سیاست‌های اجتماعی امام علی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:33:05Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۳
خط ۷:		خط ۷:

	== به پا داشتن عدالت‌==		== به پا داشتن عدالت‌==
	[[امام علی]] {{ع}}‌ در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}} فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ: ~~وَلیکن~~ أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌ در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}} فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ: وَلکن أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== پایبندی به حقوق‌==		== پایبندی به حقوق‌==
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	== [[مهربانی]] و [[دوستی]] با مردم‌==		== [[مهربانی]] و [[دوستی]] با مردم‌==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: بر دلت [[مهربانی]] بر [[شهروندان]] و [[دوستی]] و [[لطف]] به آنان را وارد ساز و بر آنان، درنده‌ای آسیب‌رسان مباش که خوردن شکارش را [[غنیمت]] داند؛ چراکه [[شهروندان]]، دو دسته‌اند: دسته‌ای [[برادر دینی]] تواند، و دسته دیگر، در آفرینشْ همانند تو. لغزش‌هایی از آنان سر می‌زند و عیب‌هایی بر آنان عارض می‌گردد و خواسته یا نخواسته، خطایی بر دستشان می‌رود. پس به آنان، از [[بخشش]] و [[گذشت]] خود، [[نصیبی]] رسان، چنان که [[دوست]] می‌داری [[خداوند]] به تو از [[بخشش]] و گذشتش عطا کند؛ چه، تو بالا دستِ آنانی و حکمرانِ بر تو بالا دستِ توست، و [[خدا]]، بالادستِ کسی است که تو را به [[ولایت]] رساند؛ و [[خداوند]]، ساماندهی کارشان را از تو خواست و تو را به وسیله آنان، [[آزمایش]] کرد؛ و خود را آماده [[جنگ]] با [[خدا]] مکن که [[کیفر]] او را تاب نیاوری و از [[عفو]] و [[مهربانی]] او بی‌نیاز نیستی... بدان که هیچ چیز به [[خوش‌گمانی]] [[زمامدار]] به [[شهروند]]، وادارکننده‌تر نیست از [[نیکی]] [[زمامدار]] در [[حق]] [[شهروندان]] و سبُک کردن هزینه‌ها بر آنان و [[آزاد]] گذاشتن ابراز ناخوشی از آنچه در آن زمینه، حقی ندارد. پس [[رفتار]] تو چنان باشد که [[خوش‌گمانی]] به [[شهروندان]] را برایت فراهم سازد؛ چرا که [[خوش‌گمانی]]، [[رنج]] دراز را از تو بزداید و سزاوارترین کس به [[خوش‌گمانی]] تو کسی است که [[رفتار]] نیکت درباره اوست، و سزاوارترین کس به [[بدگمانی]]، کسی است که از تو به او [[بدی]] رسید. [در تحف العقول این زیادی وجود دارد:] این [[جایگاه]] را به سود یا زیان خود، بشناس، تا بینایی‌ات در [[کار نیک]]، بالا رود و خوش‌ابتلایی‌ات نزد [[عامه]] افزون گردد، علاوه بر آنچه [[خداوند]]، بدین سبب در [[قیامت]] برایت مهیا سازد<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وأشعِر قَلبَک الرحمَةَ لِلرعِیةِ، وَالمَحَبةَ لَهُم، وَاللطفَ بِهِم، ولا تَکونَن عَلَیهِم سَبُعاً ضارِیاً تَغتَنِمُ أکلَهُم؛ فَإِنهُم صِنفانِ: إما أخٌ لَک فِی الدینِ، وإما نَظیرٌ لَک فِی الخَلقِ، یفرُطُ مِنهُمُ الزلَلُ، وتَعرِضُ لَهُمُ العِلَلُ، ویؤتی‌ عَلی‌ أیدیهِم فِی العَمدِ وَالخَطَأَ، فَأَعطِهِم مِن عَفوِک وصَفحِک مِثلَ الذی تُحِب وتَرضی‌ أن یعطِیک اللهُ مِن عَفوِهِ وصَفحِهِ؛ فَإنک فَوقَهُم، ووالِی الأَمرِ عَلَیک فَوقَک، واللهُ فَوقَ مَن وَلاک. وقَدِ استَکفَاک أمرَهُم وَابتَلاک بِهِم. ولا تَنصِبَن نَفسَک لِحَربِ اللهِ؛ فَإِنهُ لا یدَ لَک بِنِقمَتِهِ، ولا غِنی بِک عَن عَفوِهِ ورَحمَتِهِ... وَاعلَم أنهُ لَیسَ شَی‌ءٌ بِأَدعی‌ إلی‌ حُسنِ ظَن راعٍ بِرَعِیتِهِ مِن إحسانِهِ إلَیهِم، وتَخفیفِهِ المَؤوناتِ عَلَیهِم، وتَرک استِکراهِهِ إیاهُم عَلی‌ ما لَیسَ لَهُ قِبَلَهُم، ~~فَلیکن~~ مِنک فی ذلِک أمرٌ یجتَمِعُ لَک بِهِ حُسنُ الظن بِرَعِیتِک؛ فَإِن حُسنَ الظن یقطَعُ عَنک نَصَباً طَویلًا، وإن أحَق