سوء عاقبت در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq در ‏۱۹ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۴

2025-03-19T08:04:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ولایت}}~~		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = سوء عاقبت\| عنوان مدخل = سوء عاقبت\| مداخل مرتبط = [[سوء عاقبت در قرآن]] - [[سوء عاقبت در حدیث]] - [[سوء عاقبت در نهج البلاغه]] - [[سوء عاقبت در اخلاق اسلامی]] - [[سوء عاقبت در معارف دعا و زیارات]]\| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~ترس از خدا~~
	\| عنوان مدخل = ~~[[ترس از خدا]]~~
	\| مداخل مرتبط = [[سوء عاقبت در قرآن]] - [[سوء عاقبت در حدیث]] - [[سوء عاقبت در نهج البلاغه]] - [[سوء عاقبت در اخلاق اسلامی]] - [[سوء عاقبت در معارف دعا و زیارات]]
	\| پرسش مرتبط = ~~سوء عاقبت (پرسش)~~
	}}

	== [[روایات]] مرتبط ==		== [[روایات]] مرتبط ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:17:08Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==[[روایات]] مرتبط==		== [[روایات]] مرتبط ==
	# [[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از این‌رو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمی‌شوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} می‌‌فرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از این‌رو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمی‌شوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛
	# [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: می‌گویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفته‌اند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از این‌رو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن\|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛		# [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]] {{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: می‌گویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفته‌اند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از این‌رو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن\|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛
	#"روزی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمی‌کنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از این‌رو نخست در [[نور]] آن رفت، و پس از آن [[خداوند]] آن را از او بازستاند"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: إِنَّ الزُّبَيْرَ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ يَوْمَ قُبِضَ النَّبِيُّ{{صل}} وَ قَالَ: لَا أَغْمِدُهُ حَتَّى أُبَايِعَ لِعَلِيٍ ثُمَّ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ فَضَارَبَ عَلِيّاً فَكَانَ مِمَّنْ أُعِيرَ الْإِيمَانَ فَمَشَى فِي ضَوْءِ نُورِهِ ثُمَّ سَلَبَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ}}بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۳.</ref>؛		#"روزی که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمی‌کنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از این‌رو نخست در [[نور]] آن رفت، و پس از آن [[خداوند]] آن را از او بازستاند"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: إِنَّ الزُّبَيْرَ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ يَوْمَ قُبِضَ النَّبِيُّ {{صل}} وَ قَالَ: لَا أَغْمِدُهُ حَتَّى أُبَايِعَ لِعَلِيٍ ثُمَّ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ فَضَارَبَ عَلِيّاً فَكَانَ مِمَّنْ أُعِيرَ الْإِيمَانَ فَمَشَى فِي ضَوْءِ نُورِهِ ثُمَّ سَلَبَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ}}بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۳.</ref>؛
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض می‌‌دهند، سپس آن را از آنان باز می‌گیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده می‌‌شوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض می‌‌دهند، سپس آن را از آنان باز می‌گیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده می‌‌شوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛
	# [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ{{ع}} أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛		# [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ {{ع}} أَنَّ عَلِيّاً {{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛
	# [[عیسی ابن مریم]] (س) به حواریانش فرمود: "با شما سخن [[حق]] می‌گویم! [[مردمان]] می‌گویند که ساختمان به سنگ نخستینش [[استوار]] است، و من اینچنین نمی‌گویم؛ [[حواریون]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]]! پس چه می‌گوئی؟ ایشان فرمود: به درستی می‌‌گویم که آخرین سنگی که کارگر می‌‌نهد، همان اساس خانه است! ابوفروه توضیح داد: منظور آن [[حضرت]]، آنست که خاتمه کار هر فرد، مهمترین بخش [[زندگی]] اوست". <ref>{{متن حدیث\| قَالَ سَیِّدُنَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ (س) يَا مَعْشَرَ الْحَوَارِيِّينَ! بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ الْبِنَاءَ بِأَسَاسِهِ وَ إِنِّي لَا أَقُولُ لَكُمْ كَذَلِكَ! قَالُوا: فَمَا ذَا تَقُولُ يَا رُوحَ اللَّهِ؟ قَالَ: بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ آخِرَ حَجَرٍ يَضَعُهُ الْعَامِلُ هُوَ الْأَسَاسُ. قَالَ أَبُو فَرْوَةَ: إِنَّمَا أَرَادَ خَاتِمَةَ الْأَمْرِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۴.</ref>؛		# [[عیسی ابن مریم]] (س) به حواریانش فرمود: "با شما سخن [[حق]] می‌گویم! [[مردمان]] می‌گویند که ساختمان به سنگ نخستینش [[استوار]] است، و من اینچنین نمی‌گویم؛ [[حواریون]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]]! پس چه می‌گوئی؟ ایشان فرمود: به درستی می‌‌گویم که آخرین سنگی که کارگر می‌‌نهد، همان اساس خانه است! ابوفروه توضیح داد: منظور آن [[حضرت]]، آنست که خاتمه کار هر فرد، مهمترین بخش [[زندگی]] اوست". <ref>{{متن حدیث\| قَالَ سَیِّدُنَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ (س) يَا مَعْشَرَ الْحَوَارِيِّينَ! بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ الْبِنَاءَ بِأَسَاسِهِ وَ إِنِّي لَا أَقُولُ لَكُمْ كَذَلِكَ! قَالُوا: فَمَا ذَا تَقُولُ يَا رُوحَ اللَّهِ؟ قَالَ: بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ آخِرَ حَجَرٍ يَضَعُهُ الْعَامِلُ هُوَ الْأَسَاسُ. قَالَ أَبُو فَرْوَةَ: إِنَّمَا أَرَادَ خَاتِمَةَ الْأَمْرِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۴.</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:39:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۸:		خط ۸:

