سوره طلاق در علوم قرآنی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: /* منابع */

2025-06-08T04:44:32Z

منابع

Bahmani: /* مقدمه */

2024-03-06T06:35:28Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	شصت و پنجمین [[سوره]] [[قرآن]] و نود و نهمین آن به [[ترتیب ~~نزول]]،~~ نازل شده در [[مدینه]] با موضوعات [[طلاق]]، [[توکل]] و [[موعظه]]، [[احکام]] طلاق و [[نشانه‌ها]] و فرجام نیکوی [[تقوا]].		شصت و پنجمین [[سوره]] [[قرآن]] و نود و نهمین آن به ترتیب نزول، نازل شده در [[مدینه]] با موضوعات [[طلاق]]، [[توکل]] و [[موعظه]]، [[احکام]] طلاق و [[نشانه‌ها]] و فرجام نیکوی [[تقوا]].

	این سوره به این مناسبت «طلاق» نام دارد که از نخستین [[آیه]] تا حدود دو سوم کل سوره درباره [[احکام]] طلاق است. از این سوره به نام «[[نساء]] صغیر» نیز یاد شده است<ref>کشف الاسرار.</ref>. دارای ۱۲ آیه، ۲۸۹ کلمه و ۱۲۰۳ حرف است. از نظر حجم از «مفصلات» و از سوره‌های نسبتاً کوچک است و در آغاز [[حزب]] چهارم جزء ۲۸ قرار دارد. همچنین از سوره‌های «مخاطبات» است که با خطاب {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ}} آغاز می‌شود. [[رسول الله]] فرمود: «هر کس [[سوره طلاق]] را بخواند بر [[سنت رسول خدا]] مرده است»<ref>{{متن حدیث\|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الطَّلَاقِ مَاتَ عَلَى سُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}}کشف الاسرار.</ref>.		این سوره به این مناسبت «طلاق» نام دارد که از نخستین [[آیه]] تا حدود دو سوم کل سوره درباره [[احکام]] طلاق است. از این سوره به نام «[[نساء]] صغیر» نیز یاد شده است<ref>کشف الاسرار.</ref>. دارای ۱۲ آیه، ۲۸۹ کلمه و ۱۲۰۳ حرف است. از نظر حجم از «مفصلات» و از سوره‌های نسبتاً کوچک است و در آغاز [[حزب]] چهارم جزء ۲۸ قرار دارد. همچنین از سوره‌های «مخاطبات» است که با خطاب {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ}} آغاز می‌شود. [[رسول الله]] فرمود: «هر کس [[سوره طلاق]] را بخواند بر [[سنت رسول خدا]] مرده است»<ref>{{متن حدیث\|مَنْ قَرَأَ سُورَةَ الطَّلَاقِ مَاتَ عَلَى سُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}}کشف الاسرار.</ref>.

Bahmani در ‏۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۳۵

2024-03-06T06:35:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = سوره طلاق		\| موضوع مرتبط = سوره طلاق
	\| عنوان مدخل = [[سوره طلاق]]		\| عنوان مدخل = سوره طلاق
	\| مداخل مرتبط = [[سوره طلاق در علوم قرآنی]]		\| مداخل مرتبط = [[سوره طلاق در علوم قرآنی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:23:11Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:41:43Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = سوره طلاق		\| موضوع مرتبط = سوره طلاق

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T07:04:42Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های '''[[~~سوره طلاق~~]]''' است. "'''~~[[سوره طلاق]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[سوره طلاق در علوم قرآنی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = سوره طلاق
