سید حمیری در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2024-01-02T20:31:28Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۴:		خط ۴:
	[[ابوهاشم اسماعیل بن محمد حمیری]] در [[عُمان]] به سال ۱۰۵ﻫ.ق متولد شد. مادرش [[لقب]] وی را ([[سید]]) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و [[رجال]] از وی با عنوانِ [[السید بن محمد الحمیری]] یا [[السید الشاعر]] یاد کرده‌اند، هرچند او از [[بنی هاشم]] نیست. وی مردی گندم گون، بلندقد، خوش بیان و سخن گویی نوآور بود. او را به جهت انتسابش به [[قبیله]] حِمْیَر (از [[قبایل یمن]]) [[حمیری]] گفته‌اند. جدش [[یزید بن ربیعه]] [[شاعری]] مشهور بود که [[زیاد بن ابیه]] و خاندان‌اش را هجو و انتساب‌اش به [[معاویه]] را رد کرد. به همین دلیل، [[عبیدالله بن زیاد]] وی را [[زندانی]] و [[شکنجه]] کرد، ولی به امر معاویه رها شد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.		[[ابوهاشم اسماعیل بن محمد حمیری]] در [[عُمان]] به سال ۱۰۵ﻫ.ق متولد شد. مادرش [[لقب]] وی را ([[سید]]) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و [[رجال]] از وی با عنوانِ [[السید بن محمد الحمیری]] یا [[السید الشاعر]] یاد کرده‌اند، هرچند او از [[بنی هاشم]] نیست. وی مردی گندم گون، بلندقد، خوش بیان و سخن گویی نوآور بود. او را به جهت انتسابش به [[قبیله]] حِمْیَر (از [[قبایل یمن]]) [[حمیری]] گفته‌اند. جدش [[یزید بن ربیعه]] [[شاعری]] مشهور بود که [[زیاد بن ابیه]] و خاندان‌اش را هجو و انتساب‌اش به [[معاویه]] را رد کرد. به همین دلیل، [[عبیدالله بن زیاد]] وی را [[زندانی]] و [[شکنجه]] کرد، ولی به امر معاویه رها شد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.

	[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، ~~لیکن~~ همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.		[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.

	پدر و مادر سید از [[خوارج]] بودند و سید همیشه آنان را به این جهت [[سرزنش]] می‌‌کرد. [[خطیب بغدادی]] از او [[روایت]] می‌‌کند که: من در [[کودکی]] می‌‌دیدم پدر و مادرم در باره [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} بد می‌‌گویند؛ لذا از آنان فاصله گرفتم. و آن گاه از من [[خشمناک]] شدند که بزرگ شدم و در [[ستایش]] آن حضرت [[شعر]] گفتم. و به [[نقلی]] پدر و مادرش از [[دوستان]] [[اهل بیت]] بودند که با دعای [[امام حسن]]{{ع}} دارای چنین [[فرزندی]] خوش سخن و دوست‌دار اهل بیت شدند.		پدر و مادر سید از [[خوارج]] بودند و سید همیشه آنان را به این جهت [[سرزنش]] می‌‌کرد. [[خطیب بغدادی]] از او [[روایت]] می‌‌کند که: من در [[کودکی]] می‌‌دیدم پدر و مادرم در باره [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} بد می‌‌گویند؛ لذا از آنان فاصله گرفتم. و آن گاه از من [[خشمناک]] شدند که بزرگ شدم و در [[ستایش]] آن حضرت [[شعر]] گفتم. و به [[نقلی]] پدر و مادرش از [[دوستان]] [[اهل بیت]] بودند که با دعای [[امام حسن]]{{ع}} دارای چنین [[فرزندی]] خوش سخن و دوست‌دار اهل بیت شدند.
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	[[خطیب]]، وی را [[شاعری]] بسیار زبردست و نوآور می‌‌داند. گفته شده است که سه نفر از جمله سید بیشترین [[میزان]] شعر را سروده‌اند. [[کشی]] در بیان مرتبه [[علمی]] او می‌‌گوید: نقل شده است که [[دانش]] [[ائمه]] در چهار نفر خلاصه می‌‌شود: [[سلمان]]، جابر، [[سید حمیری]]، و [[یونس بن عبدالرحمن]]<ref>اختیار معرفة الرجال / ش ۵۰۵ و ۵۰۷.</ref>.		[[خطیب]]، وی را [[شاعری]] بسیار زبردست و نوآور می‌‌داند. گفته شده است که سه نفر از جمله سید بیشترین [[میزان]] شعر را سروده‌اند. [[کشی]] در بیان مرتبه [[علمی]] او می‌‌گوید: نقل شده است که [[دانش]] [[ائمه]] در چهار نفر خلاصه می‌‌شود: [[سلمان]]، جابر، [[سید حمیری]]، و [[یونس بن عبدالرحمن]]<ref>اختیار معرفة الرجال / ش ۵۰۵ و ۵۰۷.</ref>.

