سیره اقتصادی امام باقر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2025-10-07T07:55:35Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۱۲۴:		خط ۱۲۴:

	[[امام باقر]]{{ع}} تعامل [[اقتصادی]] در میان گروه [[صالحان]] و حتّی در میان آنها و دیگر گروه‌ها را براساس قاعده لا ضرر و لا ضرار که آن را از جدّ [[بزرگوار]] خود [[حضرت رسول اکرم]]{{صل}} [[روایت]] نموده است [[استوار]] می‌دانست‌<ref>کافى، ج۵، ص۲۹۲؛ براساس این قاعده افراد اجتماع باید در تعامل با یکدیگر به‌گونه‌ای عمل کند که هیچگاه حقى از کسى ضایع نگردد.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۲۷۷.</ref>		[[امام باقر]]{{ع}} تعامل [[اقتصادی]] در میان گروه [[صالحان]] و حتّی در میان آنها و دیگر گروه‌ها را براساس قاعده لا ضرر و لا ضرار که آن را از جدّ [[بزرگوار]] خود [[حضرت رسول اکرم]]{{صل}} [[روایت]] نموده است [[استوار]] می‌دانست‌<ref>کافى، ج۵، ص۲۹۲؛ براساس این قاعده افراد اجتماع باید در تعامل با یکدیگر به‌گونه‌ای عمل کند که هیچگاه حقى از کسى ضایع نگردد.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۲۷۷.</ref>

			== جستارهای وابسته ==
			{{مدخل وابسته}}
			* [[سبک زندگی امام باقر]]
			* [[سیره اخلاقی امام باقر]]
			* [[سیره عبادی امام باقر]]
			* [[سیره خانوادگی امام باقر]]
			* [[سیره تربیتی امام باقر]]
			* [[سیره اجتماعی امام باقر]]
			* [[سیره علمی امام باقر]]
			* [[سیره تبلیغی امام باقر]]
			* [[سیره سیاسی امام باقر]]
			* [[سیره اقتصادی امام باقر]]
			* [[سیره فرهنگی امام باقر]]
			* [[سیره مدیریتی امام باقر]]
			* [[سیره نظامی امام باقر]]
			* [[سیره قضایی امام باقر]]
			{{پایان مدخل وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2025-01-09T08:40:50Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۱۳۳:		خط ۱۳۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:امام باقر]]~~
	[[رده:سیره امام باقر]]		[[رده:سیره امام باقر]]
			[[رده:سیره اقتصادی]]

Bahmani: /* تأکید بر اهمّیت عامل اقتصادی‌ */

2025-01-09T05:46:36Z

تأکید بر اهمّیت عامل اقتصادی‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ فرمودند: اگر مرگ من در این حالت برسد، در حالتی رسیده که من در حال [[بندگی]] و [[فرمانبرداری]] [[خدای عزّ و جلّ]] می‌باشم؛ چون من با این عمل خود و [[خانواده]] خود را از [[مردم]] و از امثال تو بی‌نیاز می‌نمایم. امّا اگر مرگ من در حالتی بیاید که من در حالت گناهی از [[گناهان]] خدا باشم، آن‌گاه از رسیدن مرگ در آن حالت خواهم ترسید. به خدمتش عرض کردم: راست گفتی که خدای رحمتت کند، من می‌خواستم تو را نصیحت کنم امّا تو مرا نصیحت کردی»<ref>کافى، ج۵، ص۷۳- ۷۴.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ فرمودند: اگر مرگ من در این حالت برسد، در حالتی رسیده که من در حال [[بندگی]] و [[فرمانبرداری]] [[خدای عزّ و جلّ]] می‌باشم؛ چون من با این عمل خود و [[خانواده]] خود را از [[مردم]] و از امثال تو بی‌نیاز می‌نمایم. امّا اگر مرگ من در حالتی بیاید که من در حالت گناهی از [[گناهان]] خدا باشم، آن‌گاه از رسیدن مرگ در آن حالت خواهم ترسید. به خدمتش عرض کردم: راست گفتی که خدای رحمتت کند، من می‌خواستم تو را نصیحت کنم امّا تو مرا نصیحت کردی»<ref>کافى، ج۵، ص۷۳- ۷۴.</ref>.

