سیره عبادی امام علی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2025-10-07T07:58:27Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۸
خط ۷۵:		خط ۷۵:

	اهمیت سخن امام سجاد{{ع}} را در این باره هنگامی در می‌یابیم که بدانیم هیچ کس در عبادت به پای [[پیامبر]] نمی‌رسید و این کار، خارج از توان دیگران بود و نوشته‌اند که جز علی{{ع}} کسی توان انجام اعمالی را که پیامبر به جا می‌آورد، نداشت. [[امام صادق]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: به [[خدا]] [[سوگند]]! پس از وجود نازنین پیامبر کسی را یارای انجام دادن اعمالی که آن حضرت انجام می‌داد، نبود، مگر علی{{ع}} و به خدا سوگند هیچ [[آیه]] و حکمی بر پیامبر نازل نمی‌شد، مگر اینکه آن را به دلیل اعتمادی که به علی و [[طاقت]] و توان وی بر عمل به آنها داشت، فقط با او در میان می‌گذاشت<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۸، ص۱۶۵؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۴۲؛ طبرسی، فضل بن حسن، اعلام الوری، ج۱، ص۴۸۷.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۲۲.</ref>		اهمیت سخن امام سجاد{{ع}} را در این باره هنگامی در می‌یابیم که بدانیم هیچ کس در عبادت به پای [[پیامبر]] نمی‌رسید و این کار، خارج از توان دیگران بود و نوشته‌اند که جز علی{{ع}} کسی توان انجام اعمالی را که پیامبر به جا می‌آورد، نداشت. [[امام صادق]]{{ع}} در این باره می‌فرماید: به [[خدا]] [[سوگند]]! پس از وجود نازنین پیامبر کسی را یارای انجام دادن اعمالی که آن حضرت انجام می‌داد، نبود، مگر علی{{ع}} و به خدا سوگند هیچ [[آیه]] و حکمی بر پیامبر نازل نمی‌شد، مگر اینکه آن را به دلیل اعتمادی که به علی و [[طاقت]] و توان وی بر عمل به آنها داشت، فقط با او در میان می‌گذاشت<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۸، ص۱۶۵؛ شیخ مفید، الارشاد، ج۲، ص۱۴۲؛ طبرسی، فضل بن حسن، اعلام الوری، ج۱، ص۴۸۷.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۲۲.</ref>

			== جستارهای وابسته ==
			{{مدخل وابسته}}
			* [[سبک زندگی امام علی]]
			* [[سیره اخلاقی امام علی]]
			* [[سیره عبادی امام علی]]
			* [[سیره خانوادگی امام علی]]
			* [[سیره تربیتی امام علی]]
			* سیره اجتماعی امام علی
			* [[سیره علمی امام علی]]
			* [[سیره تبلیغی امام علی]]
			* [[سیره سیاسی امام علی]]
			* [[سیره اقتصادی امام علی]]
			* [[سیره فرهنگی امام علی]]
			* [[سیره مدیریتی امام علی]]
			* [[سیره نظامی امام علی]]
			* [[سیره قضایی امام علی]]
			{{پایان مدخل وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۳

2024-11-14T07:33:38Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* پانویس */

2024-10-23T06:10:58Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۰
خط ۸۳:		خط ۸۳:

	[[رده:سیره امام علی]]		[[رده:سیره امام علی]]
			[[رده:سیره عبادی]]

Bahmani: /* پانویس */

2024-01-11T08:40:13Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:سیره]]		[[رده:سیره امام علی]]
	~~[[رده:~~امام علی]]