	[[ذهبی]] از [[ابوالفرج]] نقل می‌‌کند که او شاعری خوش طبع بود و زیاد می‌‌سرود، ~~لیکن~~ به جهت [[زیاده روی]] در [[دشنام]] به برخی [[صحابه]]، مطرود شد. او رافضیی [[تیزهوش]] و از بزرگان [[شعرا]] بود که در مدح اهل بیت{{ع}}اشعار بدیعی می‌‌سرود<ref>سیر اعلام النبلاء ۴۴/ ۸.</ref>.		[[ذهبی]] از [[ابوالفرج]] نقل می‌‌کند که او شاعری خوش طبع بود و زیاد می‌‌سرود، لکن به جهت [[زیاده روی]] در [[دشنام]] به برخی [[صحابه]]، مطرود شد. او رافضیی [[تیزهوش]] و از بزرگان [[شعرا]] بود که در مدح اهل بیت{{ع}}اشعار بدیعی می‌‌سرود<ref>سیر اعلام النبلاء ۴۴/ ۸.</ref>.

	[[شوشتری]] ضمن آنکه او را [[اهل]] [[ورع]] و [[پرهیزکاری]] معرفی می‌‌کند، می‌‌گوید: او از بزرگان [[زمان]] خود شناخته می‌‌شد که در [[فصاحت]] و [[بلاغت]]، گویِ [[سبقت]] از دیگران ربوده بود و گفته‌اند که دفاتر (میمیّات) او کم حجم بود<ref>قاموس الرجال ۱۰۶/ ۲.</ref>.		[[شوشتری]] ضمن آنکه او را [[اهل]] [[ورع]] و [[پرهیزکاری]] معرفی می‌‌کند، می‌‌گوید: او از بزرگان [[زمان]] خود شناخته می‌‌شد که در [[فصاحت]] و [[بلاغت]]، گویِ [[سبقت]] از دیگران ربوده بود و گفته‌اند که دفاتر (میمیّات) او کم حجم بود<ref>قاموس الرجال ۱۰۶/ ۲.</ref>.
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	نوشته‌اند که: در حال [[احتضار]] [[رنج]] می‌‌برد. [[استغاثه]] و شکوه‌ای کرد. ناگهان [[امیرمؤمنان]] را دید و آرام گرفت و با صورتی شاداب و [[نورانی]] [[جان]] سپرد.		نوشته‌اند که: در حال [[احتضار]] [[رنج]] می‌‌برد. [[استغاثه]] و شکوه‌ای کرد. ناگهان [[امیرمؤمنان]] را دید و آرام گرفت و با صورتی شاداب و [[نورانی]] [[جان]] سپرد.

	پس از [[وفات]] از سوی [[مردم کوفه]]، ده‌ها [[کفن]] برایش فراهم شد، ~~لیکن~~ [[هارون الرشید]] همه آنها را بازگردانید و خود به تکفین او پرداخت. این واقعه به سال ۱۷۳ﻫ.ق در [[بغداد]] روی داد<ref>سیر اعلام النبلاء ۸/ ۴۶؛ تاریخ الاسلام ۱۱/ ۱۶۱ و الوافی بالوفیات ۹/ ۱۹۷.</ref>.<ref>[[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک ج۲ (کتاب)\|راویان مشترک]]، ج۲، ص 24.</ref>		پس از [[وفات]] از سوی [[مردم کوفه]]، ده‌ها [[کفن]] برایش فراهم شد، لکن [[هارون الرشید]] همه آنها را بازگردانید و خود به تکفین او پرداخت. این واقعه به سال ۱۷۳ﻫ.ق در [[بغداد]] روی داد<ref>سیر اعلام النبلاء ۸/ ۴۶؛ تاریخ الاسلام ۱۱/ ۱۶۱ و الوافی بالوفیات ۹/ ۱۹۷.</ref>.<ref>[[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک ج۲ (کتاب)\|راویان مشترک]]، ج۲، ص 24.</ref>

