، ابوذر و مقداد آمدند سر را تراشیده بودند و نام زیر را نمی‌برد.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۶۳-۶۶۴.</ref>		* پس از [[رحلت پیامبر خدا]] {{صل}} که [[مردم]] [[دست]] از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} برداشتند و وصایای [[پیامبر]] در رابطه با [[جانشینی بلافصل]] [[علی]] {{ع}} را از یاد بردند و با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کردند، [[حضرت]] برای آن‌که [[حجت]] بر همگان تمام کند پس از [[دفن]] [[بدن]] [[مطهر]] [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} شبانه و در [[تاریکی]] [[شب]] [[فاطمه زهرا]] {{ع}} را سوار بر شتری کرد و [[دست]] [[حسن]] و [[حسین]] را گرفت و به خانه‌های [[مهاجر]] و [[انصار]] برد و [[فضایل]] خود را یادآور شد و از آنان [[یاری]] خواست که [[حق]] خود را از [[ابوبکر]] بگیرند و [[خلافت]] را به [[جایگاه]] اصلی خودش برگردانند، [[چهل]] نفر با [[حضرت]] [[بیعت]] کردند و [[وعده]] [[یاری]] دادند و [[حضرت]] به آنها فرمود: "فردا صبح اول وقت سرهای خود را تراشیده و با [[سلاح]] نزد من حاضر شوید" ولی از این جمع [[چهل]] نفری تنها چهار نفر به [[دستور امام]] {{ع}} عمل کردند و صبحگاهان با سر تراشیده به [[محضر امام]] {{ع}} آمدند و تا پای [[جان]] [[اعلان]] [[وفاداری]] کردند، آن چهار نفر [[سلمان]]، [[ابوذر]]، و [[مقداد]] و [[زبیر]] بودند<ref>در رجال کشی نام سه نفر را برده: سلمان، ابوذر و مقداد، و نام زبیر را نیاورده است.</ref>، و همین برنامه تا سه [[شب]] تکرار شد و غیر از این چهار نفر کس دیگری به ندای [[حضرت علی]] {{ع}} لبیک نگفت و او را تنها گذاشتند و هنگامی که [[حضرت]] از [[بی وفایی]] آنان [[آگاه]] شد، [[دست]] از [[حق]] [[مسلم]] خود برداشت و [[خانه‌نشین]] شد و به [[جمع‌آوری قرآن]] پرداخت<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص۱۴. در رجال کشی، ص۷، ش۱۸، همین حدیث را نقل کرده و می‌نویسد: چهل نفر خود رفتند نزد امیرالمؤمنین و بیعت کردند و حضرت فرمود، فردا سرها را بتراشید و نزد من بیایید و تنها سه نفر یعنی سلمان، ابوذر و مقداد آمدند سر را تراشیده بودند و نام زیر را نمی‌برد.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۶۳-۶۶۴.</ref>

	== [[سلمان]] و [[تشویق]] [[مردم]] به توجه و [[حمایت]] از [[حضرت علی]] {{ع}} ==		== [[سلمان]] و [[تشویق]] [[مردم]] به توجه و [[حمایت]] از [[حضرت علی]] {{ع}} ==

Wasity: جایگزینی متن - 'اصحاب امیرالمؤمنین علی' به 'اصحاب امیرالمؤمنین علی'

2023-01-24T09:08:38Z

جایگزینی متن - 'اصحاب امیرالمؤمنین علی' به 'اصحاب امیرالمؤمنین علی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۸
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	== [[سلمان]] و [[دفاع از ولایت]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} ==		== [[سلمان]] و [[دفاع از ولایت]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} ==
	* [[سلمان]] که خود از اولیای [[خداوند متعال]] و از [[اصحاب]] بزرگ [[پیامبر اسلام]] {{صل}} به شمار می‌آمد و سن بالایی هم داشت، در عین حال یکی از [[اصحاب~~]] [[~~امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} و از ارکان اربعه است<ref>رجال طوسی، ص۴۲، ش۱.</ref>. وی در برابر [[ولایت]] [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]] {{صل}} سر [[تسلیم]] فرود آورد، و او را [[جانشین]] و [[خلیفه بلافصل]] [[رسول خدا]] {{صل}} دانست و در [[اثبات]] این [[حقیقت]] تمام تلاش و [[همت]] خود را به کار گرفت و تا هنگام وفاتش بر این [[اعتقاد]] باقی بود. و از این رو با [[خلافت ابوبکر]] صریحاً [[مخالفت]] نمود و تا زمانی هم که [[حضرت علی]] {{ع}} با [[اجبار]] و [[اکراه]] با [[ابوبکر]] [[دست]] [[بیعت]] نداد، او نیز چون تعدادی از [[شیعیان]] [[مخلص]] آن [[حضرت]] با [[ابوبکر]] [[بیعت]] نکرد، در این باره احادیثی است دو [[حدیث]] آن را [[نقل]] می‌کنیم:		* [[سلمان]] که خود از اولیای [[خداوند متعال]] و از [[اصحاب]] بزرگ [[پیامبر اسلام]] {{صل}} به شمار می‌آمد و سن بالایی هم داشت، در عین حال یکی از [[اصحاب امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} و از ارکان اربعه است<ref>رجال طوسی، ص۴۲، ش۱.</ref>. وی در برابر [[ولایت]] [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} پس از [[رحلت پیامبر خدا]] {{صل}} سر [[تسلیم]] فرود آورد، و او را [[جانشین]] و [[خلیفه بلافصل]] [[رسول خدا]] {{صل}} دانست و در [[اثبات]] این [[حقیقت]] تمام تلاش و [[همت]] خود را به کار گرفت و تا هنگام وفاتش بر این [[اعتقاد]] باقی بود. و از این رو با [[خلافت ابوبکر]] صریحاً [[مخالفت]] نمود و تا زمانی هم که [[حضرت علی]] {{ع}} با [[اجبار]] و [[اکراه]] با [[ابوبکر]] [[دست]] [[بیعت]] نداد، او نیز چون تعدادی از [[شیعیان]] [[مخلص]] آن [[حضرت]] با [[ابوبکر]] [[بیعت]] نکرد، در این باره احادیثی است دو [[حدیث]] آن را [[نقل]] می‌کنیم:
	# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: "[[مردم]] بعد از [[پیامبر]] {{صل}} [[مرتد]] شدند، مگر سه نفر". [[سدیر]] پرسید: این سه نفر کیانند؟ [[حضرت]] فرمود: "[[مقداد بن اسود]]، [[ابوذر غفاری]] و [[سلمان فارسی]]. و بعد از اندک زمانی، افرادی دیگر به [[حقیقت]] آشنا شدند و بازگشتند". بعد [[امام]] {{ع}} در ادامه فرمودند: این افراد کسانی بودند که آسیای [[مخالفت]] با [[خلافت ابوبکر]] به وجود آنان می‌چرخید و حاضر به [[بیعت با ابوبکر]] نبودند تا آن‌که بر [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} فشار آوردند و [[حضرت]] به [[اکراه]] [[بیعت]] کرد و آنان نیز [[بیعت]] کردند.<ref>{{متن حدیث\|حَنَانٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: كَانَ اَلنَّاسُ أَهْلَ رِدَّةٍ بَعْدَ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِلاَّ ثَلاَثَةً فَقُلْتُ وَ مَنِ اَلثَّلاَثَةُ فَقَالَ اَلْمِقْدَادُ بْنُ اَلْأَسْوَدِ وَ أَبُو ذَرٍّ اَلْغِفَارِيُّ وَ سَلْمَانُ اَلْفَارِسِيُّ رَحْمَةُ اَللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ عَرَفَ أُنَاسٌ بَعْدَ يَسِيرٍ وَ قَالَ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ دَارَتْ عَلَيْهِمُ اَلرَّحَى وَ أَبَوْا أَنْ يُبَايِعُوا حَتَّى جَاءُوا بِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مُكْرَهاً فَبَايَعَ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى «وَ مٰا مُحَمَّدٌ إِلاّٰ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ اَلرُّسُلُ أَ فَإِنْ مٰاتَ أَوْ قُتِلَ اِنْقَلَبْتُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اَللّٰهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اَللّٰهُ اَلشّٰاكِرِينَ }}؛ رجال کشی،، ص۶، ح۱۲.</ref>.		# [[امام باقر]] {{ع}} فرمودند: "[[مردم]] بعد از [[پیامبر]] {{صل}} [[مرتد]] شدند، مگر سه نفر". [[سدیر]] پرسید: این سه نفر کیانند؟ [[حضرت]] فرمود: "[[مقداد بن اسود]]، [[ابوذر غفاری]] و [[سلمان فارسی]]. و بعد از اندک زمانی، افرادی دیگر به [[حقیقت]] آشنا شدند و بازگشتند". بعد [[امام]] {{ع}} در ادامه فرمودند: این افراد کسانی بودند که آسیای [[مخالفت]] با [[خلافت ابوبکر]] به وجود آنان می‌چرخید و حاضر به [[بیعت با ابوبکر]] نبودند تا آن‌که بر [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} فشار آوردند و [[حضرت]] به [[اکراه]] [[بیعت]] کرد و آنان نیز [[بیعت]] کردند.<ref>{{متن حدیث\|حَنَانٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: كَانَ اَلنَّاسُ أَهْلَ رِدَّةٍ بَعْدَ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِلاَّ ثَلاَثَةً فَقُلْتُ وَ مَنِ اَلثَّلاَثَةُ فَقَالَ اَلْمِقْدَادُ بْنُ اَلْأَسْوَدِ وَ أَبُو ذَرٍّ اَلْغِفَارِيُّ وَ سَلْمَانُ اَلْفَارِسِيُّ رَحْمَةُ اَللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ عَرَفَ أُنَاسٌ بَعْدَ يَسِيرٍ وَ قَالَ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ دَارَتْ عَلَيْهِمُ اَلرَّحَى وَ أَبَوْا أَنْ يُبَايِعُوا حَتَّى جَاءُوا بِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مُكْرَهاً فَبَايَعَ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى «وَ مٰا مُحَمَّدٌ إِلاّٰ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ اَلرُّسُلُ أَ فَإِنْ مٰاتَ أَوْ قُتِلَ اِنْقَلَبْتُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اَللّٰهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اَللّٰهُ اَلشّٰاكِرِينَ }}؛ رجال کشی،، ص۶، ح۱۲.</ref>.