Wasity: /* حضور قلب در نماز */

2024-01-09T15:15:22Z

حضور قلب در نماز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۵
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	ابودرداء می‌گوید: این آهنگ [[حزین]] و سوزناک، مرا به طرف خود کشید. به طرف صدا رفتم و دیدم [[علی بن ابی طالب]] است که این چنین ناله می‌کند. خویش را پنهان ساختم تا ببینم چه می‌کند. او در [[دل]] آن شب تیره، چند رکعت [[نماز]] خواند؛ سپس به [[نیایش]] و [[مناجات]] و [[گریه]] پرداخت و غمگینانه [[شکوه]] می‌کرد.... آن قدر [[گریه و زاری]] کرد تا اینکه صدایش قطع شد. با خود گفتم: حتماً خوابیده است. به بالای سر وی رفتم تا او را برای [[نماز صبح]] که وقتش نزدیک می‌شد، [[بیدار]] کنم. وقتی به نزدیکش رفتم، دیدم مانند چوب خشکی افتاده است. هر چه صدایش زدم، بیدار نشد. با دست‌هایم بدنش را حرکت دادم، مانند چوبی خشک افتاده بود و هیچ حرکتی نداشت؛ گویی مدت‌ها پیش [[روح]] از بدنش پرواز کرده بود. وحشت‌زده از جای برخاستم و به در خانه‌اش رفتم تا خبر [[وفات]] و حالت او را به خانواده‌اش برسانم. وقتی حالت وی را برای [[فاطمه]] بیان کردم، فرمود: ای [[ابودرداء]] به [[خدا]] [[سوگند]]! او از شدت [[راز و نیاز]] با [[حق]] و گریه و زاری [[غش]] کرده است؛ پس کمی آب بردیم و به صورت علی پاشیدیم و ناگهان به [[هوش]] آمد و در آن حال به من نگاه کرد و من به شدت می‌گریستم. از من پرسید: چرا می‌گریی؟ گفتم: گریه‌ام برای رنجی است که بر خود روا می‌داری و چنین حالت غشوه‌ای به تو دست می‌دهد. فرمود: ای ابودرداء، تو که با دیدن این حالت من، چنین به گریه افتاده‌ای، چگونه خواهی بود آن‌گاه که مرا در [[دادگاه]] [[عدل الهی]] در [[روز حساب]] ببینی که برای بازپرسی و حساب می‌آورند و [[گناه‌کاران]] به [[عذاب]] خود [[یقین]] می‌کنند و [[فرشتگان]] عذاب، مرا به [[وحشت]] می‌اندازند و زبانه‌های [[آتش]] شعله می‌کشند و من در مقابل [[خداوند]] جبار ایستاده‌ام. تو در آن حال بیش‌تر به حال من [[رحمت]] می‌آوری یا اکنون؟ ابودرداء می‌گوید: به [[خدا]] [[سوگند]]! این حالت [[عبادی]] را در هیچ یک از [[یاران پیامبر]] جز او ندیدم<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۷، ص۱۶۲.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۹.</ref>.		ابودرداء می‌گوید: این آهنگ [[حزین]] و سوزناک، مرا به طرف خود کشید. به طرف صدا رفتم و دیدم [[علی بن ابی طالب]] است که این چنین ناله می‌کند. خویش را پنهان ساختم تا ببینم چه می‌کند. او در [[دل]] آن شب تیره، چند رکعت [[نماز]] خواند؛ سپس به [[نیایش]] و [[مناجات]] و [[گریه]] پرداخت و غمگینانه [[شکوه]] می‌کرد.... آن قدر [[گریه و زاری]] کرد تا اینکه صدایش قطع شد. با خود گفتم: حتماً خوابیده است. به بالای سر وی رفتم تا او را برای [[نماز صبح]] که وقتش نزدیک می‌شد، [[بیدار]] کنم. وقتی به نزدیکش رفتم، دیدم مانند چوب خشکی افتاده است. هر چه صدایش زدم، بیدار نشد. با دست‌هایم بدنش را حرکت دادم، مانند چوبی خشک افتاده بود و هیچ حرکتی نداشت؛ گویی مدت‌ها پیش [[روح]] از بدنش پرواز کرده بود. وحشت‌زده از جای برخاستم و به در خانه‌اش رفتم تا خبر [[وفات]] و حالت او را به خانواده‌اش برسانم. وقتی حالت وی را برای [[فاطمه]] بیان کردم، فرمود: ای [[ابودرداء]] به [[خدا]] [[سوگند]]! او از شدت [[راز و نیاز]] با [[حق]] و گریه و زاری [[غش]] کرده است؛ پس کمی آب بردیم و به صورت علی پاشیدیم و ناگهان به [[هوش]] آمد و در آن حال به من نگاه کرد و من به شدت می‌گریستم. از من پرسید: چرا می‌گریی؟ گفتم: گریه‌ام برای رنجی است که بر خود روا می‌داری و چنین حالت غشوه‌ای به تو دست می‌دهد. فرمود: ای ابودرداء، تو که با دیدن این حالت من، چنین به گریه افتاده‌ای، چگونه خواهی بود آن‌گاه که مرا در [[دادگاه]] [[عدل الهی]] در [[روز حساب]] ببینی که برای بازپرسی و حساب می‌آورند و [[گناه‌کاران]] به [[عذاب]] خود [[یقین]] می‌کنند و [[فرشتگان]] عذاب، مرا به [[وحشت]] می‌اندازند و زبانه‌های [[آتش]] شعله می‌کشند و من در مقابل [[خداوند]] جبار ایستاده‌ام. تو در آن حال بیش‌تر به حال من [[رحمت]] می‌آوری یا اکنون؟ ابودرداء می‌گوید: به [[خدا]] [[سوگند]]! این حالت [[عبادی]] را در هیچ یک از [[یاران پیامبر]] جز او ندیدم<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۷، ص۱۶۲.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۹.</ref>.

