شعب ابی‌طالب در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: /* پایان دوره امتحان */

2026-02-09T07:23:54Z

پایان دوره امتحان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۵۳
خط ۸۵:		خط ۸۵:
	اکثر مؤرخان همچون: [[یعقوبی]] و [[ابن‌سعد]]، خورده‌ شدن [[صحیفه]] به وسیله موریانه را [[دلیل]] نقض محاصره می‌دانند. قریشی‌ها پس از [[آگاهی]] از [[صدق گفتار پیامبر]] {{صل}} نه تنها [[ایمان]] نیاوردند؛ بلکه او را ساحر خواندند و بر [[دشمنی]] راسخ‌تر شدند<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳-۱۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴.</ref>؛ زیرا بسیاری از امضاکنندگان این [[معاهده]] جزء کشته‌دادگان در [[جنگ بدر]] بودند و این، قطعی‌ترین [[دلیل]] بر نادیده‌گرفتن این [[معجزه]] است<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۸۳-۴۸۵.</ref>.		اکثر مؤرخان همچون: [[یعقوبی]] و [[ابن‌سعد]]، خورده‌ شدن [[صحیفه]] به وسیله موریانه را [[دلیل]] نقض محاصره می‌دانند. قریشی‌ها پس از [[آگاهی]] از [[صدق گفتار پیامبر]] {{صل}} نه تنها [[ایمان]] نیاوردند؛ بلکه او را ساحر خواندند و بر [[دشمنی]] راسخ‌تر شدند<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳-۱۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴.</ref>؛ زیرا بسیاری از امضاکنندگان این [[معاهده]] جزء کشته‌دادگان در [[جنگ بدر]] بودند و این، قطعی‌ترین [[دلیل]] بر نادیده‌گرفتن این [[معجزه]] است<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۸۳-۴۸۵.</ref>.

	همچنین پیامبر در نامه‌ای که به [[هوذة بن علی حنفی]]، [[حاکم]] یمامه نوشت، بعد از آنکه او را به قبول اسلام فرا خوانده و با اشاره به غلبه دین اسلام در [[آینده]]، از وی خواستند تا آن را بپذیرد. او در جواب نامه به پیامبر نوشت~~: {{عربی\|فاجعل لی بعض الامر أتبعک}}~~: بخشی از این امر را به من واگذار کن، من از تو [[پیروی]] خواهم کرد. [[پیامبر]] در جواب او فرمودند~~: {{متن حدیث\|لو سألتنی سیابة من الارض ما فعلت}}~~: اگر حتی قطعه‌ای [[زمین]] خالی و متروکه را از من بخواهی، هرگز به تو نخواهم داد<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۰۱؛ المنتظم، ج۳، ص۲۹۰؛ سبل الهدی، ج۱۱، ص۳۵۸.</ref>. بدین ترتیب همگی از پذیرش [[دعوت]] [[رسول خدا]] {{صل}} سرباز زدند.		همچنین پیامبر در نامه‌ای که به [[هوذة بن علی حنفی]]، [[حاکم]] یمامه نوشت، بعد از آنکه او را به قبول اسلام فرا خوانده و با اشاره به غلبه دین اسلام در [[آینده]]، از وی خواستند تا آن را بپذیرد. او در جواب نامه به پیامبر نوشت: بخشی از این امر را به من واگذار کن، من از تو [[پیروی]] خواهم کرد. [[پیامبر]] در جواب او فرمودند: اگر حتی قطعه‌ای [[زمین]] خالی و متروکه را از من بخواهی، هرگز به تو نخواهم داد<ref>{{متن حدیث\|لو سألتنی سیابة من الارض ما فعلت}}الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۰۱؛ المنتظم، ج۳، ص۲۹۰؛ سبل الهدی، ج۱۱، ص۳۵۸.</ref>. بدین ترتیب همگی از پذیرش [[دعوت]] [[رسول خدا]] {{صل}} سرباز زدند.

	آنچه مردان بزرگ [[قبایل]] [[بیگانه]] از [[دعوت پیامبر]] و [[آینده]] آن می‌فهمیدند، آنچه از [[پیشرفت]] روزافزون آن مشاهده می‌کردند، آنها را به چیزی [[امیدوار]] می‌کرد و آن [[حکومت]] آینده [[اسلام]] بود؛ لذا آن نقل‌ها که آوردیم، بیشتر از «امر» بعد از ایشان سخن گفته‌اند، [[تفسیر]] روشن آن در جواب پیامبر به [[قبیله]] [[بنی عمرو بن معاویه]] از نظر گذشت که آنها به صراحت [[ملک]] و حکومت بعد پیامبر را خواسته بودند، پیامبر هم به همان صراحت آن را به [[انتخاب]] و [[اختیار]] [[خدا]] گذاشته و موکول کرده بود، حتی انتخاب و اختیار خویش را در آن دخیل ندانسته بود<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۳.</ref>.		آنچه مردان بزرگ [[قبایل]] [[بیگانه]] از [[دعوت پیامبر]] و [[آینده]] آن می‌فهمیدند، آنچه از [[پیشرفت]] روزافزون آن مشاهده می‌کردند، آنها را به چیزی [[امیدوار]] می‌کرد و آن [[حکومت]] آینده [[اسلام]] بود؛ لذا آن نقل‌ها که آوردیم، بیشتر از «امر» بعد از ایشان سخن گفته‌اند، [[تفسیر]] روشن آن در جواب پیامبر به [[قبیله]] [[بنی عمرو بن معاویه]] از نظر گذشت که آنها به صراحت [[ملک]] و حکومت بعد پیامبر را خواسته بودند، پیامبر هم به همان صراحت آن را به [[انتخاب]] و [[اختیار]] [[خدا]] گذاشته و موکول کرده بود، حتی انتخاب و اختیار خویش را در آن دخیل ندانسته بود<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۳.</ref>.

