سنگدلی دشمنان امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-07-08T08:11:15Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۱
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام حسین]]		[[رده:شهادت امام حسین]]

Bahmani: /* اسب دواندن بر پیکر مطهّر امام {{ع}} */

2024-07-08T08:04:04Z

اسب دواندن بر پیکر مطهّر امام {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	در کتاب [[مقتل الحسین (کتاب)\|مقتل الحسین]] {{ع}} از خوارزمی نقل شده است: آن گاه، [[اسود بن حنظله]] پیش آمد و شمشیر حسین {{ع}} را برداشت. [[جعونه حضرمی]]، پیراهن ایشان را برداشت و آن را پوشید و پیسی گرفت و مویش ریخت.... [[بحیر بن عمرو جرمی]]، شلوار ایشان را برداشت و از دو پا فلج و زمینگیر شد. [[جابر بن یزید ازدی]]، [[عمامه]] ایشان را برداشت و آن را به سر خود پیچید و خوره گرفت. [[مالک بن نسر کندی]]، [[زره]] ایشان را برداشت و کم [[عقل]] گردید.... [[قیس بن اشعث]]، قطیفه حسین {{ع}} را که بر آن می‌نشست، برداشت و از این‌رو، قیسِ قطیفه نامیده شد و مردی از اَزْد به نام [[اسود]] نیز کفش‌های ایشان را برداشت.... [[عبیداللّه بن عمار]] می‌گوید: دیدم شلوار حسین، به هنگام شهادتش می‌درخشد و [[ابجر بن کعب]] آمد و آن را برداشت و ایشان را برهنه رها کرد. [[محمد بن عبد الرحمان]] نیز گفته است که از دستان ابجر بن کعب، در زمستان، [[خون]] می‌آمد و در تابستان نیز دستانش مانند چوب، خشک می‌شد<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ تَقَدَّمَ الأَسْوَدُ بْنُ حَنْظَلَةَ، فَأَخَذَ سَيْفَهُ، وَ أَخَذَ جَعْوَنَةُ الحَضْرَمِيُّ قَمِيصَهُ، فَلَبِسَهُ فَصَارَ أَبْرَصَ، وَسَقَطَ شَعْرُهُ... وَ أخَذَ سَرَاوِيلَهُ بَحيرُ بْنُ عَمْرٍو الجَرْمِيُّ، فَصَارَ زَمِنَا مُقْعَدَا مِنْ رِجْلَيْهِ، وَ أَخَذَ عِمَامَتَهُ جَابِرُ بْنُ يَزِيدَ الأَزْدِيُّ، فَاعْتَمَّ بِهَا، فَصَارَ مَجْذُومَاً، وَ أَخَذَ مَالِكُ بْنُ نَسْرٍ الكِنْدِيُّ دِرْعَهُ، فَصَار مَعْتُوهَاً... وَ أَخَذَ قَيْسُ بْنُ الأَشْعَثِ قَطِيفَةً لِلْحُسَيْنِ {{ع}} كَانَ يَجْلِسُ عَلَيْهَا، فَسُمِّيَ لِذَلِكَ قَيْسَ قَطِيفَةٍ، وَ أَخَذَ نَعْلَيْهِ رَجُلٌ مِنَ الأَزْدِ، يُقَالُ لَهُ: الأَسْوَدُ.... وَ قَالَ عُبَيْدُ اللّهِ بْنُ عَمَّارٍ: رَأَيْتُ عَلَى الحُسَيْنِ {{ع}} سَرَاوِيلَ تَلْمَعُ سَاعَةَ قُتِلَ، فَجَاءَ أَبْجَرُ بْنُ كَعْبٍ، فَسَلَبَهُ وَ تَرَكَهُ مُجَرَّدَاً، وَ ذَكَرَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ: أَنَّ يَدَي أَبْجَرَ بْنِ كَعْبٍ كَانَتَا يَنْضَحَانِ الدَّمَ فِي الشِّتَاءِ، وَ يَيْبَسَانِ فِي الصَّيْفِ كَأَنَّهُمْا عُودٌ}} (مقتل الحسین {{ع}}، خوارزمی، ج۲، ص۳۷-۳۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۵.