مَن حَسُنَ ظَنک بِهِ لَمَن حَسُنَ بَلاؤُک عِندَهُ. وإن أحَق مَن ساءَ ظَنک بِهِ لَمَن ساءَ بَلاؤُک عِندَهُ}}. وزاد فی تحف العقول: {{متن حدیث\|فَاعرِف هذِهِ المَنزِلَةَ لَک وعَلَیک لِتَزِدک بَصیرَةً فی حُسنِ الصنعِ، وَاستِکثارِ حُسنِ البَلاءِ عِندَ العامةِ، مَعَ ما یوجِبُ اللهُ بِها لَک فِی المَعادِ}} (تحف العقول، ص ۱۲۶- ۱۳۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: بر دلت [[مهربانی]] بر [[شهروندان]] و [[دوستی]] و [[لطف]] به آنان را وارد ساز و بر آنان، درنده‌ای آسیب‌رسان مباش که خوردن شکارش را [[غنیمت]] داند؛ چراکه [[شهروندان]]، دو دسته‌اند: دسته‌ای [[برادر دینی]] تواند، و دسته دیگر، در آفرینشْ همانند تو. لغزش‌هایی از آنان سر می‌زند و عیب‌هایی بر آنان عارض می‌گردد و خواسته یا نخواسته، خطایی بر دستشان می‌رود. پس به آنان، از [[بخشش]] و [[گذشت]] خود، [[نصیبی]] رسان، چنان که [[دوست]] می‌داری [[خداوند]] به تو از [[بخشش]] و گذشتش عطا کند؛ چه، تو بالا دستِ آنانی و حکمرانِ بر تو بالا دستِ توست، و [[خدا]]، بالادستِ کسی است که تو را به [[ولایت]] رساند؛ و [[خداوند]]، ساماندهی کارشان را از تو خواست و تو را به وسیله آنان، [[آزمایش]] کرد؛ و خود را آماده [[جنگ]] با [[خدا]] مکن که [[کیفر]] او را تاب نیاوری و از [[عفو]] و [[مهربانی]] او بی‌نیاز نیستی... بدان که هیچ چیز به [[خوش‌گمانی]] [[زمامدار]] به [[شهروند]]، وادارکننده‌تر نیست از [[نیکی]] [[زمامدار]] در [[حق]] [[شهروندان]] و سبُک کردن هزینه‌ها بر آنان و [[آزاد]] گذاشتن ابراز ناخوشی از آنچه در آن زمینه، حقی ندارد. پس [[رفتار]] تو چنان باشد که [[خوش‌گمانی]] به [[شهروندان]] را برایت فراهم سازد؛ چرا که [[خوش‌گمانی]]، [[رنج]] دراز را از تو بزداید و سزاوارترین کس به [[خوش‌گمانی]] تو کسی است که [[رفتار]] نیکت درباره اوست، و سزاوارترین کس به [[بدگمانی]]، کسی است که از تو به او [[بدی]] رسید. [در تحف العقول این زیادی وجود دارد:] این [[جایگاه]] را به سود یا زیان خود، بشناس، تا بینایی‌ات در [[کار نیک]]، بالا رود و خوش‌ابتلایی‌ات نزد [[عامه]] افزون گردد، علاوه بر آنچه [[خداوند]]، بدین سبب در [[قیامت]] برایت مهیا سازد<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وأشعِر قَلبَک الرحمَةَ لِلرعِیةِ، وَالمَحَبةَ لَهُم، وَاللطفَ بِهِم، ولا تَکونَن عَلَیهِم سَبُعاً ضارِیاً تَغتَنِمُ أکلَهُم؛ فَإِنهُم صِنفانِ: إما أخٌ لَک فِی الدینِ، وإما نَظیرٌ لَک فِی الخَلقِ، یفرُطُ مِنهُمُ الزلَلُ، وتَعرِضُ لَهُمُ العِلَلُ، ویؤتی‌ عَلی‌ أیدیهِم فِی العَمدِ وَالخَطَأَ، فَأَعطِهِم مِن عَفوِک وصَفحِک مِثلَ الذی تُحِب وتَرضی‌ أن یعطِیک اللهُ مِن عَفوِهِ وصَفحِهِ؛ فَإنک فَوقَهُم، ووالِی الأَمرِ عَلَیک فَوقَک، واللهُ فَوقَ مَن وَلاک. وقَدِ استَکفَاک أمرَهُم وَابتَلاک بِهِم. ولا تَنصِبَن نَفسَک لِحَربِ اللهِ؛ فَإِنهُ لا یدَ لَک بِنِقمَتِهِ، ولا غِنی بِک عَن عَفوِهِ ورَحمَتِهِ... وَاعلَم أنهُ لَیسَ شَی‌ءٌ بِأَدعی‌ إلی‌ حُسنِ ظَن راعٍ بِرَعِیتِهِ مِن إحسانِهِ إلَیهِم، وتَخفیفِهِ المَؤوناتِ عَلَیهِم، وتَرک استِکراهِهِ إیاهُم عَلی‌ ما لَیسَ لَهُ قِبَلَهُم، فَلکن مِنک فی ذلِک أمرٌ یجتَمِعُ لَک بِهِ حُسنُ الظن بِرَعِیتِک؛ فَإِن حُسنَ الظن یقطَعُ عَنک نَصَباً طَویلًا، وإن أحَق مَن حَسُنَ ظَنک بِهِ لَمَن حَسُنَ بَلاؤُک عِندَهُ. وإن أحَق مَن ساءَ ظَنک بِهِ لَمَن ساءَ بَلاؤُک عِندَهُ}}. وزاد فی تحف العقول: {{متن حدیث\|فَاعرِف هذِهِ المَنزِلَةَ لَک وعَلَیک لِتَزِدک بَصیرَةً فی حُسنِ الصنعِ، وَاستِکثارِ حُسنِ البَلاءِ عِندَ العامةِ، مَعَ ما یوجِبُ اللهُ بِها لَک فِی المَعادِ}} (تحف العقول، ص ۱۲۶- ۱۳۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== ارتباط مستقیم با مردم‌==		== ارتباط مستقیم با مردم‌==