Bahmani: /* وضعیت مسلمانان در شعب ابی طالب */

2025-10-22T07:09:52Z

وضعیت مسلمانان در شعب ابی طالب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۹
خط ۳۶:		خط ۳۶:

	== وضعیت مسلمانان در شعب ابی طالب ==		== وضعیت مسلمانان در شعب ابی طالب ==
	مدت اقامت در شعب، سه سال و شرایط [[حاکم]] بر آن بسیار سخت و طاقت‌فرسا بود؛ آن چنان که صدای [[ضجه]] کودکان از بیرون آن شنیده می‌شد<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۱۶۳؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۵.</ref>، زیرا هر نوع طعامی را حتی اگر از ناحیه مسافران غریبه در بازارهای [[مکه]] عرضه می‌شد، به سرعت با قیمت بیشتر می‌خریدند تا مانع رسیدن آن به [[بنی‌هاشم]] شوند<ref>ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۲.</ref>. دوران [[زندگی]] در شعب دوران بسیار [[سختی]] بود، [[گرما]] یا سرما و [[گرسنگی]] در شعب حاکم بود، تهیه غذا بسیار به سختی ممکن می‌شد، اگر گاه نان و یا غذایی تهیه می‌شد حداقلی بیش نبود، با قیمتی بسیار گران به دست آمده بود. گاه از گرسنگی صدای [[گریه]] بچه‌ها به بیرون از شعب می‌رسید<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴؛ المنتظم، ج۲، ص۳۸۸.</ref>؛ حتی گاهی از نهایت گرسنگی مجبور می‌شدند از علف چهار پایان یا برگ درختان تغذیه کنند<ref>السیرة النبویة، ج۱، ص۳۷۴-۳۷۷؛ السیرة الحلبیة، ج۱، ص۳۶۶-۳۶۷؛ البدایة والنهایة، ج۳، ص۹۷؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۶؛ الکامل، ج۲، ص۸۹؛ سبل الهدی، ج۲، ص۴۱۴.</ref>.		مدت اقامت در شعب، سه سال و شرایط [[حاکم]] بر آن بسیار سخت و طاقت‌فرسا بود؛ آن چنان که صدای [[ضجه]] کودکان از بیرون آن شنیده می‌شد<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۱۶۳؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۵.</ref>، زیرا هر نوع طعامی را حتی اگر از ناحیه مسافران غریبه در بازارهای [[مکه]] عرضه می‌شد، به سرعت با قیمت بیشتر می‌خریدند تا مانع رسیدن آن به [[بنی‌هاشم]] شوند<ref>ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۲.</ref>. دوران [[زندگی]] در شعب دوران بسیار [[سختی]] بود، گرما یا سرما و [[گرسنگی]] در شعب حاکم بود، تهیه غذا بسیار به سختی ممکن می‌شد، اگر گاه نان و یا غذایی تهیه می‌شد حداقلی بیش نبود، با قیمتی بسیار گران به دست آمده بود. گاه از گرسنگی صدای [[گریه]] بچه‌ها به بیرون از شعب می‌رسید<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴؛ المنتظم، ج۲، ص۳۸۸.</ref>؛ حتی گاهی از نهایت گرسنگی مجبور می‌شدند از علف چهار پایان یا برگ درختان تغذیه کنند<ref>السیرة النبویة، ج۱، ص۳۷۴-۳۷۷؛ السیرة الحلبیة، ج۱، ص۳۶۶-۳۶۷؛ البدایة والنهایة، ج۳، ص۹۷؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۶؛ الکامل، ج۲، ص۸۹؛ سبل الهدی، ج۲، ص۴۱۴.</ref>.

