سنت غیبت رهبری الهی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مراحل سنت غیبت رهبری الهی */

2024-09-10T08:04:04Z

مراحل سنت غیبت رهبری الهی

Bahmani: /* مراحل سنت غیبت رهبری الهی */

2024-09-10T08:02:36Z

مراحل سنت غیبت رهبری الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۵۶:		خط ۵۶:

	== مراحل سنت غیبت رهبری الهی ==		== مراحل سنت غیبت رهبری الهی ==
	سنتِ چند مرحله‌ای بودن [[غیبت]] [[رهبری الهی]] ([[مراحل غیبت~~]] [[~~رهبر الهی]]) [[غیبت]] [[رهبر الهی]] دارای مراحل متعددی است. این تعدد به حسب شرایطی است که [[رهبری الهی]] را دربر می‌گیرد و نیز به سبب تفاوت فرصت‌هایی است که برای عمل او مقدر شده است. [[مراحل غیبت]] به حسب آن‌چه از [[قرآن]] و [[سنت]] [[معصومان]] می‌یابیم عبارت‌اند از:		سنتِ چند مرحله‌ای بودن [[غیبت]] [[رهبری الهی]] (مراحل غیبت رهبر الهی) [[غیبت]] رهبر الهی دارای مراحل متعددی است. این تعدد به حسب شرایطی است که [[رهبری الهی]] را دربر می‌گیرد و نیز به سبب تفاوت فرصت‌هایی است که برای عمل او مقدر شده است. [[مراحل غیبت]] به حسب آن‌چه از [[قرآن]] و [[سنت]] [[معصومان]] می‌یابیم عبارت‌اند از:
	# '''مرحله اول: [[غیبت تجمید و کناره‌گیری]]:''' در این مرحله، [[رهبر الهی]] دایره فعالیت [[رهبری]] خود را جمع می‌کند و از ساحتِ [[رهبری]] آشکار و صریح کناره می‌گیرد و در ظاهر [[عزلت]] می‌گزیند و فعالیت‌های [[رهبری]] خود را در محدوده‌ای خاص دنبال می‌کند. این امر زمانی به وقوع می‌پیوندد که [[مردم]] در برابر قوای سیاسیِ مخالف [[رهبر الهی]] سر [[تسلیم]] فرود آورند، از [[پیروی]] [[رهبر الهی]] سر باز زنند، راه [[سرپیچی]] و جدایی از [[رهبری]] را برگزینند و بر [[مخالفت]] با او [[اصرار]] ورزند. اما با چنین [[رفتاری]] از [[مردم]]، تمامی روزنه‌های فعالیت برای [[رهبر الهی]] بسته نمی‌شود، بلکه برخی از فرصت‌های محدود باقی می‌ماند و [[رهبری]] با بهره‌گیری از آن [[فرصت‌ها]] میتواند [[مؤمنان]] رنجیده و خسته را [[تربیت]] کند و آنان را برای [[قیام]] در زمان مناسب آماده نماید. این همان سنتی است که درباره [[موسی]]، بعد از آن‌که قومش دچار [[عذاب]] بیابان شدند، جاری شد.		# '''مرحله اول: غیبت تجمید و کناره‌گیری:''' در این مرحله، [[رهبر الهی]] دایره فعالیت [[رهبری]] خود را جمع می‌کند و از ساحتِ [[رهبری]] آشکار و صریح کناره می‌گیرد و در ظاهر [[عزلت]] می‌گزیند و فعالیت‌های [[رهبری]] خود را در محدوده‌ای خاص دنبال می‌کند. این امر زمانی به وقوع می‌پیوندد که [[مردم]] در برابر قوای سیاسیِ مخالف [[رهبر الهی]] سر [[تسلیم]] فرود آورند، از [[پیروی]] [[رهبر الهی]] سر باز زنند، راه [[سرپیچی]] و جدایی از [[رهبری]] را برگزینند و بر [[مخالفت]] با او [[اصرار]] ورزند. اما با چنین [[رفتاری]] از [[مردم]]، تمامی روزنه‌های فعالیت برای رهبر الهی بسته نمی‌شود، بلکه برخی از فرصت‌های محدود باقی می‌ماند و [[رهبری]] با بهره‌گیری از آن [[فرصت‌ها]] میتواند [[مؤمنان]] رنجیده و خسته را [[تربیت]] کند و آنان را برای [[قیام]] در زمان مناسب آماده نماید. این همان سنتی است که درباره [[موسی]]، بعد از آن‌که قومش دچار [[عذاب]] بیابان شدند، جاری شد.
	# '''مرحله دوم: [[غیبت هجرت]]:''' در این [[سنت]]، [[رهبر الهی]] محلی که در آن فعالیت [[رهبری]] خود را آغاز نموده بود، ترک می‌کند و به محل دیگری می‌رود و این زمانی است که [[جامعه]] اول، تمامی فرصت‌های [[همراهی]] با [[رهبری الهی]] را از دست ‌دهد و نیروهای مخالف [[رهبری]] که زمام [[حکومت]] را در دست گرفته‌اند، قصد کشتن و نابودی [[رهبر الهی]] را داشته یا او را به گونه‌ای در محاصره قرار دهند که به طور کامل از پایگاه مردمی خود جدا شود. چنین غیبتی برای [[پیامبر اکرم]] اتفاق افتاد، چنان‌که این [[آیه کریمه]] از آن حکایت می‌کند: {{متن قرآن\|وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّهُ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که کافران با تو نیرنگ می‌باختند تا تو را بازداشت کنند یا بکشند یا بیرون رانند، آنان نیرنگ می‌باختند و خداوند تدبیر می‌کرد و خداوند بهترین تدبیر کنندگان است» سوره انفال، آیه ۳۰.