</ref>		در کتاب [[مقتل الحسین (کتاب)\|مقتل الحسین]] {{ع}} از خوارزمی نقل شده است: آن گاه، [[اسود بن حنظله]] پیش آمد و شمشیر حسین {{ع}} را برداشت. [[جعونه حضرمی]]، پیراهن ایشان را برداشت و آن را پوشید و پیسی گرفت و مویش ریخت.... [[بحیر بن عمرو جرمی]]، شلوار ایشان را برداشت و از دو پا فلج و زمینگیر شد. [[جابر بن یزید ازدی]]، [[عمامه]] ایشان را برداشت و آن را به سر خود پیچید و خوره گرفت. [[مالک بن نسر کندی]]، [[زره]] ایشان را برداشت و کم [[عقل]] گردید.... [[قیس بن اشعث]]، قطیفه حسین {{ع}} را که بر آن می‌نشست، برداشت و از این‌رو، قیسِ قطیفه نامیده شد و مردی از اَزْد به نام [[اسود]] نیز کفش‌های ایشان را برداشت.... [[عبیداللّه بن عمار]] می‌گوید: دیدم شلوار حسین، به هنگام شهادتش می‌درخشد و [[ابجر بن کعب]] آمد و آن را برداشت و ایشان را برهنه رها کرد. [[محمد بن عبد الرحمان]] نیز گفته است که از دستان ابجر بن کعب، در زمستان، [[خون]] می‌آمد و در تابستان نیز دستانش مانند چوب، خشک می‌شد<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ تَقَدَّمَ الأَسْوَدُ بْنُ حَنْظَلَةَ، فَأَخَذَ سَيْفَهُ، وَ أَخَذَ جَعْوَنَةُ الحَضْرَمِيُّ قَمِيصَهُ، فَلَبِسَهُ فَصَارَ أَبْرَصَ، وَسَقَطَ شَعْرُهُ... وَ أخَذَ سَرَاوِيلَهُ بَحيرُ بْنُ عَمْرٍو الجَرْمِيُّ، فَصَارَ زَمِنَا مُقْعَدَا مِنْ رِجْلَيْهِ، وَ أَخَذَ عِمَامَتَهُ جَابِرُ بْنُ يَزِيدَ الأَزْدِيُّ، فَاعْتَمَّ بِهَا، فَصَارَ مَجْذُومَاً، وَ أَخَذَ مَالِكُ بْنُ نَسْرٍ الكِنْدِيُّ دِرْعَهُ، فَصَار مَعْتُوهَاً... وَ أَخَذَ قَيْسُ بْنُ الأَشْعَثِ قَطِيفَةً لِلْحُسَيْنِ {{ع}} كَانَ يَجْلِسُ عَلَيْهَا، فَسُمِّيَ لِذَلِكَ قَيْسَ قَطِيفَةٍ، وَ أَخَذَ نَعْلَيْهِ رَجُلٌ مِنَ الأَزْدِ، يُقَالُ لَهُ: الأَسْوَدُ.... وَ قَالَ عُبَيْدُ اللّهِ بْنُ عَمَّارٍ: رَأَيْتُ عَلَى الحُسَيْنِ {{ع}} سَرَاوِيلَ تَلْمَعُ سَاعَةَ قُتِلَ، فَجَاءَ أَبْجَرُ بْنُ كَعْبٍ، فَسَلَبَهُ وَ تَرَكَهُ مُجَرَّدَاً، وَ ذَكَرَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ: أَنَّ يَدَي أَبْجَرَ بْنِ كَعْبٍ كَانَتَا يَنْضَحَانِ الدَّمَ فِي الشِّتَاءِ، وَ يَيْبَسَانِ فِي الصَّيْفِ كَأَنَّهُمْا عُودٌ}} (مقتل الحسین {{ع}}، خوارزمی، ج۲، ص۳۷-۳۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۵.</ref>