	جای زندگی در دامنه [[کوه]] یا یک دره بود. در آن هوای بسیار گرم، میان سنگ‌های بسیار داغ [[عربستان]]، کمتر [[پناهگاه]] و یا حتی سرپناهی وجود داشت، هر لحظه احتمال خطر حمله [[دشمنان]] قرشی وجود داشت. ساعتی که از شب می‌گذشت، همه به [[خواب]] می‌رفتند، حضرت [[ابوطالب]] [[رسول خدا]] {{صل}} را از بستر بیرون برده و علی {{ع}} را به جای [[پیامبر]] می‌خوابانید تا اگر کسی در [[ساعت]] اولیه شب ایشان را در جای خواب دیده باشد، نتواند به ایشان دست یابد. در یکی از این شب‌ها [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به پدر گفت: {{متن حدیث\|يَا أَبَتَاهْ إِنِّي مَقْتُولٌ‌}}: پدرجان! اگر این‌گونه باشد من کشته خواهم شد. حضرت ابوطالب در جواب [[بیت]] شعری فرمود:		جای زندگی در دامنه [[کوه]] یا یک دره بود. در آن هوای بسیار گرم، میان سنگ‌های بسیار داغ [[عربستان]]، کمتر [[پناهگاه]] و یا حتی سرپناهی وجود داشت، هر لحظه احتمال خطر حمله [[دشمنان]] قرشی وجود داشت. ساعتی که از شب می‌گذشت، همه به [[خواب]] می‌رفتند، حضرت [[ابوطالب]] [[رسول خدا]] {{صل}} را از بستر بیرون برده و علی {{ع}} را به جای [[پیامبر]] می‌خوابانید تا اگر کسی در [[ساعت]] اولیه شب ایشان را در جای خواب دیده باشد، نتواند به ایشان دست یابد. در یکی از این شب‌ها [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به پدر گفت: {{متن حدیث\|يَا أَبَتَاهْ إِنِّي مَقْتُولٌ‌}}: پدرجان! اگر این‌گونه باشد من کشته خواهم شد. حضرت ابوطالب در جواب [[بیت]] شعری فرمود:

Bahmani در ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۹

2025-10-22T07:09:35Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* موقعیت جغرافیایی شعب ابی‌طالب */

2025-10-22T06:56:20Z

موقعیت جغرافیایی شعب ابی‌طالب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	این شعب در دوره‌های مختلف به نام‌های گوناگونی چون شعب [[بنی‌هاشم]]، شعب ابی‌طالب، شعب [[علی بن ابی‌طالب]] و شعب ابی‌یوسف نامیده شده است و امروزه به شعب [[علی]] {{ع}} [[شهرت]] دارد<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۵۱.</ref>. چهره‌های برجسته [[خاندان]] [[بنی‌هاشم]] در این شعب به [[دنیا]] آمده و در آنجا [[زندگی]] کرده‌اند<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>.		این شعب در دوره‌های مختلف به نام‌های گوناگونی چون شعب [[بنی‌هاشم]]، شعب ابی‌طالب، شعب [[علی بن ابی‌طالب]] و شعب ابی‌یوسف نامیده شده است و امروزه به شعب [[علی]] {{ع}} [[شهرت]] دارد<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۵۱.</ref>. چهره‌های برجسته [[خاندان]] [[بنی‌هاشم]] در این شعب به [[دنیا]] آمده و در آنجا [[زندگی]] کرده‌اند<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>.

	این شعب، محل [[تولد]] [[خاتم انبیا]] {{صل}} و [[حضرت زهرا]] {{س}} و [[خانه]] [[خدیجه]] {{س}} نیز در همین دره قرار داشته است<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۵۱.</ref>.<ref>[[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۳-۲۴.</ref>		این شعب، محل تولد [[خاتم انبیا]] {{صل}} و [[حضرت زهرا]] {{س}} و [[خانه]] [[خدیجه]] {{س}} نیز در همین دره قرار داشته است<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۵۱.</ref>.<ref>[[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۳-۲۴.</ref>

	== علل محاصره شعب ابی‌طالب ==		== علل محاصره شعب ابی‌طالب ==

Bahmani در ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۶

2025-10-22T06:56:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	شعب به معنای شکاف بین [[کوه]] است. [[شهر مکه]] به علت کوهستانی بودن دارای شعاب متعددی است که هر کدام به نام طایفه ای بود که در آن ساکن بودند. یکی از این شعاب به نام '''[[شعب ابی طالب]]''' معروف است. [[مشرکان]] برای جلوگیری از نفوذ [[اسلام]] و [[گرایش]] [[مردم]] به [[اسلام]] تصمیم به محاصره اقتصادی [[مسلمانان]] گرفتند. [[ابوطالب]] برای حفظ جان [[پیامبر]] {{صل}}، مسلمانان را در این شعب ساکن کرد. مشرکان عهدنامه‌ای را با امضای سران [[قبایل]] با پیامبر بستند و در [[خانه کعبه]] قرار دادند. مدت حضور در آن سه سال بود که اوضاع [[سختی]] برای مسلمانان بود و [[ثروت]] [[حضرت خدیجه]] {{س}} صرف خرید مواد غذایی برای مسلمانان شد. با اعلام خبر غیبیِ پیامبر {{صل}} مبنی بر خورده شدن [[عهد~~]] [[~~نامه]] توسط موریانه، محاصره تمام شد.		شعب به معنای شکاف بین [[کوه]] است. [[شهر مکه]] به علت کوهستانی بودن دارای شعاب متعددی است که هر کدام به نام طایفه ای بود که در آن ساکن بودند. یکی از این شعاب به نام '''[[شعب ابی طالب]]''' معروف است. [[مشرکان]] برای جلوگیری از نفوذ [[اسلام]] و [[گرایش]] [[مردم]] به [[اسلام]] تصمیم به محاصره اقتصادی [[مسلمانان]] گرفتند. [[ابوطالب]] برای حفظ جان [[پیامبر]] {{صل}}، مسلمانان را در این شعب ساکن کرد. مشرکان عهدنامه‌ای را با امضای سران [[قبایل]] با پیامبر بستند و در [[خانه کعبه]] قرار دادند. مدت حضور در آن سه سال بود که اوضاع [[سختی]] برای مسلمانان بود و [[ثروت]] [[حضرت خدیجه]] {{س}} صرف خرید مواد غذایی برای مسلمانان شد. با اعلام خبر غیبیِ پیامبر {{صل}} مبنی بر خورده شدن عهد نامه توسط موریانه، محاصره تمام شد.