</ref>. چنان‌که گذشت، این [[سنت]] پیش از این نیز درباره [[حضرت ابراهیم]] جاری شد، همان‌طور که درباره [[حضرت موسی]] در ابتدای پیامبری‌اش اتفاق افتاد؛ آن‌جا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعَى قَالَ يَا مُوسَى إِنَّ الْمَلَأَ يَأْتَمِرُونَ بِكَ لِيَقْتُلُوكَ فَاخْرُجْ إِنِّي لَكَ مِنَ النَّاصِحِينَ * فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا يَتَرَقَّبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و مردی از دورترین جای شهر شتابان آمد؛ گفت: ای موسی! سرکردگان (شهر) در کار تو همدل شده‌اند تا تو را بکشند پس (از شهر) بیرون رو که من از خیرخواهان توام * آنگاه (موسی) از آن (شهر) هراسان در حالی که (هر سو را) پاس می‌داشت، بیرون رفت، گفت: پروردگارا! مرا از گروه ستمکاران رهایی بخش» سوره قصص، آیه ۲۰-۲۱.</ref>.		# '''مرحله دوم: غیبت هجرت:''' در این [[سنت]]، [[رهبر الهی]] محلی که در آن فعالیت [[رهبری]] خود را آغاز نموده بود، ترک می‌کند و به محل دیگری می‌رود و این زمانی است که [[جامعه]] اول، تمامی فرصت‌های [[همراهی]] با [[رهبری الهی]] را از دست ‌دهد و نیروهای مخالف [[رهبری]] که زمام [[حکومت]] را در دست گرفته‌اند، قصد کشتن و نابودی [[رهبر الهی]] را داشته یا او را به گونه‌ای در محاصره قرار دهند که به طور کامل از پایگاه مردمی خود جدا شود. چنین غیبتی برای [[پیامبر اکرم]] اتفاق افتاد، چنان‌که این [[آیه کریمه]] از آن حکایت می‌کند: {{متن قرآن\|وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّهُ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که کافران با تو نیرنگ می‌باختند تا تو را بازداشت کنند یا بکشند یا بیرون رانند، آنان نیرنگ می‌باختند و خداوند تدبیر می‌کرد و خداوند بهترین تدبیر کنندگان است» سوره انفال، آیه ۳۰.</ref>. چنان‌که گذشت، این [[سنت]] پیش از این نیز درباره [[حضرت ابراهیم]] جاری شد، همان‌طور که درباره [[حضرت موسی]] در ابتدای پیامبری‌اش اتفاق افتاد؛ آن‌جا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ يَسْعَى قَالَ يَا مُوسَى إِنَّ الْمَلَأَ يَأْتَمِرُونَ بِكَ لِيَقْتُلُوكَ فَاخْرُجْ إِنِّي لَكَ مِنَ النَّاصِحِينَ * فَخَرَجَ مِنْهَا خَائِفًا يَتَرَقَّبُ قَالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و مردی از دورترین جای شهر شتابان آمد؛ گفت: ای موسی! سرکردگان (شهر) در کار تو همدل شده‌اند تا تو را بکشند پس (از شهر) بیرون رو که من از خیرخواهان توام * آنگاه (موسی) از آن (شهر) هراسان در حالی که (هر سو را) پاس می‌داشت، بیرون رفت، گفت: پروردگارا! مرا از گروه ستمکاران رهایی بخش» سوره قصص، آیه ۲۰-۲۱.</ref>.
	# '''مرحله سوم: [[غیبت استتار]]:''' هرگاه در یک مرحله زمانیِ معین، تمامی مجال‌های عمل برای [[رهبری الهی]] بسته شود، به گونه‌ای که به سبب تسلط نیروهای [[دشمن]] بر همه مناطق آماده [[پذیرش رهبری]] [[الهی]]، اجرای [[سنت]] [[هجرت]] نیز بی‌فایده باشد، در این هنگام نوبت غیبتِ استتار فرا می‌رسد و [[آسمان]]، [[نعمت]] بزرگش را باز پس می‌گیرد و از آن محافظت می‌نماید تا زمانی که [[مردم]] مجال تازهای برای در آغوش کشیدن [[رهبر الهی]] و [[همکاری]] با او برای ایجاد [[جامعه]] عادلانه و اجرای [[سنت]] [[جانشینی]] [[صالحان]] در [[زمین]] فراهم آورند.		# '''مرحله سوم: غیبت استتار:''' هرگاه در یک مرحله زمانیِ معین، تمامی مجال‌های عمل برای [[رهبری الهی]] بسته شود، به گونه‌ای که به سبب تسلط نیروهای [[دشمن]] بر همه مناطق آماده [[پذیرش رهبری]] [[الهی]]، اجرای [[سنت]] [[هجرت]] نیز بی‌فایده باشد، در این هنگام نوبت غیبتِ استتار فرا می‌رسد و [[آسمان]]، [[نعمت]] بزرگش را باز پس می‌گیرد و از آن محافظت می‌نماید تا زمانی که [[مردم]] مجال تازهای برای در آغوش کشیدن [[رهبر الهی]] و [[همکاری]] با او برای ایجاد [[جامعه]] عادلانه و اجرای [[سنت]] [[جانشینی]] [[صالحان]] در [[زمین]] فراهم آورند.