Wasity در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۰

2023-05-31T09:10:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = سیاست‌های امام علی
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل = سیاست‌های اجتماعی امام علی
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
	\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)

Msadeq: /* بنیاد نهادن صندوق شکایات‌ */

2023-04-11T06:20:22Z

بنیاد نهادن صندوق شکایات‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۰
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	== بنیاد نهادن صندوق شکایات‌==		== بنیاد نهادن صندوق شکایات‌==
	~~[[صبح الأعشی (کتاب)\|صبح الأعشی]]:~~ نخستین کسی که مکانی را بنیاد کرد که در آن، شِکوه داد خواهان افکنده می‌شد، [[امیر مؤمنان علی بن ابی طالب]] {{ع}} بود<ref>صبح الأعشی، ج ۱، ص ۴۱۴.</ref>.		نخستین کسی که مکانی را بنیاد کرد که در آن، شِکوه داد خواهان افکنده می‌شد، [[امیر مؤمنان علی بن ابی طالب]] {{ع}} بود<ref>صبح الأعشی، ج ۱، ص ۴۱۴.</ref>.

	~~شرح [[نهج البلاغة]]:~~ برای [[امیر مؤمنان]]، خانه‌ای بود. آن را [[بیت]] القصص (صندوق گزارش‌ها و شکایات) نامید و [[مردم]]، نامه‌های خود را در آن می‌افکندند<ref>شرح نهج البلاغة، ج ۱۷، ص ۸۷.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		برای [[امیر مؤمنان]]، خانه‌ای بود. آن را [[بیت]] القصص (صندوق گزارش‌ها و شکایات) نامید و [[مردم]]، نامه‌های خود را در آن می‌افکندند<ref>شرح نهج البلاغة، ج ۱۷، ص ۸۷.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== کوشش در جهت [[اتحاد]] [[جامعه]] [[اسلامی]] ==		== کوشش در جهت [[اتحاد]] [[جامعه]] [[اسلامی]] ==