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	اکثر مؤرخان همچون: [[یعقوبی]] و [[ابن‌سعد]]، خورده‌ شدن [[صحیفه]] به وسیله موریانه را [[دلیل]] نقض محاصره می‌دانند. قریشی‌ها پس از [[آگاهی]] از [[صدق گفتار پیامبر]] {{صل}} نه تنها [[ایمان]] نیاوردند؛ بلکه او را ساحر خواندند و بر [[دشمنی]] راسخ‌تر شدند<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳-۱۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴.</ref>؛ زیرا بسیاری از امضاکنندگان این [[معاهده]] جزء کشته‌دادگان در [[جنگ بدر]] بودند و این، قطعی‌ترین [[دلیل]] بر نادیده‌گرفتن این [[معجزه]] است<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۸۳-۴۸۵.</ref>.		اکثر مؤرخان همچون: [[یعقوبی]] و [[ابن‌سعد]]، خورده‌ شدن [[صحیفه]] به وسیله موریانه را [[دلیل]] نقض محاصره می‌دانند. قریشی‌ها پس از [[آگاهی]] از [[صدق گفتار پیامبر]] {{صل}} نه تنها [[ایمان]] نیاوردند؛ بلکه او را ساحر خواندند و بر [[دشمنی]] راسخ‌تر شدند<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳-۱۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴.</ref>؛ زیرا بسیاری از امضاکنندگان این [[معاهده]] جزء کشته‌دادگان در [[جنگ بدر]] بودند و این، قطعی‌ترین [[دلیل]] بر نادیده‌گرفتن این [[معجزه]] است<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۸۳-۴۸۵.</ref>.

	همچنین پیامبر در نامه‌ای که به [[هوذة بن علی حنفی]]، [[حاکم]] یمامه نوشت، بعد از آنکه او را به [[قبول اسلام]] فرا خوانده و با اشاره به [[غلبه دین اسلام]] در [[آینده]]، از وی خواستند تا آن را بپذیرد. او در جواب [[نامه]] به پیامبر نوشت: {{عربی\|فاجعل لی بعض الامر أتبعک}}: بخشی از این امر را به من واگذار کن، من از تو [[پیروی]] خواهم کرد. [[پیامبر]] در جواب او فرمودند: {{متن حدیث\|لو سألتنی سیابة من الارض ما فعلت}}: اگر حتی قطعه‌ای [[زمین]] خالی و متروکه را از من بخواهی، هرگز به تو نخواهم داد<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۰۱؛ المنتظم، ج۳، ص۲۹۰؛ سبل الهدی، ج۱۱، ص۳۵۸.</ref>. بدین ترتیب همگی از پذیرش [[دعوت]] [[رسول خدا]] {{صل}} سرباز زدند.		همچنین پیامبر در نامه‌ای که به [[هوذة بن علی حنفی]]، [[حاکم]] یمامه نوشت، بعد از آنکه او را به [[قبول اسلام]] فرا خوانده و با اشاره به [[غلبه دین اسلام]] در [[آینده]]، از وی خواستند تا آن را بپذیرد. او در جواب نامه به پیامبر نوشت: {{عربی\|فاجعل لی بعض الامر أتبعک}}: بخشی از این امر را به من واگذار کن، من از تو [[پیروی]] خواهم کرد. [[پیامبر]] در جواب او فرمودند: {{متن حدیث\|لو سألتنی سیابة من الارض ما فعلت}}: اگر حتی قطعه‌ای [[زمین]] خالی و متروکه را از من بخواهی، هرگز به تو نخواهم داد<ref>الطبقات الکبری، ج۱، ص۲۰۱؛ المنتظم، ج۳، ص۲۹۰؛ سبل الهدی، ج۱۱، ص۳۵۸.</ref>. بدین ترتیب همگی از پذیرش [[دعوت]] [[رسول خدا]] {{صل}} سرباز زدند.