	===[[حضور قلب]] در [[نماز]]===		===حضور قلب در نماز===
			{{اصلی\|حضور قلب در معارف و سیره علوی}}
	[[مورخان]] نوشته‌اند: هنگامه [[نبرد]]، برای حضرت در بین دو [[سپاه]]، سجاده‌ای انداختند و مشغول نماز شد. با اینکه از هر طرف تیر می‌بارید و در اطراف او فرود می‌آمد، به آنها توجه نداشت و [[غرق]] در [[راز و نیاز]] با [[پروردگار]] بود؛ از این رو هیچ بی‌توجهی در نماز به او دست نمی‌داد؛ زیرا هنگام توجه به [[خداوند]]، به کلی از [[جهان مادی]] می‌بُرید و به [[معبود]] خود وصل می‌شد و چنانچه در آن حالت، تیری به او می‌خورد، [[احساس]] نمی‌کرد؛ به همین دلیل تیر را در چنین حالتی از بدنش خارج می‌ساختند<ref>دیلمی، حسن بن ابی الحسن، ارشادالقلوب، ج۲، ص۲۲.</ref>.		[[مورخان]] نوشته‌اند: هنگامه [[نبرد]]، برای حضرت در بین دو [[سپاه]]، سجاده‌ای انداختند و مشغول نماز شد. با اینکه از هر طرف تیر می‌بارید و در اطراف او فرود می‌آمد، به آنها توجه نداشت و [[غرق]] در [[راز و نیاز]] با [[پروردگار]] بود؛ از این رو هیچ بی‌توجهی در نماز به او دست نمی‌داد؛ زیرا هنگام توجه به [[خداوند]]، به کلی از [[جهان مادی]] می‌بُرید و به [[معبود]] خود وصل می‌شد و چنانچه در آن حالت، تیری به او می‌خورد، [[احساس]] نمی‌کرد؛ به همین دلیل تیر را در چنین حالتی از بدنش خارج می‌ساختند<ref>دیلمی، حسن بن ابی الحسن، ارشادالقلوب، ج۲، ص۲۲.</ref>.
	همچنین نوشته‌اند: تیری در پای حضرت نشست و خارج ساختن آن به سبب [[درد]] فراوان ممکن نشد؛ [[فاطمه]]{{س}} فرمود: آن را در حال نماز، از پایش درآورید؛ زیرا هنگام نماز احساس درد نمی‌کند و متوجه نمی‌شود؛ پس در حال نماز، تیر را از پای او خارج ساختند بدون این که دردی احساس کند یا متوجه شود<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء، ج۱، ص۳۹۷.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۲۱.</ref>.		همچنین نوشته‌اند: تیری در پای حضرت نشست و خارج ساختن آن به سبب [[درد]] فراوان ممکن نشد؛ [[فاطمه]]{{س}} فرمود: آن را در حال نماز، از پایش درآورید؛ زیرا هنگام نماز احساس درد نمی‌کند و متوجه نمی‌شود؛ پس در حال نماز، تیر را از پای او خارج ساختند بدون این که دردی احساس کند یا متوجه شود<ref>فیض کاشانی، المحجة البیضاء، ج۱، ص۳۹۷.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۲۱.</ref>.