Msadeq: /* اهتمام به خشنود‌سازی مردم‌ */

2023-04-11T06:19:36Z

اهتمام به خشنود‌سازی مردم‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== اهتمام به [[خشنود]]‌سازی مردم‌==		== اهتمام به [[خشنود]]‌سازی مردم‌==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: در دایره [[حکومت]]، مانند کسی [[رفتار]] کن که [[دوست]] می‌دارد [[ستایش]] [[مردم]] را برای خود، [[ذخیره]] سازد و [[ثواب]] [[خداوند]] و [[خشنودی]] پیشوایش را به دست آورد. ولا [[قوة]] الا بالله!<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: فَاعمَل فیما وُلیتَ عَمَلَ مَن یحِب أن یدخِرَ حُسنَ الثناءِ مِنَ الرعِیةِ، وَالمَثوبَةِ مِنَ اللهِ، وَالرضا مِنَ الإِمامِ. ولا قُوةَ ~~إلابِاللهِ~~}} (تحف العقول، ص ۱۳۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: در دایره [[حکومت]]، مانند کسی [[رفتار]] کن که [[دوست]] می‌دارد [[ستایش]] [[مردم]] را برای خود، [[ذخیره]] سازد و [[ثواب]] [[خداوند]] و [[خشنودی]] پیشوایش را به دست آورد. ولا [[قوة]] الا بالله!<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: فَاعمَل فیما وُلیتَ عَمَلَ مَن یحِب أن یدخِرَ حُسنَ الثناءِ مِنَ الرعِیةِ، وَالمَثوبَةِ مِنَ اللهِ، وَالرضا مِنَ الإِمامِ. ولا قُوةَ إلا بِاللهِ}} (تحف العقول، ص ۱۳۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== [[مهربانی]] و [[دوستی]] با مردم‌==		== [[مهربانی]] و [[دوستی]] با مردم‌==

Msadeq: /* به پا داشتن عدالت‌ */

2023-04-11T06:19:14Z

به پا داشتن عدالت‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۹
خط ۷:		خط ۷:

	== به پا داشتن عدالت‌==		== به پا داشتن عدالت‌==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وَلیکن أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌ در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}} فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ: وَلیکن أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== پایبندی به حقوق‌==		== پایبندی به حقوق‌==

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۴

2023-04-10T19:14:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	~~== مقدمه ==~~
	== به پا داشتن عدالت‌==		== به پا داشتن عدالت‌==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وَلیکن أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وَلیکن أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>
خط ۵۸:		خط ۵۷:
	{{امام علی}}		{{امام علی}}

	[[رده:امام علی]]		[[رده:سیاست‌های امام علی]]
	[[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]		[[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]