	آنچه مردان بزرگ [[قبایل]] [[بیگانه]] از [[دعوت پیامبر]] و [[آینده]] آن می‌فهمیدند، آنچه از [[پیشرفت]] روزافزون آن [[مشاهده]] می‌کردند، آنها را به چیزی [[امیدوار]] می‌کرد و آن [[حکومت]] آینده [[اسلام]] بود؛ لذا آن نقل‌ها که آوردیم، بیشتر از «امر» بعد از ایشان سخن گفته‌اند، [[تفسیر]] روشن آن در جواب پیامبر به [[قبیله]] [[بنی عمرو بن معاویه]] از نظر گذشت که آنها به [[صراحت]] [[ملک]] و حکومت بعد پیامبر را خواسته بودند، پیامبر هم به همان صراحت آن را به [[انتخاب]] و [[اختیار]] [[خدا]] گذاشته و موکول کرده بود، حتی انتخاب و اختیار خویش را در آن دخیل ندانسته بود<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۳.</ref>.		آنچه مردان بزرگ [[قبایل]] [[بیگانه]] از [[دعوت پیامبر]] و [[آینده]] آن می‌فهمیدند، آنچه از [[پیشرفت]] روزافزون آن [[مشاهده]] می‌کردند، آنها را به چیزی [[امیدوار]] می‌کرد و آن [[حکومت]] آینده [[اسلام]] بود؛ لذا آن نقل‌ها که آوردیم، بیشتر از «امر» بعد از ایشان سخن گفته‌اند، [[تفسیر]] روشن آن در جواب پیامبر به [[قبیله]] [[بنی عمرو بن معاویه]] از نظر گذشت که آنها به [[صراحت]] [[ملک]] و حکومت بعد پیامبر را خواسته بودند، پیامبر هم به همان صراحت آن را به [[انتخاب]] و [[اختیار]] [[خدا]] گذاشته و موکول کرده بود، حتی انتخاب و اختیار خویش را در آن دخیل ندانسته بود<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۳.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'ذکریا' به 'زکریا'

2023-08-13T10:45:14Z

جایگزینی متن - 'ذکریا' به 'زکریا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۵
خط ۹:		خط ۹:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	"شعب" در لغت به معنای شکاف میان کوه و جمع آن شعاب است<ref>جوهری، اسماعیل بن حماد، صحاح، ج۱، ص۱۵۶؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۳۴۷؛ ابن منظور، لسان العرب، ج۱، ص۴۴۹؛ نورالدین علی سمهودی، وفاء الوفاء باخبار دارالمصطفی الهدی، ج۴، ص۹۹.</ref>. گاهی به شکاف میان دو کوه نیز شعب گفته می‌شود<ref>~~ابن‌ذکریا،~~ ابوالحسن، معجم مقاییس اللغه، ج۳، ص۱۹۲.</ref>.<ref>[[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۳.</ref>		"شعب" در لغت به معنای شکاف میان کوه و جمع آن شعاب است<ref>جوهری، اسماعیل بن حماد، صحاح، ج۱، ص۱۵۶؛ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۳۴۷؛ ابن منظور، لسان العرب، ج۱، ص۴۴۹؛ نورالدین علی سمهودی، وفاء الوفاء باخبار دارالمصطفی الهدی، ج۴، ص۹۹.</ref>. گاهی به شکاف میان دو کوه نیز شعب گفته می‌شود<ref>ابن‌زکریا، ابوالحسن، معجم مقاییس اللغه، ج۳، ص۱۹۲.</ref>.<ref>[[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۳.</ref>

	== موقعیت جغرافیایی شعب ابی‌طالب ==		== موقعیت جغرافیایی شعب ابی‌طالب ==

Bahmani در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۵۵

2023-01-22T05:55:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = شعب ابی‌طالب		\| موضوع مرتبط = شعب ابی‌طالب
	\| عنوان مدخل = [[شعب ابی‌طالب]]		\| عنوان مدخل = شعب ابی‌طالب
	\| مداخل مرتبط = [[شعب ابی‌طالب در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[شعب ابی‌طالب در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	شعب به معنای شکاف بین [[کوه]] است. [[شهر مکه]] به علت کوهستانی بودن دارای شعاب متعددی است که هر کدام به نام طایفه ای بود که در آن ساکن بودند. یکی از این شعاب به نام '''[[شعب ابی طالب]]''' معروف است. [[مشرکان]] برای جلوگیری از نفوذ [[اسلام]] و [[گرایش]] [[مردم]] به [[اسلام]] تصمیم] به محاصره اقتصادی [[مسلمانان]] گرفتند. [[ابوطالب]] برای حفظ جان [[پیامبر]] {{صل}}، مسلمانان را در این شعب ساکن کرد. مشرکان عهدنامه‌ای را با امضای سران [[قبایل]] با پیامبر بستند و در [[خانه کعبه]] قرار دادند. مدت حضور در آن سه سال بود که اوضاع [[سختی]] برای مسلمانان بود و [[ثروت]] [[حضرت خدیجه]] {{س}} صرف خرید مواد غذایی برای مسلمانان شد. با اعلام خبر غیبیِ پیامبر {{صل}} مبنی بر خورده شدن [[عهد]] [[نامه]] توسط موریانه، محاصره تمام شد.
			شعب به معنای شکاف بین [[کوه]] است. [[شهر مکه]] به علت کوهستانی بودن دارای شعاب متعددی است که هر کدام به نام طایفه ای بود که در آن ساکن بودند. یکی از این شعاب به نام '''[[شعب ابی طالب]]''' معروف است. [[مشرکان]] برای جلوگیری از نفوذ [[اسلام]] و [[گرایش]] [[مردم]] به [[اسلام]] تصمیم به محاصره اقتصادی [[مسلمانان]] گرفتند. [[ابوطالب]] برای حفظ جان [[پیامبر]] {{صل}}، مسلمانان را در این شعب ساکن کرد. مشرکان عهدنامه‌ای را با امضای سران [[قبایل]] با پیامبر بستند و در [[خانه کعبه]] قرار دادند. مدت حضور در آن سه سال بود که اوضاع [[سختی]] برای مسلمانان بود و [[ثروت]] [[حضرت خدیجه]] {{س}} صرف خرید مواد غذایی برای مسلمانان شد. با اعلام خبر غیبیِ پیامبر {{صل}} مبنی بر خورده شدن [[عهد]] [[نامه]] توسط موریانه، محاصره تمام شد.