	امام باقر{{ع}} برای [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش، فعّالیت و طلب [[رزق‌ و روزی]] به [[سیره]] پرورش پدران و اجداد گرام خود استناد می‌فرمود، آن حضرت [[روایت]] نموده‌اند که: مردی [[حضرت امیر المؤمنین]] [[علی بن أبی طالب]]{{ع}} را ملاقات نمود که بر یک گونی از هسته خرما نشسته بود، او به آن حضرت عرض کرد: ای [[ابو الحسن]]، درون این گونی چیست؟ حضرت امیر المؤمنین{{ع}} فرمودند: ان‌شاءالله صد درخت خرما. آن حضرت هر صد هسته خرما را در [[زمین]] کاشتند و هیچ‌کدام از آنان ضایع نگردید<ref>کافى، ج۵، ص۷۵.</ref>.		امام باقر{{ع}} برای [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش، فعّالیت و طلب رزق‌ و روزی به [[سیره]] پرورش پدران و اجداد گرام خود استناد می‌فرمود، آن حضرت [[روایت]] نموده‌اند که: مردی [[حضرت امیر المؤمنین]] [[علی بن أبی طالب]]{{ع}} را ملاقات نمود که بر یک گونی از هسته خرما نشسته بود، او به آن حضرت عرض کرد: ای [[ابو الحسن]]، درون این گونی چیست؟ حضرت امیر المؤمنین{{ع}} فرمودند: ان‌شاءالله صد درخت خرما. آن حضرت هر صد هسته خرما را در [[زمین]] کاشتند و هیچ‌کدام از آنان ضایع نگردید<ref>کافى، ج۵، ص۷۵.</ref>.

	[[امام باقر]]{{ع}} همواره [[یاران]] خود را از کسالت و [[تنبلی]] کردن از فعّالیت مثبت برحذر داشته و کسالت از طلب [[آخرت]] را ملازم با کسالت از [[طلب دنیا]] نموده‌اند، آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: من بسیار از کسی که در امر طلب دنیا و رزق‌ و روزی خود کسالت و تنبلی می‌کند منفور می‌دارم؛ چراکه هرکس در امر دنیای خود کسالت بورزد و تنبلی کند، در امر آخرت خود کسل‌تر و تنبل‌تر خواهد بود<ref>کافى، ج۵، ص۸۵.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} همواره [[یاران]] خود را از کسالت و [[تنبلی]] کردن از فعّالیت مثبت برحذر داشته و کسالت از طلب [[آخرت]] را ملازم با کسالت از [[طلب دنیا]] نموده‌اند، آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: من بسیار از کسی که در امر طلب دنیا و رزق‌ و روزی خود کسالت و تنبلی می‌کند منفور می‌دارم؛ چراکه هرکس در امر دنیای خود کسالت بورزد و تنبلی کند، در امر آخرت خود کسل‌تر و تنبل‌تر خواهد بود<ref>کافى، ج۵، ص۸۵.</ref>.

Bahmani: /* تأکید بر اهمّیت عامل اقتصادی‌ */

2025-01-09T05:46:21Z

تأکید بر اهمّیت عامل اقتصادی‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ فرمودند: اگر مرگ من در این حالت برسد، در حالتی رسیده که من در حال [[بندگی]] و [[فرمانبرداری]] [[خدای عزّ و جلّ]] می‌باشم؛ چون من با این عمل خود و [[خانواده]] خود را از [[مردم]] و از امثال تو بی‌نیاز می‌نمایم. امّا اگر مرگ من در حالتی بیاید که من در حالت گناهی از [[گناهان]] خدا باشم، آن‌گاه از رسیدن مرگ در آن حالت خواهم ترسید. به خدمتش عرض کردم: راست گفتی که خدای رحمتت کند، من می‌خواستم تو را نصیحت کنم امّا تو مرا نصیحت کردی»<ref>کافى، ج۵، ص۷۳- ۷۴.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ فرمودند: اگر مرگ من در این حالت برسد، در حالتی رسیده که من در حال [[بندگی]] و [[فرمانبرداری]] [[خدای عزّ و جلّ]] می‌باشم؛ چون من با این عمل خود و [[خانواده]] خود را از [[مردم]] و از امثال تو بی‌نیاز می‌نمایم. امّا اگر مرگ من در حالتی بیاید که من در حالت گناهی از [[گناهان]] خدا باشم، آن‌گاه از رسیدن مرگ در آن حالت خواهم ترسید. به خدمتش عرض کردم: راست گفتی که خدای رحمتت کند، من می‌خواستم تو را نصیحت کنم امّا تو مرا نصیحت کردی»<ref>کافى، ج۵، ص۷۳- ۷۴.</ref>.