Bahmani: /* ارتباط مستقیم با مردم‌ */

2023-04-10T18:47:18Z

ارتباط مستقیم با مردم‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۱۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: بر دلت [[مهربانی]] بر [[شهروندان]] و [[دوستی]] و [[لطف]] به آنان را وارد ساز و بر آنان، درنده‌ای آسیب‌رسان مباش که خوردن شکارش را [[غنیمت]] داند؛ چراکه [[شهروندان]]، دو دسته‌اند: دسته‌ای [[برادر دینی]] تواند، و دسته دیگر، در آفرینشْ همانند تو. لغزش‌هایی از آنان سر می‌زند و عیب‌هایی بر آنان عارض می‌گردد و خواسته یا نخواسته، خطایی بر دستشان می‌رود. پس به آنان، از [[بخشش]] و [[گذشت]] خود، [[نصیبی]] رسان، چنان که [[دوست]] می‌داری [[خداوند]] به تو از [[بخشش]] و گذشتش عطا کند؛ چه، تو بالا دستِ آنانی و حکمرانِ بر تو بالا دستِ توست، و [[خدا]]، بالادستِ کسی است که تو را به [[ولایت]] رساند؛ و [[خداوند]]، ساماندهی کارشان را از تو خواست و تو را به وسیله آنان، [[آزمایش]] کرد؛ و خود را آماده [[جنگ]] با [[خدا]] مکن که [[کیفر]] او را تاب نیاوری و از [[عفو]] و [[مهربانی]] او بی‌نیاز نیستی... بدان که هیچ چیز به [[خوش‌گمانی]] [[زمامدار]] به [[شهروند]]، وادارکننده‌تر نیست از [[نیکی]] [[زمامدار]] در [[حق]] [[شهروندان]] و سبُک کردن هزینه‌ها بر آنان و [[آزاد]] گذاشتن ابراز ناخوشی از آنچه در آن زمینه، حقی ندارد. پس [[رفتار]] تو چنان باشد که [[خوش‌گمانی]] به [[شهروندان]] را برایت فراهم سازد؛ چرا که [[خوش‌گمانی]]، [[رنج]] دراز را از تو بزداید و سزاوارترین کس به [[خوش‌گمانی]] تو کسی است که [[رفتار]] نیکت درباره اوست، و سزاوارترین کس به [[بدگمانی]]، کسی است که از تو به او [[بدی]] رسید. [در تحف العقول این زیادی وجود دارد:] این [[جایگاه]] را به سود یا زیان خود، بشناس، تا بینایی‌ات در [[کار نیک]]، بالا رود و خوش‌ابتلایی‌ات نزد [[عامه]] افزون گردد، علاوه بر آنچه [[خداوند]]، بدین سبب در [[قیامت]] برایت مهیا سازد<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وأشعِر قَلبَک الرحمَةَ لِلرعِیةِ، وَالمَحَبةَ لَهُم، وَاللطفَ بِهِم، ولا تَکونَن عَلَیهِم سَبُعاً ضارِیاً تَغتَنِمُ أکلَهُم؛ فَإِنهُم صِنفانِ: إما أخٌ لَک فِی الدینِ، وإما نَظیرٌ لَک فِی الخَلقِ، یفرُطُ مِنهُمُ الزلَلُ، وتَعرِضُ لَهُمُ العِلَلُ، ویؤتی‌ عَلی‌ أیدیهِم فِی العَمدِ وَالخَطَأَ، فَأَعطِهِم مِن عَفوِک وصَفحِک مِثلَ الذی تُحِب وتَرضی‌ أن یعطِیک اللهُ مِن عَفوِهِ وصَفحِهِ؛ فَإنک فَوقَهُم، ووالِی الأَمرِ عَلَیک فَوقَک، واللهُ فَوقَ مَن وَلاک. وقَدِ استَکفَاک أمرَهُم وَابتَلاک بِهِم. ولا تَنصِبَن نَفسَک لِحَربِ اللهِ؛ فَإِنهُ لا یدَ لَک بِنِقمَتِهِ، ولا غِنی بِک عَن عَفوِهِ ورَحمَتِهِ... وَاعلَم أنهُ لَیسَ شَی‌ءٌ بِأَدعی‌ إلی‌ حُسنِ ظَن راعٍ بِرَعِیتِهِ مِن إحسانِهِ إلَیهِم، وتَخفیفِهِ المَؤوناتِ عَلَیهِم، وتَرک استِکراهِهِ إیاهُم عَلی‌ ما لَیسَ لَهُ قِبَلَهُم، فَلیکن مِنک فی ذلِک أمرٌ یجتَمِعُ لَک بِهِ حُسنُ الظن بِرَعِیتِک؛ فَإِن حُسنَ الظن یقطَعُ عَنک نَصَباً طَویلًا، وإن أحَق مَن حَسُنَ ظَنک بِهِ لَمَن حَسُنَ بَلاؤُک عِندَهُ. وإن أحَق مَن ساءَ ظَنک بِهِ لَمَن ساءَ بَلاؤُک عِندَهُ}}. وزاد فی تحف العقول: {{متن حدیث\|فَاعرِف هذِهِ المَنزِلَةَ لَک وعَلَیک لِتَزِدک بَصیرَةً فی حُسنِ الصنعِ، وَاستِکثارِ حُسنِ البَلاءِ عِندَ العامةِ، مَعَ ما یوجِبُ اللهُ بِها لَک فِی المَعادِ}} (تحف العقول، ص ۱۲۶- ۱۳۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: بر دلت [[مهربانی]] بر [[شهروندان]] و [[دوستی]] و [[لطف]] به آنان را وارد ساز و بر آنان، درنده‌ای آسیب‌رسان مباش که خوردن شکارش را [[غنیمت]] داند؛ چراکه [[شهروندان]]، دو دسته‌اند: دسته‌ای [[برادر دینی]] تواند، و