	# [[حارث بن مغیره نصری]] گوید: از [[عبدالملک بن اعین]] شنیدم که از [[امام صادق]] {{ع}} سؤال‌ها کردم تا رسیدم به این جمله که آیا [[مردم]] هلاک شدند؟ [[امام صادق]] {{ع}} در جواب فرمودند: "ای پسر آعین آری به [[خدا]] قسم همه [[مردم]] هلاک شدند" گفتم هر کس در [[شرق]] و [[غرب]] عالم بود هلاک شد؟ فرمود: "بله هلاک شدند مگر سه نفر ([[ابوذر]]، [[مقداد]] و [[سلمان]]) و بعد [[ابوساسان]]، [[عمار]]، [[شتیره]] و [[ابو عمره]] به آنان ملحق شدند و جمع آنان به هفت نفر رسید"<ref>{{متن حدیث\|عَنِ اَلْحَارِثِ قَالَ: قَالَ: سَمِعْتُ عَبْدَ اَلْمَلِكِ بْنَ أَعْيَنَ يَسْأَلُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَلَمْ يَزَلْ يَسْأَلُهُ حَتَّى قَالَ: فَهَلَكَ اَلنَّاسُ إِذاً! فَقَالَ: إِي وَ اَللَّهِ يَا اِبْنَ أَعْيَنَ هَلَكَ اَلنَّاسُ أَجْمَعُونَ؟ قُلْتُ: أَهْلُ اَلشَّرْقِ وَ اَلْغَرْبِ! قَالَ: إِنَّهَا فُتِحَتْ عَلَى اَلضَّلاَلِ، إِي وَ اَللَّهِ هَلَكُوا إِلاَّ ثَلاَثَةً سَلْمَانُ اَلْفَارِسِيُّ وَ أَبُو ذَرٍّ وَ اَلْمِقْدَادُ وَ لَحِقَهُمْ عَمَّارٌ وَ أَبُو سِنَانٍ اَلْأَنْصَارِيُّ وَ حُذَيْفَةُ وَ أَبُو عَمْرَةَ فَصَارُوا سَبْعَةً}}؛ رجال کشی،، ص۷، ح۱۴.</ref>.		# [[حارث بن مغیره نصری]] گوید: از [[عبدالملک بن اعین]] شنیدم که از [[امام صادق]] {{ع}} سؤال‌ها کردم تا رسیدم به این جمله که آیا [[مردم]] هلاک شدند؟ [[امام صادق]] {{ع}} در جواب فرمودند: "ای پسر آعین آری به [[خدا]] قسم همه [[مردم]] هلاک شدند" گفتم هر کس در [[شرق]] و [[غرب]] عالم بود هلاک شد؟ فرمود: "بله هلاک شدند مگر سه نفر ([[ابوذر]]، [[مقداد]] و [[سلمان]]) و بعد [[ابوساسان]]، [[عمار]]، [[شتیره]] و [[ابو عمره]] به آنان ملحق شدند و جمع آنان به هفت نفر رسید"<ref>{{متن حدیث\|عَنِ اَلْحَارِثِ قَالَ: قَالَ: سَمِعْتُ عَبْدَ اَلْمَلِكِ بْنَ أَعْيَنَ يَسْأَلُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَلَمْ يَزَلْ يَسْأَلُهُ حَتَّى قَالَ: فَهَلَكَ اَلنَّاسُ إِذاً! فَقَالَ: إِي وَ اَللَّهِ يَا اِبْنَ أَعْيَنَ هَلَكَ اَلنَّاسُ أَجْمَعُونَ؟ قُلْتُ: أَهْلُ اَلشَّرْقِ وَ اَلْغَرْبِ! قَالَ: إِنَّهَا فُتِحَتْ عَلَى اَلضَّلاَلِ، إِي وَ اَللَّهِ هَلَكُوا إِلاَّ ثَلاَثَةً سَلْمَانُ اَلْفَارِسِيُّ وَ أَبُو ذَرٍّ وَ اَلْمِقْدَادُ وَ لَحِقَهُمْ عَمَّارٌ وَ أَبُو سِنَانٍ اَلْأَنْصَارِيُّ وَ حُذَيْفَةُ وَ أَبُو عَمْرَةَ فَصَارُوا سَبْعَةً}}؛ رجال کشی،، ص۷، ح۱۴.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

2022-12-13T05:14:08Z

جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۴
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	# '''[[علم]] و [[دانش]] [[سلمان]]:''' هیچ یک از [[یاران پیامبر]] {{صل}} و [[شیعیان حضرت علی]] {{ع}} در [[علم]] و [[دانش]] به مرتبه [[سلمان]] نرسیدند؛ زیرا او در تمام [[عمر طولانی]] که داشت همواره دنبال [[کسب علم]] بود و پس از [[اسلام]] آوردنش با جلسات خاصی که با [[پیامبر]] {{صل}} داشت، بیشتر بر [[دانش]] و [[علم]] خود افزود به طوری که در [[روایات]] ما آمده که [[سلمان]]، [[لقمان حکیم]] است و حتی او را عالم به [[علوم]] پیشینیان و آیندگان و نیز به [[محدث]] معرفی کرده‌اند<ref>امالی صدوق، مجلس نهم، ح۵؛ اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵ و ص۱۶، ح۲۷؛ بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۴۷؛ الاختصاص، ص۱۱.</ref>. [[حسن بن منصور]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: آیا [[سلمان]] [[محدث]] بود؟ فرمود: "آری"، گفتم: چه کسی به او [[حدیث]] می‌آموخت؟ فرمود: "[[فرشته]] [[کریم]]". گفتم: [[سلمان]] که چنین بود، پس صاحب او چه کسی بوده است؟ فرمود: "برو مشغول کار خودت باش (یعنی این گونه سؤال نکن)"<ref>{{متن حدیث\|أَقْبِلْ عَلَى شَأْنِكَ}}؛ رجال کشی، ص۱۹، ح۴۴.</ref>.		# '''[[علم]] و [[دانش]] [[سلمان]]:''' هیچ یک از [[یاران پیامبر]] {{صل}} و [[شیعیان حضرت علی]] {{ع}} در [[علم]] و [[دانش]] به مرتبه [[سلمان]] نرسیدند؛ زیرا او در تمام [[عمر طولانی]] که داشت همواره دنبال [[کسب علم]] بود و پس از [[اسلام]] آوردنش با جلسات خاصی که با [[پیامبر]] {{صل}} داشت، بیشتر بر [[دانش]] و [[علم]] خود افزود به طوری که در [[روایات]] ما آمده که [[سلمان]]، [[لقمان حکیم]] است و حتی او را عالم به [[علوم]] پیشینیان و آیندگان و نیز به [[محدث]] معرفی کرده‌اند<ref>امالی صدوق، مجلس نهم، ح۵؛ اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵ و ص۱۶، ح۲۷؛ بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۴۷؛ الاختصاص، ص۱۱.</ref>. [[حسن بن منصور]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: آیا [[سلمان]] [[محدث]] بود؟ فرمود: "آری"، گفتم: چه کسی به او [[حدیث]] می‌آموخت؟ فرمود: "[[فرشته]] [[کریم]]". گفتم: [[سلمان]] که چنین بود، پس صاحب او چه کسی بوده است؟ فرمود: "برو مشغول کار خودت باش (یعنی این گونه سؤال نکن)"<ref>{{متن حدیث\|أَقْبِلْ عَلَى شَأْنِكَ}}؛ رجال کشی، ص۱۹، ح۴۴.</ref>.
	# '''پیشگویی‌های [[سلمان]] و [[آگاهی]] از [[اسرار]] [[نهان]]:''' در میان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و [[یاران]] [[مخلص]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[سلمان]] از معدود کسانی است که علاوه بر [[آگاهی]] به معارف الهی و [[علوم اسلامی]] بر [[اسرار]] و [[نهان]] [[علم منایا و بلایا]] نیز [[دست]] یافت؛ زیرا [[سلمان]] علاوه بر [[لیاقت]] و استعداد ذاتی که داشت، بسیار خود را به [[رسول خدا]] {{صل}} نزدیک می‌دید و حتی در جلسات خصوصی [[پیامبر]] {{صل}} و [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} حاضر می‌شد، و آن‌چه می‌فرمودند، می‌آموخت و لذا به او [[لقب]] "[[لقمان حکیم]]" و "[[محدث]]" داده شد. او با [[هم‌نشینی]] با سرچشمه [[وحی الهی]]، یعنی [[پیامبر خدا]] {{صل}} و [[وصی]] و [[جانشین]] به [[حق]] او [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به چنان اسراری [[دست]] یافت که گاهی باعث [[حیرت]] و اعجاب دیگران می‌شد که به چند نمونه‌ای از آنها اشاره می‌کنیم:		# '''پیشگویی‌های [[سلمان]] و [[آگاهی]] از [[اسرار]] [[نهان]]:''' در میان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و [[یاران]] [[مخلص]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[سلمان]] از معدود کسانی است که علاوه بر [[آگاهی]] به معارف الهی و [[علوم اسلامی]] بر [[اسرار]] و [[نهان]] [[علم منایا و بلایا]] نیز [[دست]] یافت؛ زیرا [[سلمان]] علاوه بر [[لیاقت]] و استعداد ذاتی که داشت، بسیار خود را به [[رسول خدا]] {{صل}} نزدیک می‌دید و حتی در جلسات خصوصی [[پیامبر]] {{صل}} و [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} حاضر می‌شد، و آن‌چه می‌فرمودند، می‌آموخت و لذا به او [[لقب]] "[[لقمان حکیم]]" و "[[محدث]]" داده شد. او با [[هم‌نشینی]] با سرچشمه [[وحی الهی]]، یعنی [[پیامبر خدا]] {{صل}} و [[وصی]] و [[جانشین]] به [[حق]] او [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به چنان اسراری [[دست]] یافت که گاهی باعث [[حیرت]] و اعجاب دیگران می‌شد که به چند نمونه‌ای از آنها اشاره می‌کنیم:
	## کشی از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند که فرمود: "[[سلمان]] [[علم]] اول و [[علم]] آخر را فرا گرفته بود و چون دریایی بی‌پایان می‌ماند و از ما [[اهل بیت]] محسوب می‌شود"<ref>این قسمت از حدیث قبلا گذشت.</ref>. سپس [[امام]] {{ع}} در ادامه فرمود: "او به جایی رسیده بود که در یکی از روزها با گروهی برخورد نمود، خطاب به یکی از آنها گفت: "ای [[بنده~~]] [[~~خدا]]، از گناهی که دیشب در داخل خانه‌ات مرتکب شدی، [[توبه]] کن و به [[خدای عزوجل]] بازگرد! [[سلمان]] این سخن را گفت و به [[راه]] خود ادامه داد، همراهان آن مرد به او گفتند: او تو را به گناهی متهم کرد و تو ساکت ماندی و [[اعتراض]] نکردی؟ مرد گفت: چه می‌گویید، به [[خدا]] [[سوگند]] او از کاری خبر داد که جز خودم و خدایم کسی از آن [[آگاهی]] نداشت"<ref>{{متن حدیث\| يَا عَبْدَ اَللَّهِ تُبْ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنَ اَلَّذِي عَمِلْتَ بِهِ فِي بَطْنِ بَيْتِكَ اَلْبَارِحَةَ!}}؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵.</ref>. و بدین ترتیب آن مرد بر [[گناه]] خود [[اقرار]] کرد.		## کشی از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند که فرمود: "[[سلمان]] [[علم]] اول و [[علم]] آخر را فرا گرفته بود و چون دریایی بی‌پایان می‌ماند و از ما [[اهل بیت]] محسوب می‌شود"<ref>این قسمت از حدیث قبلا گذشت.</ref>. سپس [[امام]] {{ع}} در ادامه فرمود: "او به جایی رسیده بود که در یکی از روزها با گروهی برخورد نمود، خطاب به یکی از آنها گفت: "ای [[بنده خدا]]، از گناهی که دیشب در داخل خانه‌ات مرتکب شدی، [[توبه]] کن و به [[خدای عزوجل]] بازگرد! [[سلمان]] این سخن را گفت و به [[راه]] خود ادامه داد، همراهان آن مرد به او گفتند: او تو را به گناهی متهم کرد و تو ساکت ماندی و [[اعتراض]] نکردی؟ مرد گفت: چه می‌گویید، به [[خدا]] [[سوگند]] او از کاری خبر داد که جز خودم و خدایم کسی از آن [[آگاهی]] نداشت"<ref>{{متن حدیث\| يَا عَبْدَ اَللَّهِ تُبْ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنَ اَلَّذِي عَمِلْتَ بِهِ فِي بَطْنِ بَيْتِكَ اَلْبَارِحَةَ!}}؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵.</ref>. و بدین ترتیب آن مرد بر [[گناه]] خود [[اقرار]] کرد.