			\| عنوان مدخل = [[سوره طلاق]]
			\| مداخل مرتبط = [[سوره طلاق در علوم قرآنی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-05-08T12:39:27Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	'''نکات:''' با توجه به اطلاق [[آیه]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ...}}<ref>«و هر کس از خداوند پروا کند (خداوند) برای او دری می‌گشاید و به او از جایی که گمان نمی‌برد روزی می‌دهد» سوره طلاق، آیه ۲-۳.</ref>. این مفاد را به دست می‌دهد که هر کس از [[خدا]] بترسد و به [[حقیقت]] معنای کلمه [[پروا]] داشته باشد- که البته چنین تقوایی حاصل نمی‌شود مگر با [[معرفت]] نسبت به خدا و [[اسما]] و صفات او - و سپس به خاطر رعایت جانب او از [[محرمات]] و [[ترک واجبات]] اجتناب کند - که لازمه آن این است که [[اراده]] نکند مگر فعل و ترکی را که او اراده کرده باشد و در حقیقت اراده او در [[اراده خدای تعالی]] مستهلک شده باشد - چنین کسی هیچ عملی انجام نمی‌دهد مگر از اراده‌ای خدا. لازمه این مطلب نیز آن است که خود و متعلقات خود را، [[ملک]] [[خدای تعالی]] و او را مالک [[علی الاطلاق]] خود بداند، [[مالکی]] که هرگونه بخواهد می‌تواند در ملکش [[تصرف]] کند و این ملکیت، همان [[ولایت]] خدایی است که خدا با آن ولایت متولی امر بنده‌اش می‌باشد پس برای [[بنده]] از ملک [[حقیقی]] چیزی باقی نمی‌ماند مگر آنچه که [[خدای سبحان]] تملیکش کرده باشد. البته همان هم، باز به ملکیت خدا باقی است و [[مالکیت]] و همچنین [[پادشاهی]] همه چیز از آن [[خدای عزوجل]] است.		'''نکات:''' با توجه به اطلاق [[آیه]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ...}}<ref>«و هر کس از خداوند پروا کند (خداوند) برای او دری می‌گشاید و به او از جایی که گمان نمی‌برد روزی می‌دهد» سوره طلاق، آیه ۲-۳.</ref>. این مفاد را به دست می‌دهد که هر کس از [[خدا]] بترسد و به [[حقیقت]] معنای کلمه [[پروا]] داشته باشد- که البته چنین تقوایی حاصل نمی‌شود مگر با [[معرفت]] نسبت به خدا و [[اسما]] و صفات او - و سپس به خاطر رعایت جانب او از [[محرمات]] و [[ترک واجبات]] اجتناب کند - که لازمه آن این است که [[اراده]] نکند مگر فعل و ترکی را که او اراده کرده باشد و در حقیقت اراده او در [[اراده خدای تعالی]] مستهلک شده باشد - چنین کسی هیچ عملی انجام نمی‌دهد مگر از اراده‌ای خدا. لازمه این مطلب نیز آن است که خود و متعلقات خود را، [[ملک]] [[خدای تعالی]] و او را مالک [[علی الاطلاق]] خود بداند، [[مالکی]] که هرگونه بخواهد می‌تواند در ملکش [[تصرف]] کند و این ملکیت، همان [[ولایت]] خدایی است که خدا با آن ولایت متولی امر بنده‌اش می‌باشد پس برای [[بنده]] از ملک [[حقیقی]] چیزی باقی نمی‌ماند مگر آنچه که [[خدای سبحان]] تملیکش کرده باشد. البته همان هم، باز به ملکیت خدا باقی است و [[مالکیت]] و همچنین [[پادشاهی]] همه چیز از آن [[خدای عزوجل]] است.