Wasity: /* خشوع و تضرع علی{{ع}} در نماز */

2024-01-09T15:11:34Z

خشوع و تضرع علی{{ع}} در نماز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۱
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	در بحرانی‌ترین زمان‌ها و مکان‌ها نیز نماز اول وقت امام به تأخیر نمی‌افتاد؛ چنان‌که نوشته‌اند در [[جنگ صفین]]، گاه و بی‌گاه به [[خورشید]] نگاه می‌کرد و مراقب بود که از وقت زوال نگذرد. [[ابن عباس]] از حضرت پرسید: ای [[امیرمؤمنان]]، چرا گاهی دست از [[جنگ]] می‌کشی و به [[آسمان]] می‌نگری؟ فرمود: به خورشید و زوال آن نگاه می‌کنم تا وقت نماز را بدانم و نماز اول وقت را از دست ندهم. ابن عباس با [[شگفتی]] پرسید: آیا در هنگامه [[نبرد]] که مجال [[اندیشیدن]] به چیز دیگری جز جنگ نیست، به نماز اول وقت می‌اندیشی؟ فرمود: ما برای چه با آنان می‌جنگیم؟ آیا برای نماز، نبرد نمی‌کنیم؟<ref>دیلمی، حسن بن ابی الحسن، ارشاد القلوب، ج۲، ص۲۲.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۹.</ref>.		در بحرانی‌ترین زمان‌ها و مکان‌ها نیز نماز اول وقت امام به تأخیر نمی‌افتاد؛ چنان‌که نوشته‌اند در [[جنگ صفین]]، گاه و بی‌گاه به [[خورشید]] نگاه می‌کرد و مراقب بود که از وقت زوال نگذرد. [[ابن عباس]] از حضرت پرسید: ای [[امیرمؤمنان]]، چرا گاهی دست از [[جنگ]] می‌کشی و به [[آسمان]] می‌نگری؟ فرمود: به خورشید و زوال آن نگاه می‌کنم تا وقت نماز را بدانم و نماز اول وقت را از دست ندهم. ابن عباس با [[شگفتی]] پرسید: آیا در هنگامه [[نبرد]] که مجال [[اندیشیدن]] به چیز دیگری جز جنگ نیست، به نماز اول وقت می‌اندیشی؟ فرمود: ما برای چه با آنان می‌جنگیم؟ آیا برای نماز، نبرد نمی‌کنیم؟<ref>دیلمی، حسن بن ابی الحسن، ارشاد القلوب، ج۲، ص۲۲.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۹.</ref>.

	===[[خشوع]] و [[تضرع]] علی{{ع}} در نماز===		===خشوع و تضرع علی{{ع}} در نماز===
			{{اصلی\|خشوع در معارف و سیره علوی\|تضرع در معارف و سیره علوی}}
	[[امام صادق]]{{ع}} درباره خشوع و [[خضوع]] امیرمؤمنان{{ع}} در نماز فرموده است: «آن حضرت هنگام نماز، چهره‌اش [[تغییر]] می‌کرد؛ به شکلی که این تغییر حالت به طور کامل در چهره‌اش آشکار می‌شد»<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۱۱۰.</ref>. این تغییر چهره و حالت [[اضطراب]] از آن جهت بود که می‌دانست در مقابل چه کسی ایستاده و [[عظمت پروردگار]]، او را از خود بی‌خود می‌ساخت.		[[امام صادق]]{{ع}} درباره خشوع و [[خضوع]] امیرمؤمنان{{ع}} در نماز فرموده است: «آن حضرت هنگام نماز، چهره‌اش [[تغییر]] می‌کرد؛ به شکلی که این تغییر حالت به طور کامل در چهره‌اش آشکار می‌شد»<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۱۱۰.</ref>. این تغییر چهره و حالت [[اضطراب]] از آن جهت بود که می‌دانست در مقابل چه کسی ایستاده و [[عظمت پروردگار]]، او را از خود بی‌خود می‌ساخت.
	در [[روایات]] آمده است که هنگام [[نماز]]، استخوان‌های سینه و کتف [[حضرت امیر]]{{ع}} از [[خشوع]] زیاد به شدت می‌لرزید و رنگ صورتش [[تغییر]] می‌یافت. هنگامی که از او سبب این حالت را پرسیدند، فرمود:		در [[روایات]] آمده است که هنگام [[نماز]]، استخوان‌های سینه و کتف [[حضرت امیر]]{{ع}} از [[خشوع]] زیاد به شدت می‌لرزید و رنگ صورتش [[تغییر]] می‌یافت. هنگامی که از او سبب این حالت را پرسیدند، فرمود:

Wasity: /* نماز مظهر کامل بندگی */

2024-01-09T15:10:17Z

نماز مظهر کامل بندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۰
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	==نماز مظهر کامل بندگی==		==نماز مظهر کامل بندگی==
	{{اصلی\|نماز در معارف و سیره علوی}}		{{اصلی\|نماز در معارف و سیره علوی}}
	در [[سیره عبادی امام علی]]{{ع}} [[نماز]] بزرگ‌ترین جلوه [[عبادت]] و اساسی‌ترین نماد [[بندگی]] و رکن نخستین و پایه اصلی [[دین]] است. [[امام]] خود را نخستین [[نمازگزار]] پس از [[پیامبر]] می‌دانست: {{متن حدیث\|أَنَا أَوَّلُ مَنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>احمد بن حنبل، مسند، ج۱، ص۲۹۷؛ همو، فضائل الصحابه، ج۲، ص۵۹۰؛ ابن ابی شیبه، المصنف، ج۱۳، ص۵۰؛ ر.ک: همان، ج۱۲، ص۶۵ و ج۱۴، ص۸۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۵۹۰.</ref> و می‌فرمود:		در سیره عبادی امام علی{{ع}} [[نماز]] بزرگ‌ترین جلوه [[عبادت]] و اساسی‌ترین نماد [[بندگی]] و رکن نخستین و پایه اصلی [[دین]] است. [[امام]] خود را نخستین [[نمازگزار]] پس از [[پیامبر]] می‌دانست: {{متن حدیث\|أَنَا أَوَّلُ مَنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>احمد بن حنبل، مسند، ج۱، ص۲۹۷؛ همو، فضائل الصحابه، ج۲، ص۵۹۰؛ ابن ابی شیبه، المصنف، ج۱۳، ص۵۰؛ ر.ک: همان، ج۱۲، ص۶۵ و ج۱۴، ص۸۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۵۹۰.</ref> و می‌فرمود:
	{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَ سَمِعَ وَ أَجَابَ لَمْ يَسْبِقْنِي إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} بِالصَّلَاةِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۱.</ref>؛ «خدایا! من نخستین کسی هستم که به سوی تو بازگشتم و [[[وحی]] تو را] شنیدم و [[اجابت]] کردم. هیچ کسی جز [[رسول خدا]]{{صل}} در [[نماز خواندن]] بر من [[سبقت]] نگرفته است».		{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَ سَمِعَ وَ أَجَابَ لَمْ يَسْبِقْنِي إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} بِالصَّلَاةِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۱.</ref>؛ «خدایا! من نخستین کسی هستم که به سوی تو بازگشتم و [[[وحی]] تو را] شنیدم و [[اجابت]] کردم. هیچ کسی جز [[رسول خدا]]{{صل}} در [[نماز خواندن]] بر من [[سبقت]] نگرفته است».

Wasity: /* نماز، مظهر کامل بندگی */

2024-01-09T15:10:00Z

نماز، مظهر کامل بندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۰
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	[[بیعت]] شما با من بدون [[مشورت]] و همراه با [[لغزش]] و [[اشتباه]] نبود و [[هدف]] من با شما نیز در این امر یکی نیست و با هم تفاوت دارد؛ زیرا [[خلافت]] را از آن جهت پذیرفتم که آن را برای [[خدا]] می‌خواهم و [[رضایت]] او را می‌طلبم؛ در حالی که شما مرا و حکومت مرا برای دنیای خود می‌خواهید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۶.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۷.</ref>.		[[بیعت]] شما با من بدون [[مشورت]] و همراه با [[لغزش]] و [[اشتباه]] نبود و [[هدف]] من با شما نیز در این امر یکی نیست و با هم تفاوت دارد؛ زیرا [[خلافت]] را از آن جهت پذیرفتم که آن را برای [[خدا]] می‌خواهم و [[رضایت]] او را می‌طلبم؛ در حالی که شما مرا و حکومت مرا برای دنیای خود می‌خواهید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۶.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۷.</ref>.

	==[[نماز~~]]،~~ مظهر کامل بندگی==		==نماز مظهر کامل بندگی==
			{{اصلی\|نماز در معارف و سیره علوی}}
	در [[سیره عبادی امام علی]]{{ع}} [[نماز]] بزرگ‌ترین جلوه [[عبادت]] و اساسی‌ترین نماد [[بندگی]] و رکن نخستین و پایه اصلی [[دین]] است. [[امام]] خود را نخستین [[نمازگزار]] پس از [[پیامبر]] می‌دانست: {{متن حدیث\|أَنَا أَوَّلُ مَنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>احمد بن حنبل، مسند، ج۱، ص۲۹۷؛ همو، فضائل الصحابه، ج۲، ص۵۹۰؛ ابن ابی شیبه، المصنف، ج۱۳، ص۵۰؛ ر.ک: همان، ج۱۲، ص۶۵ و ج۱۴، ص۸۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۵۹۰.</ref> و می‌فرمود:		در [[سیره عبادی امام علی]]{{ع}} [[نماز]] بزرگ‌ترین جلوه [[عبادت]] و اساسی‌ترین نماد [[بندگی]] و رکن نخستین و پایه اصلی [[دین]] است. [[امام]] خود را نخستین [[نمازگزار]] پس از [[پیامبر]] می‌دانست: {{متن حدیث\|أَنَا أَوَّلُ مَنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>احمد بن حنبل، مسند، ج۱، ص۲۹۷؛ همو، فضائل الصحابه، ج۲، ص۵۹۰؛ ابن ابی شیبه، المصنف، ج۱۳، ص۵۰؛ ر.ک: همان، ج۱۲، ص۶۵ و ج۱۴، ص۸۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۵۹۰.</ref> و می‌فرمود:
	{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَ سَمِعَ وَ أَجَابَ لَمْ يَسْبِقْنِي إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} بِالصَّلَاةِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۱.</ref>؛ «خدایا! من نخستین کسی هستم که به سوی تو بازگشتم و [[[وحی]] تو را] شنیدم و [[اجابت]] کردم. هیچ کسی جز [[رسول خدا]]{{صل}} در [[نماز خواندن]] بر من [[سبقت]] نگرفته است».		{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَ سَمِعَ وَ أَجَابَ لَمْ يَسْبِقْنِي إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} بِالصَّلَاةِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۱.</ref>؛ «خدایا! من نخستین کسی هستم که به سوی تو بازگشتم و [[[وحی]] تو را] شنیدم و [[اجابت]] کردم. هیچ کسی جز [[رسول خدا]]{{صل}} در [[نماز خواندن]] بر من [[سبقت]] نگرفته است».