	== اسب دواندن بر پیکر [[مطهّر]] [[امام]] {{ع}} ==		== اسب دواندن بر پیکر مطهّر [[امام]] {{ع}} ==
	[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.		[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.

Bahmani در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۳

2024-07-08T08:03:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~دشمنان~~ امام حسین		\| موضوع مرتبط = امام حسین
	\| عنوان مدخل = ~~[[سنگدلی دشمنان امام حسین]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[سنگدلی دشمنان امام حسین در حدیث]] - [[سنگدلی دشمنان امام حسین در تاریخ اسلامی]] - [[سنگدلی دشمنان امام حسین در معارف و سیره حسینی]]		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~سنگدلی دشمنان~~ امام حسین]]		[[رده:امام حسین]]

Wasity در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۳

2023-02-18T08:03:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.		[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.

	از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق]] ~~بن حَیوه~~ و اَخنَس بن مَرثَد بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۳).</ref>.		از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق بن حیوه]] و [[اَخنَس بن مَرثَد]] بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۳).</ref>.

	در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>		در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'رویم' به 'رویم'

2022-10-31T09:41:30Z

جایگزینی متن - 'رویم' به 'رویم'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۱
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	== [[آتش زدن خیمه‌ها]] ==		== [[آتش زدن خیمه‌ها]] ==
	در کتاب [[الملهوف (کتاب)\|الملهوف]] نقل شده است که: دختری از سوی خیمه‌های [[حسین]] {{ع}} آمد و مردی به او گفت: ای [[بنده]] خدا! سَرورت کشته شد. دخترک گفت: صیحه‌زنان، به سوی بانوانم دویدم و آنان نیز رو به [[رویم]] ایستادند و فریاد کشیدند.... [[راوی]] می‌گوید: آن گاه، [[زنان]] را از خیمه‌ها بیرون راندند و خیمه‌ها را [[آتش]] زدند. زنان، سر و پا برهنه و غارتْ‌شده و گریان، بیرون دویدند و همچون اسیرانِ در بند، راه سپردند<ref>{{متن حدیث\|وَ جَاءَتْ جَارِيَةٌ مِنْ نَاحِيَةِ خِيَمِ الْحُسَيْنِ {{ع}} فَقَالَ لَهَا رَجُلٌ يَا أَمَةَ اللَّهِ إِنَّ سَيِّدَكِ قُتِلَ قَالَتِ الْجَارِيَةُ فَأَسْرَعْتُ إِلَى سَيِّدَتِي وَ أَنَا أَصِيحُ فَقُمْنَ فِي وَجْهِي وَ صِحْنَ... قَالَ الرَّاوِي ثُمَّ أُخْرِجَ النِّسَاءُ مِنَ الْخَيْمَةِ وَ أَشْعَلُوا فِيهَا النَّارَ فَخَرَجْنَ حَوَاسِرَ مُسَلَّبَاتٍ‏ حَافِيَاتٍ‏ بَاكِيَاتٍ‏ يَمْشِينَ سَبَايَا فِي أَسْرِ الذِّلَّةِ}} (الملهوف، ص۱۸۰؛ بحار الأنوار، ج۴۵، ص۵۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۸.</ref>		در کتاب [[الملهوف (کتاب)\|الملهوف]] نقل شده است که: دختری از سوی خیمه‌های [[حسین]] {{ع}} آمد و مردی به او گفت: ای [[بنده]] خدا! سَرورت کشته شد. دخترک گفت: صیحه‌زنان، به سوی بانوانم دویدم و آنان نیز رو به رویم ایستادند و فریاد کشیدند.... [[راوی]] می‌گوید: آن گاه، [[زنان]] را از خیمه‌ها بیرون راندند و خیمه‌ها را [[آتش]] زدند. زنان، سر و پا برهنه و غارتْ‌شده و گریان، بیرون دویدند و همچون اسیرانِ در بند، راه سپردند<ref>{{متن حدیث\|وَ جَاءَتْ جَارِيَةٌ مِنْ نَاحِيَةِ خِيَمِ الْحُسَيْنِ {{ع}} فَقَالَ لَهَا رَجُلٌ يَا أَمَةَ اللَّهِ إِنَّ سَيِّدَكِ قُتِلَ قَالَتِ الْجَارِيَةُ فَأَسْرَعْتُ إِلَى سَيِّدَتِي وَ أَنَا أَصِيحُ فَقُمْنَ فِي وَجْهِي وَ صِحْنَ... قَالَ الرَّاوِي ثُمَّ أُخْرِجَ النِّسَاءُ مِنَ الْخَيْمَةِ وَ أَشْعَلُوا فِيهَا النَّارَ فَخَرَجْنَ حَوَاسِرَ مُسَلَّبَاتٍ‏ حَافِيَاتٍ‏ بَاكِيَاتٍ‏ يَمْشِينَ سَبَايَا فِي أَسْرِ الذِّلَّةِ}} (الملهوف، ص۱۸۰؛ بحار الأنوار، ج۴۵، ص۵۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۸.</ref>

	== [[شادی]] [[یزید]] و اُمویان ==		== [[شادی]] [[یزید]] و اُمویان ==

Wasity: جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

2022-09-18T08:01:42Z

جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.		[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.

	از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق]] بن حَیوه و اَخنَس بن مَرثَد بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (~~الإرشاد،~~ ج۲، ص۱۱۳).</ref>.		از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق]] بن حَیوه و اَخنَس بن مَرثَد بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۳).</ref>.

	در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>		در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[صدوق]] در کتاب [[امالی شیخ صدوق\|الأمالی]] به نقل از [[فاطمه دختر امام حسین]] {{ع}} آورده است: [[اوباش]]، به [[خیمه]] ما وارد شدند. من که دختری خردسال بودم، دو خلخال طلا بر پاهایم داشتم. مردی خلخال‌ها را از پاهایم بیرون می‌کشید و می‌گریست. گفتم: چرا می‌گریی، ای [[دشمن خدا]]؟ گفت: چگونه نگِریم، در حالی که [[زیور]] [[دختر پیامبر خدا]] را بر می‌دارم؟! گفتم: [خُب،] بر ندار! گفت: می‌ترسم کسی جز من بیاید و آن را بردارد! آنان آنچه را هم که در خیمه‌های بر پا شده، به چشم می‌خورْد، به تاراج بردند و حتّی روپوش‌هایی را که خود را با آنها پوشانده بودیم، از رویمان کشیدند و بردند<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتِ الْغَانِمَةُ عَلَيْنَا الْفُسْطَاطَ وَ أَنَا جَارِيَةٌ صَغِيرَةٌ وَ فِي رِجْلِي خَلْخَالانِ مِنْ ذَهَبٍ فَجَعَلَ‏ رَجُلٌ‏ يَفُضُ‏ الْخَلْخَالَيْنِ مِنْ رِجْلِي وَ هُوَ يَبْكِي- فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَقَالَ كَيْفَ لَا أَبْكِي وَ أَنَا أَسْلُبُ ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ فَقُلْتُ لَا تَسْلُبْنِي قَالَ أَخَافُ أَنْ يَجِي‏ءَ غَيْرِي فَيَأْخُذَهُ قَالَتْ وَ انْتَهَبُوا مَا فِي الْأَبْنِيَةِ حَتَّى كَانُوا يَنْزِعُونَ الْمَلَاحِفَ عَنْ ظُهُورِنَا}} (الأمالی، صدوق، ص۲۲۸، ح۲۴۱).</ref>.		[[صدوق]] در کتاب [[امالی شیخ صدوق\|الأمالی]] به نقل از [[فاطمه دختر امام حسین]] {{ع}} آورده است: [[اوباش]]، به [[خیمه]] ما وارد شدند. من که دختری خردسال بودم، دو خلخال طلا بر پاهایم داشتم. مردی خلخال‌ها را از پاهایم بیرون می‌کشید و می‌گریست. گفتم: چرا می‌گریی، ای [[دشمن خدا]]؟ گفت: چگونه نگِریم، در حالی که [[زیور]] [[دختر پیامبر خدا]] را بر می‌دارم؟! گفتم: [خُب،] بر ندار! گفت: می‌ترسم کسی جز من بیاید و آن را بردارد! آنان آنچه را هم که در خیمه‌های بر پا شده، به چشم می‌خورْد، به تاراج بردند و حتّی روپوش‌هایی را که خود را با آنها پوشانده بودیم، از رویمان کشیدند و بردند<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتِ الْغَانِمَةُ عَلَيْنَا الْفُسْطَاطَ وَ أَنَا جَارِيَةٌ صَغِيرَةٌ وَ فِي رِجْلِي خَلْخَالانِ مِنْ ذَهَبٍ فَجَعَلَ‏ رَجُلٌ‏ يَفُضُ‏ الْخَلْخَالَيْنِ مِنْ رِجْلِي وَ هُوَ يَبْكِي- فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَقَالَ كَيْفَ لَا أَبْكِي وَ أَنَا أَسْلُبُ ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ فَقُلْتُ لَا تَسْلُبْنِي قَالَ أَخَافُ أَنْ يَجِي‏ءَ غَيْرِي فَيَأْخُذَهُ قَالَتْ وَ انْتَهَبُوا مَا فِي الْأَبْنِيَةِ حَتَّى كَانُوا يَنْزِعُونَ الْمَلَاحِفَ عَنْ ظُهُورِنَا}} (الأمالی، صدوق، ص۲۲۸، ح۲۴۱).</ref>.

	از [[حمید بن مسلم]] نقل شده است که: به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌دیدم که با زنی از [[همسران]] و [[دختران]] و [[خاندان امام حسین]] {{ع}} درگیر می‌شوند و لباسش را از رویش می‌کشند و چون چیره می‌شوند، آن را می‌برند<ref>{{متن حدیث\|فَوَ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أَرَى الْمَرْأَةَ مِنْ نِسَائِهِ وَ بَنَاتِهِ وَ أَهْلِهِ تُنَازَعُ ثَوْبَهَا عَنْ ظَهْرِهَا حَتَّى‏ تُغْلَبَ‏ عَلَيْهِ‏ فَيُذْهَبَ بِهِ مِنْهَا}} (~~الإرشاد،~~ ج۲، ص۱۱۲؛ إعلام الوری، ج۱، ص۴۶۹).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۷.</ref>		از [[حمید بن مسلم]] نقل شده است که: به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌دیدم که با زنی از [[همسران]] و [[دختران]] و [[خاندان امام حسین]] {{ع}} درگیر می‌شوند و لباسش را از رویش می‌کشند و چون چیره می‌شوند، آن را می‌برند<ref>{{متن حدیث\|فَوَ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أَرَى الْمَرْأَةَ مِنْ نِسَائِهِ وَ بَنَاتِهِ وَ أَهْلِهِ تُنَازَعُ ثَوْبَهَا عَنْ ظَهْرِهَا حَتَّى‏ تُغْلَبَ‏ عَلَيْهِ‏ فَيُذْهَبَ بِهِ مِنْهَا}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ إعلام الوری، ج۱، ص۴۶۹).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۷.</ref>

	== [[آتش زدن خیمه‌ها]] ==		== [[آتش زدن خیمه‌ها]] ==

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:29:55Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۹
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	در کتاب [[مروج الذهب (کتاب9\|مروج الذهب]] نقل است که: پس از [[شهادت حسین]] {{ع}}، روزی یزید در مجلس شرابش نشسته بود و در حالی که [[ابن زیاد]] نیز در سمت راستش بود، رو به ساقی‌اش کرد و گفت: شرابی به من بنوشان که تا مغز و استخوانم را [[سیراب]] کند. آنگاه کج کن و مانندش را به ابن زیاد بنوشان؛ همان کسی که [[امانتدار]] و رازدار من و [[استوار]] کننده [[جنگ]] و [[غنیمت]] من است. آن‌گاه، [[فرمان]] داد که آوازه‌خوانان، این [[شعر]] را به آواز بخوانند<ref>{{متن حدیث\|جَلَسَ [يَزيدُ] ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى شَرَابِهِ، وَ عَنْ يَمِينِهِ ابْنُ زِيَادٍ وَ ذَلِكَ بَعْدَ قَتْلِ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَأَقْبَلَ عَلَى سَاقِيهِ، فَقَالَ: اسْقِنِي‏ شَرْبَةً تُرَوِّي‏ مُشَاشِي / ثُمَّ مِلْ فَاسِقِ مِثْلَهَا ابْنَ زِيَادِ *** صَاحَبَ السِّرِّ وَ الأَمَانَةِ عِنْدِي / وَ لِتَسْدِيدِ مَغنَمِي وَ جِهَادِي. ثُمَّ أمَرَ المُغَنِّينَ فَغَنُّوا بِهِ}} (مروج الذهب، ج۳، ص۷۷).</ref>.		در کتاب [[مروج الذهب (کتاب9\|مروج الذهب]] نقل است که: پس از [[شهادت حسین]] {{ع}}، روزی یزید در مجلس شرابش نشسته بود و در حالی که [[ابن زیاد]] نیز در سمت راستش بود، رو به ساقی‌اش کرد و گفت: شرابی به من بنوشان که تا مغز و استخوانم را [[سیراب]] کند. آنگاه کج کن و مانندش را به ابن زیاد بنوشان؛ همان کسی که [[امانتدار]] و رازدار من و [[استوار]] کننده [[جنگ]] و [[غنیمت]] من است. آن‌گاه، [[فرمان]] داد که آوازه‌خوانان، این [[شعر]] را به آواز بخوانند<ref>{{متن حدیث\|جَلَسَ [يَزيدُ] ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى شَرَابِهِ، وَ عَنْ يَمِينِهِ ابْنُ زِيَادٍ وَ ذَلِكَ بَعْدَ قَتْلِ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَأَقْبَلَ عَلَى سَاقِيهِ، فَقَالَ: اسْقِنِي‏ شَرْبَةً تُرَوِّي‏ مُشَاشِي / ثُمَّ مِلْ فَاسِقِ مِثْلَهَا ابْنَ زِيَادِ *** صَاحَبَ السِّرِّ وَ الأَمَانَةِ عِنْدِي / وَ لِتَسْدِيدِ مَغنَمِي وَ جِهَادِي. ثُمَّ أمَرَ المُغَنِّينَ فَغَنُّوا بِهِ}} (مروج الذهب، ج۳، ص۷۷).</ref>.