	خدای تعالی چنین بنده‌ای را به [[حکم]] {{متن قرآن\|يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا}} از تنگنای [[وهم]] و [[زندان]] [[شرک]]، [[نجات]] می‌دهد، دیگر به اسباب ظاهری دلبسته نیست و به حکم {{متن قرآن\|وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ}} از جایی که او احتمالش را هم ندهد [[رزق]] مادی و معنویش را فراهم می‌کند، اما رزق مادیش را بدون [[پیش‌بینی]] خود او می‌رساند، برای این که او قبل از رسیدن به چنین توکلی [[رزق]] خود را حاصل دسترنج خود و اثر اسباب ظاهری می‌دانست، همان اسبایی که [[دل]] به آن بسته بود و از آن اسباب هم که بسیار زیادند جز به اندکی اطلاع نداشت و مثل او، مانند کسی است که در شبی بس ظلمانی، [[نور]] بسیار ضعیفی پیش پایش را روشن کرده باشد و از ورای آن فضای اندک بی‌خبر باشد و ~~لیکن~~ [[خدای سبحان]] از همه اسباب خبر دارد و او است که اسباب و مسببات را پشت سر هم می‌چیند و هر طوری که بخواهد [[نظام]] می‌بخشد و به هریک از آن اسباب بخواهد اجازه تأثیر می‌دهد. و اما رزق معنویش را - که رزق [[حقیقی]] هم همان است، چون مایه [[حیات]] [[جان]] [[انسانی]] است و رزقی است فناناپذیر - بدون پیش‌بینی خود او می‌رساند، دلیلش این است که [[انسان]] نه از چنین رزقی آگهی دارد و نه می‌داند که از چه راهی به وی می‌رسد.		خدای تعالی چنین بنده‌ای را به [[حکم]] {{متن قرآن\|يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا}} از تنگنای [[وهم]] و [[زندان]] [[شرک]]، [[نجات]] می‌دهد، دیگر به اسباب ظاهری دلبسته نیست و به حکم {{متن قرآن\|وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ}} از جایی که او احتمالش را هم ندهد [[رزق]] مادی و معنویش را فراهم می‌کند، اما رزق مادیش را بدون [[پیش‌بینی]] خود او می‌رساند، برای این که او قبل از رسیدن به چنین توکلی [[رزق]] خود را حاصل دسترنج خود و اثر اسباب ظاهری می‌دانست، همان اسبایی که [[دل]] به آن بسته بود و از آن اسباب هم که بسیار زیادند جز به اندکی اطلاع نداشت و مثل او، مانند کسی است که در شبی بس ظلمانی، [[نور]] بسیار ضعیفی پیش پایش را روشن کرده باشد و از ورای آن فضای اندک بی‌خبر باشد و لکن [[خدای سبحان]] از همه اسباب خبر دارد و او است که اسباب و مسببات را پشت سر هم می‌چیند و هر طوری که بخواهد [[نظام]] می‌بخشد و به هریک از آن اسباب بخواهد اجازه تأثیر می‌دهد. و اما رزق معنویش را - که رزق [[حقیقی]] هم همان است، چون مایه [[حیات]] [[جان]] [[انسانی]] است و رزقی است فناناپذیر - بدون پیش‌بینی خود او می‌رساند، دلیلش این است که [[انسان]] نه از چنین رزقی آگهی دارد و نه می‌داند که از چه راهی به وی می‌رسد.

	خدای سبحان که ولی و عهده‌دار [[سرپرستی]] [[بنده]] [[متوکل]] خویش است، او را از پرتگاه [[هلاکت]] بیرون می‌کشد و از طریقی که خود او پیش‌بینی آن را نمی‌کند، روزی می‌دهد و چنین بنده‌ای به خاطر این که بر [[خدای تعالی]] [[توکل]] کرده و همه امور خود را به او واگذار نموده، هیچ چیز از کمال و از نعمت‌هایی را که [[قدرت]] به دست آوردن آن را در خود می‌بیند از دست نمی‌دهد و آنچه را که [[امیدوار]] بود به وسیله سعی و [[کوشش]] خود به دست آورد همان را خدای تعالی برایش فراهم می‌کند، برای این که او به وی [[توکل]] کرد و کسی که بر [[خدا]] توکل کند، خدا همه کاره او می‌شود در صورتی که هیچ سببی از اسباب ظاهری این طور نیست، چون هر سببی را که در نظر بگیری یک‌بار کارگر می‌افتد بار دیگر نمی‌افتد، ولی [[خدای تعالی]] این طور نیست، {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}}<ref>«به راستی خداوند به خواست خویش، رسنده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> چون [[خدا]] به کار خود می‌رسد و تمامی امور در حیطه [[قدرت]] خدای تعالی است {{متن قرآن\|قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا}}<ref>«و بی‌گمان خداوند برای هر چیز، اندازه‌ای نهاده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> و وقتی حدود و اندازه هر موجودی را خدای تعالی معین می‌کند، [[بنده]] [[متوکل]] هم یکی از موجودات است، او نیز از تحت [[قدرت خدا]] خارج نیست، پس اندازه‌ها و حدود او نیز به [[دست خدا]] است. و چنین مقامی تنها نصیب [[صالحین]] از اولیای این [[امت]] می‌شود و اما افراد [[پایین‌تر]] یا افراد متوسط از [[اهل تقوی]] که درجات پایین‌تری از حیث [[معرفت]] و عمل دارند از [[موهبت]] [[ولایت]] خدایی هم آن مقداری برخوردارند که با [[اخلاص]] [[ایمان]] و [[اعمال]] صالحشان مطابقت دارد و چنان نیست که هیچ بهره‌ای از این موهبت نداشته باشند، چگونه [[محروم]] باشند با این که خدای فرموده: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و خداوند سرپرست مؤمنان است» سوره آل عمران، آیه ۶۸.