	==[[روایات]] مرتبط==		==[[روایات]] مرتبط==
	#[[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از این‌رو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمی‌شوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛		# [[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از این‌رو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمی‌شوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛
	#[[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: می‌گویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفته‌اند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از این‌رو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن\|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛		# [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: می‌گویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفته‌اند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از این‌رو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن\|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛
	#"روزی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمی‌کنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از این‌رو نخست در [[نور]] آن رفت، و پس از آن [[خداوند]] آن را از او بازستاند"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: إِنَّ الزُّبَيْرَ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ يَوْمَ قُبِضَ النَّبِيُّ{{صل}} وَ قَالَ: لَا أَغْمِدُهُ حَتَّى أُبَايِعَ لِعَلِيٍ ثُمَّ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ فَضَارَبَ عَلِيّاً فَكَانَ مِمَّنْ أُعِيرَ الْإِيمَانَ فَمَشَى فِي ضَوْءِ نُورِهِ ثُمَّ سَلَبَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ}}بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۳.</ref>؛		#"روزی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمی‌کنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از این‌رو نخست در [[نور]] آن رفت، و پس از آن [[خداوند]] آن را از او بازستاند"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: إِنَّ الزُّبَيْرَ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ يَوْمَ قُبِضَ النَّبِيُّ{{صل}} وَ قَالَ: لَا أَغْمِدُهُ حَتَّى أُبَايِعَ لِعَلِيٍ ثُمَّ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ فَضَارَبَ عَلِيّاً فَكَانَ مِمَّنْ أُعِيرَ الْإِيمَانَ فَمَشَى فِي ضَوْءِ نُورِهِ ثُمَّ سَلَبَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ}}بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۳.</ref>؛
	#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض می‌‌دهند، سپس آن را از آنان باز می‌گیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده می‌‌شوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛		# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض می‌‌دهند، سپس آن را از آنان باز می‌گیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده می‌‌شوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛
	#[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ{{ع}} أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛		# [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ{{ع}} أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛
	#[[عیسی ابن مریم]] (س) به حواریانش فرمود: "با شما سخن [[حق]] می‌گویم! [[مردمان]] می‌گویند که ساختمان به سنگ نخستینش [[استوار]] است، و من اینچنین نمی‌گویم؛ [[حواریون]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]]! پس چه می‌گوئی؟ ایشان فرمود: به درستی می‌‌گویم که آخرین سنگی که کارگر می‌‌نهد، همان اساس خانه است! ابوفروه توضیح داد: منظور آن [[حضرت]]، آنست که خاتمه کار هر فرد، مهمترین بخش [[زندگی]] اوست". <ref>{{متن حدیث\| قَالَ سَیِّدُنَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ (س) يَا مَعْشَرَ الْحَوَارِيِّينَ! بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ الْبِنَاءَ بِأَسَاسِهِ وَ إِنِّي لَا أَقُولُ لَكُمْ كَذَلِكَ! قَالُوا: فَمَا ذَا تَقُولُ يَا رُوحَ اللَّهِ؟ قَالَ: بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ آخِرَ حَجَرٍ يَضَعُهُ الْعَامِلُ هُوَ الْأَسَاسُ. قَالَ أَبُو فَرْوَةَ: إِنَّمَا أَرَادَ خَاتِمَةَ الْأَمْرِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۴.</ref>؛		# [[عیسی ابن مریم]] (س) به حواریانش فرمود: "با شما سخن [[حق]] می‌گویم! [[مردمان]] می‌گویند که ساختمان به سنگ نخستینش [[استوار]] است، و من اینچنین نمی‌گویم؛ [[حواریون]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]]! پس چه می‌گوئی؟ ایشان فرمود: به درستی می‌‌گویم که آخرین سنگی که کارگر می‌‌نهد، همان اساس خانه است! ابوفروه توضیح داد: منظور آن [[حضرت]]، آنست که خاتمه کار هر فرد، مهمترین بخش [[زندگی]] اوست". <ref>{{متن حدیث\| قَالَ سَیِّدُنَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ (س) يَا مَعْشَرَ الْحَوَارِيِّينَ! بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ الْبِنَاءَ بِأَسَاسِهِ وَ إِنِّي لَا أَقُولُ لَكُمْ كَذَلِكَ! قَالُوا: فَمَا ذَا تَقُولُ يَا رُوحَ اللَّهِ؟ قَالَ: بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ آخِرَ حَجَرٍ يَضَعُهُ الْعَامِلُ هُوَ الْأَسَاسُ. قَالَ أَبُو فَرْوَةَ: إِنَّمَا أَرَادَ خَاتِمَةَ الْأَمْرِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۴.</ref>؛
	#[[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده: سوء عاقبت]]		[[رده: سوء عاقبت]]