	## نمونه دیگر از [[کارهای خارق‌العاده]] [[سلمان]] به اختصار چنین است: روزی [[ابوذر]] به [[منزل]] [[سلمان]] رفت و در جریان پخت [[غذا]] اتفاقات [[خارق‌العاده]] از سوی [[سلمان]] رخ داد که [[ابوذر]] نتوانست کارهای عجیب او را [[تحمل]] کند، لذا از [[منزل]] [[سلمان]] خارج شد آن‌چه دیده بود، برای [[حضرت علی]] {{ع}} [[نقل]] کرد و علت تعجب خود را همین مشاهدات نزد [[سلمان]] دانست، [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} به او فرمود: "ای [[ابوذر]]، اگر آن‌چه [[سلمان]] میداند اظهار کند، خواهی گفت: [[خدا]] [[رحمت]] کند هر که [[سلمان]] را بکشد! همانا [[سلمان]] در [[زمین]] [[باب الله]] است، هر کس او را بشناسد [[مؤمن]] و هر کس منکر او شود [[کافر]] است، همانا [[سلمان]] از [[خاندان]] ما [[اهل بیت]] است"<ref>{{متن حدیث\|بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ لَوْ حَدَّثَكَ بِمَا يَعْلَمُ لَقُلْتَ رَحِمَ اَللَّهُ قَاتِلَ سَلْمَانَ يَا بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ بَابُ اَللَّهِ فِي اَلْأَرْضِ مَنْ عَرَفَهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْكَرَهُ كَانَ كَافِراً وَ إِنَّ سَلْمَانَ مِنَّا أَهْلَ اَلْبَيْتِ}}؛ رجال کشی، ص۱۴، ح۳۳ و ر. ک: الاختصاص ص۱۱ و ۱۲.</ref>.		## نمونه دیگر از [[کارهای خارق‌العاده]] [[سلمان]] به اختصار چنین است: روزی [[ابوذر]] به [[منزل]] [[سلمان]] رفت و در جریان پخت [[غذا]] اتفاقات [[خارق‌العاده]] از سوی [[سلمان]] رخ داد که [[ابوذر]] نتوانست کارهای عجیب او را [[تحمل]] کند، لذا از [[منزل]] [[سلمان]] خارج شد آن‌چه دیده بود، برای [[حضرت علی]] {{ع}} [[نقل]] کرد و علت تعجب خود را همین مشاهدات نزد [[سلمان]] دانست، [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} به او فرمود: "ای [[ابوذر]]، اگر آن‌چه [[سلمان]] میداند اظهار کند، خواهی گفت: [[خدا]] [[رحمت]] کند هر که [[سلمان]] را بکشد! همانا [[سلمان]] در [[زمین]] [[باب الله]] است، هر کس او را بشناسد [[مؤمن]] و هر کس منکر او شود [[کافر]] است، همانا [[سلمان]] از [[خاندان]] ما [[اهل بیت]] است"<ref>{{متن حدیث\|بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ لَوْ حَدَّثَكَ بِمَا يَعْلَمُ لَقُلْتَ رَحِمَ اَللَّهُ قَاتِلَ سَلْمَانَ يَا بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ بَابُ اَللَّهِ فِي اَلْأَرْضِ مَنْ عَرَفَهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْكَرَهُ كَانَ كَافِراً وَ إِنَّ سَلْمَانَ مِنَّا أَهْلَ اَلْبَيْتِ}}؛ رجال کشی، ص۱۴، ح۳۳ و ر. ک: الاختصاص ص۱۱ و ۱۲.</ref>.
	# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.		# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:57:06Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۷
خط ۶۷:		خط ۶۷:
	# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.		# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.
	# '''حضور [[امیرمؤمنان]] {{ع}} بر بالین جنازه [[سلمان]]:''' از بزرگ‌ترین [[فضایل]] [[سلمان]] [[عنایت]] و توجه [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به وی می‌باشد که آن [[حضرت]] به [[قدرت]] [[اعجاز]] از [[مدینه منوره]] به [[مدائن]] تشریف آورد و [[سلمان]] را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و [[دفن]] نمود.		# '''حضور [[امیرمؤمنان]] {{ع}} بر بالین جنازه [[سلمان]]:''' از بزرگ‌ترین [[فضایل]] [[سلمان]] [[عنایت]] و توجه [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به وی می‌باشد که آن [[حضرت]] به [[قدرت]] [[اعجاز]] از [[مدینه منوره]] به [[مدائن]] تشریف آورد و [[سلمان]] را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و [[دفن]] نمود.
	* [[جابر بن عبدالله انصاری]] [[صحابی]] بزرگ [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[یار]] باوفا و [[شیعه]] [[مخلص]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} می‌گوید: روزی [[حضرت علی]] {{ع}} [[نماز صبح]] را در [[مدینه]] با ما به جا آورد (در اواخر [[خلافت عثمان]]) و سپس رو به جمع نمود و فرمود: "ای گروه [[مردم]]، [[خداوند]] [[پاداش]] شما را در [[وفات]] برادرتان [[سلمان]]، بزرگ گرداند"<ref>{{متن حدیث\|مَعَاشِرَ اَلنَّاسِ أَعْظَمَ اَللَّهُ أَجْرَكُمْ فِي أَخِيكُمْ سَلْمَانَ}}</ref>. سپس [[عمامه]] و [[لباس]] [[رسول خدا]] {{صل}} را به تن کرد و تازیانه و [[شمشیر]] آن [[حضرت]] را برداشت و بر [[ناقه]] عضبا سوار شد و با [[قنبر]] به طرف [[مدائن]] حرکت کرد و در موقع حرکت به [[قنبر]] فرمود: "ده عدد شمارش کن". [[قنبر]] می‌گوید: همین که عدد دهم را گفتم خود را جلو [[خانه]] [[سلمان]] دیدم<ref>مناقب ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳.</ref>.		* [[جابر بن عبدالله انصاری]] [[صحابی]] بزرگ [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[یار]] باوفا و [[شیعه]] [[مخلص]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} می‌گوید: روزی [[حضرت علی]] {{ع}} [[نماز صبح]] را در [[مدینه]] با ما به جا آورد (در اواخر [[خلافت عثمان]]) و سپس رو به جمع نمود و فرمود: "ای گروه [[مردم]]، [[خداوند]] [[پاداش]] شما را در [[وفات]] برادرتان [[سلمان]]، بزرگ گرداند"<ref>{{متن حدیث\|مَعَاشِرَ اَلنَّاسِ أَعْظَمَ اَللَّهُ أَجْرَكُمْ فِي أَخِيكُمْ سَلْمَانَ}}</ref>. سپس [[عمامه]] و [[لباس]] [[رسول خدا]] {{صل}} را به تن کرد و تازیانه و [[شمشیر]] آن [[حضرت]] را برداشت و بر [[ناقه]] عضبا سوار شد و با [[قنبر]] به طرف [[مدائن]] حرکت کرد و در موقع حرکت به [[قنبر]] فرمود: "ده عدد شمارش کن". [[قنبر]] می‌گوید: همین که عدد دهم را گفتم خود را جلو [[خانه]] [[سلمان]] دیدم<ref>مناقب ابن‌شهرآشوب، ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳.</ref>.
	* [[زاذان]] که تا پایان [[عمر]] [[سلمان]] با او همراه بود می‌گوید: روزی از [[سلمان]] پرسیدم: چه کسی شما را [[غسل]] می‌دهد؟ [[سلمان]] گفت: آن کسی که [[رسول خدا]] {{صل}} را [[غسل]] داد. [[زاذان]] گفت: آن‌کس [[علی]] {{ع}} بود که در [[مدینه]] است و شما در [[مدائن]]، چگونه ممکن است با هزار فرسنگ فاصله او شما را [[غسل]] دهد؟ [[سلمان]] گفت: همین که چانه‌ام را بستی صدای پای آن [[حضرت]] را خواهی شنید؛ زیرا [[رسول خدا]] {{صل}} مرا به این [[حقیقت]] مژده داده است. [[زاذان]] می‌گوید: من در وقت [[احتضار]] [[سلمان]] بودم همین که او [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد و چانه‌اش را بستم جلو در آمدم، دیدم که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} با [[قنبر]] پیاده شدند و فرمود: "ای [[زاذان]] آیا [[ابوعبدالله]] [[سلمان]] از [[دنیا]] رفت؟<ref>{{عربی\|يَا زَاذَانُ قَضَى أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ سَلْمَانُ؟ ؟}}</ref> "گفتم: بله یا سیدی، [[حضرت]] داخل شد و [[عبا]] را از روی صورت [[سلمان]] برداشت، و [[سلمان]] لبخندی به چهره [[امام]] {{ع}} زد و بعد [[حضرت]] سخنانی با [[سلمان]] گفت، بعد شروع کرد به [[تجهیز]] [[بدن]] [[سلمان]] و او را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و سپس بر او [[نماز]] خواند، [[زاذان]] می‌گوید: دو نفر یکی [[جعفر]] [[برادر]] [[حضرت علی]] {{ع}} و دیگری [[خضر]] [[پیامبر]] و هر کدام با هفتاد صف و با هر صف هزار هزار [[فرشته]] بودند<ref>مناقب ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳</ref>.		* [[زاذان]] که تا پایان [[عمر]] [[سلمان]] با او همراه بود می‌گوید: روزی از [[سلمان]] پرسیدم: چه کسی شما را [[غسل]] می‌دهد؟ [[سلمان]] گفت: آن کسی که [[رسول خدا]] {{صل}} را [[غسل]] داد. [[زاذان]] گفت: آن‌کس [[علی]] {{ع}} بود که در [[مدینه]] است و شما در [[مدائن]]، چگونه ممکن است با هزار فرسنگ فاصله او شما را [[غسل]] دهد؟ [[سلمان]] گفت: همین که چانه‌ام را بستی صدای پای آن [[حضرت]] را خواهی شنید؛ زیرا [[رسول خدا]] {{صل}} مرا به این [[حقیقت]] مژده داده است. [[زاذان]] می‌گوید: من در وقت [[احتضار]] [[سلمان]] بودم همین که او [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد و چانه‌اش را بستم جلو در آمدم، دیدم که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} با [[قنبر]] پیاده شدند و فرمود: "ای [[زاذان]] آیا [[ابوعبدالله]] [[سلمان]] از [[دنیا]] رفت؟<ref>{{عربی\|يَا زَاذَانُ قَضَى أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ سَلْمَانُ؟ ؟}}</ref> "گفتم: بله یا سیدی، [[حضرت]] داخل شد و [[عبا]] را از روی صورت [[سلمان]] برداشت، و [[سلمان]] لبخندی به چهره [[امام]] {{ع}} زد و بعد [[حضرت]] سخنانی با [[سلمان]] گفت، بعد شروع کرد به [[تجهیز]] [[بدن]] [[سلمان]] و او را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و سپس بر او [[نماز]] خواند، [[زاذان]] می‌گوید: دو نفر یکی [[جعفر]] [[برادر]] [[حضرت علی]] {{ع}} و دیگری [[خضر]] [[پیامبر]] و هر کدام با هفتاد صف و با هر صف هزار هزار [[فرشته]] بودند<ref>مناقب ابن‌شهرآشوب، ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳</ref>.