</ref> و جای دیگر به طور مطلق فرموده است: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«و خداوند دوست پرهیزگاران است» سوره جاثیه، آیه ۱۹.</ref>. همین که به [[دین حق]] [[متدین]] هستند و این [[سنت]] [[حیات]] را پذیرفته‌اند ورود و خروجشان در امور ناشی از [[اراده خدای تعالی]] است، خود نوعی از [[تقوی]] [[الله]] و [[توکل]] بر او است؛ زیرا این گونه افراد [[مؤمن]] و [[متقی]]، اراده خدای تعالی را در جای [[اراده]] خودشان قرار داده‌اند، در نتیجه به همان مقدار از [[سعادت]] [[زندگی]] برخوردار می‌شوند و خدای تعالی برای‌شان از هر ناملایمی راه نجاتی قرار می‌دهد و از جایی که خود آنان به فکرشان نرسد روزی‌شان می‌دهد و پروردگارشان برای ایشان کافی و او است که اراده خود را به [[کرسی]] می‌نشاند.		خدای سبحان که ولی و عهده‌دار [[سرپرستی]] [[بنده]] [[متوکل]] خویش است، او را از پرتگاه [[هلاکت]] بیرون می‌کشد و از طریقی که خود او پیش‌بینی آن را نمی‌کند، روزی می‌دهد و چنین بنده‌ای به خاطر این که بر [[خدای تعالی]] [[توکل]] کرده و همه امور خود را به او واگذار نموده، هیچ چیز از کمال و از نعمت‌هایی را که [[قدرت]] به دست آوردن آن را در خود می‌بیند از دست نمی‌دهد و آنچه را که [[امیدوار]] بود به وسیله سعی و [[کوشش]] خود به دست آورد همان را خدای تعالی برایش فراهم می‌کند، برای این که او به وی [[توکل]] کرد و کسی که بر [[خدا]] توکل کند، خدا همه کاره او می‌شود در صورتی که هیچ سببی از اسباب ظاهری این طور نیست، چون هر سببی را که در نظر بگیری یک‌بار کارگر می‌افتد بار دیگر نمی‌افتد، ولی [[خدای تعالی]] این طور نیست، {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}}<ref>«به راستی خداوند به خواست خویش، رسنده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> چون [[خدا]] به کار خود می‌رسد و تمامی امور در حیطه [[قدرت]] خدای تعالی است {{متن قرآن\|قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا}}<ref>«و بی‌گمان خداوند برای هر چیز، اندازه‌ای نهاده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> و وقتی حدود و اندازه هر موجودی را خدای تعالی معین می‌کند، [[بنده]] [[متوکل]] هم یکی از موجودات است، او نیز از تحت [[قدرت خدا]] خارج نیست، پس اندازه‌ها و حدود او نیز به [[دست خدا]] است. و چنین مقامی تنها نصیب [[صالحین]] از اولیای این [[امت]] می‌شود و اما افراد [[پایین‌تر]] یا افراد متوسط از [[اهل تقوی]] که درجات پایین‌تری از حیث [[معرفت]] و عمل دارند از [[موهبت]] [[ولایت]] خدایی هم آن مقداری برخوردارند که با [[اخلاص]] [[ایمان]] و [[اعمال]] صالحشان مطابقت دارد و چنان نیست که هیچ بهره‌ای از این موهبت نداشته باشند، چگونه [[محروم]] باشند با این که خدای فرموده: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و خداوند سرپرست مؤمنان است» سوره آل عمران، آیه ۶۸.</ref> و جای دیگر به طور مطلق فرموده است: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«و خداوند دوست پرهیزگاران است» سوره جاثیه، آیه ۱۹.</ref>. همین که به [[دین حق]] [[متدین]] هستند و این [[سنت]] [[حیات]] را پذیرفته‌اند ورود و خروجشان در امور ناشی از [[اراده خدای تعالی]] است، خود نوعی از [[تقوی]] [[الله]] و [[توکل]] بر او است؛ زیرا این گونه افراد [[مؤمن]] و [[متقی]]، اراده خدای تعالی را در جای [[اراده]] خودشان قرار داده‌اند، در نتیجه به همان مقدار از [[سعادت]] [[زندگی]] برخوردار می‌شوند و خدای تعالی برای‌شان از هر ناملایمی راه نجاتی قرار می‌دهد و از جایی که خود آنان به فکرشان نرسد روزی‌شان می‌دهد و پروردگارشان برای ایشان کافی و او است که اراده خود را به [[کرسی]] می‌نشاند.