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
خط ۱۰۹:		خط ۱۱۰:

	[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]		[[رده:تاریخ پیامبر خاتم]]
			[[رده:مدخل‌های تلخیص شده]]

Wasity: جایگزینی متن - 'شهر مکه' به 'شهر مکه'

2022-12-18T07:39:20Z

جایگزینی متن - 'شهر مکه' به 'شهر مکه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	== موقعیت جغرافیایی شعب ابی‌طالب ==		== موقعیت جغرافیایی شعب ابی‌طالب ==
	[[شهر~~]] [[~~مکه]] به [[دلیل]] کوهستانی بودن، از شعاب متعددی برخوردار است. هر یک از این شعب‌ها به نام طایفه‌ای که در آن ساکن بودند نام‌گذاری شده‌اند؛ شعب ابی‌طالب یکی از این شعاب است. نقل است [[قصی بن کلاب]] پس از [[سلطه]] بر [[مکه]]، هر خاندانی از [[قریش]] را در جایی سکونت داد. او وجه [[کعبه]] را که شامل شعب ابی‌طالب به سمت "معلاة" [[مکه]] بود برای [[خاندان]] خود و [[فرزندان]] [[عبدمناف]] و عبدالدار برگزید. از آنجا که این شعب در حد فاصل کوه ابوقبیس و کوه خندمه قرار دارد و به [[کعبه]] نزدیک است، [[بهترین]] نقطه [[مکه]] است<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>. شعب مزبور پس از [[مرگ]] قصی در [[اختیار]] [[خاندان]] [[بنی‌هاشم]] قرار گرفت و آنان خانه‌های خود را در آنجا ساختند<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>. در زمان [[عبدالمطلب]]، این شعب میان [[فرزندان عبدالمطلب]] تقسیم گردید و سهم [[عبدالله]] به فرزندش [[رسول خدا]] {{صل}} بخشیده شد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۳۴۷؛ ازرقی، اخبار مکه، ج۲، ص۲۳۳.</ref>.		[[شهر مکه]] به [[دلیل]] کوهستانی بودن، از شعاب متعددی برخوردار است. هر یک از این شعب‌ها به نام طایفه‌ای که در آن ساکن بودند نام‌گذاری شده‌اند؛ شعب ابی‌طالب یکی از این شعاب است. نقل است [[قصی بن کلاب]] پس از [[سلطه]] بر [[مکه]]، هر خاندانی از [[قریش]] را در جایی سکونت داد. او وجه [[کعبه]] را که شامل شعب ابی‌طالب به سمت "معلاة" [[مکه]] بود برای [[خاندان]] خود و [[فرزندان]] [[عبدمناف]] و عبدالدار برگزید. از آنجا که این شعب در حد فاصل کوه ابوقبیس و کوه خندمه قرار دارد و به [[کعبه]] نزدیک است، [[بهترین]] نقطه [[مکه]] است<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>. شعب مزبور پس از [[مرگ]] قصی در [[اختیار]] [[خاندان]] [[بنی‌هاشم]] قرار گرفت و آنان خانه‌های خود را در آنجا ساختند<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>. در زمان [[عبدالمطلب]]، این شعب میان [[فرزندان عبدالمطلب]] تقسیم گردید و سهم [[عبدالله]] به فرزندش [[رسول خدا]] {{صل}} بخشیده شد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۳۴۷؛ ازرقی، اخبار مکه، ج۲، ص۲۳۳.</ref>.