	* آری مردان [[خدا]] و آنان که [[دل]] در گرو [[اهل بیت پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} دارند و به [[انحراف]] نمی‌روند بر آنان این [[بشارت]] است که به هنگام [[جان]] دادن، [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و دیگر [[امامان معصوم]] {{عم}} و بر بالین آنان حاضر میشوند و مژده [[بهشت]] به آنها می‌دهند. البته [[سلمان]] از امتیاز و فضیلتی افزون برخوردار بود که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} شخصاً [[غسل]] و [[کفن]] و [[دفن]] او را به عهده داشت و او را به این [[افتخار]] مزین کرد.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ۶۶۶-۶۷۴.</ref>		* آری مردان [[خدا]] و آنان که [[دل]] در گرو [[اهل بیت پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} دارند و به [[انحراف]] نمی‌روند بر آنان این [[بشارت]] است که به هنگام [[جان]] دادن، [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و دیگر [[امامان معصوم]] {{عم}} و بر بالین آنان حاضر میشوند و مژده [[بهشت]] به آنها می‌دهند. البته [[سلمان]] از امتیاز و فضیلتی افزون برخوردار بود که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} شخصاً [[غسل]] و [[کفن]] و [[دفن]] او را به عهده داشت و او را به این [[افتخار]] مزین کرد.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ۶۶۶-۶۷۴.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

2022-10-22T10:49:24Z

جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۹
خط ۴۵:		خط ۴۵:

	== سر تراشیدن [[سلمان]] در [[حمایت]] از [[علی]] {{ع}} ==		== سر تراشیدن [[سلمان]] در [[حمایت]] از [[علی]] {{ع}} ==
	* پس از [[رحلت پیامبر خدا]] {{صل}} که [[مردم]] [[دست]] از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} برداشتند و وصایای [[پیامبر]] در رابطه با [[جانشینی بلافصل]] [[علی]] {{ع}} را از یاد بردند و با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کردند، [[حضرت]] برای آن‌که [[حجت]] بر همگان تمام کند پس از [[دفن]] [[بدن]] [[مطهر]] [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} شبانه و در [[تاریکی]] [[شب]] [[فاطمه زهرا]] {{ع}} را سوار بر شتری کرد و [[دست]] [[حسن]] و [[حسین]] را گرفت و به خانه‌های [[مهاجر]] و [[انصار]] برد و [[فضایل]] خود را یادآور شد و از آنان [[یاری]] خواست که [[حق]] خود را از [[ابوبکر]] بگیرند و [[خلافت]] را به [[جایگاه]] اصلی خودش برگردانند، [[چهل]] نفر با [[حضرت]] [[بیعت]] کردند و [[وعده]] [[یاری]] دادند و [[حضرت]] به آنها فرمود: "فردا صبح اول وقت سرهای خود را تراشیده و با [[سلاح]] نزد من حاضر شوید" ولی از این جمع [[چهل]] نفری تنها چهار نفر به [[دستور امام]] {{ع}} عمل کردند و صبحگاهان با سر تراشیده به [[محضر امام]] {{ع}} آمدند و تا پای [[جان]] [[اعلان]] [[وفاداری]] کردند، آن چهار نفر [[سلمان]]، [[ابوذر]]، و [[مقداد]] و [[زبیر]] بودند<ref>در رجال کشی نام سه نفر را برده: سلمان، ابوذر و مقداد، و نام زبیر را نیاورده است.</ref>، و همین برنامه تا سه [[شب]] تکرار شد و غیر از این چهار نفر کس دیگری به ندای [[حضرت علی]] {{ع}} لبیک نگفت و او را تنها گذاشتند و هنگامی که [[حضرت]] از [[بی وفایی]] آنان [[آگاه]] شد، [[دست]] از [[حق]] [[مسلم]] خود برداشت و [[خانه‌نشین]] شد و به ~~جمع آوری~~ [[قرآن]] پرداخت<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص۱۴. در رجال کشی، ص۷، ش۱۸، همین حدیث را نقل کرده و می‌نویسد: چهل نفر خود رفتند نزد امیرالمؤمنین و بیعت کردند و حضرت فرمود، فردا سرها را بتراشید و نزد من بیایید و تنها سه نفر یعنی سلمان، ابوذر و مقداد آمدند سر را تراشیده بودند و نام زیر را نمی‌برد.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۶۳-۶۶۴.</ref>		* پس از [[رحلت پیامبر خدا]] {{صل}} که [[مردم]] [[دست]] از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} برداشتند و وصایای [[پیامبر]] در رابطه با [[جانشینی بلافصل]] [[علی]] {{ع}} را از یاد بردند و با [[ابوبکر]] [[بیعت]] کردند، [[حضرت]] برای آن‌که [[حجت]] بر همگان تمام کند پس از [[دفن]] [[بدن]] [[مطهر]] [[رسول گرامی اسلام]] {{صل}} شبانه و در [[تاریکی]] [[شب]] [[فاطمه زهرا]] {{ع}} را سوار بر شتری کرد و [[دست]] [[حسن]] و [[حسین]] را گرفت و به خانه‌های [[مهاجر]] و [[انصار]] برد و [[فضایل]] خود را یادآور شد و از آنان [[یاری]] خواست که [[حق]] خود را از [[ابوبکر]] بگیرند و [[خلافت]] را به [[جایگاه]] اصلی خودش برگردانند، [[چهل]] نفر با [[حضرت]] [[بیعت]] کردند و [[وعده]] [[یاری]] دادند و [[حضرت]] به آنها فرمود: "فردا صبح اول وقت سرهای خود را تراشیده و با [[سلاح]] نزد من حاضر شوید" ولی از این جمع [[چهل]] نفری تنها چهار نفر به [[دستور امام]] {{ع}} عمل کردند و صبحگاهان با سر تراشیده به [[محضر امام]] {{ع}} آمدند و تا پای [[جان]] [[اعلان]] [[وفاداری]] کردند، آن چهار نفر [[سلمان]]، [[ابوذر]]، و [[مقداد]] و [[زبیر]] بودند<ref>در رجال کشی نام سه نفر را برده: سلمان، ابوذر و مقداد، و نام زبیر را نیاورده است.</ref>، و همین برنامه تا سه [[شب]] تکرار شد و غیر از این چهار نفر کس دیگری به ندای [[حضرت علی]] {{ع}} لبیک نگفت و او را تنها گذاشتند و هنگامی که [[حضرت]] از [[بی وفایی]] آنان [[آگاه]] شد، [[دست]] از [[حق]] [[مسلم]] خود برداشت و [[خانه‌نشین]] شد و به جمع‌آوری [[قرآن]] پرداخت<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۱۱، ص۱۴. در رجال کشی، ص۷، ش۱۸، همین حدیث را نقل کرده و می‌نویسد: چهل نفر خود رفتند نزد امیرالمؤمنین و بیعت کردند و حضرت فرمود، فردا سرها را بتراشید و نزد من بیایید و تنها سه نفر یعنی سلمان، ابوذر و مقداد آمدند سر را تراشیده بودند و نام زیر را نمی‌برد.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۶۳-۶۶۴.</ref>

	== [[سلمان]] و [[تشویق]] [[مردم]] به توجه و [[حمایت]] از [[حضرت علی]] {{ع}} ==		== [[سلمان]] و [[تشویق]] [[مردم]] به توجه و [[حمایت]] از [[حضرت علی]] {{ع}} ==
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	# '''[[ایمان]] [[سلمان]]:''' [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "[[ایمان]] دارای ده [[درجه]] است، [[مقداد]] در [[درجه]] هشتم و [[ابوذر]] در [[درجه]] نهم و [[سلمان]] به [[درجه]] دهم [[ایمان]] [[راه]] یافته است"<ref>{{متن حدیث\|اَلْإِيمَانَ عَشْرُ دَرَجَاتٍ فَالْمِقْدَادُ فِي اَلثَّامِنَةِ وَ أَبُو ذَرٍّ فِي اَلتَّاسِعَةِ وَ سَلْمَانُ فِي اَلْعَاشِرَةِ}}؛ بحارالانوار، ج۳۲، ص۳۴۱.</ref>؛		# '''[[ایمان]] [[سلمان]]:''' [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "[[ایمان]] دارای ده [[درجه]] است، [[مقداد]] در [[درجه]] هشتم و [[ابوذر]] در [[درجه]] نهم و [[سلمان]] به [[درجه]] دهم [[ایمان]] [[راه]] یافته است"<ref>{{متن حدیث\|اَلْإِيمَانَ عَشْرُ دَرَجَاتٍ فَالْمِقْدَادُ فِي اَلثَّامِنَةِ وَ أَبُو ذَرٍّ فِي اَلتَّاسِعَةِ وَ سَلْمَانُ فِي اَلْعَاشِرَةِ}}؛ بحارالانوار، ج۳۲، ص۳۴۱.</ref>؛
	# '''[[زهد]] [[سلمان]]:''' در [[تاریخ]] آمده که مقرری [[سلمان]] پنج هزار [[درهم]] بود که آنها را [[صدقه]] می‌داد و خود از دسترنج خویش هزینه می‌نمود. او عبایی داشت که نیمش را زیرانداز و نیم دیگرش روانداز او بود <ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۱۸، ص۳۵؛ اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱.</ref>. در [[نقل]] [[ابن ابی الحدید]] است که [[سلمان]] [[خانه]] نداشت و زیر سایه [[خانه]] [[مردم]] [[زندگی]] می‌کرد، مردی گفت: آیا خانه‌ای برایت بسازم که در آن سکونت کنی؟ [[سلمان]] گفت: مرا به خانه‌ای نیاز نیست. تا این که با [[اصرار]]، آن مرد خانه‌ای برای او ساخت که طول و عرض و ارتفاعش از قد [[سلمان]] بیشتر نبود غذای او نیز نان خشک و آب بود<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۱۸، ص۳۵ و اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱؛ بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۲۱.</ref>.		# '''[[زهد]] [[سلمان]]:''' در [[تاریخ]] آمده که مقرری [[سلمان]] پنج هزار [[درهم]] بود که آنها را [[صدقه]] می‌داد و خود از دسترنج خویش هزینه می‌نمود. او عبایی داشت که نیمش را زیرانداز و نیم دیگرش روانداز او بود <ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۱۸، ص۳۵؛ اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱.</ref>. در [[نقل]] [[ابن ابی الحدید]] است که [[سلمان]] [[خانه]] نداشت و زیر سایه [[خانه]] [[مردم]] [[زندگی]] می‌کرد، مردی گفت: آیا خانه‌ای برایت بسازم که در آن سکونت کنی؟ [[سلمان]] گفت: مرا به خانه‌ای نیاز نیست. تا این که با [[اصرار]]، آن مرد خانه‌ای برای او ساخت که طول و عرض و ارتفاعش از قد [[سلمان]] بیشتر نبود غذای او نیز نان خشک و آب بود<ref>شرح ابن ابی الحدید، ج۱۸، ص۳۵ و اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱؛ بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۲۱.</ref>.