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'

2022-01-21T13:00:04Z

جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۰
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های '''[[سوره طلاق]]''' است. "'''[[سوره طلاق]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های '''[[سوره طلاق]]''' است. "'''[[سوره طلاق]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[سوره طلاق در علوم قرآنی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[سوره طلاق در علوم قرآنی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T19:36:20Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۰۶
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	#{{متن قرآن\|فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا}}<ref>«خداوند برای آنان عذابی سخت آماده کرده است پس ای خردمندان باایمان، از خداوند پروا کنید که خداوند برای شما یادکردی فرستاده است؛» سوره طلاق، آیه ۱۰.</ref>.<ref>[[سید سلمان صفوی\|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره طلاق (مقاله)\|مقاله «سوره طلاق»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]].</ref>		#{{متن قرآن\|فَاتَّقُوا اللَّهَ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ الَّذِينَ آمَنُوا قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْرًا}}<ref>«خداوند برای آنان عذابی سخت آماده کرده است پس ای خردمندان باایمان، از خداوند پروا کنید که خداوند برای شما یادکردی فرستاده است؛» سوره طلاق، آیه ۱۰.</ref>.<ref>[[سید سلمان صفوی\|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره طلاق (مقاله)\|مقاله «سوره طلاق»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]].</ref>

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 10524027.jpg\|22px]] [[سید سلمان صفوی\|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره طلاق (مقاله)\|مقاله «سوره طلاق»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]		# [[پرونده: 10524027.jpg\|22px]] [[سید سلمان صفوی\|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره طلاق (مقاله)\|مقاله «سوره طلاق»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T19:27:32Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۵۷
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 10524027.jpg\|22px]] [[سید سلمان صفوی\|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره طلاق (مقاله)\|مقاله «سوره طلاق»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]		# [[پرونده: 10524027.jpg\|22px]] [[سید سلمان صفوی\|صفوی، سید سلمان]]، [[سوره طلاق (مقاله)\|مقاله «سوره طلاق»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:سوره طلاق]]		[[رده:سوره طلاق]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۰۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	'''نکات:''' با توجه به اطلاق [[آیه]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ...}}<ref>«و هر کس از خداوند پروا کند (خداوند) برای او دری می‌گشاید و به او از جایی که گمان نمی‌برد روزی می‌دهد» سوره طلاق، آیه ۲-۳.