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:15:19Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۵
خط ۱: خط ۱:

{{ولایت}}
{{ولایت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[ترس از خدا]]''' است. "'''[[ترس از خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[سوء عاقبت در قرآن]] - [[سوء عاقبت در حدیث]] - [[سوء عاقبت در نهج البلاغه]] - [[سوء عاقبت در اخلاق اسلامی]] - [[سوء عاقبت در معارف دعا و زیارات]]</div>
| موضوع مرتبط = ترس از خدا

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[سوء عاقبت (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[ترس از خدا]]

| مداخل مرتبط = [[سوء عاقبت در قرآن]] - [[سوء عاقبت در حدیث]] - [[سوء عاقبت در نهج البلاغه]] - [[سوء عاقبت در اخلاق اسلامی]] - [[سوء عاقبت در معارف دعا و زیارات]]

| پرسش مرتبط = سوء عاقبت (پرسش)

}}

==[[روایات]] مرتبط==
==[[روایات]] مرتبط==

Heydari: جایگزینی متن - 'رده: مدخل‌' به 'رده:مدخل'

2022-02-13T13:04:05Z

جایگزینی متن - 'رده: مدخل‌' به 'رده:مدخل'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۴
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده: ~~مدخل‌~~]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده: سوء عاقبت]]		[[رده: سوء عاقبت]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}}

2021-12-25T15:19:57Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (- {{ولایت}} <div style= +{{ولایت}} <div style=)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱: خط ۱:

{{ولایت}}
{{ولایت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[ترس از خدا]]''' است. "'''[[ترس از خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[ترس از خدا]]''' است. "'''[[ترس از خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T19:31:50Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۰۱
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	#[[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.		#[[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T17:52:13Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۲۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

2021-12-16T15:17:32Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== * +==منابع== {{منابع}} * )

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۷
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	==منابع==		==منابع==
			{{منابع}}
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== {{یادآوری پانویس}} {{پانویس}} +== پانویس == {{پانویس}})