	روشن شد که اجرای [[سنت]] استتار [[رهبری الهی]]، با اجرای [[سنت]] دیگری در میان [[مردم]] ملازم است؛ سنتی که موجب [[برانگیخته شدن]] [[رهبری]] می‌شود و نام آن "[[سنت]] استبدال" است. [[سنت]] استبدال بر اساس یک‌سری قواعدی که بر آن [[حاکم]] است جاری می‌شود. مهم‌ترین قاعده برای اجرای [[سنت]] استبدال عبارت است از این‌که [[مردم]] پیمانی را که با [[رهبری الهی]] بسته‌اند، نقض کنند. در این صورت صلاحیت [[خلافت الهی]] و [[آمادگی]] برای [[یاری]] و [[پیروی]] از [[رهبر الهی]] را از دست می‌دهند.		روشن شد که اجرای [[سنت]] استتار [[رهبری الهی]]، با اجرای [[سنت]] دیگری در میان [[مردم]] ملازم است؛ سنتی که موجب [[برانگیخته شدن]] [[رهبری]] می‌شود و نام آن "[[سنت]] استبدال" است. [[سنت]] استبدال بر اساس یک‌سری قواعدی که بر آن [[حاکم]] است جاری می‌شود. مهم‌ترین قاعده برای اجرای [[سنت]] استبدال عبارت است از این‌که [[مردم]] پیمانی را که با [[رهبری الهی]] بسته‌اند، نقض کنند. در این صورت صلاحیت [[خلافت الهی]] و [[آمادگی]] برای [[یاری]] و [[پیروی]] از [[رهبر الهی]] را از دست می‌دهند.