</ref>. این مفاد را به دست می‌دهد که هر کس از [[خدا]] بترسد و به [[حقیقت]] معنای کلمه [[پروا]] داشته باشد- که البته چنین تقوایی حاصل نمی‌شود مگر با [[معرفت]] نسبت به خدا و [[اسما]] و صفات او - و سپس به خاطر رعایت جانب او از [[محرمات]] و [[ترک واجبات]] اجتناب کند - که لازمه آن این است که [[اراده]] نکند مگر فعل و ترکی را که او اراده کرده باشد و در حقیقت اراده او در [[اراده خدای تعالی]] مستهلک شده باشد - چنین کسی هیچ عملی انجام نمی‌دهد مگر از اراده‌ای خدا. لازمه این مطلب نیز آن است که خود و متعلقات خود را، [[ملک]] [[خدای تعالی]] و او را مالک [[علی الاطلاق]] خود بداند، [[مالکی]] که هرگونه بخواهد می‌تواند در ملکش [[تصرف]] کند و این ملکیت، همان [[ولایت]] خدایی است که خدا با آن ولایت متولی امر بنده‌اش می‌باشد پس برای [[بنده]] از ملک [[حقیقی]] چیزی باقی نمی‌ماند مگر آنچه که [[خدای سبحان]] تملیکش کرده باشد. البته همان هم، باز به ملکیت خدا باقی است و [[مالکیت]] و همچنین [[پادشاهی]] همه چیز از آن [[خدای عزوجل]] است.		'''نکات:''' با توجه به اطلاق [[آیه]] {{متن قرآن\|وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ...}}<ref>«و هر کس از خداوند پروا کند (خداوند) برای او دری می‌گشاید و به او از جایی که گمان نمی‌برد روزی می‌دهد» سوره طلاق، آیه ۲-۳.</ref>. این مفاد را به دست می‌دهد که هر کس از [[خدا]] بترسد و به [[حقیقت]] معنای کلمه [[پروا]] داشته باشد- که البته چنین تقوایی حاصل نمی‌شود مگر با [[معرفت]] نسبت به خدا و [[اسما]] و صفات او - و سپس به خاطر رعایت جانب او از [[محرمات]] و [[ترک واجبات]] اجتناب کند - که لازمه آن این است که [[اراده]] نکند مگر فعل و ترکی را که او اراده کرده باشد و در حقیقت اراده او در [[اراده خدای تعالی]] مستهلک شده باشد - چنین کسی هیچ عملی انجام نمی‌دهد مگر از اراده‌ای خدا. لازمه این مطلب نیز آن است که خود و متعلقات خود را، [[ملک]] [[خدای تعالی]] و او را مالک [[علی الاطلاق]] خود بداند، [[مالکی]] که هرگونه بخواهد می‌تواند در ملکش [[تصرف]] کند و این ملکیت، همان [[ولایت]] خدایی است که خدا با آن ولایت متولی امر بنده‌اش می‌باشد پس برای [[بنده]] از ملک [[حقیقی]] چیزی باقی نمی‌ماند مگر آنچه که [[خدای سبحان]] تملیکش کرده باشد. البته همان هم، باز به ملکیت خدا باقی است و [[مالکیت]] و همچنین [[پادشاهی]] همه چیز از آن [[خدای عزوجل]] است.
	خدای تعالی چنین بنده‌ای را به [[حکم]] {{متن قرآن\|يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا}} از تنگنای [[وهم]] و [[زندان]] [[شرک]]، [[نجات]] می‌دهد، دیگر به اسباب ظاهری دلبسته نیست و به حکم {{متن قرآن\|وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ}} از جایی که او احتمالش را هم ندهد [[رزق]] مادی و معنویش را فراهم می‌کند، اما رزق مادیش را بدون [[پیش‌بینی]] خود او می‌رساند، برای این که او قبل از رسیدن به چنین توکلی [[رزق]] خود را حاصل دسترنج خود و اثر اسباب ظاهری می‌دانست، همان اسبایی که [[دل]] به آن بسته بود و از آن اسباب هم که بسیار زیادند جز به اندکی اطلاع نداشت و مثل او، مانند کسی است که در شبی بس ظلمانی، [[نور]] بسیار ضعیفی پیش پایش را روشن کرده باشد و از ورای آن فضای اندک بی‌خبر باشد و ~~لیکن~~ [[خدای سبحان]] از همه اسباب خبر دارد و او است که اسباب و مسببات را پشت سر هم می‌چیند و هر طوری که بخواهد [[نظام]] می‌بخشد و به هریک از آن اسباب بخواهد اجازه تأثیر می‌دهد. و اما رزق معنویش را - که رزق [[حقیقی]] هم همان است، چون مایه [[حیات]] [[جان]] [[انسانی]] است و رزقی است فناناپذیر - بدون پیش‌بینی خود او می‌رساند، دلیلش این است که [[انسان]] نه از چنین رزقی آگهی دارد و نه می‌داند که از چه راهی به وی می‌رسد.		