	# '''[[ساده‌زیستی]] [[سلمان]] در [[مقام]] [[امارت]]:''' [[سلمان]] مدتی از جانب [[عمر بن خطاب]] [[حاکم]] [[مدائن]]<ref>در فرهنگ معین، ج۶، ص۱۹۳۶ در توضیح مدائن مطالبی دارد که اجمال آن چنین است: مدائن کلمه عربی جمع مدینه است، مدینه به معنای شهر و مدائن نام مجموعه هفت شهر آباد و نزدیک به هم است، و تیسفون مهم‌ترین و بزرگ‌ترین شهر مدائن و مقر سلطنت و پایتخت دولت ساسانی بوده است. از این هفت شهر غیر از تیسفون چهار شهر دیگر آن شناخته شده: یکی «ده اردشیرها» که در ساحل غربی دجله، و دیگری «رومگان» در ساحل شرقی دجله، و سومی «در زنی دانه» در ساحل غربی دجله و نیز «لاش آباد» که آن نیز در ساحل غربی دجله بوده و با تیسفون که مرکز پایتخت ساسانیان و در ساحل شرقی دجله بوده، مجموع آن پنج شهر معروف و شناخته شده است. البته اگر خرابه‌های طاق کسری که به نام «ایوان مدائن» مشهور است و اسم آن محله «اسپانبر» و دیگری محله «ماخورا» را نیز در شهر مستقل به حساب آوریم. مجموع آن هفت شهر مدائن کامل می‌شود، و موقع فتح مدائن، ساسانیان بر آن حکومت میکردند و در عصر خلافت عمر بن خطاب مدائن فتح شد.</ref> بود. [[سلمان]] در موقع [[فرمانداری]] خود بسیار ساده و بدون آلایش می‌زیست و [[خانه]] کوچکی داشت و تنها انبانی برای نان و ظرفی برای آب داشت. وی به اندازه‌ای ساده زیست بود که وقتی سیل [[مدائن]] را فرا گرفت، [[سلمان]] اولین کسی بود که با وسایل کم خود به بالای تپه رفت و دیگران مشغول ~~جمع آوری~~ وسایل خود بودند. اینجا بود که وقتی [[سلمان]] دید [[مردم]] در اضطرابند، گفت: "این چنین سبک‌باران در [[روز قیامت]] [[نجات]] پیدا می‌کنند"<ref>{{متن حدیث\|هکذا ینجو المخققون یوم القیامة}}؛ منهاج الدموع، ص۲۷؛ طبقات الکبری، ج۴، ص۸۹.</ref>.		# '''[[ساده‌زیستی]] [[سلمان]] در [[مقام]] [[امارت]]:''' [[سلمان]] مدتی از جانب [[عمر بن خطاب]] [[حاکم]] [[مدائن]]<ref>در فرهنگ معین، ج۶، ص۱۹۳۶ در توضیح مدائن مطالبی دارد که اجمال آن چنین است: مدائن کلمه عربی جمع مدینه است، مدینه به معنای شهر و مدائن نام مجموعه هفت شهر آباد و نزدیک به هم است، و تیسفون مهم‌ترین و بزرگ‌ترین شهر مدائن و مقر سلطنت و پایتخت دولت ساسانی بوده است. از این هفت شهر غیر از تیسفون چهار شهر دیگر آن شناخته شده: یکی «ده اردشیرها» که در ساحل غربی دجله، و دیگری «رومگان» در ساحل شرقی دجله، و سومی «در زنی دانه» در ساحل غربی دجله و نیز «لاش آباد» که آن نیز در ساحل غربی دجله بوده و با تیسفون که مرکز پایتخت ساسانیان و در ساحل شرقی دجله بوده، مجموع آن پنج شهر معروف و شناخته شده است. البته اگر خرابه‌های طاق کسری که به نام «ایوان مدائن» مشهور است و اسم آن محله «اسپانبر» و دیگری محله «ماخورا» را نیز در شهر مستقل به حساب آوریم. مجموع آن هفت شهر مدائن کامل می‌شود، و موقع فتح مدائن، ساسانیان بر آن حکومت میکردند و در عصر خلافت عمر بن خطاب مدائن فتح شد.</ref> بود. [[سلمان]] در موقع [[فرمانداری]] خود بسیار ساده و بدون آلایش می‌زیست و [[خانه]] کوچکی داشت و تنها انبانی برای نان و ظرفی برای آب داشت. وی به اندازه‌ای ساده زیست بود که وقتی سیل [[مدائن]] را فرا گرفت، [[سلمان]] اولین کسی بود که با وسایل کم خود به بالای تپه رفت و دیگران مشغول جمع‌آوری وسایل خود بودند. اینجا بود که وقتی [[سلمان]] دید [[مردم]] در اضطرابند، گفت: "این چنین سبک‌باران در [[روز قیامت]] [[نجات]] پیدا می‌کنند"<ref>{{متن حدیث\|هکذا ینجو المخققون یوم القیامة}}؛ منهاج الدموع، ص۲۷؛ طبقات الکبری، ج۴، ص۸۹.</ref>.
	# '''[[ترس]] از [[قیامت]]:''' [[مسعودی]] [[نقل]] می‌کند: [[سلمان]] همواره [[لباس]] پشمی به تن می‌کرد و سوار بر الاغ بدون پالان می‌شد، و نان جو می‌خورد و مردی [[متعبد]] و [[زاهد]] بود و چون [[مرگ]] او فرا رسید، [[سعد بن ابی وقاص]] به او گفت: مرا به کارهای خیر [[وصیت]] نما. [[سلمان]] گفت: باشد، سپس گفت: ای سعد همواره به [[یاد خدا]] باش اگر [[تصمیم]] به کاری گرفتی، به [[یاد خدا]] باش، در موقع [[حکم]] کردن، به [[یاد خدا]] باش و در موقع قسمت کردن [[مال]] به [[یاد خدا]] باش. بعد [[سلمان]] گریست، [[سعد بن ابی وقاص]] پرسید: چرا [[گریه]] می‌کنی؟ [[سلمان]] گفت: از [[رسول خدا]] {{صل}} شنیدم که می‌فرمود: "همانا در [[قیامت]] گردنه‌ای است که از آن عبور نمی‌کنند، مگر سبک [[باران]] و حال آن‌که میبینم اطراف من اشیای زیادی هست"<ref>{{متن حدیث\|إن في الآخرة عقبة لا يقطعها إلا المخفون، و أری هذه الأساودة حولي}}</ref>. [[سعد بن ابی وقاص]] می‌گوید: به اطراف [[سلمان]] نگاه کردم و در [[خانه]] چیزی جز یک دوات، مشک آب و آفتابه‌ای بیشتر نبود<ref>مروج الذهب، ج۲، ص۳۱۴.</ref>.آری، [[سلمان]] به [[راستی]] داشتن این سه قطعه کوچک از [[زندگی]] بر [[آخرت]] خود خائف است وای به حال ما و [[خداوند]] به ما رحم کند.		# '''[[ترس]] از [[قیامت]]:''' [[مسعودی]] [[نقل]] می‌کند: [[سلمان]] همواره [[لباس]] پشمی به تن می‌کرد و سوار بر الاغ بدون پالان می‌شد، و نان جو می‌خورد و مردی [[متعبد]] و [[زاهد]] بود و چون [[مرگ]] او فرا رسید، [[سعد بن ابی وقاص]] به او گفت: مرا به کارهای خیر [[وصیت]] نما. [[سلمان]] گفت: باشد، سپس گفت: ای سعد همواره به [[یاد خدا]] باش اگر [[تصمیم]] به کاری گرفتی، به [[یاد خدا]] باش، در موقع [[حکم]] کردن، به [[یاد خدا]] باش و در موقع قسمت کردن [[مال]] به [[یاد خدا]] باش. بعد [[سلمان]] گریست، [[سعد بن ابی وقاص]] پرسید: چرا [[گریه]] می‌کنی؟ [[سلمان]] گفت: از [[رسول خدا]] {{صل}} شنیدم که می‌فرمود: "همانا در [[قیامت]] گردنه‌ای است که از آن عبور نمی‌کنند، مگر سبک [[باران]] و حال آن‌که میبینم اطراف من اشیای زیادی هست"<ref>{{متن حدیث\|إن في الآخرة عقبة لا يقطعها إلا المخفون، و أری هذه الأساودة حولي}}</ref>. [[سعد بن ابی وقاص]] می‌گوید: به اطراف [[سلمان]] نگاه کردم و در [[خانه]] چیزی جز یک دوات، مشک آب و آفتابه‌ای بیشتر نبود<ref>مروج الذهب، ج۲، ص۳۱۴.</ref>.آری، [[سلمان]] به [[راستی]] داشتن این سه قطعه کوچک از [[زندگی]] بر [[آخرت]] خود خائف است وای به حال ما و [[خداوند]] به ما رحم کند.