	در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] به نقل سالم از امام باقر {{ع}} آمده است: از شادی کشته شدن [[حسین]] {{ع}}، چهار [[مسجد]] را در [[کوفه]] [[تجدید]] بنا کردند: مسجد [[اشعث]]، مسجد [[جَریر]]، مسجد سِماک و مسجد شَبَث بن رِبْعی<ref>{{متن حدیث\|جُدِّدَتْ أَرْبَعَةُ مَسَاجِدَ بِالْكُوفَةِ فَرَحاً لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَسْجِدُ الْأَشْعَثِ وَ مَسْجِدُ جَرِيرٍ وَ مَسْجِدُ سِمَاكٍ وَ مَسْجِدُ شَبَثِ بْنِ رِبْعِيٍّ}} (الکافی، ج۳، ص۴۹۰، ح۲؛ تهذیب الأحکام، ج۳، ص۲۵۰، ح۶۸۷).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۹.</ref>		در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] به نقل سالم از امام باقر {{ع}} آمده است: از شادی کشته شدن [[حسین]] {{ع}}، چهار [[مسجد]] را در [[کوفه]] تجدید بنا کردند: مسجد [[اشعث]]، مسجد [[جَریر]]، مسجد سِماک و مسجد شَبَث بن رِبْعی<ref>{{متن حدیث\|جُدِّدَتْ أَرْبَعَةُ مَسَاجِدَ بِالْكُوفَةِ فَرَحاً لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَسْجِدُ الْأَشْعَثِ وَ مَسْجِدُ جَرِيرٍ وَ مَسْجِدُ سِمَاكٍ وَ مَسْجِدُ شَبَثِ بْنِ رِبْعِيٍّ}} (الکافی، ج۳، ص۴۹۰، ح۲؛ تهذیب الأحکام، ج۳، ص۲۵۰، ح۶۸۷).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:02:56Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:38:31Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = دشمنان امام حسین		\| موضوع مرتبط = دشمنان امام حسین
خط ۴۵:		خط ۴۴:

	[[رده:سنگدلی دشمنان امام حسین]]		[[رده:سنگدلی دشمنان امام حسین]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:39:42Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۹
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] به نقل سالم از امام باقر{{ع}} آمده است: از شادی کشته شدن [[حسین]]{{ع}}، چهار [[مسجد]] را در [[کوفه]] [[تجدید]] بنا کردند: مسجد [[اشعث]]، مسجد [[جَریر]]، مسجد سِماک و مسجد شَبَث بن رِبْعی<ref>{{متن حدیث\|جُدِّدَتْ أَرْبَعَةُ مَسَاجِدَ بِالْكُوفَةِ فَرَحاً لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ{{ع}} مَسْجِدُ الْأَشْعَثِ وَ مَسْجِدُ جَرِيرٍ وَ مَسْجِدُ سِمَاكٍ وَ مَسْجِدُ شَبَثِ بْنِ رِبْعِيٍّ}} (الکافی، ج۳، ص۴۹۰، ح۲؛ تهذیب الأحکام، ج۳، ص۲۵۰، ح۶۸۷).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۹.</ref>		در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] به نقل سالم از امام باقر{{ع}} آمده است: از شادی کشته شدن [[حسین]]{{ع}}، چهار [[مسجد]] را در [[کوفه]] [[تجدید]] بنا کردند: مسجد [[اشعث]]، مسجد [[جَریر]]، مسجد سِماک و مسجد شَبَث بن رِبْعی<ref>{{متن حدیث\|جُدِّدَتْ أَرْبَعَةُ مَسَاجِدَ بِالْكُوفَةِ فَرَحاً لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ{{ع}} مَسْجِدُ الْأَشْعَثِ وَ مَسْجِدُ جَرِيرٍ وَ مَسْجِدُ سِمَاكٍ وَ مَسْجِدُ شَبَثِ بْنِ رِبْعِيٍّ}} (الکافی، ج۳، ص۴۹۰، ح۲؛ تهذیب الأحکام، ج۳، ص۲۵۰، ح۶۸۷).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۹.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.		[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.

	از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق]] ~~بن حَیوه~~ و اَخنَس بن مَرثَد بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۳).</ref>.		از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق بن حیوه]] و [[اَخنَس بن مَرثَد]] بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۳).</ref>.