Bahmani: /* سوم: غیبت حضرت عیسی {{ع}} */

2024-09-10T08:01:48Z

سوم: غیبت حضرت عیسی {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	[[اصرار]] بر [[سرپیچی]] از فرامین [[رهبر]] [[الهی]] سبب از دست رفتن نقش او در بین [[مردم]] می‌شود و به گسست پیوند میان [[رهبر]] و پایگاه مردمی‌اش می‌انجامد. حتی از تسلط [[رهبر]] [[الهی]] بر اجرای نقش [[رهبری]]، میان [[مردم]] و جامعه‌اش جلوگیری می‌کند و این امر به طور منطقی و بر اساس [[اصول عقلی]] و قواعد [[حکمت]] موجب نقصان [[نعمت]] و ناپدیدشدن [[رهبر]] [[الهی]] می‌شود تا این‌که شرایط تغییر کند و [[فرصت]] جدیدی برای اجرای [[رهبری الهی]] بین [[مردم]] فراهم آید.		[[اصرار]] بر [[سرپیچی]] از فرامین [[رهبر]] [[الهی]] سبب از دست رفتن نقش او در بین [[مردم]] می‌شود و به گسست پیوند میان [[رهبر]] و پایگاه مردمی‌اش می‌انجامد. حتی از تسلط [[رهبر]] [[الهی]] بر اجرای نقش [[رهبری]]، میان [[مردم]] و جامعه‌اش جلوگیری می‌کند و این امر به طور منطقی و بر اساس [[اصول عقلی]] و قواعد [[حکمت]] موجب نقصان [[نعمت]] و ناپدیدشدن [[رهبر]] [[الهی]] می‌شود تا این‌که شرایط تغییر کند و [[فرصت]] جدیدی برای اجرای [[رهبری الهی]] بین [[مردم]] فراهم آید.

	== سوم: [[غیبت حضرت عیسی]] {{ع}} ==		== سوم: غیبت حضرت عیسی {{ع}} ==
	از دیگر نمونه‌های اجرای [[سنت]] [[غیبت]] در مورد [[رهبر]] [[الهی]]، جریانی است که درباره [[حضرت عیسی]] رخ داد؛ بر ضد او برخاستند و کمر به قتلش بستند، [[خداوند]] نیز او را به [[آسمان]] برد. در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِيثَاقَهُمْ وَكُفْرِهِمْ بِآيَاتِ اللَّهِ وَقَتْلِهِمُ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا * وَبِكُفْرِهِمْ وَقَوْلِهِمْ عَلَى مَرْيَمَ بُهْتَانًا عَظِيمًا * وَقَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللَّهِ وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلَكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلَّا اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوهُ يَقِينًا * بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا * وَإِنْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكُونُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا}}<ref>«آنگاه برای پیمان‌شکنی آنان و کفر ورزیدنشان به آیات خداوند و کشتن پیامبران به ناحق (لعنتشان کردیم) و (نیز برای این) گفتارشان که: دل‌های ما در پوشش‌هایی است- (در حالی که چنین نیست) بلکه برای کفرشان خداوند بر آن (دل) ها مهر نهاد، پس جز اندکی ایمان نمی‌آورند * و (نیز) برای کفرشان و بهتان سترگی که به مریم زدند * و (این) گفتارشان که «ما مسیح عیسی فرزند مریم، پیامبر خداوند را کشتیم» در حالی که او را نکشتند و به صلیب نکشیدند، بلکه بر آنان مشتبه شد و آنان که در این (کار) اختلاف کردند نسبت بدان در تردیدند، هیچ دانشی بدان ندارند، جز پیروی از گمان و به یقین او را نکشت * بلکه خداوند او را نزد خویش فرا برد و خداوند پیروزمندی فرزانه است * و کسی از اهل کتاب نیست مگر آنکه پیش از مرگش به وی ایمان می‌آورد و در روز رستخیز بر آنان گواه است» سوره نساء، آیه ۱۵۵-۱۵۹.</ref>.		از دیگر نمونه‌های اجرای [[سنت]] [[غیبت]] در مورد [[رهبر]] [[الهی]]، جریانی است که درباره [[حضرت عیسی]] رخ داد؛ بر ضد او برخاستند و کمر به قتلش بستند، [[خداوند]] نیز او را به [[آسمان]] برد. در [[قرآن کریم]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِيثَاقَهُمْ وَكُفْرِهِمْ بِآيَاتِ اللَّهِ وَقَتْلِهِمُ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَقَوْلِهِمْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَلْ طَبَعَ اللَّهُ عَلَيْهَا بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا * وَبِكُفْرِهِمْ وَقَوْلِهِمْ عَلَى مَرْيَمَ بُهْتَانًا عَظِيمًا * وَقَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللَّهِ وَمَا قَتَلُوهُ وَمَا صَلَبُوهُ وَلَكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مَا لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلَّا اتِّبَاعَ الظَّنِّ وَمَا قَتَلُوهُ يَقِينًا * بَلْ رَفَعَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا * وَإِنْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكُونُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا}}<ref>«آنگاه برای پیمان‌شکنی آنان و کفر ورزیدنشان به آیات خداوند و کشتن پیامبران به ناحق (لعنتشان کردیم) و (نیز برای این) گفتارشان که: دل‌های ما در پوشش‌هایی است- (در حالی که چنین نیست) بلکه برای کفرشان خداوند بر آن (دل) ها مهر نهاد، پس جز اندکی ایمان نمی‌آورند * و (نیز) برای کفرشان و بهتان سترگی که به مریم زدند * و (این) گفتارشان که «ما مسیح عیسی فرزند مریم، پیامبر خداوند را کشتیم» در حالی که او را نکشتند و به صلیب نکشیدند، بلکه بر آنان مشتبه شد و آنان که در این (کار) اختلاف کردند نسبت بدان در تردیدند، هیچ دانشی بدان ندارند، جز پیروی از گمان و به یقین او را نکشت * بلکه خداوند او را نزد خویش فرا برد و خداوند پیروزمندی فرزانه است * و کسی از اهل کتاب نیست مگر آنکه پیش از مرگش به وی ایمان می‌آورد و در روز رستخیز بر آنان گواه است» سوره نساء، آیه ۱۵۵-۱۵۹.</ref>.