	==جستارهای وابسته==		==جستارهای وابسته==

Wasity: /* مقدمه */

2023-08-12T10:27:19Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۷
خط ۲:		خط ۲:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	او در عُمان به سال ۱۰۵ﻫ.ق متولد شد. مادرش [[لقب]] وی را ([[سید]]) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و [[رجال]] از وی با عنوانِ [[السید بن محمد الحمیری]] یا [[السید الشاعر]] یاد کرده‌اند، هرچند او از [[بنی هاشم]] نیست. وی مردی گندم گون، بلندقد، خوش بیان و سخن گویی نوآور بود. او را به جهت انتسابش به [[قبیله]] حِمْیَر (از [[قبایل یمن]]) [[حمیری]] گفته‌اند. جدش [[یزید بن ربیعه]] [[شاعری]] مشهور بود که [[زیاد بن ابیه]] و خاندان‌اش را هجو و انتساب‌اش به [[معاویه]] را رد کرد. به همین دلیل، [[عبیدالله بن زیاد]] وی را [[زندانی]] و [[شکنجه]] کرد، ولی به امر معاویه رها شد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.		[[ابوهاشم اسماعیل بن محمد حمیری]] در [[عُمان]] به سال ۱۰۵ﻫ.ق متولد شد. مادرش [[لقب]] وی را ([[سید]]) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و [[رجال]] از وی با عنوانِ [[السید بن محمد الحمیری]] یا [[السید الشاعر]] یاد کرده‌اند، هرچند او از [[بنی هاشم]] نیست. وی مردی گندم گون، بلندقد، خوش بیان و سخن گویی نوآور بود. او را به جهت انتسابش به [[قبیله]] حِمْیَر (از [[قبایل یمن]]) [[حمیری]] گفته‌اند. جدش [[یزید بن ربیعه]] [[شاعری]] مشهور بود که [[زیاد بن ابیه]] و خاندان‌اش را هجو و انتساب‌اش به [[معاویه]] را رد کرد. به همین دلیل، [[عبیدالله بن زیاد]] وی را [[زندانی]] و [[شکنجه]] کرد، ولی به امر معاویه رها شد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.

	[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لیکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.		[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لیکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.

Msadeq: جایگزینی متن - '22px عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک ج۲'''' به '22px عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک ج۲''''

2023-08-12T06:08:58Z

جایگزینی متن - '22px عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک ج۲'''' به '22px عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک ج۲''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۸
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:~~9030760879~~.jpg\|22px]] [[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک ج۲ (کتاب)\|'''راویان مشترک ج۲''']]		# [[پرونده:IM010597.jpg\|22px]] [[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک ج۲ (کتاب)\|'''راویان مشترک ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Msadeq: جایگزینی متن - 'عزیزی، رستگار، بیات، راویان مشترک، ' به 'عزیزی، رستگار، بیات، راویان مشترک، ج۲، '

2023-08-05T08:18:49Z

جایگزینی متن - 'عزیزی، رستگار، بیات، راویان مشترک، ' به 'عزیزی، رستگار، بیات، راویان مشترک، ج۲، '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۸
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	نوشته‌اند که: در حال [[احتضار]] [[رنج]] می‌‌برد. [[استغاثه]] و شکوه‌ای کرد. ناگهان [[امیرمؤمنان]] را دید و آرام گرفت و با صورتی شاداب و [[نورانی]] [[جان]] سپرد.		نوشته‌اند که: در حال [[احتضار]] [[رنج]] می‌‌برد. [[استغاثه]] و شکوه‌ای کرد. ناگهان [[امیرمؤمنان]] را دید و آرام گرفت و با صورتی شاداب و [[نورانی]] [[جان]] سپرد.