2021-11-25T13:24:03Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== {{یادآوری پانویس}} {{پانویس}} +== پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۵۴
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]

	==پانویس==		== پانویس ==
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده: مدخل‌]]		[[رده: مدخل‌]]
	[[رده: سوء عاقبت]]		[[رده: سوء عاقبت]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==[[روایات]] مرتبط==		== [[روایات]] مرتبط ==
	# [[امام صادق]]{{ع}} می‌‌فرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از این‌رو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمی‌شوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} می‌‌فرمایند: "[[خداوند]] [[پیامبران]] را بر نبوّتشان سرشته است، از این‌رو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ [[اوصیاء]] [[پیامبران]] را هم بر وصایتشان سرشته است، و باز از همینرو هیچگاه از [[دین]] خارج نخواهند شد؛ شماری از [[مؤمنین]] را نیز بر [[ایمان]] سرشته است، که هیچگاه از [[دین]] خارج نمی‌شوند. امّا برخی از [[مؤمنان]] تنها از [[ایمان]] قرضی برخوردارند، اینان اگر از [[خداوند]] درخواست نمایند و در این درخواستشان [[اصرار]] ورزند، با [[ایمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: إِنَ اللَّهَ جَبَلَ النَّبِيِّينَ عَلَى نُبُوَّتِهِمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ الْأَوْصِيَاءَ عَلَى وَصَايَاهُمْ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ جَبَلَ بَعْضَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْإِيمَانِ فَلَا يَرْتَدُّونَ أَبَداً وَ مِنْهُمْ مَنْ يُعِيرُ الْإِيمَانَ عَارِيَّةً فَإِذَا هُوَ دَعَا وَ أَلَحَّ فِي الدُّعَاءِ مَاتَ عَلَى الْإِيمَانِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۰.</ref>؛
	# [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: می‌گویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفته‌اند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از این‌رو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن\|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ{{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛		# [[ابو بصیر]] می‌گوید: از [[امام صادق]] {{ع}} درباره معنی [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ}}<ref>«و اوست که شما را از یک تن پدید آورد، آنگاه آرامشگاه و ودیعه گاهی است» سوره انعام، آیه ۹۸.</ref>، سؤال نمودم. [[حضرت]] فرمودند: "[[مردم]] [[شهر]] تو در این رابطه چه نظری دارند؟ گفتم: می‌گویند: منظور از "مستقَر" آنست که در رحم [[مادر]] قرار گیرد، و "مستودَع" آنست که در صُلب [[پدر]] بودیعت نهاده شود. [[حضرت]] فرمودند: به [[خطا]] رفته‌اند! "مستقر" آنست که [[ایمان]] در [[قلب]] استقرار یابد، از این‌رو هیچگاه از او ستانده نشود؛ و {{متن قرآن\|مُسْتَوْدَعٌ}} آنست که [[ایمان]] زمانی به او به [[ودیعه]] سپرده شود، آنگاه از او بازستانده شود. [[زبیر]] از اینان بود" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} قَالَ: قُلْتُ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ فَمُسْتَقَرٌّ وَمُسْتَوْدَعٌ قَالَ: مَا يَقُولُ أَهْلُ بَلَدِكَ الَّذِي أَنْتَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ يَقُولُونَ: مُسْتَقَرٌّ فِي الرَّحِمِ وَ مُسْتَوْدَعٌ فِي الصُّلْبِ. فَقَالَ كَذَّبُوا الْمُسْتَقَرُّ مَا اسْتَقَرَّ الْإِيمَانُ فِي قَلْبِهِ فَلَا يُنْزَعُ مِنْهُ أَبَداً وَ الْمُسْتَوْدَعُ الَّذِي يُسْتَوْدَعُ الْإِيمَانَ زَمَاناً ثُمَّ يُسْلَبُهُ وَ قَدْ كَانَ الزُّبَيْرُ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۶، ص ۲۲۲.</ref>؛