خدای تعالی چنین بنده‌ای را به [[حکم]] {{متن قرآن\|يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا}} از تنگنای [[وهم]] و [[زندان]] [[شرک]]، [[نجات]] می‌دهد، دیگر به اسباب ظاهری دلبسته نیست و به حکم {{متن قرآن\|وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ}} از جایی که او احتمالش را هم ندهد [[رزق]] مادی و معنویش را فراهم می‌کند، اما رزق مادیش را بدون [[پیش‌بینی]] خود او می‌رساند، برای این که او قبل از رسیدن به چنین توکلی [[رزق]] خود را حاصل دسترنج خود و اثر اسباب ظاهری می‌دانست، همان اسبایی که [[دل]] به آن بسته بود و از آن اسباب هم که بسیار زیادند جز به اندکی اطلاع نداشت و مثل او، مانند کسی است که در شبی بس ظلمانی، [[نور]] بسیار ضعیفی پیش پایش را روشن کرده باشد و از ورای آن فضای اندک بی‌خبر باشد و لکن [[خدای سبحان]] از همه اسباب خبر دارد و او است که اسباب و مسببات را پشت سر هم می‌چیند و هر طوری که بخواهد [[نظام]] می‌بخشد و به هریک از آن اسباب بخواهد اجازه تأثیر می‌دهد. و اما رزق معنویش را - که رزق [[حقیقی]] هم همان است، چون مایه [[حیات]] [[جان]] [[انسانی]] است و رزقی است فناناپذیر - بدون پیش‌بینی خود او می‌رساند، دلیلش این است که [[انسان]] نه از چنین رزقی آگهی دارد و نه می‌داند که از چه راهی به وی می‌رسد.

	خدای سبحان که ولی و عهده‌دار [[سرپرستی]] [[بنده]] [[متوکل]] خویش است، او را از پرتگاه [[هلاکت]] بیرون می‌کشد و از طریقی که خود او پیش‌بینی آن را نمی‌کند، روزی می‌دهد و چنین بنده‌ای به خاطر این که بر [[خدای تعالی]] [[توکل]] کرده و همه امور خود را به او واگذار نموده، هیچ چیز از کمال و از نعمت‌هایی را که [[قدرت]] به دست آوردن آن را در خود می‌بیند از دست نمی‌دهد و آنچه را که [[امیدوار]] بود به وسیله سعی و [[کوشش]] خود به دست آورد همان را خدای تعالی برایش فراهم می‌کند، برای این که او به وی [[توکل]] کرد و کسی که بر [[خدا]] توکل کند، خدا همه کاره او می‌شود در صورتی که هیچ سببی از اسباب ظاهری این طور نیست، چون هر سببی را که در نظر بگیری یک‌بار کارگر می‌افتد بار دیگر نمی‌افتد، ولی [[خدای تعالی]] این طور نیست، {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}}<ref>«به راستی خداوند به خواست خویش، رسنده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> چون [[خدا]] به کار خود می‌رسد و تمامی امور در حیطه [[قدرت]] خدای تعالی است {{متن قرآن\|قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا}}<ref>«و بی‌گمان خداوند برای هر چیز، اندازه‌ای نهاده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> و وقتی حدود و اندازه هر موجودی را خدای تعالی معین می‌کند، [[بنده]] [[متوکل]] هم یکی از موجودات است، او نیز از تحت [[قدرت خدا]] خارج نیست، پس اندازه‌ها و حدود او نیز به [[دست خدا]] است. و چنین مقامی تنها نصیب [[صالحین]] از اولیای این [[امت]] می‌شود و اما افراد [[پایین‌تر]] یا افراد متوسط از [[اهل تقوی]] که درجات پایین‌تری از حیث [[معرفت]] و عمل دارند از [[موهبت]] [[ولایت]] خدایی هم آن مقداری برخوردارند که با [[اخلاص]] [[ایمان]] و [[اعمال]] صالحشان مطابقت دارد و چنان نیست که هیچ بهره‌ای از این موهبت نداشته باشند، چگونه [[محروم]] باشند با این که خدای فرموده: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و خداوند سرپرست مؤمنان است» سوره آل عمران، آیه ۶۸.</ref> و جای دیگر به طور مطلق فرموده است: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«و خداوند دوست پرهیزگاران است» سوره جاثیه، آیه ۱۹.