Bahmani: /* دوم: غیبت حضرت موسی {{ع}} */

2024-09-10T08:01:32Z

دوم: غیبت حضرت موسی {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	این [[آیه]]، به داستان [[هجرت]] [[ابراهیم]] از وطنش اشاره دارد. وطنی که در آن به [[دنیا]] آمد و پرورش یافت و اولین [[دعوت]] و [[تبلیغ]] خود را آغاز نمود. این [[دعوت]] بلافاصله پر از هم‌دستی و [[اقدام]] [[مردم]] بر کشتن و [[آتش]] زدن او بود. لکن [[عنایت الهی]] شامل حال او شد، نقشه آنان به هم خورد، [[توطئه]] آنها [[شکست]] خورد و دست [[قدرت الهی]] از [[رهبری صالح]] و [[نعمت الهی]] [[حفاظت]] کرد. اما وضعیتی که [[قوم ابراهیم]] در برابر [[رهبری الهی]] - یعنی [[ابراهیم]] - گرفتند، [[ناسپاسی]] آشکار در برابر [[نعمت الهی]] و از بین بردن [[حرمت]] آن بود و بدین جهت سزاوار بود در [[حق]] آنان [[سنت انحسار]] [[نعمت الهی]] جاری شود و [[دستور خدا]] بر ترک آن سرزمین و آن [[مردم]] به هر جایی که [[خدا]] بخواهد صادر شد. بدین طریق [[سنت غیبت]] در [[رهبری الهی]] به شکل "[[هجرت]]" یا "[[غیبت مکانی]]" جاری شد.		این [[آیه]]، به داستان [[هجرت]] [[ابراهیم]] از وطنش اشاره دارد. وطنی که در آن به [[دنیا]] آمد و پرورش یافت و اولین [[دعوت]] و [[تبلیغ]] خود را آغاز نمود. این [[دعوت]] بلافاصله پر از هم‌دستی و [[اقدام]] [[مردم]] بر کشتن و [[آتش]] زدن او بود. لکن [[عنایت الهی]] شامل حال او شد، نقشه آنان به هم خورد، [[توطئه]] آنها [[شکست]] خورد و دست [[قدرت الهی]] از [[رهبری صالح]] و [[نعمت الهی]] [[حفاظت]] کرد. اما وضعیتی که [[قوم ابراهیم]] در برابر [[رهبری الهی]] - یعنی [[ابراهیم]] - گرفتند، [[ناسپاسی]] آشکار در برابر [[نعمت الهی]] و از بین بردن [[حرمت]] آن بود و بدین جهت سزاوار بود در [[حق]] آنان [[سنت انحسار]] [[نعمت الهی]] جاری شود و [[دستور خدا]] بر ترک آن سرزمین و آن [[مردم]] به هر جایی که [[خدا]] بخواهد صادر شد. بدین طریق [[سنت غیبت]] در [[رهبری الهی]] به شکل "[[هجرت]]" یا "[[غیبت مکانی]]" جاری شد.