دسته دیگر، در آفرینشْ همانند تو. لغزش‌هایی از آنان سر می‌زند و عیب‌هایی بر آنان عارض می‌گردد و خواسته یا نخواسته، خطایی بر دستشان می‌رود. پس به آنان، از [[بخشش]] و [[گذشت]] خود، [[نصیبی]] رسان، چنان که [[دوست]] می‌داری [[خداوند]] به تو از [[بخشش]] و گذشتش عطا کند؛ چه، تو بالا دستِ آنانی و حکمرانِ بر تو بالا دستِ توست، و [[خدا]]، بالادستِ کسی است که تو را به [[ولایت]] رساند؛ و [[خداوند]]، ساماندهی کارشان را از تو خواست و تو را به وسیله آنان، [[آزمایش]] کرد؛ و خود را آماده [[جنگ]] با [[خدا]] مکن که [[کیفر]] او را تاب نیاوری و از [[عفو]] و [[مهربانی]] او بی‌نیاز نیستی... بدان که هیچ چیز به [[خوش‌گمانی]] [[زمامدار]] به [[شهروند]]، وادارکننده‌تر نیست از [[نیکی]] [[زمامدار]] در [[حق]] [[شهروندان]] و سبُک کردن هزینه‌ها بر آنان و [[آزاد]] گذاشتن ابراز ناخوشی از آنچه در آن زمینه، حقی ندارد. پس [[رفتار]] تو چنان باشد که [[خوش‌گمانی]] به [[شهروندان]] را برایت فراهم سازد؛ چرا که [[خوش‌گمانی]]، [[رنج]] دراز را از تو بزداید و سزاوارترین کس به [[خوش‌گمانی]] تو کسی است که [[رفتار]] نیکت درباره اوست، و سزاوارترین کس به [[بدگمانی]]، کسی است که از تو به او [[بدی]] رسید. [در تحف العقول این زیادی وجود دارد:] این [[جایگاه]] را به سود یا زیان خود، بشناس، تا بینایی‌ات در [[کار نیک]]، بالا رود و خوش‌ابتلایی‌ات نزد [[عامه]] افزون گردد، علاوه بر آنچه [[خداوند]]، بدین سبب در [[قیامت]] برایت مهیا سازد<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وأشعِر قَلبَک الرحمَةَ لِلرعِیةِ، وَالمَحَبةَ لَهُم، وَاللطفَ بِهِم، ولا تَکونَن عَلَیهِم سَبُعاً ضارِیاً تَغتَنِمُ أکلَهُم؛ فَإِنهُم صِنفانِ: إما أخٌ لَک فِی الدینِ، وإما نَظیرٌ لَک فِی الخَلقِ، یفرُطُ مِنهُمُ الزلَلُ، وتَعرِضُ لَهُمُ العِلَلُ، ویؤتی‌ عَلی‌ أیدیهِم فِی العَمدِ وَالخَطَأَ، فَأَعطِهِم مِن عَفوِک وصَفحِک مِثلَ الذی تُحِب وتَرضی‌ أن یعطِیک اللهُ مِن عَفوِهِ وصَفحِهِ؛ فَإنک فَوقَهُم، ووالِی الأَمرِ عَلَیک فَوقَک، واللهُ فَوقَ مَن وَلاک. وقَدِ استَکفَاک أمرَهُم وَابتَلاک بِهِم. ولا تَنصِبَن نَفسَک لِحَربِ اللهِ؛ فَإِنهُ لا یدَ لَک بِنِقمَتِهِ، ولا غِنی بِک عَن عَفوِهِ ورَحمَتِهِ... وَاعلَم أنهُ لَیسَ شَی‌ءٌ بِأَدعی‌ إلی‌ حُسنِ ظَن راعٍ بِرَعِیتِهِ مِن إحسانِهِ إلَیهِم، وتَخفیفِهِ المَؤوناتِ عَلَیهِم، وتَرک استِکراهِهِ إیاهُم عَلی‌ ما لَیسَ لَهُ قِبَلَهُم، فَلیکن مِنک فی ذلِک أمرٌ یجتَمِعُ لَک بِهِ حُسنُ الظن بِرَعِیتِک؛ فَإِن حُسنَ الظن یقطَعُ عَنک نَصَباً طَویلًا، وإن أحَق مَن حَسُنَ ظَنک بِهِ لَمَن حَسُنَ بَلاؤُک عِندَهُ. وإن أحَق مَن ساءَ ظَنک بِهِ لَمَن ساءَ بَلاؤُک عِندَهُ}}. وزاد فی تحف العقول: {{متن حدیث\|فَاعرِف هذِهِ المَنزِلَةَ لَک وعَلَیک لِتَزِدک بَصیرَةً فی حُسنِ الصنعِ، وَاستِکثارِ حُسنِ البَلاءِ عِندَ العامةِ، مَعَ ما یوجِبُ اللهُ بِها لَک فِی المَعادِ}} (تحف العقول، ص ۱۲۶- ۱۳۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== [[ارتباط مستقیم]] با مردم‌==		== ارتباط مستقیم با مردم‌==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: برای [[نیازمندان]]، ساعتی را بگذار که خود شخصاً بدان بپردازی و درنشستی عمومی با آنان بنشینی، و برای خدایی که تو را آفرید، [[فروتنی]] کنی؛ و نگهبان و دربان را کنار گذار، تا آن‌که سخن می‌گوید، بی‌واهمه و بدون [[دلهره]] [[سخن]] گوید. به [[درستی]] که شنیدم [[پیامبر خدا]] بارها می‌فرمود: "هیچ امتی [[پاک]] شمرده نشود که در آن، [[حق]] [[ناتوان]] از توانا، بدون [[دلهره]] ستانده نمی‌شود"... نیز بخشی از کارهاست که خود باید آن را انجام دهی: یکی [[پاسخگویی]] به‌ [[کارگزاران]]، آنجا که کاتبان درمانده شوند؛ دیگری برآوردن نیازهای [[مردم]] در همان روز که بر تو عرضه شود و یارانت در انجام دادن آن کندی کنند... پنهان بودنت از [[شهروندان]]، طولانی نگردد؛ چرا که پنهان بودن‌زمامداران از [[شهروندان]]، شاخه‌ای از کم‌اطلاعی و تَنگ خویی است، و پنهان شدن از [[شهروندان]]، [[زمامداران]] را از دانستن آنچه از آنان پوشیده است، باز دارد. پس کار بزرگْ نزد آنان، خُرد به شمار آید و کار خُرد، بزرگ نماید؛ [[زیبا]]، [[زشت]] شود و [[زشت]]، [[زیبا]] گردد<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: اجعَل لِذَوِی الحاجاتِ مِنک قِسماً تُفَرغُ لَهُم فیهِ شَخصَک، وتَجلِسُ لَهُم مَجلِساً عاماً، فَتَتَواضَعُ فیهِ للهِ الذی خَلَقَک، وتُقعِدَ عَنهُم جُندَک وأعوانَک مِن أحراسِک وشُرَطِک، حَتی‌ یکلمَک مُتَکلمُهُم غَیرَ مُتَتَعتِعٍ؛ فَإِنی سَمِعتُ رَسولَ اللهِ {{صل}} یقولُ فی غَیرِ مَوطِنٍ: «لَن تُقَدسَ امةٌ لا یؤخَذُ لِلضعیفِ فیها حَقهُ مِنَ القَوِی غَیرَ مُتَتَعتِعٍ»... ثُم امورٌ مِن امورِک لابُد لَک مِن مُباشَرَتِها، مِنها: إجابَةُ عُمالِک بِما یعیا عَنهُ کتابُک. ومِنها: إصدارُ حاجاتِ الناسِ یومَ وُرودِها عَلیک بِما تَحرَجُ بِهِ صُدورُ أعوانِک... فَلا تُطَولَن احتجِابَک عَن رَعِیتِک؛ فَإِن احتِجابَ الوُلاةِ عَنِ الرعِیةِ شُعبَةٌ مِنَ الضیقِ، وقِلةُ عِلمٍ بِالامورِ، وَالِاحتِجابُ مِنهُم یقطَعُ عَنهُم عِلمَ مَا احتَجَبوا دونَهُ، فَیصغُرُ عِندَهُمُ الکبیرُ، ویعظُمُ الصغیرُ، ویقبُحُ الحَسَنُ، ویحسُنُ القَبیحُ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: برای [[نیازمندان]]، ساعتی را بگذار که خود شخصاً بدان بپردازی و درنشستی عمومی با آنان بنشینی، و برای خدایی که تو را آفرید، [[فروتنی]] کنی؛ و نگهبان و دربان را کنار گذار، تا آن‌که سخن می‌گوید، بی‌واهمه و بدون [[دلهره]] [[سخن]] گوید. به [[درستی]] که شنیدم [[پیامبر خدا]] بارها می‌فرمود: "هیچ امتی [[پاک]] شمرده نشود که در آن، [[حق]] [[ناتوان]] از توانا، بدون [[دلهره]] ستانده نمی‌شود"... نیز بخشی از کارهاست که خود باید آن را انجام دهی: یکی پاسخگویی به‌ [[کارگزاران]]، آنجا که کاتبان درمانده شوند؛ دیگری برآوردن نیازهای [[مردم]] در همان روز که بر تو عرضه شود و یارانت در انجام دادن آن کندی کنند... پنهان بودنت از [[شهروندان]]، طولانی نگردد؛ چرا که پنهان بودن‌زمامداران از [[شهروندان]]، شاخه‌ای از کم‌اطلاعی و تَنگ خویی است، و پنهان شدن از [[شهروندان]]، [[زمامداران]] را از دانستن آنچه از آنان پوشیده است، باز دارد. پس کار بزرگْ نزد آنان، خُرد به شمار آید و کار خُرد، بزرگ نماید؛ [[زیبا]]، [[زشت]] شود و [[زشت]]، [[زیبا]] گردد<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: اجعَل لِذَوِی الحاجاتِ مِنک قِسماً تُفَرغُ لَهُم فیهِ شَخصَک، وتَجلِسُ لَهُم مَجلِساً عاماً، فَتَتَواضَعُ فیهِ للهِ الذی خَلَقَک، وتُقعِدَ عَنهُم جُندَک وأعوانَک مِن أحراسِک وشُرَطِک، حَتی‌ یکلمَک مُتَکلمُهُم غَیرَ مُتَتَعتِعٍ؛ فَإِنی سَمِعتُ رَسولَ اللهِ {{صل}} یقولُ فی غَیرِ مَوطِنٍ: «لَن تُقَدسَ امةٌ لا یؤخَذُ لِلضعیفِ فیها حَقهُ مِنَ القَوِی غَیرَ مُتَتَعتِعٍ»... ثُم امورٌ مِن امورِک لابُد لَک مِن مُباشَرَتِها، مِنها: إجابَةُ عُمالِک بِما یعیا عَنهُ کتابُک. ومِنها: إصدارُ حاجاتِ الناسِ یومَ وُرودِها عَلیک بِما تَحرَجُ بِهِ صُدورُ أعوانِک... فَلا تُطَولَن احتجِابَک عَن رَعِیتِک؛ فَإِن احتِجابَ الوُلاةِ عَنِ الرعِیةِ شُعبَةٌ مِنَ الضیقِ، وقِلةُ عِلمٍ بِالامورِ، وَالِاحتِجابُ مِنهُم یقطَعُ عَنهُم عِلمَ مَا احتَجَبوا دونَهُ، فَیصغُرُ عِندَهُمُ الکبیرُ، ویعظُمُ الصغیرُ، ویقبُحُ الحَسَنُ، ویحسُنُ القَبیحُ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== دوری از خشم‌ ==		== دوری از خشم‌ ==