	امام باقر{{ع}} برای [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش، فعّالیت و طلب [[~~رز ق‌ وروزی~~]] به [[سیره]] پرورش پدران و اجداد گرام خود استناد می‌فرمود، آن حضرت [[روایت]] نموده‌اند که: مردی [[حضرت امیر المؤمنین]] [[علی بن أبی طالب]]{{ع}} را ملاقات نمود که بر یک گونی از هسته خرما نشسته بود، او به آن حضرت عرض کرد: ای [[ابو الحسن]]، درون این گونی چیست؟ حضرت امیر المؤمنین{{ع}} فرمودند: ان‌شاءالله صد درخت خرما. آن حضرت هر صد هسته خرما را در [[زمین]] کاشتند و هیچ‌کدام از آنان ضایع نگردید<ref>کافى، ج۵، ص۷۵.</ref>.		امام باقر{{ع}} برای [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش، فعّالیت و طلب [[رزق‌ و روزی]] به [[سیره]] پرورش پدران و اجداد گرام خود استناد می‌فرمود، آن حضرت [[روایت]] نموده‌اند که: مردی [[حضرت امیر المؤمنین]] [[علی بن أبی طالب]]{{ع}} را ملاقات نمود که بر یک گونی از هسته خرما نشسته بود، او به آن حضرت عرض کرد: ای [[ابو الحسن]]، درون این گونی چیست؟ حضرت امیر المؤمنین{{ع}} فرمودند: ان‌شاءالله صد درخت خرما. آن حضرت هر صد هسته خرما را در [[زمین]] کاشتند و هیچ‌کدام از آنان ضایع نگردید<ref>کافى، ج۵، ص۷۵.</ref>.

	[[امام باقر]]{{ع}} همواره [[یاران]] خود را از کسالت و [[تنبلی]] کردن از فعّالیت مثبت برحذر داشته و کسالت از طلب [[آخرت]] را ملازم با کسالت از [[طلب دنیا]] نموده‌اند، آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: من بسیار از کسی که در امر طلب دنیا و رزق‌ و روزی خود کسالت و تنبلی می‌کند منفور می‌دارم؛ چراکه هرکس در امر دنیای خود کسالت بورزد و تنبلی کند، در امر آخرت خود کسل‌تر و تنبل‌تر خواهد بود<ref>کافى، ج۵، ص۸۵.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} همواره [[یاران]] خود را از کسالت و [[تنبلی]] کردن از فعّالیت مثبت برحذر داشته و کسالت از طلب [[آخرت]] را ملازم با کسالت از [[طلب دنیا]] نموده‌اند، آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: من بسیار از کسی که در امر طلب دنیا و رزق‌ و روزی خود کسالت و تنبلی می‌کند منفور می‌دارم؛ چراکه هرکس در امر دنیای خود کسالت بورزد و تنبلی کند، در امر آخرت خود کسل‌تر و تنبل‌تر خواهد بود<ref>کافى، ج۵، ص۸۵.</ref>.

Bahmani: /* تأکید بر اهمّیت عامل اقتصادی‌ */

2025-01-09T05:46:00Z

تأکید بر اهمّیت عامل اقتصادی‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ فرمودند: اگر مرگ من در این حالت برسد، در حالتی رسیده که من در حال [[بندگی]] و [[فرمانبرداری]] [[خدای عزّ و جلّ]] می‌باشم؛ چون من با این عمل خود و [[خانواده]] خود را از [[مردم]] و از امثال تو بی‌نیاز می‌نمایم. امّا اگر مرگ من در حالتی بیاید که من در حالت گناهی از [[گناهان]] خدا باشم، آن‌گاه از رسیدن مرگ در آن حالت خواهم ترسید. به خدمتش عرض کردم: راست گفتی که خدای رحمتت کند، من می‌خواستم تو را نصیحت کنم امّا تو مرا نصیحت کردی»<ref>کافى، ج۵، ص۷۳- ۷۴.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ فرمودند: اگر مرگ من در این حالت برسد، در حالتی رسیده که من در حال [[بندگی]] و [[فرمانبرداری]] [[خدای عزّ و جلّ]] می‌باشم؛ چون من با این عمل خود و [[خانواده]] خود را از [[مردم]] و از امثال تو بی‌نیاز می‌نمایم. امّا اگر مرگ من در حالتی بیاید که من در حالت گناهی از [[گناهان]] خدا باشم، آن‌گاه از رسیدن مرگ در آن حالت خواهم ترسید. به خدمتش عرض کردم: راست گفتی که خدای رحمتت کند، من می‌خواستم تو را نصیحت کنم امّا تو مرا نصیحت کردی»<ref>کافى، ج۵، ص۷۳- ۷۴.</ref>.