	== دوم: [[غیبت حضرت موسی]] {{ع}} ==		== دوم: غیبت حضرت موسی {{ع}} ==
	از دیگر نمونه‌های جریان [[سنت]] [[غیبت]] در [[رهبر]] [[الهی]]، داستان [[حضرت موسی]] است؛ زمانی که [[مردم]] از او [[سرپیچی]] کردند و بر چنین کاری [[اصرار]] ورزیدند. [[خدا]] در [[قرآن]] داستان را چنین بیان می‌کند: {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِيَاءَ وَجَعَلَكُمْ مُلُوكًا وَآتَاكُمْ مَا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِينَ * يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ * قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّ فِيهَا قَوْمًا جَبَّارِينَ}}<ref>«و یاد کن که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! نعمت خداوند را بر خویش فرا یاد آورید که در میان شما پیامبرانی برگمارد و شما را پادشاه کرد و چیزهایی به شما داد که به هیچ کس از جهانیان نداده است * ای قوم من! به سرزمین مقدّسی که خداوند برای شما مقرّر فرموده است وارد شوید و واپس مگرایید که زیانکار گردید * گفتند: ای موسی! در آنجا گروهی گردنکش جای دارند...» سوره مائده، آیه ۲۰-۲۲.</ref>. تا آن‌جا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّا لَنْ نَدْخُلَهَا أَبَدًا مَا دَامُوا فِيهَا فَاذْهَبْ أَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ * قَالَ رَبِّ إِنِّي لَا أَمْلِكُ إِلَّا نَفْسِي وَأَخِي فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«گفتند: ای موسی، تا آنان در آنند ما هرگز، هیچ‌گاه بدان وارد نمی‌شویم؛ تو برو و پروردگارت، (با آنان) نبرد کنید که ما همین‌جا خواهیم نشست * (موسی) گفت: پروردگارا! من جز اختیار خویش و برادرم را ندارم، میان ما و این قوم نافرمان جدایی انداز!» سوره مائده، آیه ۲۴-۲۵.</ref>.		از دیگر نمونه‌های جریان [[سنت]] [[غیبت]] در [[رهبر]] [[الهی]]، داستان [[حضرت موسی]] است؛ زمانی که [[مردم]] از او [[سرپیچی]] کردند و بر چنین کاری اصرار ورزیدند. [[خدا]] در [[قرآن]] داستان را چنین بیان می‌کند: {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِيَاءَ وَجَعَلَكُمْ مُلُوكًا وَآتَاكُمْ مَا لَمْ يُؤْتِ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِينَ * يَا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِي كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِينَ * قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّ فِيهَا قَوْمًا جَبَّارِينَ}}<ref>«و یاد کن که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! نعمت خداوند را بر خویش فرا یاد آورید که در میان شما پیامبرانی برگمارد و شما را پادشاه کرد و چیزهایی به شما داد که به هیچ کس از جهانیان نداده است * ای قوم من! به سرزمین مقدّسی که خداوند برای شما مقرّر فرموده است وارد شوید و واپس مگرایید که زیانکار گردید * گفتند: ای موسی! در آنجا گروهی گردنکش جای دارند...» سوره مائده، آیه ۲۰-۲۲.</ref>. تا آن‌جا که می‌فرماید: {{متن قرآن\|قَالُوا يَا مُوسَى إِنَّا لَنْ نَدْخُلَهَا أَبَدًا مَا دَامُوا فِيهَا فَاذْهَبْ أَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَا إِنَّا هَاهُنَا قَاعِدُونَ * قَالَ رَبِّ إِنِّي لَا أَمْلِكُ إِلَّا نَفْسِي وَأَخِي فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفَاسِقِينَ}}<ref>«گفتند: ای موسی، تا آنان در آنند ما هرگز، هیچ‌گاه بدان وارد نمی‌شویم؛ تو برو و پروردگارت، (با آنان) نبرد کنید که ما همین‌جا خواهیم نشست * (موسی) گفت: پروردگارا! من جز اختیار خویش و برادرم را ندارم، میان ما و این قوم نافرمان جدایی انداز!» سوره مائده، آیه ۲۴-۲۵.</ref>.

	[[طبرسی]] در [[مجمع البیان]] از بعضی از [[مفسران]] [[نقل]] می‌کند: [[موسی]] و [[هارون]] در بیابان نبودند، زیرا قرار گرفتن در بیابان نوعی [[عذاب]] است. بنى‌اسرائیل در ازای هر روزی که گوساله پرستیدند یک سال [[عذاب]] شدند در حالی که [[انبیا]] [[عذاب]] نمی‌شوند.		[[طبرسی]] در [[مجمع البیان]] از بعضی از [[مفسران]] [[نقل]] می‌کند: [[موسی]] و [[هارون]] در بیابان نبودند، زیرا قرار گرفتن در بیابان نوعی [[عذاب]] است. بنى‌اسرائیل در ازای هر روزی که گوساله پرستیدند یک سال [[عذاب]] شدند در حالی که [[انبیا]] [[عذاب]] نمی‌شوند.