	پس از [[وفات]] از سوی [[مردم کوفه]]، ده‌ها [[کفن]] برایش فراهم شد، لیکن [[هارون الرشید]] همه آنها را بازگردانید و خود به تکفین او پرداخت. این واقعه به سال ۱۷۳ﻫ.ق در [[بغداد]] روی داد<ref>سیر اعلام النبلاء ۸/ ۴۶؛ تاریخ الاسلام ۱۱/ ۱۶۱ و الوافی بالوفیات ۹/ ۱۹۷.</ref>.<ref>[[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک (کتاب)\|راویان مشترک]]، ص 24.</ref>		پس از [[وفات]] از سوی [[مردم کوفه]]، ده‌ها [[کفن]] برایش فراهم شد، لیکن [[هارون الرشید]] همه آنها را بازگردانید و خود به تکفین او پرداخت. این واقعه به سال ۱۷۳ﻫ.ق در [[بغداد]] روی داد<ref>سیر اعلام النبلاء ۸/ ۴۶؛ تاریخ الاسلام ۱۱/ ۱۶۱ و الوافی بالوفیات ۹/ ۱۹۷.</ref>.<ref>[[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک ج۲ (کتاب)\|راویان مشترک]]، ج۲، ص 24.</ref>

	==جستارهای وابسته==		==جستارهای وابسته==

Msadeq: جایگزینی متن - 'عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک'''' به 'عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک ج۲''''

2023-08-05T05:59:17Z

جایگزینی متن - 'عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک'''' به 'عزیزی، رستگار، بیات، '''راویان مشترک ج۲''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] [[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک (کتاب)\|'''راویان مشترک''']]		# [[پرونده:9030760879.jpg\|22px]] [[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک ج۲ (کتاب)\|'''راویان مشترک ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Wasity: جایگزینی متن - 'ه.ق.' به 'ﻫ.ق'

2023-07-30T09:28:11Z

جایگزینی متن - 'ه.ق.' به 'ﻫ.ق'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۸
خط ۲:		خط ۲:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	او در عُمان به سال ~~۱۰۵ه~~.ق. متولد شد. مادرش [[لقب]] وی را ([[سید]]) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و [[رجال]] از وی با عنوانِ [[السید بن محمد الحمیری]] یا [[السید الشاعر]] یاد کرده‌اند، هرچند او از [[بنی هاشم]] نیست. وی مردی گندم گون، بلندقد، خوش بیان و سخن گویی نوآور بود. او را به جهت انتسابش به [[قبیله]] حِمْیَر (از [[قبایل یمن]]) [[حمیری]] گفته‌اند. جدش [[یزید بن ربیعه]] [[شاعری]] مشهور بود که [[زیاد بن ابیه]] و خاندان‌اش را هجو و انتساب‌اش به [[معاویه]] را رد کرد. به همین دلیل، [[عبیدالله بن زیاد]] وی را [[زندانی]] و [[شکنجه]] کرد، ولی به امر معاویه رها شد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.		او در عُمان به سال ۱۰۵ﻫ.ق متولد شد. مادرش [[لقب]] وی را ([[سید]]) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و [[رجال]] از وی با عنوانِ [[السید بن محمد الحمیری]] یا [[السید الشاعر]] یاد کرده‌اند، هرچند او از [[بنی هاشم]] نیست. وی مردی گندم گون، بلندقد، خوش بیان و سخن گویی نوآور بود. او را به جهت انتسابش به [[قبیله]] حِمْیَر (از [[قبایل یمن]]) [[حمیری]] گفته‌اند. جدش [[یزید بن ربیعه]] [[شاعری]] مشهور بود که [[زیاد بن ابیه]] و خاندان‌اش را هجو و انتساب‌اش به [[معاویه]] را رد کرد. به همین دلیل، [[عبیدالله بن زیاد]] وی را [[زندانی]] و [[شکنجه]] کرد، ولی به امر معاویه رها شد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.