	امام باقر{{ع}} برای [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش، فعّالیت و طلب [[~~رزق‌وروزی~~]] به [[سیره]] پرورش پدران و اجداد گرام خود استناد می‌فرمود، آن حضرت [[روایت]] نموده‌اند که: مردی [[حضرت امیر المؤمنین]] [[علی بن أبی طالب]]{{ع}} را ملاقات نمود که بر یک گونی از هسته خرما نشسته بود، او به آن حضرت عرض کرد: ای [[ابو الحسن]]، درون این گونی چیست؟ حضرت امیر المؤمنین{{ع}} فرمودند: ان‌شاءالله صد درخت خرما. آن حضرت هر صد هسته خرما را در [[زمین]] کاشتند و هیچ‌کدام از آنان ضایع نگردید<ref>کافى، ج۵، ص۷۵.</ref>.		امام باقر{{ع}} برای [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش، فعّالیت و طلب [[رز ق‌ وروزی]] به [[سیره]] پرورش پدران و اجداد گرام خود استناد می‌فرمود، آن حضرت [[روایت]] نموده‌اند که: مردی [[حضرت امیر المؤمنین]] [[علی بن أبی طالب]]{{ع}} را ملاقات نمود که بر یک گونی از هسته خرما نشسته بود، او به آن حضرت عرض کرد: ای [[ابو الحسن]]، درون این گونی چیست؟ حضرت امیر المؤمنین{{ع}} فرمودند: ان‌شاءالله صد درخت خرما. آن حضرت هر صد هسته خرما را در [[زمین]] کاشتند و هیچ‌کدام از آنان ضایع نگردید<ref>کافى، ج۵، ص۷۵.</ref>.

	[[امام باقر]]{{ع}} همواره [[یاران]] خود را از کسالت و [[تنبلی]] کردن از فعّالیت مثبت برحذر داشته و کسالت از [[طلب]] [[آخرت]] را ملازم با کسالت از [[طلب دنیا]] نموده‌اند، آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: من بسیار از کسی که در امر طلب دنیا و ~~[[رزق‌وروزی]]~~ خود کسالت و تنبلی می‌کند منفور می‌دارم؛ چراکه هرکس در امر دنیای خود کسالت بورزد و تنبلی کند، در امر آخرت خود کسل‌تر و تنبل‌تر خواهد بود<ref>کافى، ج۵، ص۸۵.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} همواره [[یاران]] خود را از کسالت و [[تنبلی]] کردن از فعّالیت مثبت برحذر داشته و کسالت از طلب [[آخرت]] را ملازم با کسالت از [[طلب دنیا]] نموده‌اند، آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: من بسیار از کسی که در امر طلب دنیا و رزق‌ و روزی خود کسالت و تنبلی می‌کند منفور می‌دارم؛ چراکه هرکس در امر دنیای خود کسالت بورزد و تنبلی کند، در امر آخرت خود کسل‌تر و تنبل‌تر خواهد بود<ref>کافى، ج۵، ص۸۵.</ref>.

	آن حضرت همواره این مطلب را بیان می‌داشتند که رزق‌وروزی از جانب [[خداوند متعال]] نازل‌شده و خداوند متعال برای هریک از افراد [[انسان]] رزق‌وروزی معینی قرار داده است. امّا بر انسان [[واجب]] است تا برای به دست آوردن آن رزق‌وروزی تلاش و فعّالیت نماید. آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: هیچ‌کس نیست مگر اینکه خداوند متعال [[رزق]] حلالی برای او مقدّر فرموده که در حالت [[عافیت]] و [[سلامت]] به او برسد، و همان رزق‌وروزی را از جهت دیگر به صورت [[حرام]] نیز بر آن انسان عرضه می‌نماید. پس اگر انسان به آن رزق‌وروزی از راه حرام دست بیالاید، از ~~رزق‌وروزی~~ [[حلال]] او کم می‌شود و غیر از این دو مورد نیز [[خداوند]] از در فضل و [[کرم]] روزی بسیاری برای [[بندگان]] دارد که این [[کلام]] [[خداوند عزّ و جلّ]] است که فرمود: {{متن قرآن\|وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و بخشش خداوند را درخواست کنید» سوره نساء، آیه ۳۲.</ref> و از [[فضل خدا]] درخواست کنید...<ref>کافى، ج۵، ص۸۰.</ref>. آن حضرت همچنین از جمع‌آوری [[مال]] از طریق کسب‌های حرام که از جمله آنها «[[غلول]]»<ref>غلول در لغت به معنى دزدى از غنائم قبل از تقسیم است که در زمانه فعلى مى‌توان آن را به اختلاس تشبیه کرد.</ref> می‌باشد [[نهی]] می‌فرمودند. [[عمّار بن مروان]] در رابطه با [[کسب درآمد]] از طریق [[خیانت]] در [[بیت المال]] از آن حضرت سؤال نموده است.		آن حضرت همواره این مطلب را بیان می‌داشتند که رزق‌وروزی از جانب [[خداوند متعال]] نازل‌شده و خداوند متعال برای هریک از افراد [[انسان]] رزق‌وروزی معینی قرار داده است. امّا بر انسان [[واجب]] است تا برای به دست آوردن آن رزق‌وروزی تلاش و فعّالیت نماید. آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: هیچ‌کس نیست مگر اینکه خداوند متعال [[رزق]] حلالی برای او مقدّر فرموده که در حالت عافیت و [[سلامت]] به او برسد، و همان رزق‌وروزی را از جهت دیگر به صورت [[حرام]] نیز بر آن انسان عرضه می‌نماید. پس اگر انسان به آن رزق‌وروزی از راه حرام دست بیالاید، از رزق‌ و روزی [[حلال]] او کم می‌شود و غیر از این دو مورد نیز [[خداوند]] از در فضل و [[کرم]] روزی بسیاری برای [[بندگان]] دارد که این [[کلام]] [[خداوند عزّ و جلّ]] است که فرمود: {{متن قرآن\|وَاسْأَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ}}<ref>«و بخشش خداوند را درخواست کنید» سوره نساء، آیه ۳۲.</ref> و از فضل خدا درخواست کنید...<ref>کافى، ج۵، ص۸۰.</ref>. آن حضرت همچنین از جمع‌آوری [[مال]] از طریق کسب‌های حرام که از جمله آنها «[[غلول]]»<ref>غلول در لغت به معنى دزدى از غنائم قبل از تقسیم است که در زمانه فعلى مى‌توان آن را به اختلاس تشبیه کرد.</ref> می‌باشد [[نهی]] می‌فرمودند. [[عمّار بن مروان]] در رابطه با [[کسب درآمد]] از طریق [[خیانت]] در [[بیت المال]] از آن حضرت سؤال نموده است.