Bahmani: /* نخست: غیبت انبیا {{ع}} */

2024-09-10T08:01:12Z

نخست: غیبت انبیا {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۴:		خط ۴:
	بر اساس منطق [[قرآنی]]، [[رهبری الهی]] [[نعمت]] بزرگی است که [[خدا]] بر [[مردم]] روی [[زمین]] منّت نهاده است ... [[نعمت]] تامّ [[الهی]] که در شکل [[رهبری الهی]] تجسّم یافته بعد از پیاده شدن میان [[مردم]] به عنوان [[سنّت الهی]] استقرار می‌یابد. در این‌جا سزاوار است مقدمه‌ای در توضیح [[سنت]] [[غیبت]] بر اساس بیان‌های آشکار [[قرآن]] عظیم آورده شود. [[قرآن]] در موارد متعددی به این [[سنت]] توجه داده و ما در این‌جا به بعضی از آن موارد اشاره می‌کنیم:		بر اساس منطق [[قرآنی]]، [[رهبری الهی]] [[نعمت]] بزرگی است که [[خدا]] بر [[مردم]] روی [[زمین]] منّت نهاده است ... [[نعمت]] تامّ [[الهی]] که در شکل [[رهبری الهی]] تجسّم یافته بعد از پیاده شدن میان [[مردم]] به عنوان [[سنّت الهی]] استقرار می‌یابد. در این‌جا سزاوار است مقدمه‌ای در توضیح [[سنت]] [[غیبت]] بر اساس بیان‌های آشکار [[قرآن]] عظیم آورده شود. [[قرآن]] در موارد متعددی به این [[سنت]] توجه داده و ما در این‌جا به بعضی از آن موارد اشاره می‌کنیم:

	== نخست: [[غیبت انبیا]] {{ع}} ==		== نخست: غیبت انبیا {{ع}} ==
	[[سوره ابراهیم]] با اشاره به [[نعمت رهبری الهی]] بر [[بنى‌اسرائیل]] که در [[امامت]] [[حضرت موسی]] تجسم یافته آغاز می‌شود. [[خداوند]] در این سوره با تأکید بر [[سنت الهی]] بودن این [[نعمت]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُواْ نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْرًا وَأَحَلُّواْ قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ * جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ}}<ref>«آیا در (کار) کسانی که ناسپاسی را جایگزین نعمت خداوند کردند و قوم خود را به «سرای نابودی» درآوردند ننگریسته‌ای؟ * که دوزخ است؛ در آن درخواهند آمد و بد جایگاهی است» سوره ابراهیم، آیه ۲۸.</ref>. این [[آیه]] تقریر روشنی از [[سنت الهی]] است. همان سنتی که در اوایل همین سوره بیان می‌کند: "اگر شکرگزارى کنید، ([[نعمت]] خود را) بر شما خواهم افزود؛ و اگر ناسپاسى کنید، مجازاتم شدید است".		[[سوره ابراهیم]] با اشاره به نعمت رهبری الهی بر [[بنى‌اسرائیل]] که در [[امامت]] [[حضرت موسی]] تجسم یافته آغاز می‌شود. [[خداوند]] در این سوره با تأکید بر [[سنت الهی]] بودن این [[نعمت]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُواْ نِعْمَةَ اللَّهِ كُفْرًا وَأَحَلُّواْ قَوْمَهُمْ دَارَ الْبَوَارِ * جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا وَبِئْسَ الْقَرَارُ}}<ref>«آیا در (کار) کسانی که ناسپاسی را جایگزین نعمت خداوند کردند و قوم خود را به «سرای نابودی» درآوردند ننگریسته‌ای؟ * که دوزخ است؛ در آن درخواهند آمد و بد جایگاهی است» سوره ابراهیم، آیه ۲۸.</ref>. این [[آیه]] تقریر روشنی از [[سنت الهی]] است. همان سنتی که در اوایل همین سوره بیان می‌کند: "اگر شکرگزارى کنید، ([[نعمت]] خود را) بر شما خواهم افزود؛ و اگر ناسپاسى کنید، مجازاتم شدید است".