Bahmani: /* پایبندی به حقوق‌ */

2023-04-10T18:46:59Z

پایبندی به حقوق‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۱۶
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وَلیکن أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: باید [[دوست]] داشتنی‌ترین [[کارها]] برایت میانه آنها در [[حق]] باشد، و فراگیرترین آنها در [[عدالت]]، و [[جامع‌ترین]] آنها در خشنودسازی [[شهروندان]]. به [[درستی]] که [[برترین]] چشم‌روشنی [[زمامداران]]، به پاداشتن [[عدالت]] در شهرهاست و آشکار شدن [[دوستی]] میان [[شهروندان]]<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وَلیکن أحَب الامورِ إلَیک أوسَطَها فِی الحَق، وأعَمها فِی العَدلِ، وأجمَعَها لِرِضَی الرعِیةِ... إن أفضَلَ قُرةِ عَینِ الوُلاةِ استِقامَةُ العَدلِ فِی البِلادِ، وظُهورُ مَوَدةِ الرعِیةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== [[پایبندی]] به حقوق‌==		== پایبندی به حقوق‌==
	[[امام علی]] {{ع}}: [[خداوند سبحان]]، [[حقوق]] بندگانش را مقدم بر [[حقوق]] خود، قرار داده است. پس هر آن کس که بر انجام [[حقوق]] بندگانْ [[همت]] گمارد، این، سبب شود تا برای ادای [[حقوق ~~خداوند]]،~~ به پا خیزد<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}: جَعَلَ اللهُ سُبحانَهُ حُقوقَ عِبادِهِ مُقَدمَةً لِحُقوقِهِ؛ فَمَن قامَ بِحُقوقِ عِبادِ اللهِ کانَ ذلِک مُؤَدیاً إلَی القِیامِ بِحُقوقِ اللهِ}} (غرر الحکم، ح ۴۷۸۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}: [[خداوند سبحان]]، [[حقوق]] بندگانش را مقدم بر [[حقوق]] خود، قرار داده است. پس هر آن کس که بر انجام [[حقوق]] بندگانْ [[همت]] گمارد، این، سبب شود تا برای ادای حقوق خداوند، به پا خیزد<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}: جَعَلَ اللهُ سُبحانَهُ حُقوقَ عِبادِهِ مُقَدمَةً لِحُقوقِهِ؛ فَمَن قامَ بِحُقوقِ عِبادِ اللهِ کانَ ذلِک مُؤَدیاً إلَی القِیامِ بِحُقوقِ اللهِ}} (غرر الحکم، ح ۴۷۸۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۹۳-۲۹۷.</ref>

	== توسعه آزادی‌های سازنده‌==		== توسعه آزادی‌های سازنده‌==

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۴۶

2023-04-10T18:46:42Z

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:28:04Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات