سیاست‌های اداری امام علی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* کیفر دادن کارگزاران خیانت‌پیشه‌ */

2023-04-10T19:12:27Z

کیفر دادن کارگزاران خیانت‌پیشه‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۲
خط ۵۳:		خط ۵۳:

	== [[کیفر]] دادن [[کارگزاران]] خیانت‌پیشه‌==		== [[کیفر]] دادن [[کارگزاران]] خیانت‌پیشه‌==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- از سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]] در [[مراقبت]] از [[کارگزاران]]-: اگر یکی از آنان دست به خیانتی زد و گزارش بازرسان تو بر آن [[خیانت]]، هم‌داستان بود، بدین [[گواه]] بسنده کن و [[کیفر]] او را با [[تنبیه بدنی]] بدو برسان و از کاری که کرده است، بازخواست کن. سپس او را [[خوار]] بدار و خیانتکار شمار و طوق بدنامی را بر گردنش بیاویز<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- مِن عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ فی مُراقَبَةِ العُمالِ-: فَإِن أحَدٌ مِنهُم بَسَطَ یدَهُ إلی‌ خِیانَةٍ اجتَمَعَت بِها أخبارُ عُیونِک، اکتَفَیتَ بِذلِک شاهِداً، فَبَسَطتَ عَلَیهِ العُقوبَةَ فی بَدَنِهِ، وأخَذتَهُ بِما أصابَ مِن عَمَلِهِ، ثُم نَصَبتَهُ بِمَقامِ المَذَلةِ، ووَسَمتَهُ بِالخِیانَةِ، وقَلدتَهُ عارَ التهَمَةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- از سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]] در [[مراقبت]] از [[کارگزاران]]-: اگر یکی از آنان دست به خیانتی زد و گزارش بازرسان تو بر آن [[خیانت]]، هم‌داستان بود، بدین [[گواه]] بسنده کن و [[کیفر]] او را با تنبیه بدنی بدو برسان و از کاری که کرده است، بازخواست کن. سپس او را [[خوار]] بدار و خیانتکار شمار و طوق بدنامی را بر گردنش بیاویز<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- مِن عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ فی مُراقَبَةِ العُمالِ-: فَإِن أحَدٌ مِنهُم بَسَطَ یدَهُ إلی‌ خِیانَةٍ اجتَمَعَت بِها أخبارُ عُیونِک، اکتَفَیتَ بِذلِک شاهِداً، فَبَسَطتَ عَلَیهِ العُقوبَةَ فی بَدَنِهِ، وأخَذتَهُ بِما أصابَ مِن عَمَلِهِ، ثُم نَصَبتَهُ بِمَقامِ المَذَلةِ، ووَسَمتَهُ بِالخِیانَةِ، وقَلدتَهُ عارَ التهَمَةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* تشویق درست‌کار و تنبیه خطاکار */

2023-04-10T19:12:13Z

تشویق درست‌کار و تنبیه خطاکار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۲
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: آن‌گاه، در امر کارگزارانت بنگر و آنان را با آزمودن، به کار گیر... و [[رفتار]] آنان را وارسی کن. دیده‌بانانی صداقت‌پیشه و [[وفادار]] به سویشان گسیل دار؛ چرا که وارسی پنهانی، آنان را به [[امانتداری]] و [[ملایمت]] با [[شهروندان]] وا دارد؛ و خود را از کارگزارانت واپای. اگر یکی از آنها دست به خیانتی زد و گزارش دیده‌بانان تو بر آن [[خیانت]]، هم‌داستان بود، بدین [[گواه]]، بسنده کن و [[کیفر]] او را با [[تنبیه بدنی]] بدو برسان و از کاری که کرده است، بازخواست نما. پس او را [[خوار]] بدار و خیانتکار شمار و طوق بدنامی را در گردنش بیاویز<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ثُم انظُر فی امورِ عُمالِک فَاستَعمِلهُمُ اختِباراً... ثُم تَفَقد أعمالَهُم، وَابعَثِ العُیونَ مِن أهلِ الصدقِ وَالوَفاءِ عَلَیهِم؛ فَإِن تَعاهُدَک فِی السر لِامورِهِم حَدوَةٌ لَهُم عَلَی استِعمالِ الأَمانَةِ، وَالرفقِ بِالرعِیةِ، وتَحَفظ مِنَ الأَعوانِ؛ فَإِن أحَدٌ مِنهُم بَسَطَ یدَهُ إلی‌ خِیانَةٍ اجتَمَعَت بِها عَلَیهِ عِندَک أخبارُ عُیونِک، اکتَفَیتَ بِذلِک شاهِداً، فَبَسَطتَ عَلَیهِ العُقوبَةَ فی بَدَنِهِ، وأخَذتَهُ بِما أصابَ مِن عَمَلِهِ، ثُم نَصَبتَهُ بِمَقامِ المَذَلةِ، ووَسَمتَهُ بِالخِیانَةِ، وقَلدتَهُ عارَ التهَمَةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: آن‌گاه، در امر کارگزارانت بنگر و آنان را با آزمودن، به کار گیر... و [[رفتار]] آنان را وارسی کن. دیده‌بانانی صداقت‌پیشه و [[وفادار]] به سویشان گسیل دار؛ چرا که وارسی پنهانی، آنان را به [[امانتداری]] و [[ملایمت]] با [[شهروندان]] وا دارد؛ و خود را از کارگزارانت واپای. اگر یکی از آنها دست به خیانتی زد و گزارش دیده‌بانان تو بر آن [[خیانت]]، هم‌داستان بود، بدین [[گواه]]، بسنده کن و [[کیفر]] او را با [[تنبیه بدنی]] بدو برسان و از کاری که کرده است، بازخواست نما. پس او را [[خوار]] بدار و خیانتکار شمار و طوق بدنامی را در گردنش بیاویز<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ثُم انظُر فی امورِ عُمالِک فَاستَعمِلهُمُ اختِباراً... ثُم تَفَقد أعمالَهُم، وَابعَثِ العُیونَ مِن أهلِ الصدقِ وَالوَفاءِ عَلَیهِم؛ فَإِن تَعاهُدَک فِی السر لِامورِهِم حَدوَةٌ لَهُم عَلَی استِعمالِ الأَمانَةِ، وَالرفقِ بِالرعِیةِ، وتَحَفظ مِنَ الأَعوانِ؛ فَإِن أحَدٌ مِنهُم بَسَطَ یدَهُ إلی‌ خِیانَةٍ اجتَمَعَت بِها عَلَیهِ عِندَک أخبارُ عُیونِک، اکتَفَیتَ بِذلِک شاهِداً، فَبَسَطتَ عَلَیهِ العُقوبَةَ فی بَدَنِهِ، وأخَذتَهُ بِما أصابَ مِن عَمَلِهِ، ثُم نَصَبتَهُ بِمَقامِ المَذَلةِ، ووَسَمتَهُ بِالخِیانَةِ، وقَلدتَهُ عارَ التهَمَةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== [[تشویق]] [[درست‌کار]] و [[تنبیه]] [[خطاکار]] ==		== [[تشویق]] درست‌کار و [[تنبیه]] خطاکار ==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]، هنگامی که او را بر [[حکومت مصر]] گماشت-: [[نیکوکار]] و ~~[[بدکار]]،~~ نزدِ تو یکسان نباشند؛ چرا که این کار، [[نیکوکاران]] را از [[نیکی]] باز دارد و بدکاران را به [[بدی]] وا دارد، و درباره هریک از آنان، به چیزی پایبند باش که خود بدان پایبند است<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ولا یکونُ المُحسِنُ وَالمُسی‌ءُ عِندَک بِمَنزِلَةٍ سَواءٍ؛ فَإِن فی ذلِک تَزهیداً لِاهلِ الإِحسانِ فِی الإِحسانِ، وتَدریباً لِأَهلِ الإِساءَةِ عَلَی الإِساءَةِ. وألزِم کلاً مِنهُم ما ألزَمَ نَفسَهُ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]، هنگامی که او را بر [[حکومت مصر]] گماشت-: [[نیکوکار]] و بدکار، نزدِ تو یکسان نباشند؛ چرا که این کار، [[نیکوکاران]] را از [[نیکی]] باز دارد و بدکاران را به [[بدی]] وا دارد، و درباره هریک از آنان، به چیزی پایبند باش که خود بدان پایبند است<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ولا یکونُ المُحسِنُ وَالمُسی‌ءُ عِندَک بِمَنزِلَةٍ سَواءٍ؛ فَإِن فی ذلِک تَزهیداً لِاهلِ الإِحسانِ فِی الإِحسانِ، وتَدریباً لِأَهلِ الإِساءَةِ عَلَی الإِساءَةِ. وألزِم کلاً مِنهُم ما ألزَمَ نَفسَهُ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== [[قاطعیت]] در برابر کارگزاران‌==		== [[قاطعیت]] در برابر کارگزاران‌==

Bahmani: /* گشاده‌دستی در روزی کارگزاران‌ */

2023-04-10T19:11:56Z

گشاده‌دستی در روزی کارگزاران‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۱
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	[[امام علی]] {{ع}}‌- از نامه‌اش به [[رفاعه]]، [[قاضی]] او در [[اهواز]]-: بدان‌ای [[رفاعه]] که این [[حکمرانی]]، [[امانت]] است. هرکه در آن [[خیانت]] ورزد، لعنت [[خدا]] بر او باد تا [[روز رستاخیز]]، و هرکس خیانتکاری را به کار گمارد، حقیقتاً [[محمد]] {{صل}} در [[دنیا]] و [[آخرت]]، از او بیزار است<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- مِن کتابِهِ إلی‌ رِفاعَةَ قاضِیهِ عَلَی الأَهوازِ-: اعلَم یا رِفاعَةُ أن هذِهِ الإِمارَةَ أمانَةٌ؛ فَمَن جَعَلَها خِیانَةً فَعَلَیهِ لَعنَةُ اللهِ إلی‌ یومِ القیامَةِ، ومَنِ استَعمَلَ خائِناً فَإِن مُحَمداً {{صل}} بَری‌ءٌ مِنهُ فِی الدنیا وَالآخِرَةِ}} (دعائم الإسلام، ج ۲، ص ۵۳۱، ح ۱۸۹۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- از نامه‌اش به [[رفاعه]]، [[قاضی]] او در [[اهواز]]-: بدان‌ای [[رفاعه]] که این [[حکمرانی]]، [[امانت]] است. هرکه در آن [[خیانت]] ورزد، لعنت [[خدا]] بر او باد تا [[روز رستاخیز]]، و هرکس خیانتکاری را به کار گمارد، حقیقتاً [[محمد]] {{صل}} در [[دنیا]] و [[آخرت]]، از او بیزار است<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}- مِن کتابِهِ إلی‌ رِفاعَةَ قاضِیهِ عَلَی الأَهوازِ-: اعلَم یا رِفاعَةُ أن هذِهِ الإِمارَةَ أمانَةٌ؛ فَمَن جَعَلَها خِیانَةً فَعَلَیهِ لَعنَةُ اللهِ إلی‌ یومِ القیامَةِ، ومَنِ استَعمَلَ خائِناً فَإِن مُحَمداً {{صل}} بَری‌ءٌ مِنهُ فِی الدنیا وَالآخِرَةِ}} (دعائم الإسلام، ج ۲، ص ۵۳۱، ح ۱۸۹۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== [[گشاده‌دستی در روزی کارگزاران‌]]==		== گشاده‌دستی در روزی کارگزاران‌ ==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: آن‌گاه بر آنان روزی را فراوان ساز؛ چرا که این، نیرویی است برای [[اصلاح]] نفس آنان، و سبب [[بی‌نیازی]] است برای آنها، تا به [[مالی]] که در [[اختیار]] دارند، [[دست]] نگشایند، و حجتی است بر آنها، اگر فرمانت را نپذیرفتند یا در [[امانت]]، [[خیانت]] ورزیدند<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ثُم أسبِغ عَلَیهِمُ الأَرزاقَ؛ فَإِن ذلِک قُوةٌ لَهُم عَلَی استِصلاحِ أنفُسِهِم، وغِنی لَهُم عَن تَناوُلِ ما تَحتَ أیدیهِم، وحُجةٌ عَلَیهِم إن خالَفوا أمرَک أو ثَلَموا أمانَتَک}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: آن‌گاه بر آنان روزی را فراوان ساز؛ چرا که این، نیرویی است برای [[اصلاح]] نفس آنان، و سبب [[بی‌نیازی]] است برای آنها، تا به [[مالی]] که در [[اختیار]] دارند، [[دست]] نگشایند، و حجتی است بر آنها، اگر فرمانت را نپذیرفتند یا در [[امانت]]، [[خیانت]] ورزیدند<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ثُم أسبِغ عَلَیهِمُ الأَرزاقَ؛ فَإِن ذلِک قُوةٌ لَهُم عَلَی استِصلاحِ أنفُسِهِم، وغِنی لَهُم عَن تَناوُلِ ما تَحتَ أیدیهِم، وحُجةٌ عَلَیهِم إن خالَفوا أمرَک أو ثَلَموا أمانَتَک}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

Bahmani: /* برنامه‌ریزی و سازماندهی‌ */

2023-04-10T19:11:47Z

برنامه‌ریزی و سازماندهی‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۱
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	[[حلیة الأولیاء (کتاب)\|حلیة الأولیاء]]- به [[نقل]] از [[عبد الواحد دمشقی]]-: حَوشبِ خیری، در [[جنگ صفین]]، [[علی]] {{ع}} را ندا داد و گفت: ای [[فرزند]] [[ابو طالب]]! از ما دست بردار. از تو می‌خواهیم که [[خداوند]] را در خون‌های ما و خودت منظور داری. ما تو را با [[سرزمین]] [[عراق]]، رها می‌کنیم و تو ما را با [[سرزمین]] [[شام]]، رها کن و [[خون]] [[مسلمانان]] را [[حفظ]] نما. [[علی]] {{ع}} فرمود: "هرگز، ای [[فرزند]] ام ظَلیم! [[سوگند]] به [[خداوند]]، اگر برای [[سازش]] در [[دین]] [[خداوند]]، راهی می‌جُستم، بدان عمل می‌کردم و هزینه‌اش بر من آسان‌تر بود؛ ولی [[خداوند]] نمی‌پسندد که [[پیروان]] [[قرآن]]، [[سازش]] و [[سکوت]] کنند، در حالی که [[خداوند]]، [[معصیت]] می‌شود"<ref>حلیة الأولیاء، ج ۱، ص ۸۵.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[حلیة الأولیاء (کتاب)\|حلیة الأولیاء]]- به [[نقل]] از [[عبد الواحد دمشقی]]-: حَوشبِ خیری، در [[جنگ صفین]]، [[علی]] {{ع}} را ندا داد و گفت: ای [[فرزند]] [[ابو طالب]]! از ما دست بردار. از تو می‌خواهیم که [[خداوند]] را در خون‌های ما و خودت منظور داری. ما تو را با [[سرزمین]] [[عراق]]، رها می‌کنیم و تو ما را با [[سرزمین]] [[شام]]، رها کن و [[خون]] [[مسلمانان]] را [[حفظ]] نما. [[علی]] {{ع}} فرمود: "هرگز، ای [[فرزند]] ام ظَلیم! [[سوگند]] به [[خداوند]]، اگر برای [[سازش]] در [[دین]] [[خداوند]]، راهی می‌جُستم، بدان عمل می‌کردم و هزینه‌اش بر من آسان‌تر بود؛ ولی [[خداوند]] نمی‌پسندد که [[پیروان]] [[قرآن]]، [[سازش]] و [[سکوت]] کنند، در حالی که [[خداوند]]، [[معصیت]] می‌شود"<ref>حلیة الأولیاء، ج ۱، ص ۸۵.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== [[برنامه‌ریزی]] و [[سازماندهی‌]]==		== [[برنامه‌ریزی]] و سازماندهی‌ ==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-:... کار هرروز را در همان روز انجام بده؛ چرا که هر روز، کار خود را دارد... از شتاب در کارهایی که هنگام انجام دادن آن نرسیده، و از [[سستی]] در آن وقتی که انجام دادنش ممکن گردیده، یا [[اصرار]] بی‌جا به هنگامی که ناشناخته و مبهم است، و یا [[سستی]] به هنگامی که روشن و آشکار است، بپرهیز! هر کاری را در جای آن بِنه و هر کاری را به هنگام آن، بگزار<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وأمضِ لِکل یومٍ عَمَلَهُ؛ فإِن لِکل یومٍ ما فیهِ... إیاک وَالعَجَلَةَ بِالامورِ قَبلَ أوانِها، أوِ التسَقطَ فیها عِندَ إمکانِها، أو اللجاجَةَ فیها إذا تَنَکرَت، أوِ الوَهنَ عَنها إذا استَوضَحَت. فَضَع کل أمرٍ مَوضِعَهُ، وأوقِع کل أمرٍ مَوقِعَهُ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-:... کار هرروز را در همان روز انجام بده؛ چرا که هر روز، کار خود را دارد... از شتاب در کارهایی که هنگام انجام دادن آن نرسیده، و از [[سستی]] در آن وقتی که انجام دادنش ممکن گردیده، یا [[اصرار]] بی‌جا به هنگامی که ناشناخته و مبهم است، و یا [[سستی]] به هنگامی که روشن و آشکار است، بپرهیز! هر کاری را در جای آن بِنه و هر کاری را به هنگام آن، بگزار<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: وأمضِ لِکل یومٍ عَمَلَهُ؛ فإِن لِکل یومٍ ما فیهِ... إیاک وَالعَجَلَةَ بِالامورِ قَبلَ أوانِها، أوِ التسَقطَ فیها عِندَ إمکانِها، أو اللجاجَةَ فیها إذا تَنَکرَت، أوِ الوَهنَ عَنها إذا استَوضَحَت. فَضَع کل أمرٍ مَوضِعَهُ، وأوقِع کل أمرٍ مَوقِعَهُ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۱

2023-04-10T19:11:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۴۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[امام علی]] {{ع}}: به [[خدا]] [[سوگند]]، [[معاویه]] از من زیرک‌تر نیست؛ لکن او [[پیمان]] شکنی می‌کند و [[معصیت]] می‌ورزد، و اگر نبود که [[پیمان]] شکنی، [[زشت]] و [[ناپسند]] است، من از زیرک‌ترین [[مردمان]] بودم؛ لکن هر [[پیمان]] شکنی‌ای، [[معصیت]] است و هر معصیتی، [[کفر]] و [[ناسپاسی]] است؛ و برای هر [[پیمان شکن]]، پرچمی است که در [[قیامت]]، بدان شناخته گردد. به [[خدا]] [[سوگند]]، با [[فریب]]، غافلگیر نشوم و در [[سختی‌ها]]، [[ناتوان]] نشوم<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}: وَاللهِ ما مُعاوِیةُ بِأَدهی‌ مِنی، ولکنهُ یغدِرُ ویفجُرُ، ولَولا کراهِیةُ الغَدرِ لَکنتُ مِن أدهَی الناسِ، ولکن کل غُدَرَةٍ فُجَرَةٌ، وکل فُجَرَةٍ کفَرَةٌ، ولِکل غادِرٍ لِواءٌ یعرَفُ بِهِ یومَ القِیامَةِ. وَاللهِ ما استَغفَلُ بِالمَکیدَةِ، ولا استَغمَزُ بِالشدیدَةِ}} (نهج البلاغة، خطبه ۲۰۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}: به [[خدا]] [[سوگند]]، [[معاویه]] از من زیرک‌تر نیست؛ لکن او [[پیمان]] شکنی می‌کند و [[معصیت]] می‌ورزد، و اگر نبود که [[پیمان]] شکنی، [[زشت]] و [[ناپسند]] است، من از زیرک‌ترین [[مردمان]] بودم؛ لکن هر [[پیمان]] شکنی‌ای، [[معصیت]] است و هر معصیتی، [[کفر]] و [[ناسپاسی]] است؛ و برای هر [[پیمان شکن]]، پرچمی است که در [[قیامت]]، بدان شناخته گردد. به [[خدا]] [[سوگند]]، با [[فریب]]، غافلگیر نشوم و در [[سختی‌ها]]، [[ناتوان]] نشوم<ref>{{متن حدیث\|عنه {{ع}}: وَاللهِ ما مُعاوِیةُ بِأَدهی‌ مِنی، ولکنهُ یغدِرُ ویفجُرُ، ولَولا کراهِیةُ الغَدرِ لَکنتُ مِن أدهَی الناسِ، ولکن کل غُدَرَةٍ فُجَرَةٌ، وکل فُجَرَةٍ کفَرَةٌ، ولِکل غادِرٍ لِواءٌ یعرَفُ بِهِ یومَ القِیامَةِ. وَاللهِ ما استَغفَلُ بِالمَکیدَةِ، ولا استَغمَزُ بِالشدیدَةِ}} (نهج البلاغة، خطبه ۲۰۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== [[حق‌مداری‌]]==		== حق‌مداری‌ ==
	[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: [[حق]] را از آنِ هر که بود، بر عهده گیر، نزدیک یا دور، و در این راه، [[شکیبا]] باش و آن را به حساب [[خداوند]] بگذار، هر چند این [[رفتار]]، با [[نزدیکان]] و [[خویشاوندان]] و اطرافیانت باشد، و پایان آن را با همه‌ دشواری‌ای که دارد، طلب کن؛ زیرا که پایان آن، [[پسندیده]] است<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ألزِمِ الحَق مَن لَزِمَهُ مِنَ القَریبِ وَالبَعیدِ، وکن فی ذلِک صابِراً مُحتَسِباً، واقِعاً ذلِک مِن قَرابَتِک وخاصتِک حَیثُ وَقَعَ، وَابتَغِ عاقِبَتَهُ بِما یثقُلُ عَلَیک مِنهُ، فإِن مَغَبةَ ذلِک مَحمودَةٌ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: [[حق]] را از آنِ هر که بود، بر عهده گیر، نزدیک یا دور، و در این راه، [[شکیبا]] باش و آن را به حساب [[خداوند]] بگذار، هر چند این [[رفتار]]، با [[نزدیکان]] و [[خویشاوندان]] و اطرافیانت باشد، و پایان آن را با همه‌ دشواری‌ای که دارد، طلب کن؛ زیرا که پایان آن، [[پسندیده]] است<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: ألزِمِ الحَق مَن لَزِمَهُ مِنَ القَریبِ وَالبَعیدِ، وکن فی ذلِک صابِراً مُحتَسِباً، واقِعاً ذلِک مِن قَرابَتِک وخاصتِک حَیثُ وَقَعَ، وَابتَغِ عاقِبَتَهُ بِما یثقُلُ عَلَیک مِنهُ، فإِن مَغَبةَ ذلِک مَحمودَةٌ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== [[قانون‌گرایی‌]]==		== قانون‌گرایی‌ ==
	[[الغارات‌ (کتاب)\|الغارات‌]]- در گزارشی درباره [[نجاشی]] شاعر-: [[نجاشی]] در [[جنگ صفین]]، شاعر [[علی]] {{ع}} بود. در [[کوفه]] باده نوشید و [[امیرمؤمنان]] او را حد زد. وی [[خشمگین]] شد و به [[معاویه]] پیوست و [[علی]] {{ع}} را هجو کرد. هنگامی که [[علی]] {{ع}} [[نجاشی]] را حد زد، همراهان [[علی]] {{ع}} از [[قبیله]] [[یمانی]]، [[خشمگین]] شدند. نزدیک‌ترین فرد این [[قبیله]] به [[امیرمؤمنان]]، [[طارق بن عبدالله نَهدی]] بود که بر [[علی]] {{ع}} وارد شد و گفت: ای [[امیرمؤمنان]]! [[گمان]] نمی‌کردیم که معصیتکاران و طاعت‌پیشگان، جدایی‌طلبان و همگرایان، نزد [[پیشوایان]] [[عدالت]] و سرچشمه‌های [[فضیلت]]، در [[کیفر]] برابر باشند، تا اینکه رفتارت را با برادرم [[حارث نجاشی‌]] دیدم. سینه‌هایمان را به درد آوردی، امورمان را از هم گسستی و ما را بر راهی واداشتی که پیش از آن، [[گمان]] می‌کردیم رونده‌اش به [[آتش]] در می‌غلتد. [[علی]] {{ع}} فرمود: "و به [[درستی]] که این کار، گران است، مگر بر فروتنان"<ref>بقره، آیه ۴۵.</ref>. ای برادرِ [[قبیله]] بنی نهد! مگر او [[مرد]] [[مسلمانی]] نبود که یکی از [[محرمات]] [[خداوند]] را هتک کرد و ما حدی را که کفاره‌اش بود، بر او جاری ساختیم؟ [[خدای متعال]] می‌فرماید: "و البته نباید [[دشمنی]] گروهی، شما را بر آن دارد که به [[عدالت]] [[رفتار]] نکنید. [[عدالت]] پیشه کنید که آن به [[پرهیزگاری]] نزدیک‌تر است"<ref>مائده، آیه ۸.</ref>"<ref>الغارات، ج ۲، ص ۵۳۳ و، ص ۵۳۹.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>		[[الغارات‌ (کتاب)\|الغارات‌]]- در گزارشی درباره [[نجاشی]] شاعر-: [[نجاشی]] در [[جنگ صفین]]، شاعر [[علی]] {{ع}} بود. در [[کوفه]] باده نوشید و [[امیرمؤمنان]] او را حد زد. وی [[خشمگین]] شد و به [[معاویه]] پیوست و [[علی]] {{ع}} را هجو کرد. هنگامی که [[علی]] {{ع}} [[نجاشی]] را حد زد، همراهان [[علی]] {{ع}} از [[قبیله]] [[یمانی]]، [[خشمگین]] شدند. نزدیک‌ترین فرد این [[قبیله]] به [[امیرمؤمنان]]، [[طارق بن عبدالله نَهدی]] بود که بر [[علی]] {{ع}} وارد شد و گفت: ای [[امیرمؤمنان]]! [[گمان]] نمی‌کردیم که معصیتکاران و طاعت‌پیشگان، جدایی‌طلبان و همگرایان، نزد [[پیشوایان]] [[عدالت]] و سرچشمه‌های [[فضیلت]]، در [[کیفر]] برابر باشند، تا اینکه رفتارت را با برادرم [[حارث نجاشی‌]] دیدم. سینه‌هایمان را به درد آوردی، امورمان را از هم گسستی و ما را بر راهی واداشتی که پیش از آن، [[گمان]] می‌کردیم رونده‌اش به [[آتش]] در می‌غلتد. [[علی]] {{ع}} فرمود: "و به [[درستی]] که این کار، گران است، مگر بر فروتنان"<ref>بقره، آیه ۴۵.</ref>. ای برادرِ [[قبیله]] بنی نهد! مگر او [[مرد]] [[مسلمانی]] نبود که یکی از [[محرمات]] [[خداوند]] را هتک کرد و ما حدی را که کفاره‌اش بود، بر او جاری ساختیم؟ [[خدای متعال]] می‌فرماید: "و البته نباید [[دشمنی]] گروهی، شما را بر آن دارد که به [[عدالت]] [[رفتار]] نکنید. [[عدالت]] پیشه کنید که آن به [[پرهیزگاری]] نزدیک‌تر است"<ref>مائده، آیه ۸.</ref>"<ref>الغارات، ج ۲، ص ۵۳۳ و، ص ۵۳۹.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>

	== [[سازش‌ناپذیری‌]]==		== سازش‌ناپذیری‌ ==
	[[پیامبر]] {{صل}}: زبانتان را از [ایراد به‌] [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} بردارید. به [[درستی]] که او درباره [اجرای مقررات‌] [[خداوند]] عز و جل، سختگیر است و در دینش سازشکار نیست<ref>{{متن حدیث\|رسول الله {{صل}}: ارفَعوا ألسِنَتَکم عَن عَلِی بنِ أبی طالِبٍ، فَإِنهُ خَشِنٌ فی ذاتِ اللهِ عَز وجَل، غَیرُ مُداهِنٍ فی دینِهِ}} (الارشاد، ج ۱، ص ۱۷۳).</ref>.		[[پیامبر]] {{صل}}: زبانتان را از [ایراد به‌] [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} بردارید. به [[درستی]] که او درباره [اجرای مقررات‌] [[خداوند]] عز و جل، سختگیر است و در دینش سازشکار نیست<ref>{{متن حدیث\|رسول الله {{صل}}: ارفَعوا ألسِنَتَکم عَن عَلِی بنِ أبی طالِبٍ، فَإِنهُ خَشِنٌ فی ذاتِ اللهِ عَز وجَل، غَیرُ مُداهِنٍ فی دینِهِ}} (الارشاد، ج ۱، ص ۱۷۳).</ref>.

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۱

2023-04-10T19:11:03Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

2022-09-18T08:01:36Z

جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== [[سازش‌ناپذیری‌]]==		== [[سازش‌ناپذیری‌]]==
	* [[پیامبر]] {{صل}}: زبانتان را از [ایراد به‌] [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} بردارید. به [[درستی]] که او درباره [اجرای مقررات‌] [[خداوند]] عز و جل، سختگیر است و در دینش سازشکار نیست<ref>{{متن حدیث\|رسول الله {{صل}}: ارفَعوا ألسِنَتَکم عَن عَلِی بنِ أبی طالِبٍ، فَإِنهُ خَشِنٌ فی ذاتِ اللهِ عَز وجَل، غَیرُ مُداهِنٍ فی دینِهِ}} (~~الإرشاد،~~ ج ۱، ص ۱۷۳).</ref>.		* [[پیامبر]] {{صل}}: زبانتان را از [ایراد به‌] [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} بردارید. به [[درستی]] که او درباره [اجرای مقررات‌] [[خداوند]] عز و جل، سختگیر است و در دینش سازشکار نیست<ref>{{متن حدیث\|رسول الله {{صل}}: ارفَعوا ألسِنَتَکم عَن عَلِی بنِ أبی طالِبٍ، فَإِنهُ خَشِنٌ فی ذاتِ اللهِ عَز وجَل، غَیرُ مُداهِنٍ فی دینِهِ}} (الارشاد، ج ۱، ص ۱۷۳).</ref>.
	* [[حلیة الأولیاء (کتاب)\|حلیة الأولیاء]]- به [[نقل]] از [[عبد الواحد دمشقی]]-: حَوشبِ خیری، در [[جنگ صفین]]، [[علی]] {{ع}} را ندا داد و گفت: ای [[فرزند]] [[ابو طالب]]! از ما دست بردار. از تو می‌خواهیم که [[خداوند]] را در خون‌های ما و خودت منظور داری. ما تو را با [[سرزمین]] [[عراق]]، رها می‌کنیم و تو ما را با [[سرزمین]] [[شام]]، رها کن و [[خون]] [[مسلمانان]] را [[حفظ]] نما. [[علی]] {{ع}} فرمود: "هرگز، ای [[فرزند]] ام ظَلیم! [[سوگند]] به [[خداوند]]، اگر برای [[سازش]] در [[دین]] [[خداوند]]، راهی می‌جُستم، بدان عمل می‌کردم و هزینه‌اش بر من آسان‌تر بود؛ ولی [[خداوند]] نمی‌پسندد که [[پیروان]] [[قرآن]]، [[سازش]] و [[سکوت]] کنند، در حالی که [[خداوند]]، [[معصیت]] می‌شود"<ref>حلیة الأولیاء، ج ۱، ص ۸۵.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>.		* [[حلیة الأولیاء (کتاب)\|حلیة الأولیاء]]- به [[نقل]] از [[عبد الواحد دمشقی]]-: حَوشبِ خیری، در [[جنگ صفین]]، [[علی]] {{ع}} را ندا داد و گفت: ای [[فرزند]] [[ابو طالب]]! از ما دست بردار. از تو می‌خواهیم که [[خداوند]] را در خون‌های ما و خودت منظور داری. ما تو را با [[سرزمین]] [[عراق]]، رها می‌کنیم و تو ما را با [[سرزمین]] [[شام]]، رها کن و [[خون]] [[مسلمانان]] را [[حفظ]] نما. [[علی]] {{ع}} فرمود: "هرگز، ای [[فرزند]] ام ظَلیم! [[سوگند]] به [[خداوند]]، اگر برای [[سازش]] در [[دین]] [[خداوند]]، راهی می‌جُستم، بدان عمل می‌کردم و هزینه‌اش بر من آسان‌تر بود؛ ولی [[خداوند]] نمی‌پسندد که [[پیروان]] [[قرآن]]، [[سازش]] و [[سکوت]] کنند، در حالی که [[خداوند]]، [[معصیت]] می‌شود"<ref>حلیة الأولیاء، ج ۱، ص ۸۵.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>.
	== [[برنامه‌ریزی]] و [[سازماندهی‌]]==		== [[برنامه‌ریزی]] و [[سازماندهی‌]]==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:28:05Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T07:44:57Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = امام علی
خط ۵۵:		خط ۵۴:
	{{امام علی}}		{{امام علی}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:امام علی]]		[[رده:امام علی]]
	[[رده:سیاست‌های اداری امام علی]]		[[رده:سیاست‌های اداری امام علی]]
	[[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]		[[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]

Hosein: جایگزینی متن - '.↵↵{{مدخل امام علی}}' به '. == جستارهای وابسته == {{مدخل امام علی}}'

2022-06-28T06:02:16Z

جایگزینی متن - '</ref>.↵↵{{مدخل امام علی}}' به '</ref>. == جستارهای وابسته == {{مدخل امام علی}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	* [[امام علی]]{{ع}}‌- از سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]] در [[مراقبت]] از [[کارگزاران]]-: اگر یکی از آنان دست به خیانتی زد و گزارش بازرسان تو بر آن [[خیانت]]، هم‌داستان بود، بدین [[گواه]] بسنده کن و [[کیفر]] او را با [[تنبیه بدنی]] بدو برسان و از کاری که کرده است، بازخواست کن. سپس او را [[خوار]] بدار و خیانتکار شمار و طوق بدنامی را بر گردنش بیاویز<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی{{ع}}- مِن عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ فی مُراقَبَةِ العُمالِ-: فَإِن أحَدٌ مِنهُم بَسَطَ یدَهُ إلی‌ خِیانَةٍ اجتَمَعَت بِها أخبارُ عُیونِک، اکتَفَیتَ بِذلِک شاهِداً، فَبَسَطتَ عَلَیهِ العُقوبَةَ فی بَدَنِهِ، وأخَذتَهُ بِما أصابَ مِن عَمَلِهِ، ثُم نَصَبتَهُ بِمَقامِ المَذَلةِ، ووَسَمتَهُ بِالخِیانَةِ، وقَلدتَهُ عارَ التهَمَةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>.		* [[امام علی]]{{ع}}‌- از سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]] در [[مراقبت]] از [[کارگزاران]]-: اگر یکی از آنان دست به خیانتی زد و گزارش بازرسان تو بر آن [[خیانت]]، هم‌داستان بود، بدین [[گواه]] بسنده کن و [[کیفر]] او را با [[تنبیه بدنی]] بدو برسان و از کاری که کرده است، بازخواست کن. سپس او را [[خوار]] بدار و خیانتکار شمار و طوق بدنامی را بر گردنش بیاویز<ref>{{متن حدیث\|الإمام علی{{ع}}- مِن عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ فی مُراقَبَةِ العُمالِ-: فَإِن أحَدٌ مِنهُم بَسَطَ یدَهُ إلی‌ خِیانَةٍ اجتَمَعَت بِها أخبارُ عُیونِک، اکتَفَیتَ بِذلِک شاهِداً، فَبَسَطتَ عَلَیهِ العُقوبَةَ فی بَدَنِهِ، وأخَذتَهُ بِما أصابَ مِن عَمَلِهِ، ثُم نَصَبتَهُ بِمَقامِ المَذَلةِ، ووَسَمتَهُ بِالخِیانَةِ، وقَلدتَهُ عارَ التهَمَةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۲-۲۷۸.</ref>.

			== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل امام علی}}		{{مدخل امام علی}}
	== منابع ==		== منابع ==