	#"روزی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمی‌کنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از این‌رو نخست در [[نور]] آن رفت، و پس از آن [[خداوند]] آن را از او بازستاند"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: إِنَّ الزُّبَيْرَ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ يَوْمَ قُبِضَ النَّبِيُّ{{صل}} وَ قَالَ: لَا أَغْمِدُهُ حَتَّى أُبَايِعَ لِعَلِيٍ ثُمَّ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ فَضَارَبَ عَلِيّاً فَكَانَ مِمَّنْ أُعِيرَ الْإِيمَانَ فَمَشَى فِي ضَوْءِ نُورِهِ ثُمَّ سَلَبَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ}}بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۳.</ref>؛		#"روزی که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در گذشت، [[زبیر]] [[شمشیر]] خود را کشید و گفت: آن را تا با [[علی]] [[بیعت]] نکنم در غلاف فرو نمی‌کنم!؛ پس از زمانی باز [[شمشیر]] خود را کشید و با آن، [[حضرت علی]] را [[هدف]] قرار داد!. [[زبیر]] در شمار کسانی بود که [[ایمان]] به او قرض داده شده بود، از این‌رو نخست در [[نور]] آن رفت، و پس از آن [[خداوند]] آن را از او بازستاند"<ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مَرْوَانَ قَالَ: إِنَّ الزُّبَيْرَ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ يَوْمَ قُبِضَ النَّبِيُّ {{صل}} وَ قَالَ: لَا أَغْمِدُهُ حَتَّى أُبَايِعَ لِعَلِيٍ ثُمَّ اخْتَرَطَ سَيْفَهُ فَضَارَبَ عَلِيّاً فَكَانَ مِمَّنْ أُعِيرَ الْإِيمَانَ فَمَشَى فِي ضَوْءِ نُورِهِ ثُمَّ سَلَبَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ}}بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۳.</ref>؛
	# [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض می‌‌دهند، سپس آن را از آنان باز می‌گیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده می‌‌شوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛		# [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "[[بنده]] خداگاه صبح [[مؤمن]] است و شب [[کافر]]، و گاه صبح [[کافر]] است و شب [[مؤمن]]. به گروهی از [[مردم]] [[ایمان]] را به قرض می‌‌دهند، سپس آن را از آنان باز می‌گیرند؛ اینان "قرض داده شدگان" نامیده می‌‌شوند. آنگاه فرمود: فلان کس از اینان است" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: إِنَ الْعَبْدَ يُصْبِحُ مُؤْمِناً وَ يُمْسِي كَافِراً وَ يُصْبِحُ كَافِراً وَ يُمْسِي مُؤْمِناً وَ قَوْمٌ يُعَارُونَ الْإِيمَانَ ثُمَّ يُسْلَبُونَهُ وَ يُسَمَّوْنَ الْمُعَارِينَ ثُمَّ قَالَ: فُلَانٌ مِنْهُمْ}}؛ بحار الأنوار، ج ۶۹، ص ۲۲۵.</ref>؛
	# [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ{{ع}} أَنَّ عَلِيّاً{{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛		# [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} فرمودند: "[[خوشبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[سعادت]] انجامد؛ و [[بدبختی]] واقعی آنست، که پایان کار [[انسان]] به [[بدبختی]] انجامد" <ref>{{متن حدیث\| عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ {{ع}} أَنَّ عَلِيّاً {{ع}} قَالَ: إِنَّ حَقِيقَةَ السَّعَادَةِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالسَّعَادَةِ وَ إِنَّ حَقِيقَةَ الشَّقَاءِ أَنْ يُخْتَمَ لِلْمَرْءِ عَمَلُهُ بِالشَّقَاءِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۳۶۴.</ref>؛
	# [[عیسی ابن مریم]] (س) به حواریانش فرمود: "با شما سخن [[حق]] می‌گویم! [[مردمان]] می‌گویند که ساختمان به سنگ نخستینش [[استوار]] است، و من اینچنین نمی‌گویم؛ [[حواریون]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]]! پس چه می‌گوئی؟ ایشان فرمود: به درستی می‌‌گویم که آخرین سنگی که کارگر می‌‌نهد، همان اساس خانه است! ابوفروه توضیح داد: منظور آن [[حضرت]]، آنست که خاتمه کار هر فرد، مهمترین بخش [[زندگی]] اوست". <ref>{{متن حدیث\| قَالَ سَیِّدُنَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ (س) يَا مَعْشَرَ الْحَوَارِيِّينَ! بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ الْبِنَاءَ بِأَسَاسِهِ وَ إِنِّي لَا أَقُولُ لَكُمْ كَذَلِكَ! قَالُوا: فَمَا ذَا تَقُولُ يَا رُوحَ اللَّهِ؟ قَالَ: بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ آخِرَ حَجَرٍ يَضَعُهُ الْعَامِلُ هُوَ الْأَسَاسُ. قَالَ أَبُو فَرْوَةَ: إِنَّمَا أَرَادَ خَاتِمَةَ الْأَمْرِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۴.</ref>؛		# [[عیسی ابن مریم]] (س) به حواریانش فرمود: "با شما سخن [[حق]] می‌گویم! [[مردمان]] می‌گویند که ساختمان به سنگ نخستینش [[استوار]] است، و من اینچنین نمی‌گویم؛ [[حواریون]] گفتند: ای [[پیامبر خدا]]! پس چه می‌گوئی؟ ایشان فرمود: به درستی می‌‌گویم که آخرین سنگی که کارگر می‌‌نهد، همان اساس خانه است! ابوفروه توضیح داد: منظور آن [[حضرت]]، آنست که خاتمه کار هر فرد، مهمترین بخش [[زندگی]] اوست". <ref>{{متن حدیث\| قَالَ سَیِّدُنَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ (س) يَا مَعْشَرَ الْحَوَارِيِّينَ! بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ النَّاسَ يَقُولُونَ إِنَّ الْبِنَاءَ بِأَسَاسِهِ وَ إِنِّي لَا أَقُولُ لَكُمْ كَذَلِكَ! قَالُوا: فَمَا ذَا تَقُولُ يَا رُوحَ اللَّهِ؟ قَالَ: بِحَقٍّ أَقُولُ لَكُمْ إِنَّ آخِرَ حَجَرٍ يَضَعُهُ الْعَامِلُ هُوَ الْأَسَاسُ. قَالَ أَبُو فَرْوَةَ: إِنَّمَا أَرَادَ خَاتِمَةَ الْأَمْرِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۴.</ref>؛
	# [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.		# [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمودند: "[[مؤمن]] پیاپی و دائماً از سوء [[عاقبت]] خود ترسان و بیمناک است و [[یقین]] به رسیدن به [[بهشت]] ندارد، تا آن دم که گاهِ پرواز روحش فرارسد و [[ملک]] الموت بر او ظاهر شود"<ref>{{متن حدیث\| قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَا يَزَالُ الْمُؤْمِنُ خَائِفاً مِنْ سُوءِ الْعَاقِبَةِ وَ لَا يَتَيَقَّنُ الْوُصُولَ إِلَى رِضْوَانِ اللَّهِ حَتَّى يَكُونَ وَقْتُ نَزْعِ رُوحِهِ وَ ظُهُورِ مَلَكِ الْمَوْتِ لَهُ}}؛بحار الأنوار، ج ۷۱، ص ۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۴۳۲-۴۳۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~ترس از خدا~~]]''' است. "'''~~[[ترس از خدا]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[سوء عاقبت در قرآن]] - [[سوء عاقبت در حدیث]] - [[سوء عاقبت در نهج البلاغه]] - [[سوء عاقبت در اخلاق اسلامی]] - [[سوء عاقبت در معارف دعا و زیارات]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = ترس از خدا
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[سوء عاقبت (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[ترس از خدا]]
			\| مداخل مرتبط = [[سوء عاقبت در قرآن]] - [[سوء عاقبت در حدیث]] - [[سوء عاقبت در نهج البلاغه]] - [[سوء عاقبت در اخلاق اسلامی]] - [[سوء عاقبت در معارف دعا و زیارات]]
			\| پرسش مرتبط = سوء عاقبت (پرسش)
			}}

	==[[روایات]] مرتبط==		==[[روایات]] مرتبط==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱:		خط ۱:

	{{ولایت}}		{{ولایت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[ترس از خدا]]''' است. "'''[[ترس از خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[ترس از خدا]]''' است. "'''[[ترس از خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>