	این شعب در دوره‌های مختلف به نام‌های گوناگونی چون شعب [[بنی‌هاشم]]، شعب ابی‌طالب، شعب [[علی بن ابی‌طالب]] و شعب ابی‌یوسف نامیده شده است و امروزه به شعب [[علی]] {{ع}} [[شهرت]] دارد<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۵۱.</ref>. چهره‌های برجسته [[خاندان]] [[بنی‌هاشم]] در این شعب به [[دنیا]] آمده و در آنجا [[زندگی]] کرده‌اند<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>.		این شعب در دوره‌های مختلف به نام‌های گوناگونی چون شعب [[بنی‌هاشم]]، شعب ابی‌طالب، شعب [[علی بن ابی‌طالب]] و شعب ابی‌یوسف نامیده شده است و امروزه به شعب [[علی]] {{ع}} [[شهرت]] دارد<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۵۱.</ref>. چهره‌های برجسته [[خاندان]] [[بنی‌هاشم]] در این شعب به [[دنیا]] آمده و در آنجا [[زندگی]] کرده‌اند<ref>رسول جعفریان، آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۱۴۹.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:56:51Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۶
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	ناکامی [[قریش]] در محدود کردن [[نفوذ]] رو به گسترش [[مسلمان]] در میان [[جوانان]] [[قریش]] و بازگرداندن [[مهاجران]] [[حبشه]] به [[مکه]] و خطر ایجاد پایگاهی خارج از [[قدرت سیاسی]] [[قریش]] در آنجا، آنان را به اتخاذ راه حلی جدید کشاند و آن [[اندیشه]] [[قتل پیامبر]] {{صل}} بود<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۷۵؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref>. [[مشرکان]] از [[ابوطالب]] خواستند تا دو برابر دیه [[قتل]] آن حضرت را دریافت کند تا فردی غیر قریشی، [[محمد]] {{صل}} را به قتل برساند<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۷۵؛ محمد بن یوسف صالحی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباده ج۱، ص۱۵۲.</ref>.		ناکامی [[قریش]] در محدود کردن [[نفوذ]] رو به گسترش [[مسلمان]] در میان [[جوانان]] [[قریش]] و بازگرداندن [[مهاجران]] [[حبشه]] به [[مکه]] و خطر ایجاد پایگاهی خارج از [[قدرت سیاسی]] [[قریش]] در آنجا، آنان را به اتخاذ راه حلی جدید کشاند و آن [[اندیشه]] [[قتل پیامبر]] {{صل}} بود<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۷۵؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref>. [[مشرکان]] از [[ابوطالب]] خواستند تا دو برابر دیه [[قتل]] آن حضرت را دریافت کند تا فردی غیر قریشی، [[محمد]] {{صل}} را به قتل برساند<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۷۵؛ محمد بن یوسف صالحی، سبل الهدی و الرشاد فی سیرة خیر العباده ج۱، ص۱۵۲.</ref>.

	[[ابوطالب]] ـ [[عموی پیامبر]] {{صل}} ـ با [[شهامت]] و [[قاطعیت]] به این [[اقدام]] آنها [[اعتراض]] کرد و اشعاری مبنی بر [[حمایت]] از [[رسول خدا]] {{صل}} سرود<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref>. وی پس از [[مشورت]] با [[پیغمبر]] {{صل}} [[تصمیم]] گرفت برای سهولت در [[مراقبت]] از [[جان]] ایشان، [[بنی‌هاشم]] و [[بنی‌مطلب]] را در شعب ابی‌طالب گرد آورد<ref>~~ابن شهر آشوب،~~ المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۳.</ref>. دوران [[اسلام]] در [[مکه]]، دوران [[قیام]] حضرت [[ابوطالب]] برای [[دفاع از اسلام]] و [[حفظ]] [[پیامبر]] بوده است، [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در سایه پدر قرار دارد، چندان دیده نمی‌شود. حضرت ابوطالب با تمام توان به دفاع از اسلام و پیامبر برخاسته و تمام حیثیت و نیروی خودش را برای این کار گذاشته است. در این دوران هرچه بیشتر پیش می‌رویم حلقه محاصره [[دشمن]] تنگ‌تر و فشار بر پیامبر و [[مسلمانان]] بیشتر می‌شود. اما همچنان پیامبر بر [[تبلیغ اسلام]] پای می‌فشارد، حضرت ابوطالب در [[حراست]] ایشان محکم ایستاده است.		[[ابوطالب]] ـ [[عموی پیامبر]] {{صل}} ـ با [[شهامت]] و [[قاطعیت]] به این [[اقدام]] آنها [[اعتراض]] کرد و اشعاری مبنی بر [[حمایت]] از [[رسول خدا]] {{صل}} سرود<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref>. وی پس از [[مشورت]] با [[پیغمبر]] {{صل}} [[تصمیم]] گرفت برای سهولت در [[مراقبت]] از [[جان]] ایشان، [[بنی‌هاشم]] و [[بنی‌مطلب]] را در شعب ابی‌طالب گرد آورد<ref>ابن‌شهرآشوب، المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۳.</ref>. دوران [[اسلام]] در [[مکه]]، دوران [[قیام]] حضرت [[ابوطالب]] برای [[دفاع از اسلام]] و [[حفظ]] [[پیامبر]] بوده است، [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در سایه پدر قرار دارد، چندان دیده نمی‌شود. حضرت ابوطالب با تمام توان به دفاع از اسلام و پیامبر برخاسته و تمام حیثیت و نیروی خودش را برای این کار گذاشته است. در این دوران هرچه بیشتر پیش می‌رویم حلقه محاصره [[دشمن]] تنگ‌تر و فشار بر پیامبر و [[مسلمانان]] بیشتر می‌شود. اما همچنان پیامبر بر [[تبلیغ اسلام]] پای می‌فشارد، حضرت ابوطالب در [[حراست]] ایشان محکم ایستاده است.