	[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ [[عمّار]] این‌گونه فرموده‌اند که: هرچیزی که از [[امام]] ([[حاکم]] بر [[حق]]) دزدیده شود و خوردن مال یتیم و امثال آن [[حرام]] است و درآمدهای حرام انواع زیادی دارد. از آن جمله است: اجرت [[زنان]] بدکار، قیمت فروش شراب، نبیذ و سایر مسکرات، [[ربا]] پس از آشکار شدن مورد آن، و امّا [[رشوه]] گرفتن در کار [[حکم]] و [[داوری]] به منزله [[کفر]] به [[خداوند بزرگ]] و [[پیامبر]] او می‌باشد<ref>کافى، ج۵، ص۱۲۶.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} در پاسخ [[عمّار]] این‌گونه فرموده‌اند که: هرچیزی که از [[امام]] ([[حاکم]] بر [[حق]]) دزدیده شود و خوردن مال یتیم و امثال آن [[حرام]] است و درآمدهای حرام انواع زیادی دارد. از آن جمله است: اجرت [[زنان]] بدکار، قیمت فروش شراب، نبیذ و سایر مسکرات، [[ربا]] پس از آشکار شدن مورد آن، و امّا [[رشوه]] گرفتن در کار [[حکم]] و [[داوری]] به منزله [[کفر]] به [[خداوند بزرگ]] و [[پیامبر]] او می‌باشد<ref>کافى، ج۵، ص۱۲۶.</ref>.

	امام باقر{{ع}} همچنین از خوردن ربا منع نموده چراکه در [[رباخواری]] [[غصب]] [[حقوق دیگران]] نهفته شده و همچنین [[روح]] [[برادری]] و [[دوستی]] را [[ضعیف]] نموده و [[روحیه]] [[پارسایی]] در [[دنیا]] و [[نیکی به دیگران]] را در [[دل انسان]] می‌میراند. از همین جهت است که امام باقر{{ع}} ربا را از خبیث‌ترین درآمدها ذکر نموده و فرموده‌اند: {{متن حدیث\|أَخْبَثُ الْمَكَاسِبِ كَسْبُ الرِّبَا}}؛ ناپاک‌ترین درآمدها، درآمدی است که از راه ربا به دست بیاید<ref>کافى، ج۵، ص۱۴۷.</ref>. امام باقر{{ع}} همچنین برای [[اصحاب]] و [[یاران]] خود کارهای حلالی که در [[شأن]] آنها نبود مانند [[اشتغال]] به عمل حجامت و امثال آن را نیز نمی‌پسندید<ref>کافى، ج۵، ص۱۱۶.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۲۶۹.</ref>		امام باقر{{ع}} همچنین از خوردن ربا منع نموده چراکه در [[رباخواری]] [[غصب]] [[حقوق دیگران]] نهفته شده و همچنین [[روح]] [[برادری]] و [[دوستی]] را [[ضعیف]] نموده و روحیه [[پارسایی]] در [[دنیا]] و [[نیکی به دیگران]] را در [[دل انسان]] می‌میراند. از همین جهت است که امام باقر{{ع}} ربا را از خبیث‌ترین درآمدها ذکر نموده و فرموده‌اند: {{متن حدیث\|أَخْبَثُ الْمَكَاسِبِ كَسْبُ الرِّبَا}}؛ ناپاک‌ترین درآمدها، درآمدی است که از راه ربا به دست بیاید<ref>کافى، ج۵، ص۱۴۷.</ref>. امام باقر{{ع}} همچنین برای [[اصحاب]] و [[یاران]] خود کارهای حلالی که در [[شأن]] آنها نبود مانند [[اشتغال]] به عمل حجامت و امثال آن را نیز نمی‌پسندید<ref>کافى، ج۵، ص۱۱۶.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۷ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۷]]، ص ۲۶۹.</ref>

	===ایجاد موازنه میان طلب رزق‌وروزی و طلب مکارم اخلاقی‌===		===ایجاد موازنه میان طلب رزق‌وروزی و طلب مکارم اخلاقی‌===

Bahmani: /* ایجاد موازنه میان طلب رزق‌وروزی و طلب مکارم اخلاقی‌ */

2025-01-09T05:44:53Z

ایجاد موازنه میان طلب رزق‌وروزی و طلب مکارم اخلاقی‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۴
خط ۶۸:		خط ۶۸:

	===ایجاد موازنه میان طلب رزق‌وروزی و طلب مکارم اخلاقی‌===		===ایجاد موازنه میان طلب رزق‌وروزی و طلب مکارم اخلاقی‌===
	امام باقر{{ع}} [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش و فعّالیت و طلب روزی حلال را مقدّمه‌ای برای رسیدن به [[هدف]] والای [[بی‌نیازی از مردم]] و [[سیر]] کردن خود و [[خانواده]] خود دانسته‌اند، تا اینکه به این وسیله چنین شخصی برای انجام دادن [[وظیفه]] اصلی و رسیدن به آن هدف نهایی که [[انسان]] برای آن [[آفریده]] شده و عبارت از حمل امانت الهی، رساندن آن به همه [[مردم]] و [[استوار]] ساختن اصول و بنیادهای آن در [[جامعه]] می‌باشد برسند. آن حضرت از [[پیروان]] خود [[انتظار]] داشت تا به افق‌های دوردست و همّت‌های بالا سر بکشند تا ارزش‌های معنوی در همه امور مالی آنها حاکم شده، و دیگر به دنبال شهوات نفسانی راه نیفتاده و مشغول به سیر کردن جنبه‌های [[نفسانی]] نشوند. آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: همانا [[اهل تقوا]] کسانی هستند که از دیگران بی‌نیازند. اندکی از [[زندگی دنیا]] آنان را از [[طلب دنیا]] [[بی‌نیاز]] می‌نماید. آنان کسانی هستند که مخارج [[زندگی]] آنان آسان و کم است... آنان کسانی هستند که [[شهوات]] و لذّت‌های خود را برای [[جهان آخرت]] به تأخیر انداخته‌اند<ref>تحف العقول، ص۲۰۹.</ref>.		امام باقر{{ع}} [[تشویق]] و ترغیب همگان بر کار و کوشش و فعّالیت و طلب روزی حلال را مقدّمه‌ای برای رسیدن به [[هدف]] والای [[بی‌نیازی از مردم]] و [[سیر]] کردن خود و [[خانواده]] خود دانسته‌اند، تا اینکه به این وسیله چنین شخصی برای انجام دادن [[وظیفه]] اصلی و رسیدن به آن هدف نهایی که [[انسان]] برای آن [[آفریده]] شده و عبارت از حمل امانت الهی، رساندن آن به همه [[مردم]] و [[استوار]] ساختن اصول و بنیادهای آن در [[جامعه]] می‌باشد برسند. آن حضرت از [[پیروان]] خود [[انتظار]] داشت تا به افق‌های دوردست و همّت‌های بالا سر بکشند تا ارزش‌های معنوی در همه امور مالی آنها حاکم شده، و دیگر به دنبال شهوات نفسانی راه نیفتاده و مشغول به سیر کردن جنبه‌های [[نفسانی]] نشوند. آن حضرت در این رابطه فرموده‌اند: همانا [[اهل تقوا]] کسانی هستند که از دیگران بی‌نیازند. اندکی از [[زندگی دنیا]] آنان را از [[طلب دنیا]] بی‌نیاز می‌نماید. آنان کسانی هستند که مخارج [[زندگی]] آنان آسان و کم است... آنان کسانی هستند که [[شهوات]] و لذّت‌های خود را برای [[جهان آخرت]] به تأخیر انداخته‌اند<ref>تحف العقول، ص۲۰۹.</ref>.