	[[رهبری الهی]] - که [[نعمت]] بزرگ آسمانی بر [[مردم]] است - در ضمن [[رهبری]] [[امت]] استمرار یافته و با [[عطای الهی]] به شکل اداره [[جامعه]] و [[هدایت]] آن به سوی [[سعادت]] ادامه می‌یابد و این زمانی است که [[مردم]] سپاس‌گزار این [[نعمت]] باشند و از [[رهبری الهی]] [[پیروی]] کرده و او را [[یاری]] کنند. اما هرگاه [[مردم]] نسبت به این [[نعمت]] [[ناسپاسی]] کنند، از آن روی گردانده و از فرمان‌برداری [[رهبری الهی]] سر باز زنند، آن را [[یاری]] نکنند و [[رهبر الهی]] را در [[رویارویی با طاغوت]] تنها گذارند موجبات نقصان و فشرده شدن [[نعمت]] را فراهم آورده و به دنبال آن، [[نعمت]] از آن‌ها سلب می‌شود و این در حالی است که بسیار به آن [[نعمت]] نیازمندند.		[[رهبری الهی]] - که [[نعمت]] بزرگ آسمانی بر [[مردم]] است - در ضمن [[رهبری]] [[امت]] استمرار یافته و با [[عطای الهی]] به شکل اداره [[جامعه]] و [[هدایت]] آن به سوی [[سعادت]] ادامه می‌یابد و این زمانی است که [[مردم]] سپاس‌گزار این [[نعمت]] باشند و از [[رهبری الهی]] [[پیروی]] کرده و او را [[یاری]] کنند. اما هرگاه [[مردم]] نسبت به این [[نعمت]] [[ناسپاسی]] کنند، از آن روی گردانده و از فرمان‌برداری [[رهبری الهی]] سر باز زنند، آن را [[یاری]] نکنند و [[رهبر الهی]] را در [[رویارویی با طاغوت]] تنها گذارند موجبات نقصان و فشرده شدن [[نعمت]] را فراهم آورده و به دنبال آن، [[نعمت]] از آن‌ها سلب می‌شود و این در حالی است که بسیار به آن [[نعمت]] نیازمندند.

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-10T08:00:55Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۰
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بر اساس [[منطق]] [[قرآنی]]، [[رهبری الهی]] [[نعمت]] بزرگی است که [[خدا]] بر [[مردم]] روی [[زمین]] منّت نهاده است ... [[نعمت]] تامّ [[الهی]] که در شکل [[رهبری الهی]] تجسّم یافته بعد از پیاده شدن میان [[مردم]] به عنوان [[سنّت الهی]] استقرار می‌یابد. در این‌جا سزاوار است مقدمه‌ای در توضیح [[سنت]] [[غیبت]] بر اساس بیان‌های آشکار [[قرآن]] [[عظیم]] آورده شود. [[قرآن]] در موارد متعددی به این [[سنت]] توجه داده و ما در این‌جا به بعضی از آن موارد اشاره می‌کنیم:		بر اساس منطق [[قرآنی]]، [[رهبری الهی]] [[نعمت]] بزرگی است که [[خدا]] بر [[مردم]] روی [[زمین]] منّت نهاده است ... [[نعمت]] تامّ [[الهی]] که در شکل [[رهبری الهی]] تجسّم یافته بعد از پیاده شدن میان [[مردم]] به عنوان [[سنّت الهی]] استقرار می‌یابد. در این‌جا سزاوار است مقدمه‌ای در توضیح [[سنت]] [[غیبت]] بر اساس بیان‌های آشکار [[قرآن]] عظیم آورده شود. [[قرآن]] در موارد متعددی به این [[سنت]] توجه داده و ما در این‌جا به بعضی از آن موارد اشاره می‌کنیم:

	== نخست: [[غیبت انبیا]] {{ع}} ==		== نخست: [[غیبت انبیا]] {{ع}} ==

Bahmani در ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۰

2024-01-02T09:50:21Z

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:14:45Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:38:18Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T19:16:02Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[سنت غیبت رهبری الهی در قرآن]] - [[سنت غیبت رهبری الهی در حدیث]] - [[سنت غیبت رهبری الهی در جامعه‌شناسی اسلامی]] \| پرسش مرتبط = سنت غیبت رهبری الهی (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[سنت غیبت رهبری الهی در قرآن]] - [[سنت غیبت رهبری الهی در حدیث]] - [[سنت غیبت رهبری الهی در جامعه‌شناسی اسلامی]] ~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[سنت غیبت رهبری الهی (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==