</ref>. همین که به [[دین حق]] [[متدین]] هستند و این [[سنت]] [[حیات]] را پذیرفته‌اند ورود و خروجشان در امور ناشی از [[اراده خدای تعالی]] است، خود نوعی از [[تقوی]] [[الله]] و [[توکل]] بر او است؛ زیرا این گونه افراد [[مؤمن]] و [[متقی]]، اراده خدای تعالی را در جای [[اراده]] خودشان قرار داده‌اند، در نتیجه به همان مقدار از [[سعادت]] [[زندگی]] برخوردار می‌شوند و خدای تعالی برای‌شان از هر ناملایمی راه نجاتی قرار می‌دهد و از جایی که خود آنان به فکرشان نرسد روزی‌شان می‌دهد و پروردگارشان برای ایشان کافی و او است که اراده خود را به [[کرسی]] می‌نشاند.		خدای سبحان که ولی و عهده‌دار [[سرپرستی]] [[بنده]] [[متوکل]] خویش است، او را از پرتگاه [[هلاکت]] بیرون می‌کشد و از طریقی که خود او پیش‌بینی آن را نمی‌کند، روزی می‌دهد و چنین بنده‌ای به خاطر این که بر [[خدای تعالی]] [[توکل]] کرده و همه امور خود را به او واگذار نموده، هیچ چیز از کمال و از نعمت‌هایی را که [[قدرت]] به دست آوردن آن را در خود می‌بیند از دست نمی‌دهد و آنچه را که [[امیدوار]] بود به وسیله سعی و [[کوشش]] خود به دست آورد همان را خدای تعالی برایش فراهم می‌کند، برای این که او به وی [[توکل]] کرد و کسی که بر [[خدا]] توکل کند، خدا همه کاره او می‌شود در صورتی که هیچ سببی از اسباب ظاهری این طور نیست، چون هر سببی را که در نظر بگیری یک‌بار کارگر می‌افتد بار دیگر نمی‌افتد، ولی [[خدای تعالی]] این طور نیست، {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ}}<ref>«به راستی خداوند به خواست خویش، رسنده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> چون [[خدا]] به کار خود می‌رسد و تمامی امور در حیطه [[قدرت]] خدای تعالی است {{متن قرآن\|قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا}}<ref>«و بی‌گمان خداوند برای هر چیز، اندازه‌ای نهاده است» سوره طلاق، آیه ۳.</ref> و وقتی حدود و اندازه هر موجودی را خدای تعالی معین می‌کند، [[بنده]] [[متوکل]] هم یکی از موجودات است، او نیز از تحت [[قدرت خدا]] خارج نیست، پس اندازه‌ها و حدود او نیز به [[دست خدا]] است. و چنین مقامی تنها نصیب [[صالحین]] از اولیای این [[امت]] می‌شود و اما افراد [[پایین‌تر]] یا افراد متوسط از [[اهل تقوی]] که درجات پایین‌تری از حیث [[معرفت]] و عمل دارند از [[موهبت]] [[ولایت]] خدایی هم آن مقداری برخوردارند که با [[اخلاص]] [[ایمان]] و [[اعمال]] صالحشان مطابقت دارد و چنان نیست که هیچ بهره‌ای از این موهبت نداشته باشند، چگونه [[محروم]] باشند با این که خدای فرموده: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و خداوند سرپرست مؤمنان است» سوره آل عمران، آیه ۶۸.</ref> و جای دیگر به طور مطلق فرموده است: {{متن قرآن\|وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ}}<ref>«و خداوند دوست پرهیزگاران است» سوره جاثیه، آیه ۱۹.</ref>. همین که به [[دین حق]] [[متدین]] هستند و این [[سنت]] [[حیات]] را پذیرفته‌اند ورود و خروجشان در امور ناشی از [[اراده خدای تعالی]] است، خود نوعی از [[تقوی]] [[الله]] و [[توکل]] بر او است؛ زیرا این گونه افراد [[مؤمن]] و [[متقی]]، اراده خدای تعالی را در جای [[اراده]] خودشان قرار داده‌اند، در نتیجه به همان مقدار از [[سعادت]] [[زندگی]] برخوردار می‌شوند و خدای تعالی برای‌شان از هر ناملایمی راه نجاتی قرار می‌دهد و از جایی که خود آنان به فکرشان نرسد روزی‌شان می‌دهد و پروردگارشان برای ایشان کافی و او است که اراده خود را به [[کرسی]] می‌نشاند.