	آن حضرت در یکی از دعاهای خود اهدافی را که هر [[انسانی]] باید از طلب ~~[[رزق‌وروزی~~]] داشته و حدّ و حدود طلب ~~رزق‌وروزی~~ را بیان نموده و بر این مطلب که باید میان طلب روزی و ارزش‌های معنوی توازن برقرار باشد این‌گونه تأکید نموده‌اند که: {{متن حدیث\|... أَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ الرَّفَاهِيَةَ فِي مَعِيشَتِي مَا أَبْقَيْتَنِي، مَعِيشَةً أَقْوَى بِهَا عَلَى طَاعَتِكَ، وَ أَبْلُغُ بِهَا رِضْوَانَكَ، وَ أَصِيرُ بِهَا مِنْكَ إِلَى دَارِ الْحَيَوَانِ... وَ لَا تَرْزُقْنِي رِزْقاً يُطْغِينِي، وَ لَا تَبْتَلِيَنِّي بِفَقْرٍ أَشْقَى بِهِ، مُضَيِّقاً عَلَيَّ، أَعْطِنِي حَظّاً وَافِراً فِي آخِرَتِي، وَ مَعَاشاً وَاسِعاً هَنِيئاً مَرِيئاً فِي دُنْيَايَ...}}؛ خداوندا، از تو [[رفاه]] در معیشتم را تا روزی که زنده هستم می‌خواهم، تا [[معیشت]] و زندگانی من به‌گونه‌ای باشد که مرا در راه [[اطاعت]] و [[بندگی]] تو تقویت نماید، و من به‌وسیله آن بتوانم به [[مقام]] جلب رضایت تو دست یابم، و به [[لطف]] و کرمت به‌واسطه این معیشت به [[خانه]] زندگی [[ابدی]] و [[حیات]] جاودان وارد شوم. خداوندا، چنان روزی به من نده که به واسطه آن به [[طغیان]] افتم و مرا به چنان [[فقر]] و نداری [[مبتلا]] نکن که به‌واسطه آن [[بدبخت]] گشته و در تنگنا قرار گیرم. خداوندا، به من بهره‌ای شایان در امر آخرتم بده و معاشی ~~[[واسع]]،~~ گوارا و آسان در [[دنیا]] عطایم نما...<ref>بحار الانوار، ج۹۴، ص۳۷۹، چاپ دوّم، ج۹۷، ص۳۷۹.</ref>.		آن حضرت در یکی از دعاهای خود اهدافی را که هر [[انسانی]] باید از طلب رزق‌ و روزی]] داشته و حدّ و حدود طلب رزق‌ و روزی را بیان نموده و بر این مطلب که باید میان طلب روزی و ارزش‌های معنوی توازن برقرار باشد این‌گونه تأکید نموده‌اند که: {{متن حدیث\|... أَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ الرَّفَاهِيَةَ فِي مَعِيشَتِي مَا أَبْقَيْتَنِي، مَعِيشَةً أَقْوَى بِهَا عَلَى طَاعَتِكَ، وَ أَبْلُغُ بِهَا رِضْوَانَكَ، وَ أَصِيرُ بِهَا مِنْكَ إِلَى دَارِ الْحَيَوَانِ... وَ لَا تَرْزُقْنِي رِزْقاً يُطْغِينِي، وَ لَا تَبْتَلِيَنِّي بِفَقْرٍ أَشْقَى بِهِ، مُضَيِّقاً عَلَيَّ، أَعْطِنِي حَظّاً وَافِراً فِي آخِرَتِي، وَ مَعَاشاً وَاسِعاً هَنِيئاً مَرِيئاً فِي دُنْيَايَ...}}؛ خداوندا، از تو [[رفاه]] در معیشتم را تا روزی که زنده هستم می‌خواهم، تا [[معیشت]] و زندگانی من به‌گونه‌ای باشد که مرا در راه [[اطاعت]] و [[بندگی]] تو تقویت نماید، و من به‌وسیله آن بتوانم به [[مقام]] جلب رضایت تو دست یابم، و به [[لطف]] و کرمت به‌واسطه این معیشت به [[خانه]] زندگی [[ابدی]] و [[حیات]] جاودان وارد شوم. خداوندا، چنان روزی به من نده که به واسطه آن به [[طغیان]] افتم و مرا به چنان [[فقر]] و نداری [[مبتلا]] نکن که به‌واسطه آن [[بدبخت]] گشته و در تنگنا قرار گیرم. خداوندا، به من بهره‌ای شایان در امر آخرتم بده و معاشی واسع، گوارا و آسان در [[دنیا]] عطایم نما...<ref>بحار الانوار، ج۹۴، ص۳۷۹، چاپ دوّم، ج۹۷، ص۳۷۹.</ref>.