	# '''[[شب زنده‌داری]] و [[روزه‌داری]]:''' از آن‌چه در [[زهد]] و [[پارسایی]] [[سلمان]] گفتیم به خوبی [[عبادت]] او نیز معلوم می‌شود که وی مردی [[عابد]]، [[روزه‌دار]] و [[شب]] زنده‌دار بود و هم چون مولا و مقتدایش [[رسول خدا]] {{صل}} و [[امیر مؤمنان]] {{ع}} تمام حرکات و سکنات او [[عبادت]] و [[بندگی خدا]] بوده است. شایان ذکر است در [[مکتب اسلام]] آن‌چه اهمیت دارد، [[شناخت]] درست و [[درک]] صحیح از [[عبادت]] است که بعضی مدعی‌اند که عابدند اما [[درک]] صحیح و [[فهم]] [[درستی]] از عبادتی که انجام می‌دهند ندارند، و امتیاز [[سلمان]] بر بسیاری از [[عابدان]] همین نکته است که او در ضمن [[کار و تلاش]] و [[جهاد]] در [[راه خدا]] و [[حکومت]] و [[فرمان‌روایی]] بر بخشی از [[کشور اسلامی]] ([[مدائن]])، باز هم در [[عبادت]] و [[بندگی]] در [[راه خدا]] گوی [[سبقت]] را از همه [[یاران]] و [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} ربوده بود، و تمام عباداتی را که انجام میداد [[مرضی]] رضای [[حق]] بود، و تمام حرکات و سکناتش بر اساس [[فهم]] و [[دانایی]] و [[شناخت کامل]] از [[اسلام]] بود. در [[حدیثی]] [[ابی بصیر]] از [[امام صادق]] {{ع}} از پدرانش از [[رسول خدا]] {{صل}} [[نقل]] می‌کند که روزی [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: "چه کسی از شما تمام روزها را [[روزه]] و تمام شب‌ها را بیدار به [[عبادت]] مشغول است و هر روز یک [[ختم قرآن]] کند؟ تنها [[سلمان]] برخاست و گفت: من چنین هستم! برخی ناراحت شدند و گفتند: این [[مرد]] [[فارسی]] [[زبان]] می‌خواهد بر ما [[قریشیان]] [[فخر]] کند! در حالی که دیده‌ایم بعضی از روزها [[روزه]] نیست و بعضی از شب‌ها بسیاری از [[شب]] را [[خواب]] است و خیلی روزها ساکت و [[قرآن]] نمی‌خواند [[پیامبر خدا]] {{صل}} به آن شخص فرمود، ساکت باش تو را چه رسد به مثل [[لقمان حکیم]]، [[اعتراض]] کنی، تو سؤال کن، جواب تو را خواهد داد. بعد [[سلمان]] در جواب آن مرد گفت: به کجا میروی و چگونه [[فکر]] می‌کنی؟ من در هر ماه سه روز روزه‌دارم و [[قرآن]] گفته: {{متن قرآن\|مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا}}<ref>«کسانی که نیکی آورند ده برابر آن (پاداش) دارند» سوره انعام، آیه ۱۶۰.</ref>. هر کار [[نیکی]] ده برابر [[پاداش]] دارد پس من سه روز روزه‌دارم می‌شود سی روز، پس همه روزها را [[روزه]] هستم. و اما [[شب زنده‌داری]] من، این است که از [[پیامبر خدا]] {{صل}} شنیدم که فرمود: "کسی که با [[وضو]] و [[طهارت]] بخوابد گویا تا [[صبح]] [[شب زنده‌داری]] کرده است و من هر [[شب]] با [[طهارت]] میخوابم. و اما [[ختم قرآن]] چون از [[پیامبر خدا]] {{صل}} شنیدم به [[علی]] {{ع}} فرمود: "که مَثَلِ تو مَثَلِ {{متن قرآن\|قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ}}<ref>«بگو او خداوند یگانه است» سوره اخلاص، آیه۱.</ref> است هر کس یک بار {{متن قرآن\|قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ}}<ref>«بگو او خداوند یگانه است» سوره اخلاص، آیه۱.</ref> را بخواند، یک سوم [[قرآن]] را [[درک]] کرده و هر کس دو بار دو سوم [[قرآن]] خوانده و هر که سه بار بخواند تمام [[قرآن]] را خوانده است" تا آخر [[حدیث]]<ref>ر. ک: امالی صدوق، مجلس نهم، ح۵ و بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۱۷.</ref>.		# '''[[شب زنده‌داری]] و [[روزه‌داری]]:''' از آن‌چه در [[زهد]] و [[پارسایی]] [[سلمان]] گفتیم به خوبی [[عبادت]] او نیز معلوم می‌شود که وی مردی [[عابد]]، [[روزه‌دار]] و [[شب]] زنده‌دار بود و هم چون مولا و مقتدایش [[رسول خدا]] {{صل}} و [[امیر مؤمنان]] {{ع}} تمام حرکات و سکنات او [[عبادت]] و [[بندگی خدا]] بوده است. شایان ذکر است در [[مکتب اسلام]] آن‌چه اهمیت دارد، [[شناخت]] درست و [[درک]] صحیح از [[عبادت]] است که بعضی مدعی‌اند که عابدند اما [[درک]] صحیح و [[فهم]] [[درستی]] از عبادتی که انجام می‌دهند ندارند، و امتیاز [[سلمان]] بر بسیاری از [[عابدان]] همین نکته است که او در ضمن [[کار و تلاش]] و [[جهاد]] در [[راه خدا]] و [[حکومت]] و [[فرمان‌روایی]] بر بخشی از [[کشور اسلامی]] ([[مدائن]])، باز هم در [[عبادت]] و [[بندگی]] در [[راه خدا]] گوی [[سبقت]] را از همه [[یاران]] و [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} ربوده بود، و تمام عباداتی را که انجام میداد [[مرضی]] رضای [[حق]] بود، و تمام حرکات و سکناتش بر اساس [[فهم]] و [[دانایی]] و [[شناخت کامل]] از [[اسلام]] بود. در [[حدیثی]] [[ابی بصیر]] از [[امام صادق]] {{ع}} از پدرانش از [[رسول خدا]] {{صل}} [[نقل]] می‌کند که روزی [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: "چه کسی از شما تمام روزها را [[روزه]] و تمام شب‌ها را بیدار به [[عبادت]] مشغول است و هر روز یک [[ختم قرآن]] کند؟ تنها [[سلمان]] برخاست و گفت: من چنین هستم! برخی ناراحت شدند و گفتند: این [[مرد]] [[فارسی]] [[زبان]] می‌خواهد بر ما [[قریشیان]] [[فخر]] کند! در حالی که دیده‌ایم بعضی از روزها [[روزه]] نیست و بعضی از شب‌ها بسیاری از [[شب]] را [[خواب]] است و خیلی روزها ساکت و [[قرآن]] نمی‌خواند [[پیامبر خدا]] {{صل}} به آن شخص فرمود، ساکت باش تو را چه رسد به مثل [[لقمان حکیم]]، [[اعتراض]] کنی، تو سؤال کن، جواب تو را خواهد داد. بعد [[سلمان]] در جواب آن مرد گفت: به کجا میروی و چگونه [[فکر]] می‌کنی؟ من در هر ماه سه روز روزه‌دارم و [[قرآن]] گفته: {{متن قرآن\|مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا}}<ref>«کسانی که نیکی آورند ده برابر آن (پاداش) دارند» سوره انعام، آیه ۱۶۰.</ref>. هر کار [[نیکی]] ده برابر [[پاداش]] دارد پس من سه روز روزه‌دارم می‌شود سی روز، پس همه روزها را [[روزه]] هستم. و اما [[شب زنده‌داری]] من، این است که از [[پیامبر خدا]] {{صل}} شنیدم که فرمود: "کسی که با [[وضو]] و [[طهارت]] بخوابد گویا تا [[صبح]] [[شب زنده‌داری]] کرده است و من هر [[شب]] با [[طهارت]] میخوابم. و اما [[ختم قرآن]] چون از [[پیامبر خدا]] {{صل}} شنیدم به [[علی]] {{ع}} فرمود: "که مَثَلِ تو مَثَلِ {{متن قرآن\|قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ}}<ref>«بگو او خداوند یگانه است» سوره اخلاص، آیه۱.</ref> است هر کس یک بار {{متن قرآن\|قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ}}<ref>«بگو او خداوند یگانه است» سوره اخلاص، آیه۱.</ref> را بخواند، یک سوم [[قرآن]] را [[درک]] کرده و هر کس دو بار دو سوم [[قرآن]] خوانده و هر که سه بار بخواند تمام [[قرآن]] را خوانده است" تا آخر [[حدیث]]<ref>ر. ک: امالی صدوق، مجلس نهم، ح۵ و بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۱۷.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T21:04:59Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:35:30Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:39:48Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۹
خط ۷۵:		خط ۷۵:
	*[[وفات]] [[سلمان]] در سن ۲۵۰ سالگی و به قولی ۳۵۰ سالگی به سال ۲۵ [[هجری]] در عصر [[خلافت]] [[عمر بن خطاب]] یا سال ۳۵ و ۳۶ [[هجری]] در آخر عصر [[خلافت عثمان]] بوده است و قول دوم قوی‌تر است<ref>اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۲ و اعیان الشیعه، ج۷، ص۲۸۰.</ref>.		*[[وفات]] [[سلمان]] در سن ۲۵۰ سالگی و به قولی ۳۵۰ سالگی به سال ۲۵ [[هجری]] در عصر [[خلافت]] [[عمر بن خطاب]] یا سال ۳۵ و ۳۶ [[هجری]] در آخر عصر [[خلافت عثمان]] بوده است و قول دوم قوی‌تر است<ref>اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۲ و اعیان الشیعه، ج۷، ص۲۸۰.</ref>.
	*[[ابن سعد]] می‌گوید: سلمان در زمان [[خلافت عثمان]] از [[دنیا]] رفته است<ref>طبقات الکبری، ج۴، ص۹۳.</ref>. و [[مزار]] آن بزرگوار در [[مدائن]] نزدیک [[شهر]] [[بغداد]] و [[زیارتگاه]] [[شیعیان]] و شیفتگان [[اسلام]] است.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۷۴.</ref>		*[[ابن سعد]] می‌گوید: سلمان در زمان [[خلافت عثمان]] از [[دنیا]] رفته است<ref>طبقات الکبری، ج۴، ص۹۳.</ref>. و [[مزار]] آن بزرگوار در [[مدائن]] نزدیک [[شهر]] [[بغداد]] و [[زیارتگاه]] [[شیعیان]] و شیفتگان [[اسلام]] است.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۶۷۴.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:05:11Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~سلمان فارسی~~]]''' است. "'''~~[[سلمان فارسی]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~ [[سلمان فارسی در حدیث]] - [[سلمان فارسی در نهج البلاغه]] - [[سلمان فارسی در معارف مهدویت]] - [[سلمان فارسی در رجال و تراجم]] - [[سلمان فارسی در تاریخ اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = سلمان فارسی
			\| عنوان مدخل = [[سلمان فارسی]]
			\| مداخل مرتبط = [[سلمان فارسی در حدیث]] - [[سلمان فارسی در نهج البلاغه]] - [[سلمان فارسی در معارف مهدویت]] - [[سلمان فارسی در رجال و تراجم]] - [[سلمان فارسی در تاریخ اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۴
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	# '''[[علم]] و [[دانش]] [[سلمان]]:''' هیچ یک از [[یاران پیامبر]] {{صل}} و [[شیعیان حضرت علی]] {{ع}} در [[علم]] و [[دانش]] به مرتبه [[سلمان]] نرسیدند؛ زیرا او در تمام [[عمر طولانی]] که داشت همواره دنبال [[کسب علم]] بود و پس از [[اسلام]] آوردنش با جلسات خاصی که با [[پیامبر]] {{صل}} داشت، بیشتر بر [[دانش]] و [[علم]] خود افزود به طوری که در [[روایات]] ما آمده که [[سلمان]]، [[لقمان حکیم]] است و حتی او را عالم به [[علوم]] پیشینیان و آیندگان و نیز به [[محدث]] معرفی کرده‌اند<ref>امالی صدوق، مجلس نهم، ح۵؛ اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵ و ص۱۶، ح۲۷؛ بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۴۷؛ الاختصاص، ص۱۱.</ref>. [[حسن بن منصور]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: آیا [[سلمان]] [[محدث]] بود؟ فرمود: "آری"، گفتم: چه کسی به او [[حدیث]] می‌آموخت؟ فرمود: "[[فرشته]] [[کریم]]". گفتم: [[سلمان]] که چنین بود، پس صاحب او چه کسی بوده است؟ فرمود: "برو مشغول کار خودت باش (یعنی این گونه سؤال نکن)"<ref>{{متن حدیث\|أَقْبِلْ عَلَى شَأْنِكَ}}؛ رجال کشی، ص۱۹، ح۴۴.</ref>.		# '''[[علم]] و [[دانش]] [[سلمان]]:''' هیچ یک از [[یاران پیامبر]] {{صل}} و [[شیعیان حضرت علی]] {{ع}} در [[علم]] و [[دانش]] به مرتبه [[سلمان]] نرسیدند؛ زیرا او در تمام [[عمر طولانی]] که داشت همواره دنبال [[کسب علم]] بود و پس از [[اسلام]] آوردنش با جلسات خاصی که با [[پیامبر]] {{صل}} داشت، بیشتر بر [[دانش]] و [[علم]] خود افزود به طوری که در [[روایات]] ما آمده که [[سلمان]]، [[لقمان حکیم]] است و حتی او را عالم به [[علوم]] پیشینیان و آیندگان و نیز به [[محدث]] معرفی کرده‌اند<ref>امالی صدوق، مجلس نهم، ح۵؛ اسد الغابه، ج۲، ص۳۳۱؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵ و ص۱۶، ح۲۷؛ بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۴۷؛ الاختصاص، ص۱۱.</ref>. [[حسن بن منصور]] می‌گوید: به [[امام صادق]] {{ع}} عرض کردم: آیا [[سلمان]] [[محدث]] بود؟ فرمود: "آری"، گفتم: چه کسی به او [[حدیث]] می‌آموخت؟ فرمود: "[[فرشته]] [[کریم]]". گفتم: [[سلمان]] که چنین بود، پس صاحب او چه کسی بوده است؟ فرمود: "برو مشغول کار خودت باش (یعنی این گونه سؤال نکن)"<ref>{{متن حدیث\|أَقْبِلْ عَلَى شَأْنِكَ}}؛ رجال کشی، ص۱۹، ح۴۴.</ref>.