Wasity: /* اخلاص در سیره عبادی علی{{ع}} */

2024-01-09T15:09:09Z

اخلاص در سیره عبادی علی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۳۹
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	به این ترتیب، از دید [[امام علی]]{{ع}} و در [[سیره عبادی]] حضرت، عبادتی [[ارزشمند]] و عابدی به تمام معنا پرستش‌گر است که بی‌چشمداشت [[پاداش]] و بی‌ترس و [[واهمه]] از [[عقوبت]]، در پیشگاه خداوند سر [[تعظیم]] فرود آورد و به بندگی بپردازد و چه قدر حقیرند کسانی که از ترس [[جهنم]] و طمع [[بهشت]]، گام در راه عبادت خداوند می‌نهند و در برابر حق چون گدایان به دریوزگی می‌پردازند و اظهار بندگی می‌کنند.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۶.</ref>.		به این ترتیب، از دید [[امام علی]]{{ع}} و در [[سیره عبادی]] حضرت، عبادتی [[ارزشمند]] و عابدی به تمام معنا پرستش‌گر است که بی‌چشمداشت [[پاداش]] و بی‌ترس و [[واهمه]] از [[عقوبت]]، در پیشگاه خداوند سر [[تعظیم]] فرود آورد و به بندگی بپردازد و چه قدر حقیرند کسانی که از ترس [[جهنم]] و طمع [[بهشت]]، گام در راه عبادت خداوند می‌نهند و در برابر حق چون گدایان به دریوزگی می‌پردازند و اظهار بندگی می‌کنند.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۶.</ref>.

	==[[اخلاص]] در سیره عبادی علی{{ع}}==		==اخلاص در سیره عبادی علی{{ع}}==
			{{اصلی\|اخلاص در معارف و سیره علوی}}
	از دید [[امیرمؤمنان]]{{ع}} گفتار و [[رفتار]] بی‌اخلاص، هیچ [[ارزش]] و اعتباری ندارد؛ از این رو هر نوع عمل در عرصه [[زندگی]]، باید فقط برای جلب [[رضایت خداوند]] و [[خالص]] از هر [[شک]] و به دور از هر گونه توقع و چشمداشت و بدون [[ریا]] انجام گیرد تا بدین وسیله [[سپاس]] [[خداوند]] بلندمرتبه، به [[درستی]] صورت پذیرد و شکرانه [[نعمت‌های الهی]] قرار گیرد.		از دید [[امیرمؤمنان]]{{ع}} گفتار و [[رفتار]] بی‌اخلاص، هیچ [[ارزش]] و اعتباری ندارد؛ از این رو هر نوع عمل در عرصه [[زندگی]]، باید فقط برای جلب [[رضایت خداوند]] و [[خالص]] از هر [[شک]] و به دور از هر گونه توقع و چشمداشت و بدون [[ریا]] انجام گیرد تا بدین وسیله [[سپاس]] [[خداوند]] بلندمرتبه، به [[درستی]] صورت پذیرد و شکرانه [[نعمت‌های الهی]] قرار گیرد.
	[[عبادت]] و [[اطاعت]] [[حق]] باید از سر [[شوق]] [[بندگی]] و به دلیل [[شایستگی]] [[پروردگار]] انجام پذیرد؛ وگرنه عملی بی‌روح و کالبدی بی‌جان خواهد بود؛ بدین سبب علی{{ع}} تمام گفتار و رفتار خویش را در این جهت قرار داده بود، تا آن‌جا که کمک به [[درماندگان]] و [[نیازمندان]] را نیز در جهت توجه به حق و [[رضایت الهی]] انجام می‌داد و [[قرآن]] این عمل او را [[ستوده]] است<ref>{{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا}} «و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند * (با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی» سوره انسان، آیه ۸-۹.</ref>.		[[عبادت]] و [[اطاعت]] [[حق]] باید از سر [[شوق]] [[بندگی]] و به دلیل [[شایستگی]] [[پروردگار]] انجام پذیرد؛ وگرنه عملی بی‌روح و کالبدی بی‌جان خواهد بود؛ بدین سبب علی{{ع}} تمام گفتار و رفتار خویش را در این جهت قرار داده بود، تا آن‌جا که کمک به [[درماندگان]] و [[نیازمندان]] را نیز در جهت توجه به حق و [[رضایت الهی]] انجام می‌داد و [[قرآن]] این عمل او را [[ستوده]] است<ref>{{متن قرآن\|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا}} «و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند * (با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی» سوره انسان، آیه ۸-۹.</ref>.

Wasity: /* عبادت از دیدگاه علی{{ع}} */

2024-01-09T15:03:52Z

عبادت از دیدگاه علی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۳۳
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	{{متن حدیث\|أَ فَأَعْبُدُ مَا لَا أَرَى... لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ قَرِيبٌ مِنَ الْأَشْيَاءِ غَيْرَ مُلَابِسٍ بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ...}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۹.</ref>؛ «آیا کسی را که ندیده باشم می‌پرستم؟... [[چشم‌ها]] هرگز او را نمی‌بینند؛ اما قلب‌ها با نیروی [[حقیقت ایمان]]، وی را [[درک]] می‌کنند. به همه چیز نزدیک است؛ اما نه آن طور که به آن‌ها چسبیده باشد. از همه چیز دور است؛ اما نه آن چنان که از آن‌ها [[بیگانه]] باشد.»...<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۴.</ref>.		{{متن حدیث\|أَ فَأَعْبُدُ مَا لَا أَرَى... لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ قَرِيبٌ مِنَ الْأَشْيَاءِ غَيْرَ مُلَابِسٍ بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ...}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۹.</ref>؛ «آیا کسی را که ندیده باشم می‌پرستم؟... [[چشم‌ها]] هرگز او را نمی‌بینند؛ اما قلب‌ها با نیروی [[حقیقت ایمان]]، وی را [[درک]] می‌کنند. به همه چیز نزدیک است؛ اما نه آن طور که به آن‌ها چسبیده باشد. از همه چیز دور است؛ اما نه آن چنان که از آن‌ها [[بیگانه]] باشد.»...<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۴.</ref>.

	==[[عبادت]] از دیدگاه علی{{ع}}==		==عبادت از دیدگاه علی{{ع}}==
			{{اصلی\|عبادت در معارف و سیره علوی}}
	امیرالمؤمنین علی{{ع}} [[عبادت]] و [[عبودیت]] را فقط در [[نماز]] خلاصه نمی‌کند؛ بلکه هر گونه توجه مخلصانه و [[خشوع]] عاشقانه و [[فروتنی]] در برابر [[خداوند]] را در تمام عرصه‌های [[زندگی]]، عبادت به شمار می‌آورد. همچنین تمام حرکات و سکنات [[انسان]] را که جهت و رنگ و بوی [[الهی]] داشته باشد، [[بندگی]] دانسته است. حضرت، عبادت و [[پرستش]] افراد را دارای درجات و اقسام گوناگونی می‌داند که گرچه هر یک در مراتب خود پاداشی دارد، اما مهم‌ترین و اصلی‌ترین آن‌ها عبادت احرار است که فقط به شکرانه ذات [[حق]] و بدون چشمداشت پاداشی صورت می‌پذیرد:		امیرالمؤمنین علی{{ع}} [[عبادت]] و [[عبودیت]] را فقط در [[نماز]] خلاصه نمی‌کند؛ بلکه هر گونه توجه مخلصانه و [[خشوع]] عاشقانه و [[فروتنی]] در برابر [[خداوند]] را در تمام عرصه‌های [[زندگی]]، عبادت به شمار می‌آورد. همچنین تمام حرکات و سکنات [[انسان]] را که جهت و رنگ و بوی [[الهی]] داشته باشد، [[بندگی]] دانسته است. حضرت، عبادت و [[پرستش]] افراد را دارای درجات و اقسام گوناگونی می‌داند که گرچه هر یک در مراتب خود پاداشی دارد، اما مهم‌ترین و اصلی‌ترین آن‌ها عبادت احرار است که فقط به شکرانه ذات [[حق]] و بدون چشمداشت پاداشی صورت می‌پذیرد:
	گروهی [[خدا]] را از روی [[رغبت]] و میل [به [[بهشت]]] می‌پرستند که این عبادت تاجران و سودجویان است و گروهی خدای را از روی [[ترس]] پرستش می‌کنند که عبادت [[بردگان]] است و عده‌ای به سبب [[شکر نعمت‌های الهی]] و [[سپاس]] [و این که [[حضرت حق]] را شایسته عبادت می‌دانند] او را می‌پرستند و این عبادت [[آزادگان]] است<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۳۷؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۸۴.</ref>.		گروهی [[خدا]] را از روی [[رغبت]] و میل [به [[بهشت]]] می‌پرستند که این عبادت تاجران و سودجویان است و گروهی خدای را از روی [[ترس]] پرستش می‌کنند که عبادت [[بردگان]] است و عده‌ای به سبب [[شکر نعمت‌های الهی]] و [[سپاس]] [و این که [[حضرت حق]] را شایسته عبادت می‌دانند] او را می‌پرستند و این عبادت [[آزادگان]] است<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۳۷؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۸۴.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۰
خط ۴۲:		خط ۴۲:
	[[بیعت]] شما با من بدون [[مشورت]] و همراه با [[لغزش]] و [[اشتباه]] نبود و [[هدف]] من با شما نیز در این امر یکی نیست و با هم تفاوت دارد؛ زیرا [[خلافت]] را از آن جهت پذیرفتم که آن را برای [[خدا]] می‌خواهم و [[رضایت]] او را می‌طلبم؛ در حالی که شما مرا و حکومت مرا برای دنیای خود می‌خواهید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۶.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۷.</ref>.		[[بیعت]] شما با من بدون [[مشورت]] و همراه با [[لغزش]] و [[اشتباه]] نبود و [[هدف]] من با شما نیز در این امر یکی نیست و با هم تفاوت دارد؛ زیرا [[خلافت]] را از آن جهت پذیرفتم که آن را برای [[خدا]] می‌خواهم و [[رضایت]] او را می‌طلبم؛ در حالی که شما مرا و حکومت مرا برای دنیای خود می‌خواهید<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۶.</ref>.<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)\| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۷.</ref>.

	==[[نماز~~]]،~~ مظهر کامل بندگی==		==نماز مظهر کامل بندگی==
			{{اصلی\|نماز در معارف و سیره علوی}}
	در [[سیره عبادی امام علی]]{{ع}} [[نماز]] بزرگ‌ترین جلوه [[عبادت]] و اساسی‌ترین نماد [[بندگی]] و رکن نخستین و پایه اصلی [[دین]] است. [[امام]] خود را نخستین [[نمازگزار]] پس از [[پیامبر]] می‌دانست: {{متن حدیث\|أَنَا أَوَّلُ مَنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>احمد بن حنبل، مسند، ج۱، ص۲۹۷؛ همو، فضائل الصحابه، ج۲، ص۵۹۰؛ ابن ابی شیبه، المصنف، ج۱۳، ص۵۰؛ ر.ک: همان، ج۱۲، ص۶۵ و ج۱۴، ص۸۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۵۹۰.</ref> و می‌فرمود:		در [[سیره عبادی امام علی]]{{ع}} [[نماز]] بزرگ‌ترین جلوه [[عبادت]] و اساسی‌ترین نماد [[بندگی]] و رکن نخستین و پایه اصلی [[دین]] است. [[امام]] خود را نخستین [[نمازگزار]] پس از [[پیامبر]] می‌دانست: {{متن حدیث\|أَنَا أَوَّلُ مَنْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}}}}<ref>احمد بن حنبل، مسند، ج۱، ص۲۹۷؛ همو، فضائل الصحابه، ج۲، ص۵۹۰؛ ابن ابی شیبه، المصنف، ج۱۳، ص۵۰؛ ر.ک: همان، ج۱۲، ص۶۵ و ج۱۴، ص۸۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۳، ص۵۹۰.</ref> و می‌فرمود:
	{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَ سَمِعَ وَ أَجَابَ لَمْ يَسْبِقْنِي إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} بِالصَّلَاةِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۱.</ref>؛ «خدایا! من نخستین کسی هستم که به سوی تو بازگشتم و [[[وحی]] تو را] شنیدم و [[اجابت]] کردم. هیچ کسی جز [[رسول خدا]]{{صل}} در [[نماز خواندن]] بر من [[سبقت]] نگرفته است».		{{متن حدیث\|اللَّهُمَّ إِنِّي أَوَّلُ مَنْ أَنَابَ وَ سَمِعَ وَ أَجَابَ لَمْ يَسْبِقْنِي إِلَّا رَسُولُ اللَّهِ‌{{صل}} بِالصَّلَاةِ}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۳۱.</ref>؛ «خدایا! من نخستین کسی هستم که به سوی تو بازگشتم و [[[وحی]] تو را] شنیدم و [[اجابت]] کردم. هیچ کسی جز [[رسول خدا]]{{صل}} در [[نماز خواندن]] بر من [[سبقت]] نگرفته است».