	[[امام باقر]]{{ع}} همچنین [[میزان]] فعّالیت [[اقتصادی]] و [[مالی]] گروه [[صالحان]] را بیان داشته تا آنان بتوانند به‌واسطه این معیار، اندازه نزدیکی و دوری کار خود را از کارهای [[آخرتی]] بسنجند. بنابراین فرموده است: ما دنیا را [[دوست]] می‌داریم، امّا [[دنیا]] به ما داده نشده است و این برای ما بهتر است، و دنیا به هیچ‌یک از [[بندگان خدا]] داده نمی‌شود مگر اینکه باعث نقصان بهره‌مندی [[اخروی]] او می‌گردد، و از [[شیعیان]] ما نیست کسی که صد هزار، پنجاه هزار و یا چهل هزار و اگر بخواهی بگویم، می‌گویم حتّی سی هزار دینار جمع نموده باشد، در حالی که هیچ مردی هرگز ده هزار دینار را نمی‌تواند از راه [[حلال]] جمع‌آوری نماید<ref>بحار الانوار، ج۶۹، ص۶۶، چاپ دوّم، ج۷۲، ص۶۶.</ref>.		[[امام باقر]]{{ع}} همچنین [[میزان]] فعّالیت [[اقتصادی]] و [[مالی]] گروه [[صالحان]] را بیان داشته تا آنان بتوانند به‌واسطه این معیار، اندازه نزدیکی و دوری کار خود را از کارهای [[آخرتی]] بسنجند. بنابراین فرموده است: ما دنیا را [[دوست]] می‌داریم، امّا [[دنیا]] به ما داده نشده است و این برای ما بهتر است، و دنیا به هیچ‌یک از [[بندگان خدا]] داده نمی‌شود مگر اینکه باعث نقصان بهره‌مندی [[اخروی]] او می‌گردد، و از [[شیعیان]] ما نیست کسی که صد هزار، پنجاه هزار و یا چهل هزار و اگر بخواهی بگویم، می‌گویم حتّی سی هزار دینار جمع نموده باشد، در حالی که هیچ مردی هرگز ده هزار دینار را نمی‌تواند از راه [[حلال]] جمع‌آوری نماید<ref>بحار الانوار، ج۶۹، ص۶۶، چاپ دوّم، ج۷۲، ص۶۶.</ref>.

Bahmani: /* منابع مالی گروه صالح‌ */

2025-01-09T05:43:24Z

منابع مالی گروه صالح‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۳
خط ۷۷:		خط ۷۷:

	=== منابع مالی گروه صالح‌ ===		=== منابع مالی گروه صالح‌ ===
	اوّل: [[زکات]]: زکات یکی از موارد [[مالی]] گروه [[صالحان]] می‌باشد که عبادتی [[اقتصادی]] است و خداوند متعال [[مؤمنان]] را به آن دستور داده تا بدین‌وسیله گرسنگان سیر شده، برهنگان پوشیده گردیده، و سطح زندگی [[فقرا]] و [[نیازمندان]] بالا آمده، و در میان طبقات جامعه از نظر اقتصادی [[توازن]] حاصل شود تا بدین وسیله از ایجاد تفاوت فاحش در بین سطوح اقتصادی [[مردم]] جلوگیری شده، و [[اموال]] و [[دارایی‌ها]] در نزد طبقه خاصّی جمع و انباشته نشود.		اوّل: [[زکات]]: زکات یکی از موارد [[مالی]] گروه [[صالحان]] می‌باشد که عبادتی [[اقتصادی]] است و خداوند متعال [[مؤمنان]] را به آن دستور داده تا بدین‌وسیله گرسنگان سیر شده، برهنگان پوشیده گردیده، و سطح زندگی [[فقرا]] و [[نیازمندان]] بالا آمده، و در میان طبقات جامعه از نظر اقتصادی توازن حاصل شود تا بدین وسیله از ایجاد تفاوت فاحش در بین سطوح اقتصادی [[مردم]] جلوگیری شده، و [[اموال]] و [[دارایی‌ها]] در نزد طبقه خاصّی جمع و انباشته نشود.

	امام باقر{{ع}} نیز ترویج و [[تشویق]] بسیاری بر [[پرداخت زکات]] داشته‌اند. از جمله روایاتی که در این باب از آن حضرت وارد شده، این است که آن حضرت فرمودند: خداوند متعال زکات را به همراه نماز واجب نموده است [و از نظر [[وجوب]] باهم تفاوتی ندارند]<ref>کافى، ج۳، ص۴۹۸.</ref>.		امام باقر{{ع}} نیز ترویج و [[تشویق]] بسیاری بر [[پرداخت زکات]] داشته‌اند. از جمله روایاتی که در این باب از آن حضرت وارد شده، این است که آن حضرت فرمودند: خداوند متعال زکات را به همراه نماز واجب نموده است [و از نظر [[وجوب]] باهم تفاوتی ندارند]<ref>کافى، ج۳، ص۴۹۸.</ref>.

Bahmani در ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۲

2025-01-09T05:42:56Z

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۳ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۴:۵۴

2024-12-03T04:54:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام باقر		\| موضوع مرتبط = سیره امام باقر
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۱۵۳:		خط ۱۵۳:

	[[رده:امام باقر]]		[[رده:امام باقر]]
			[[رده:سیره امام باقر]]

Jaafari: /* منابع */

2024-12-02T09:43:56Z

منابع

نمایش تغییرات