	# '''پیشگویی‌های [[سلمان]] و [[آگاهی]] از [[اسرار]] [[نهان]]:''' در میان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و [[یاران]] [[مخلص]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[سلمان]] از معدود کسانی است که علاوه بر [[آگاهی]] به معارف الهی و [[علوم اسلامی]] بر [[اسرار]] و [[نهان]] [[علم منایا و بلایا]] نیز [[دست]] یافت؛ زیرا [[سلمان]] علاوه بر [[لیاقت]] و استعداد ذاتی که داشت، بسیار خود را به [[رسول خدا]] {{صل}} نزدیک می‌دید و حتی در جلسات خصوصی [[پیامبر]] {{صل}} و [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} حاضر می‌شد، و آن‌چه می‌فرمودند، می‌آموخت و لذا به او [[لقب]] "[[لقمان حکیم]]" و "[[محدث]]" داده شد. او با [[هم‌نشینی]] با سرچشمه [[وحی الهی]]، یعنی [[پیامبر خدا]] {{صل}} و [[وصی]] و [[جانشین]] به [[حق]] او [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به چنان اسراری [[دست]] یافت که گاهی باعث [[حیرت]] و اعجاب دیگران می‌شد که به چند نمونه‌ای از آنها اشاره می‌کنیم:		# '''پیشگویی‌های [[سلمان]] و [[آگاهی]] از [[اسرار]] [[نهان]]:''' در میان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و [[یاران]] [[مخلص]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} [[سلمان]] از معدود کسانی است که علاوه بر [[آگاهی]] به معارف الهی و [[علوم اسلامی]] بر [[اسرار]] و [[نهان]] [[علم منایا و بلایا]] نیز [[دست]] یافت؛ زیرا [[سلمان]] علاوه بر [[لیاقت]] و استعداد ذاتی که داشت، بسیار خود را به [[رسول خدا]] {{صل}} نزدیک می‌دید و حتی در جلسات خصوصی [[پیامبر]] {{صل}} و [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} حاضر می‌شد، و آن‌چه می‌فرمودند، می‌آموخت و لذا به او [[لقب]] "[[لقمان حکیم]]" و "[[محدث]]" داده شد. او با [[هم‌نشینی]] با سرچشمه [[وحی الهی]]، یعنی [[پیامبر خدا]] {{صل}} و [[وصی]] و [[جانشین]] به [[حق]] او [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به چنان اسراری [[دست]] یافت که گاهی باعث [[حیرت]] و اعجاب دیگران می‌شد که به چند نمونه‌ای از آنها اشاره می‌کنیم:
	## کشی از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند که فرمود: "[[سلمان]] [[علم]] اول و [[علم]] آخر را فرا گرفته بود و چون دریایی بی‌پایان می‌ماند و از ما [[اهل بیت]] محسوب می‌شود"<ref>این قسمت از حدیث قبلا گذشت.</ref>. سپس [[امام]] {{ع}} در ادامه فرمود: "او به جایی رسیده بود که در یکی از روزها با گروهی برخورد نمود، خطاب به یکی از آنها گفت: "ای [[بنده~~]] [[~~خدا]]، از گناهی که دیشب در داخل خانه‌ات مرتکب شدی، [[توبه]] کن و به [[خدای عزوجل]] بازگرد! [[سلمان]] این سخن را گفت و به [[راه]] خود ادامه داد، همراهان آن مرد به او گفتند: او تو را به گناهی متهم کرد و تو ساکت ماندی و [[اعتراض]] نکردی؟ مرد گفت: چه می‌گویید، به [[خدا]] [[سوگند]] او از کاری خبر داد که جز خودم و خدایم کسی از آن [[آگاهی]] نداشت"<ref>{{متن حدیث\| يَا عَبْدَ اَللَّهِ تُبْ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنَ اَلَّذِي عَمِلْتَ بِهِ فِي بَطْنِ بَيْتِكَ اَلْبَارِحَةَ!}}؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵.</ref>. و بدین ترتیب آن مرد بر [[گناه]] خود [[اقرار]] کرد.		## کشی از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند که فرمود: "[[سلمان]] [[علم]] اول و [[علم]] آخر را فرا گرفته بود و چون دریایی بی‌پایان می‌ماند و از ما [[اهل بیت]] محسوب می‌شود"<ref>این قسمت از حدیث قبلا گذشت.</ref>. سپس [[امام]] {{ع}} در ادامه فرمود: "او به جایی رسیده بود که در یکی از روزها با گروهی برخورد نمود، خطاب به یکی از آنها گفت: "ای [[بنده خدا]]، از گناهی که دیشب در داخل خانه‌ات مرتکب شدی، [[توبه]] کن و به [[خدای عزوجل]] بازگرد! [[سلمان]] این سخن را گفت و به [[راه]] خود ادامه داد، همراهان آن مرد به او گفتند: او تو را به گناهی متهم کرد و تو ساکت ماندی و [[اعتراض]] نکردی؟ مرد گفت: چه می‌گویید، به [[خدا]] [[سوگند]] او از کاری خبر داد که جز خودم و خدایم کسی از آن [[آگاهی]] نداشت"<ref>{{متن حدیث\| يَا عَبْدَ اَللَّهِ تُبْ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنَ اَلَّذِي عَمِلْتَ بِهِ فِي بَطْنِ بَيْتِكَ اَلْبَارِحَةَ!}}؛ رجال کشی، ص۱۲، ح۲۵.</ref>. و بدین ترتیب آن مرد بر [[گناه]] خود [[اقرار]] کرد.
	## نمونه دیگر از [[کارهای خارق‌العاده]] [[سلمان]] به اختصار چنین است: روزی [[ابوذر]] به [[منزل]] [[سلمان]] رفت و در جریان پخت [[غذا]] اتفاقات [[خارق‌العاده]] از سوی [[سلمان]] رخ داد که [[ابوذر]] نتوانست کارهای عجیب او را [[تحمل]] کند، لذا از [[منزل]] [[سلمان]] خارج شد آن‌چه دیده بود، برای [[حضرت علی]] {{ع}} [[نقل]] کرد و علت تعجب خود را همین مشاهدات نزد [[سلمان]] دانست، [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} به او فرمود: "ای [[ابوذر]]، اگر آن‌چه [[سلمان]] میداند اظهار کند، خواهی گفت: [[خدا]] [[رحمت]] کند هر که [[سلمان]] را بکشد! همانا [[سلمان]] در [[زمین]] [[باب الله]] است، هر کس او را بشناسد [[مؤمن]] و هر کس منکر او شود [[کافر]] است، همانا [[سلمان]] از [[خاندان]] ما [[اهل بیت]] است"<ref>{{متن حدیث\|بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ لَوْ حَدَّثَكَ بِمَا يَعْلَمُ لَقُلْتَ رَحِمَ اَللَّهُ قَاتِلَ سَلْمَانَ يَا بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ بَابُ اَللَّهِ فِي اَلْأَرْضِ مَنْ عَرَفَهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْكَرَهُ كَانَ كَافِراً وَ إِنَّ سَلْمَانَ مِنَّا أَهْلَ اَلْبَيْتِ}}؛ رجال کشی، ص۱۴، ح۳۳ و ر. ک: الاختصاص ص۱۱ و ۱۲.</ref>.		## نمونه دیگر از [[کارهای خارق‌العاده]] [[سلمان]] به اختصار چنین است: روزی [[ابوذر]] به [[منزل]] [[سلمان]] رفت و در جریان پخت [[غذا]] اتفاقات [[خارق‌العاده]] از سوی [[سلمان]] رخ داد که [[ابوذر]] نتوانست کارهای عجیب او را [[تحمل]] کند، لذا از [[منزل]] [[سلمان]] خارج شد آن‌چه دیده بود، برای [[حضرت علی]] {{ع}} [[نقل]] کرد و علت تعجب خود را همین مشاهدات نزد [[سلمان]] دانست، [[امیرالمؤمنین علی]] {{ع}} به او فرمود: "ای [[ابوذر]]، اگر آن‌چه [[سلمان]] میداند اظهار کند، خواهی گفت: [[خدا]] [[رحمت]] کند هر که [[سلمان]] را بکشد! همانا [[سلمان]] در [[زمین]] [[باب الله]] است، هر کس او را بشناسد [[مؤمن]] و هر کس منکر او شود [[کافر]] است، همانا [[سلمان]] از [[خاندان]] ما [[اهل بیت]] است"<ref>{{متن حدیث\|بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ لَوْ حَدَّثَكَ بِمَا يَعْلَمُ لَقُلْتَ رَحِمَ اَللَّهُ قَاتِلَ سَلْمَانَ يَا بَا ذَرٍّ إِنَّ سَلْمَانَ بَابُ اَللَّهِ فِي اَلْأَرْضِ مَنْ عَرَفَهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْكَرَهُ كَانَ كَافِراً وَ إِنَّ سَلْمَانَ مِنَّا أَهْلَ اَلْبَيْتِ}}؛ رجال کشی، ص۱۴، ح۳۳ و ر. ک: الاختصاص ص۱۱ و ۱۲.</ref>.
	# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.		# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۷
خط ۶۷:		خط ۶۷:
	# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.		# '''سفارش به [[ملک الموت]]:''' از دیگر فضایلی که در زندگانی [[سلمان]] ملاحظه می‌شود، این است که او با [[ملک الموت]] [[سخن]] گفته و سفارش محتضری را کرده است. در [[رجال]] کشی آمده: روزی [[سلمان]] در [[کوفه]] از بازار آهنگران عبور میکرد، [[جوانی]] را دید که نعره کشید و بی‌هوش شد و [[مردم]] اطرافش جمع شدند و به [[سلمان]] گفتند: ای [[ابو عبدالله]] ([[کنیه]] [[سلمان]]) این [[جوان]] [[بیماری]] صرع و [[جنون]] دارد، اگر دعایی در گوش او بخوانی بهبودی می‌یابد. [[سلمان]] جلو آمد و دعایی بر او خواند و [[جوان]] بلافاصله هشیار شد، و به [[سلمان]] گفت: ای [[ابو عبدالله]]، من بیماری‌ای که [[مردم]] [[گمان]] کرده‌اند، ندارم بلکه چون عبورم به آهنگرها افتاد از [[مشاهده]] کوبیدن میله‌های آهنی به یاد این [[آیه شریفه]] افتادم که [[خداوند]] متعال می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَلَهُمْ مَقَامِعُ مِنْ حَدِيدٍ}}<ref>«و گرزهایی آهنین برای (عذاب) آنان (آماده) است» سوره حج، آیه ۲۱.</ref>. لذا از [[ترس]] [[عذاب]] [[خدا]] [[عقل]] از سرم پرید، و چنین حالی به من رخ داد! [[سلمان]] از آن [[جوان]] خوشش آمد و با او طرح [[دوستی]] ریخت و او را [[برادر دینی]] خود دانست و همواره با او رفت و آمد داشت تا آن‌که [[جوان]] مریض شد و چند روزی [[سلمان]] او را ندید، وقتی متوجه شد مریض است بر بالین او رفت و دید که در حال [[جان]] دادن است، [[سلمان]] خطاب به [[فرشته]] [[مرگ]] گفت: "ای [[ملک الموت]] بر [[قبض روح]] این [[برادر]] ایمانی‌ام [[مدارا]] کن؟"<ref>{{عربی\|يَا مَلَكَ اَلْمَوْتِ اُرْفُقْ بِأَخِي}}</ref> [[عزرائیل]] گفت: "ای [[ابو عبدالله]] من به همه [[مؤمنان]] با [[رفق و مدارا]] عمل می‌کنم"<ref>{{متن حدیث\|یا عبدالله إنی بکل مؤمن رفیق}}</ref>؛ <ref>رجال کشی، ص۱۸، ح۴۳؛ بحار الانوار، ج۲۲، ص۳۸۵ و ۳۷۴ – ۳۸۰.</ref>. از این [[حدیث]] [[شخصیت]] [[سلمان]] بیش از پیش آشکار می‌شود که چشم او [[فرشته]] را میبیند و میتواند با [[فرشته]] [[سخن]] بگوید.
	# '''حضور [[امیرمؤمنان]] {{ع}} بر بالین جنازه [[سلمان]]:''' از بزرگ‌ترین [[فضایل]] [[سلمان]] [[عنایت]] و توجه [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به وی می‌باشد که آن [[حضرت]] به [[قدرت]] [[اعجاز]] از [[مدینه منوره]] به [[مدائن]] تشریف آورد و [[سلمان]] را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و [[دفن]] نمود.		# '''حضور [[امیرمؤمنان]] {{ع}} بر بالین جنازه [[سلمان]]:''' از بزرگ‌ترین [[فضایل]] [[سلمان]] [[عنایت]] و توجه [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به وی می‌باشد که آن [[حضرت]] به [[قدرت]] [[اعجاز]] از [[مدینه منوره]] به [[مدائن]] تشریف آورد و [[سلمان]] را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و [[دفن]] نمود.
	* [[جابر بن عبدالله انصاری]] [[صحابی]] بزرگ [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[یار]] باوفا و [[شیعه]] [[مخلص]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} می‌گوید: روزی [[حضرت علی]] {{ع}} [[نماز صبح]] را در [[مدینه]] با ما به جا آورد (در اواخر [[خلافت عثمان]]) و سپس رو به جمع نمود و فرمود: "ای گروه [[مردم]]، [[خداوند]] [[پاداش]] شما را در [[وفات]] برادرتان [[سلمان]]، بزرگ گرداند"<ref>{{متن حدیث\|مَعَاشِرَ اَلنَّاسِ أَعْظَمَ اَللَّهُ أَجْرَكُمْ فِي أَخِيكُمْ سَلْمَانَ}}</ref>. سپس [[عمامه]] و [[لباس]] [[رسول خدا]] {{صل}} را به تن کرد و تازیانه و [[شمشیر]] آن [[حضرت]] را برداشت و بر [[ناقه]] عضبا سوار شد و با [[قنبر]] به طرف [[مدائن]] حرکت کرد و در موقع حرکت به [[قنبر]] فرمود: "ده عدد شمارش کن". [[قنبر]] می‌گوید: همین که عدد دهم را گفتم خود را جلو [[خانه]] [[سلمان]] دیدم<ref>مناقب ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳.</ref>.		* [[جابر بن عبدالله انصاری]] [[صحابی]] بزرگ [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[یار]] باوفا و [[شیعه]] [[مخلص]] [[امیرمؤمنان]] {{ع}} می‌گوید: روزی [[حضرت علی]] {{ع}} [[نماز صبح]] را در [[مدینه]] با ما به جا آورد (در اواخر [[خلافت عثمان]]) و سپس رو به جمع نمود و فرمود: "ای گروه [[مردم]]، [[خداوند]] [[پاداش]] شما را در [[وفات]] برادرتان [[سلمان]]، بزرگ گرداند"<ref>{{متن حدیث\|مَعَاشِرَ اَلنَّاسِ أَعْظَمَ اَللَّهُ أَجْرَكُمْ فِي أَخِيكُمْ سَلْمَانَ}}</ref>. سپس [[عمامه]] و [[لباس]] [[رسول خدا]] {{صل}} را به تن کرد و تازیانه و [[شمشیر]] آن [[حضرت]] را برداشت و بر [[ناقه]] عضبا سوار شد و با [[قنبر]] به طرف [[مدائن]] حرکت کرد و در موقع حرکت به [[قنبر]] فرمود: "ده عدد شمارش کن". [[قنبر]] می‌گوید: همین که عدد دهم را گفتم خود را جلو [[خانه]] [[سلمان]] دیدم<ref>مناقب ابن‌شهرآشوب، ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳.</ref>.
	* [[زاذان]] که تا پایان [[عمر]] [[سلمان]] با او همراه بود می‌گوید: روزی از [[سلمان]] پرسیدم: چه کسی شما را [[غسل]] می‌دهد؟ [[سلمان]] گفت: آن کسی که [[رسول خدا]] {{صل}} را [[غسل]] داد. [[زاذان]] گفت: آن‌کس [[علی]] {{ع}} بود که در [[مدینه]] است و شما در [[مدائن]]، چگونه ممکن است با هزار فرسنگ فاصله او شما را [[غسل]] دهد؟ [[سلمان]] گفت: همین که چانه‌ام را بستی صدای پای آن [[حضرت]] را خواهی شنید؛ زیرا [[رسول خدا]] {{صل}} مرا به این [[حقیقت]] مژده داده است. [[زاذان]] می‌گوید: من در وقت [[احتضار]] [[سلمان]] بودم همین که او [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد و چانه‌اش را بستم جلو در آمدم، دیدم که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} با [[قنبر]] پیاده شدند و فرمود: "ای [[زاذان]] آیا [[ابوعبدالله]] [[سلمان]] از [[دنیا]] رفت؟<ref>{{عربی\|يَا زَاذَانُ قَضَى أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ سَلْمَانُ؟ ؟}}</ref> "گفتم: بله یا سیدی، [[حضرت]] داخل شد و [[عبا]] را از روی صورت [[سلمان]] برداشت، و [[سلمان]] لبخندی به چهره [[امام]] {{ع}} زد و بعد [[حضرت]] سخنانی با [[سلمان]] گفت، بعد شروع کرد به [[تجهیز]] [[بدن]] [[سلمان]] و او را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و سپس بر او [[نماز]] خواند، [[زاذان]] می‌گوید: دو نفر یکی [[جعفر]] [[برادر]] [[حضرت علی]] {{ع}} و دیگری [[خضر]] [[پیامبر]] و هر کدام با هفتاد صف و با هر صف هزار هزار [[فرشته]] بودند<ref>مناقب ~~ابن شهر آشوب،~~ ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳</ref>.		* [[زاذان]] که تا پایان [[عمر]] [[سلمان]] با او همراه بود می‌گوید: روزی از [[سلمان]] پرسیدم: چه کسی شما را [[غسل]] می‌دهد؟ [[سلمان]] گفت: آن کسی که [[رسول خدا]] {{صل}} را [[غسل]] داد. [[زاذان]] گفت: آن‌کس [[علی]] {{ع}} بود که در [[مدینه]] است و شما در [[مدائن]]، چگونه ممکن است با هزار فرسنگ فاصله او شما را [[غسل]] دهد؟ [[سلمان]] گفت: همین که چانه‌ام را بستی صدای پای آن [[حضرت]] را خواهی شنید؛ زیرا [[رسول خدا]] {{صل}} مرا به این [[حقیقت]] مژده داده است. [[زاذان]] می‌گوید: من در وقت [[احتضار]] [[سلمان]] بودم همین که او [[جان]] به [[جان]] آفرین [[تسلیم]] کرد و چانه‌اش را بستم جلو در آمدم، دیدم که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} با [[قنبر]] پیاده شدند و فرمود: "ای [[زاذان]] آیا [[ابوعبدالله]] [[سلمان]] از [[دنیا]] رفت؟<ref>{{عربی\|يَا زَاذَانُ قَضَى أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ سَلْمَانُ؟ ؟}}</ref> "گفتم: بله یا سیدی، [[حضرت]] داخل شد و [[عبا]] را از روی صورت [[سلمان]] برداشت، و [[سلمان]] لبخندی به چهره [[امام]] {{ع}} زد و بعد [[حضرت]] سخنانی با [[سلمان]] گفت، بعد شروع کرد به [[تجهیز]] [[بدن]] [[سلمان]] و او را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد و سپس بر او [[نماز]] خواند، [[زاذان]] می‌گوید: دو نفر یکی [[جعفر]] [[برادر]] [[حضرت علی]] {{ع}} و دیگری [[خضر]] [[پیامبر]] و هر کدام با هفتاد صف و با هر صف هزار هزار [[فرشته]] بودند<ref>مناقب ابن‌شهرآشوب، ج۲، ص۳۰۱ و بحارالانوار، ج۲۲، ص۳۷۳</ref>.
	* آری مردان [[خدا]] و آنان که [[دل]] در گرو [[اهل بیت پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} دارند و به [[انحراف]] نمی‌روند بر آنان این [[بشارت]] است که به هنگام [[جان]] دادن، [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و دیگر [[امامان معصوم]] {{عم}} و بر بالین آنان حاضر میشوند و مژده [[بهشت]] به آنها می‌دهند. البته [[سلمان]] از امتیاز و فضیلتی افزون برخوردار بود که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} شخصاً [[غسل]] و [[کفن]] و [[دفن]] او را به عهده داشت و او را به این [[افتخار]] مزین کرد.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ۶۶۶-۶۷۴.</ref>		* آری مردان [[خدا]] و آنان که [[دل]] در گرو [[اهل بیت پیامبر]] [[خدا]] {{صل}} دارند و به [[انحراف]] نمی‌روند بر آنان این [[بشارت]] است که به هنگام [[جان]] دادن، [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و دیگر [[امامان معصوم]] {{عم}} و بر بالین آنان حاضر میشوند و مژده [[بهشت]] به آنها می‌دهند. البته [[سلمان]] از امتیاز و فضیلتی افزون برخوردار بود که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} شخصاً [[غسل]] و [[کفن]] و [[دفن]] او را به عهده داشت و او را به این [[افتخار]] مزین کرد.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده\|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)\|اصحاب امام علی]]، ج۱، ۶۶۶-۶۷۴.</ref>