	[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لیکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.		[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لیکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	نوشته‌اند که: در حال [[احتضار]] [[رنج]] می‌‌برد. [[استغاثه]] و شکوه‌ای کرد. ناگهان [[امیرمؤمنان]] را دید و آرام گرفت و با صورتی شاداب و [[نورانی]] [[جان]] سپرد.		نوشته‌اند که: در حال [[احتضار]] [[رنج]] می‌‌برد. [[استغاثه]] و شکوه‌ای کرد. ناگهان [[امیرمؤمنان]] را دید و آرام گرفت و با صورتی شاداب و [[نورانی]] [[جان]] سپرد.

	پس از [[وفات]] از سوی [[مردم کوفه]]، ده‌ها [[کفن]] برایش فراهم شد، لیکن [[هارون الرشید]] همه آنها را بازگردانید و خود به تکفین او پرداخت. این واقعه به سال ~~۱۷۳ه~~.ق. در [[بغداد]] روی داد<ref>سیر اعلام النبلاء ۸/ ۴۶؛ تاریخ الاسلام ۱۱/ ۱۶۱ و الوافی بالوفیات ۹/ ۱۹۷.</ref>.<ref>[[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک (کتاب)\|راویان مشترک]]، ص 24.</ref>		پس از [[وفات]] از سوی [[مردم کوفه]]، ده‌ها [[کفن]] برایش فراهم شد، لیکن [[هارون الرشید]] همه آنها را بازگردانید و خود به تکفین او پرداخت. این واقعه به سال ۱۷۳ﻫ.ق در [[بغداد]] روی داد<ref>سیر اعلام النبلاء ۸/ ۴۶؛ تاریخ الاسلام ۱۱/ ۱۶۱ و الوافی بالوفیات ۹/ ۱۹۷.</ref>.<ref>[[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌\|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار\|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌\|بیات]]، [[راویان مشترک (کتاب)\|راویان مشترک]]، ص 24.</ref>

	==جستارهای وابسته==		==جستارهای وابسته==

Msadeq در ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۸

2023-07-19T11:08:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۸
خط ۶:		خط ۶:
	[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لیکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.		[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لیکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.

	پدر و مادر سید از [[خوارج]] بودند و سید همیشه آنان را به این جهت [[سرزنش]] می‌‌کرد. [[خطیب بغدادی]] از او [[روایت]] می‌‌کند که: من در [[کودکی]] می‌‌دیدم پدر و مادرم در باره [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} بد می‌‌گویند؛ لذا از آنان فاصله گرفتم. و آن گاه از من [[خشمناک]] شدند که بزرگ شدم و در [[ستایش]] آن حضرت [[شعر]] گفتم. و به [[نقلی]] پدر و مادرش از [[دوستان]] [[اهل بیت]] بودند که با [[~~دعای~~ امام]] ~~حسن~~{{ع}} دارای چنین [[فرزندی]] خوش سخن و ~~[[دوست]] دار~~ اهل بیت شدند.		پدر و مادر سید از [[خوارج]] بودند و سید همیشه آنان را به این جهت [[سرزنش]] می‌‌کرد. [[خطیب بغدادی]] از او [[روایت]] می‌‌کند که: من در [[کودکی]] می‌‌دیدم پدر و مادرم در باره [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} بد می‌‌گویند؛ لذا از آنان فاصله گرفتم. و آن گاه از من [[خشمناک]] شدند که بزرگ شدم و در [[ستایش]] آن حضرت [[شعر]] گفتم. و به [[نقلی]] پدر و مادرش از [[دوستان]] [[اهل بیت]] بودند که با دعای [[امام حسن]]{{ع}} دارای چنین [[فرزندی]] خوش سخن و دوست‌دار اهل بیت شدند.

	همچنین گفته شده است که سید حمیری ابتدا بر [[مذهب اباضیه]] (شاخه‌ای از خوارج) بود، ولی در اواخر عمرش به دست [[امام صادق]]{{ع}} [[هدایت]] یافت و [[مذهب اهل بیت]] را پذیرفت<ref> اختیار معرفة الرجال، / ش ۵۰۵ و ۵۰۷ و معالم العلماء ۱۳۴.</ref>.		همچنین گفته شده است که سید حمیری ابتدا بر [[مذهب اباضیه]] (شاخه‌ای از خوارج) بود، ولی در اواخر عمرش به دست [[امام صادق]]{{ع}} [[هدایت]] یافت و [[مذهب اهل بیت]] را پذیرفت<ref> اختیار معرفة الرجال، / ش ۵۰۵ و ۵۰۷ و معالم العلماء ۱۳۴.</ref>.

	[[ابن حجر]] وی را [[رافضی]] خوانده و گفته است: او در اشعارش به نکوهشِ [[سلف]] و ستایش [[علی]]{{ع}} می‌پرداخت ref>لسان المیزان ۴۳۶/ ۱.</ref>.		[[ابن حجر]] وی را [[رافضی]] خوانده و گفته است: او در اشعارش به نکوهشِ [[سلف]] و ستایش [[علی]]{{ع}} می‌پرداخت <ref>لسان المیزان ۴۳۶/ ۱.</ref>.

	از آن چه گذشت [[شیفتگی]] سید نسبت به اهل بیت و [[امیرمؤمنان]] معلوم گردید. این [[واقعیت]] به خوبی در سروده‌های شیوای [[سید]] نمایان است. گفته‌اند که او در باره هر فضیلتی از [[فضایل اهل بیت]] [[شعر]] گفته است.		از آن چه گذشت [[شیفتگی]] سید نسبت به اهل بیت و [[امیرمؤمنان]] معلوم گردید. این [[واقعیت]] به خوبی در سروده‌های شیوای [[سید]] نمایان است. گفته‌اند که او در باره هر فضیلتی از [[فضایل اهل بیت]] [[شعر]] گفته است.

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = سید حمیری| عنوان مدخل = سید حمیری| مداخل مرتبط = سید حمیری در تاریخ اسلامی| پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== او در عُمان به سال ۱۰۵ه.ق. متولد شد. مادرش لقب وی را (سید) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و رجال از و...» ایجاد کرد

2023-07-19T11:06:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = سید حمیری| عنوان مدخل = سید حمیری| مداخل مرتبط = سید حمیری در تاریخ اسلامی| پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== او در عُمان به سال ۱۰۵ه.ق. متولد شد. مادرش لقب وی را (سید) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و رجال از و...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = سید حمیری| عنوان مدخل = سید حمیری| مداخل مرتبط = [[سید حمیری در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط = }}

==مقدمه==
او در عُمان به سال ۱۰۵ه.ق. متولد شد. مادرش [[لقب]] وی را ([[سید]]) نهاد. بدین جهت است که در برخی کتاب‌های تراجم و [[رجال]] از وی با عنوانِ [[السید بن محمد الحمیری]] یا [[السید الشاعر]] یاد کرده‌اند، هرچند او از [[بنی هاشم]] نیست. وی مردی گندم گون، بلندقد، خوش بیان و سخن گویی نوآور بود. او را به جهت انتسابش به [[قبیله]] حِمْیَر (از [[قبایل یمن]]) [[حمیری]] گفته‌اند. جدش [[یزید بن ربیعه]] [[شاعری]] مشهور بود که [[زیاد بن ابیه]] و خاندان‌اش را هجو و انتساب‌اش به [[معاویه]] را رد کرد. به همین دلیل، [[عبیدالله بن زیاد]] وی را [[زندانی]] و [[شکنجه]] کرد، ولی به امر معاویه رها شد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.

[[سید حمیری]] از شعرای بنام عصر خود بود. او اشعار زیادی سرود، لیکن همه آنها به دست ما نرسیده است و [[دیوان]] منسوب به سید، تنها بخش مهم اشعار اواخرِ عمرِ سید را گرد آورده است.

پدر و مادر سید از [[خوارج]] بودند و سید همیشه آنان را به این جهت [[سرزنش]] می‌‌کرد. [[خطیب بغدادی]] از او [[روایت]] می‌‌کند که: من در [[کودکی]] می‌‌دیدم پدر و مادرم در باره [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} بد می‌‌گویند؛ لذا از آنان فاصله گرفتم. و آن گاه از من [[خشمناک]] شدند که بزرگ شدم و در [[ستایش]] آن حضرت [[شعر]] گفتم. و به [[نقلی]] پدر و مادرش از [[دوستان]] [[اهل بیت]] بودند که با [[دعای امام]] حسن{{ع}} دارای چنین [[فرزندی]] خوش سخن و [[دوست]] دار اهل بیت شدند.

همچنین گفته شده است که سید حمیری ابتدا بر [[مذهب اباضیه]] (شاخه‌ای از خوارج) بود، ولی در اواخر عمرش به دست [[امام صادق]]{{ع}} [[هدایت]] یافت و [[مذهب اهل بیت]] را پذیرفت<ref> اختیار معرفة الرجال، / ش ۵۰۵ و ۵۰۷ و معالم العلماء ۱۳۴.</ref>.

[[ابن حجر]] وی را [[رافضی]] خوانده و گفته است: او در اشعارش به نکوهشِ [[سلف]] و ستایش [[علی]]{{ع}} می‌پرداخت ref>لسان المیزان ۴۳۶/ ۱.</ref>.

از آن چه گذشت [[شیفتگی]] سید نسبت به اهل بیت و [[امیرمؤمنان]] معلوم گردید. این [[واقعیت]] به خوبی در سروده‌های شیوای [[سید]] نمایان است. گفته‌اند که او در باره هر فضیلتی از [[فضایل اهل بیت]] [[شعر]] گفته است.
[[ابوالفرج اصفهانی]] می‌‌نویسد: اشعار او یا در [[ستایش]] [[بنی هاشم]] است یا در نکوهشِ مخالفانشان. روزی سید در [[کوفه]] اعلام کرد که هر کسی فضیلتی در [[شأن علی]]{{ع}} بگوید که من شعری در آن باره نسروده باشم به او جایزه می‌‌دهم<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.

[[ابن شهر آشوب]] وی را در زمره آن دسته از شعرای [[اهل بیت]]{{ع}} که آشکارا و بدون [[تقیه]] به [[مدح]] آنان می‌‌پرداختند، نام برده است<ref>معالم العلماء ۱۳۴.</ref>.

بشّار که از [[شاعران]] معاصر سید است خطاب به وی گفته است: اگر [[خدا]] تو را به [[مدح اهل بیت]]{{ع}} مشغول نمی‌کرد (و در زمینه‌هایی که ما [[شعر]] سرودیم، می‌‌سرودی) اشعار ما مطرود شده و ما گمنام می‌‌ماندیم.

[[ابن حجر]] از مداینی نقل می‌‌کند که سید نزد [[اعمش]] می‌‌رفت و از او [[فضایل علی]]{{ع}} را می‌‌نوشت سپس در باره آنها شعر می‌‌سرود<ref>لسان المیزان ۴۳۸/ ۱.</ref>.

[[امام صادق]]{{ع}} به او فرموده است: مادرت تو را سید نامید و تو سید الشعراء هستی<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷.</ref>.

[[خطیب]]، وی را [[شاعری]] بسیار زبردست و نوآور می‌‌داند. گفته شده است که سه نفر از جمله سید بیشترین [[میزان]] شعر را سروده‌اند. [[کشی]] در بیان مرتبه [[علمی]] او می‌‌گوید: نقل شده است که [[دانش]] [[ائمه]] در چهار نفر خلاصه می‌‌شود: [[سلمان]]، جابر، [[سید حمیری]]، و [[یونس بن عبدالرحمن]]<ref>اختیار معرفة الرجال / ش ۵۰۵ و ۵۰۷.</ref>.

[[ذهبی]] از [[ابوالفرج]] نقل می‌‌کند که او شاعری خوش طبع بود و زیاد می‌‌سرود، لیکن به جهت [[زیاده روی]] در [[دشنام]] به برخی [[صحابه]]، مطرود شد. او رافضیی [[تیزهوش]] و از بزرگان [[شعرا]] بود که در مدح اهل بیت{{ع}}اشعار بدیعی می‌‌سرود<ref>سیر اعلام النبلاء ۴۴/ ۸.</ref>.

[[شوشتری]] ضمن آنکه او را [[اهل]] [[ورع]] و [[پرهیزکاری]] معرفی می‌‌کند، می‌‌گوید: او از بزرگان [[زمان]] خود شناخته می‌‌شد که در [[فصاحت]] و [[بلاغت]]، گویِ [[سبقت]] از دیگران ربوده بود و گفته‌اند که دفاتر (میمیّات) او کم حجم بود<ref>قاموس الرجال ۱۰۶/ ۲.</ref>.

طبقه و [[منزلت]] [[روایی]] اسماعیل. و ی از [[اصحاب]] [[امام صادق]]{{ع}} است و [[امام کاظم]]{{ع}} را نیز [[ملاقات]] کرده است<ref>رجال طوسی ۱۴۸.</ref>.

[[رجالیون]] [[شیعه]] درباره او سه دیدگاه دارند:
#[[علامه]] در خلاصه، وی را [[توثیق]] کرده و فردی با [[کرامت]] و بلند مرتبه‌اش معرفی نموده است.
#[[ابن داوود]]، [[علامه مجلسی]] و صاحب تحریرِ طاووسی، او را [[ممدوح]] خوانده‌اند.
#تفرشی او را [[تضعیف]] کرده است<ref>تنقیح المقال ۱۴۲/ ۱.</ref>.

[[ابوالفرج اصفهانی]] و [[آیة الله]] [[سید ابوالقاسم خویی]] ضمن اظهار عدم وجودِ دلیل بر [[وثاقت]] وی، تنها [[محبت]] او نسبت به [[اهل بیت]]{{ع}}را ثابت می‌‌دانند. [[ابوالفرج]] می‌‌افزاید: دعای [[امام صادق]]{{ع}} در [[حق]] وی تنها [[امید]] [[بخشش گناهان]] او را روشن می‌‌کند و بر وثاقت او دلالت ندارد<ref>الاغانی ۲۲۹/ ۷ و معجم رجال الحدیث ۱۷۷/ ۳.</ref>. شیخ کتاب [[اخبار]] وی را تألیف صولی می‌‌داند و طریق وی را به صولی معتبر می‌‌شناسد. [[ابن طاووس]] [[جلالت]] و [[مجد]] وی را واضح و [[مبرهن]] می‌‌داند. [[مامقانی]] به اعتبار [[توثیق علامه حلی]] وی را [[موثق]] می‌‌داند.

[[سرزنش]] و بدگویی‌اش از [[همسران پیامبر]]{{صل}} و صحابه‌ای که با [[بنی هاشم]] مخالف بودند، در میان [[اهل سنت]] مشهور است و همین امر موجب طرد وی از سوی آنان شده است<ref>لسان المیزان ۴۳۶/ ۱.</ref>.

نوشته‌اند که: در حال [[احتضار]] [[رنج]] می‌‌برد. [[استغاثه]] و شکوه‌ای کرد. ناگهان [[امیرمؤمنان]] را دید و آرام گرفت و با صورتی شاداب و [[نورانی]] [[جان]] سپرد.

پس از [[وفات]] از سوی [[مردم کوفه]]، ده‌ها [[کفن]] برایش فراهم شد، لیکن [[هارون الرشید]] همه آنها را بازگردانید و خود به تکفین او پرداخت. این واقعه به سال ۱۷۳ه.ق. در [[بغداد]] روی داد<ref>سیر اعلام النبلاء ۸/ ۴۶؛ تاریخ الاسلام ۱۱/ ۱۶۱ و الوافی بالوفیات ۹/ ۱۹۷.</ref>.<ref>[[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌|بیات]]، [[راویان مشترک (کتاب)|راویان مشترک]]، ص 24.</ref>

==جستارهای وابسته==
*[[یزید بن ربیعه]] (جد)

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:9030760879.jpg|22px]] [[ح‍س‍ی‍ن‌ ع‍زی‍زی‌|عزیزی]]، [[پ‍روی‍ز رس‍ت‍گ‍ار|رستگار]]، [[ی‍وس‍ف‌ ب‍ی‍ات‌|بیات]]، [[راویان مشترک (کتاب)|'''راویان مشترک''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}