	در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>		در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.		[[حمید بن مسلم]] نقل می‌کند: آن گاه، [[عمر بن سعد]]، میان یارانش ندا داد که: چه کسی فراخوانِ اسب دواندن بر [[حسین]] را پاسخ می‌گوید؟ ده تن، پاسخ مثبت دادند، از جمله: [[اسحاق بن حیوه حضرمی]] - همان کسی که پیراهن حسین {{ع}} را برداشت و پس از آن، پیسی گرفت - و [[احبش بن مرثد بن علقمة بن سلامه حضرمی]]. اینان آمدند و حسین {{ع}} را با اسبان خود، لگدکوب کردند، تا جایی که پشت و سینه ایشان را [[خرد]] کردند. به من (حُمَید)، خبر رسید که پس از این [ماجرا]، در یکی از [[جنگ‌ها]]، تیری نامشخّص آمد و [[قلب]] احبش بن مَرثَد را که ایستاده بود، شکافت و او را کشت<ref>{{متن حدیث\|ثُمَّ إنَّ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ نَادَى فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ وَ يُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ الحَضْرَمِيُّ، وَ هُوَ الَّذِي سَلَبَ قَمِيصَ الحُسَيْنِ {{ع}}، فَبَرِصَ بَعْدُ، وَ أَحْبَشُ بْنُ مَرْثَدِ بْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ سَلَامَةَ الحَضْرَمِيُّ، فَأَتَوا فَدَاسُوا الحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ وَ صَدْرَهُ، فَبَلَغَنِي أنَّ أَحْبَشَ بْنَ مَرْثَدٍ بَعْدَ ذَلِكَ بِزَمَانٍ أَتَاهُ سَهْمُ غَرْبٍ، وَ هُوَ وَاقِفٌ فِي قِتَالٍ، فَفَلَقَ قَلْبَهُ، فَمَاتَ}} (تاریخ الطبری، ج۵، ص۴۵۴).</ref>.

	از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق]] بن حَیوه و اَخنَس بن مَرثَد بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (~~الإرشاد،~~ ج۲، ص۱۱۳).</ref>.		از [[حمید بن مسلم]] نقل است: [[عمر بن سعد]] به یارانش ندا داد که: چه کسی ندای اسب دواندن بر [[حسین]] را [[اجابت]] می‌کند؟ ده تن اجابت کردند که از جمله آنان، [[اسحاق]] بن حَیوه و اَخنَس بن مَرثَد بودند که اسب‌های خود را بر حسین {{ع}} دواندند و پشت ایشان را [[خرد]] کردند<ref>{{متن حدیث\|وَ نَادَى [عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ] فِي أَصْحَابِهِ مَنْ يَنْتَدِبُ لِلْحُسَيْنِ فَيُوطِئُهُ فَرَسَهُ فَانْتَدَبَ‏ عَشَرَةٌ مِنْهُمْ إِسْحَاقُ بْنُ حَيْوَةَ وَ أَخْنَسُ بْنُ مَرْثَدٍ فَدَاسُوا الْحُسَيْنَ {{ع}} بِخُيُولِهِمْ حَتَّى رَضُّوا ظَهْرَهُ}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۳).</ref>.

	در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>		در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است: تا آنکه تو را از اسبت به زیر کشیدند و زخمی و خونین، به [[زمین]] افتادی. اسب‌ها تو را زیر سُم خود گرفتند و [[ستمگران]] با شمشیرهایشان بر سر تو ریختند<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى‏ نَكَسُوكَ‏ عَنْ‏ جَوَادِكَ‏، فَهَوَيْتَ إِلَى الْأَرْضِ جَرِيحاً، تَطَؤُكَ الْخُيُولُ بِحَوَافِرِهَا، وَ تَعْلُوكَ الطُّغَاةُ بِبَوَاتِرِهَا}} (المزار الکبیر، ص۵۰۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۶.</ref>
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[صدوق]] در کتاب [[امالی شیخ صدوق\|الأمالی]] به نقل از [[فاطمه دختر امام حسین]] {{ع}} آورده است: [[اوباش]]، به [[خیمه]] ما وارد شدند. من که دختری خردسال بودم، دو خلخال طلا بر پاهایم داشتم. مردی خلخال‌ها را از پاهایم بیرون می‌کشید و می‌گریست. گفتم: چرا می‌گریی، ای [[دشمن خدا]]؟ گفت: چگونه نگِریم، در حالی که [[زیور]] [[دختر پیامبر خدا]] را بر می‌دارم؟! گفتم: [خُب،] بر ندار! گفت: می‌ترسم کسی جز من بیاید و آن را بردارد! آنان آنچه را هم که در خیمه‌های بر پا شده، به چشم می‌خورْد، به تاراج بردند و حتّی روپوش‌هایی را که خود را با آنها پوشانده بودیم، از رویمان کشیدند و بردند<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتِ الْغَانِمَةُ عَلَيْنَا الْفُسْطَاطَ وَ أَنَا جَارِيَةٌ صَغِيرَةٌ وَ فِي رِجْلِي خَلْخَالانِ مِنْ ذَهَبٍ فَجَعَلَ‏ رَجُلٌ‏ يَفُضُ‏ الْخَلْخَالَيْنِ مِنْ رِجْلِي وَ هُوَ يَبْكِي- فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَقَالَ كَيْفَ لَا أَبْكِي وَ أَنَا أَسْلُبُ ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ فَقُلْتُ لَا تَسْلُبْنِي قَالَ أَخَافُ أَنْ يَجِي‏ءَ غَيْرِي فَيَأْخُذَهُ قَالَتْ وَ انْتَهَبُوا مَا فِي الْأَبْنِيَةِ حَتَّى كَانُوا يَنْزِعُونَ الْمَلَاحِفَ عَنْ ظُهُورِنَا}} (الأمالی، صدوق، ص۲۲۸، ح۲۴۱).</ref>.		[[صدوق]] در کتاب [[امالی شیخ صدوق\|الأمالی]] به نقل از [[فاطمه دختر امام حسین]] {{ع}} آورده است: [[اوباش]]، به [[خیمه]] ما وارد شدند. من که دختری خردسال بودم، دو خلخال طلا بر پاهایم داشتم. مردی خلخال‌ها را از پاهایم بیرون می‌کشید و می‌گریست. گفتم: چرا می‌گریی، ای [[دشمن خدا]]؟ گفت: چگونه نگِریم، در حالی که [[زیور]] [[دختر پیامبر خدا]] را بر می‌دارم؟! گفتم: [خُب،] بر ندار! گفت: می‌ترسم کسی جز من بیاید و آن را بردارد! آنان آنچه را هم که در خیمه‌های بر پا شده، به چشم می‌خورْد، به تاراج بردند و حتّی روپوش‌هایی را که خود را با آنها پوشانده بودیم، از رویمان کشیدند و بردند<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتِ الْغَانِمَةُ عَلَيْنَا الْفُسْطَاطَ وَ أَنَا جَارِيَةٌ صَغِيرَةٌ وَ فِي رِجْلِي خَلْخَالانِ مِنْ ذَهَبٍ فَجَعَلَ‏ رَجُلٌ‏ يَفُضُ‏ الْخَلْخَالَيْنِ مِنْ رِجْلِي وَ هُوَ يَبْكِي- فَقُلْتُ مَا يُبْكِيكَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَقَالَ كَيْفَ لَا أَبْكِي وَ أَنَا أَسْلُبُ ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ فَقُلْتُ لَا تَسْلُبْنِي قَالَ أَخَافُ أَنْ يَجِي‏ءَ غَيْرِي فَيَأْخُذَهُ قَالَتْ وَ انْتَهَبُوا مَا فِي الْأَبْنِيَةِ حَتَّى كَانُوا يَنْزِعُونَ الْمَلَاحِفَ عَنْ ظُهُورِنَا}} (الأمالی، صدوق، ص۲۲۸، ح۲۴۱).</ref>.

	از [[حمید بن مسلم]] نقل شده است که: به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌دیدم که با زنی از [[همسران]] و [[دختران]] و [[خاندان امام حسین]] {{ع}} درگیر می‌شوند و لباسش را از رویش می‌کشند و چون چیره می‌شوند، آن را می‌برند<ref>{{متن حدیث\|فَوَ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أَرَى الْمَرْأَةَ مِنْ نِسَائِهِ وَ بَنَاتِهِ وَ أَهْلِهِ تُنَازَعُ ثَوْبَهَا عَنْ ظَهْرِهَا حَتَّى‏ تُغْلَبَ‏ عَلَيْهِ‏ فَيُذْهَبَ بِهِ مِنْهَا}} (~~الإرشاد،~~ ج۲، ص۱۱۲؛ إعلام الوری، ج۱، ص۴۶۹).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۷.</ref>		از [[حمید بن مسلم]] نقل شده است که: به [[خدا]] [[سوگند]]، می‌دیدم که با زنی از [[همسران]] و [[دختران]] و [[خاندان امام حسین]] {{ع}} درگیر می‌شوند و لباسش را از رویش می‌کشند و چون چیره می‌شوند، آن را می‌برند<ref>{{متن حدیث\|فَوَ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أَرَى الْمَرْأَةَ مِنْ نِسَائِهِ وَ بَنَاتِهِ وَ أَهْلِهِ تُنَازَعُ ثَوْبَهَا عَنْ ظَهْرِهَا حَتَّى‏ تُغْلَبَ‏ عَلَيْهِ‏ فَيُذْهَبَ بِهِ مِنْهَا}} (الارشاد، ج۲، ص۱۱۲؛ إعلام الوری، ج۱، ص۴۶۹).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۶۲۷.</ref>

	== [[آتش زدن خیمه‌ها]] ==		== [[آتش زدن خیمه‌ها]] ==