	سر انجام [[مشرکان]] [[تصمیم]] گرفتند که همه [[ارتباطات]] حیاتی را با [[بنی هاشم]] قطع کنند؛ تا آنها را مجبور سازند که از [[پشتیبانی]] پیامبر دست بردارند، ایشان را [[تسلیم]] کنند. آنها بر این کار [[عهدنامه]] نوشتند<ref>{{عربی\|فلما عرفت قریش أن القوم منعوا رسول الله {{صل}} فأجمعوا أمرهم أن لا یجالسوهم و لا یبایعوهم، لا یدخلوا بیوتهم، حتی یسلموا رسول الله {{صل}} للقتل و کتبوا صحیفة و عهودا و مواثیق، لا یقبلوا من بنی هاشم أبدا صلحا حتی یسلموه للقتل، فلبث بنوهاشم فی شعبهم ثلاث سنین، اشتد علیهم البلاء و الجهد}}؛ السیرة النبویة، ج۱، ص۳۵۱؛ سبل الهدی، ج۱۰، ص۵۸؛ البدایة والنهایة، ج۳، ص۸۵؛ اسد الغابة، ج۴، ص۶۲۹؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۴۹؛ دلائل النبوة، ج۲، ص۳۱۲.</ref>. در این عهدنامه بنی هاشم و [[بنی عبدالمطلب]] ـ که با بنی هاشم همراه شده بودند ـ از همه [[حقوق اجتماعی]] [[محروم]] شده بودند، مشرکان بنابراین گذارده بودند که [[تحریم]] را در همه ابعاد آن [[اجرا]] کنند. فشار به نهایت رسیده بود. تا آنجا که حضرت ابوطالب برای [[جان]] پیامبر [[احساس]] خطر می‌کرد؛ لذا ایشان و همه [[خویشاوندان]] همراه را به دره‌ای در کوه‌های اطراف [[مکه]] منتقل کرد که در اصل به ملکیت حضرت [[عبدالمطلب]] و بعد از ایشان بین [[فرزندان]] تقسیم شده بود. البته بعدها [[شعب ابوطالب]] نام گرفت<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۱؛ [[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص ۳۶۶؛ [[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۴-۲۷.</ref>.		سر انجام [[مشرکان]] [[تصمیم]] گرفتند که همه [[ارتباطات]] حیاتی را با [[بنی هاشم]] قطع کنند؛ تا آنها را مجبور سازند که از [[پشتیبانی]] پیامبر دست بردارند، ایشان را [[تسلیم]] کنند. آنها بر این کار [[عهدنامه]] نوشتند<ref>{{عربی\|فلما عرفت قریش أن القوم منعوا رسول الله {{صل}} فأجمعوا أمرهم أن لا یجالسوهم و لا یبایعوهم، لا یدخلوا بیوتهم، حتی یسلموا رسول الله {{صل}} للقتل و کتبوا صحیفة و عهودا و مواثیق، لا یقبلوا من بنی هاشم أبدا صلحا حتی یسلموه للقتل، فلبث بنوهاشم فی شعبهم ثلاث سنین، اشتد علیهم البلاء و الجهد}}؛ السیرة النبویة، ج۱، ص۳۵۱؛ سبل الهدی، ج۱۰، ص۵۸؛ البدایة والنهایة، ج۳، ص۸۵؛ اسد الغابة، ج۴، ص۶۲۹؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۴۹؛ دلائل النبوة، ج۲، ص۳۱۲.</ref>. در این عهدنامه بنی هاشم و [[بنی عبدالمطلب]] ـ که با بنی هاشم همراه شده بودند ـ از همه [[حقوق اجتماعی]] [[محروم]] شده بودند، مشرکان بنابراین گذارده بودند که [[تحریم]] را در همه ابعاد آن [[اجرا]] کنند. فشار به نهایت رسیده بود. تا آنجا که حضرت ابوطالب برای [[جان]] پیامبر [[احساس]] خطر می‌کرد؛ لذا ایشان و همه [[خویشاوندان]] همراه را به دره‌ای در کوه‌های اطراف [[مکه]] منتقل کرد که در اصل به ملکیت حضرت [[عبدالمطلب]] و بعد از ایشان بین [[فرزندان]] تقسیم شده بود. البته بعدها [[شعب ابوطالب]] نام گرفت<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۱؛ [[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص ۳۶۶؛ [[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۴-۲۷.</ref>.
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	اینگونه بود که با [[جان]] فشانی [[امیرالمؤمنین]]، پیامبر از هر [[توطئه]] احتمالی [[دشمن]] در [[امان]] ماند<ref>الفصول المختاره (مفید)، ص۵۷؛ روضة الواعظین، ج۱، ص۵۳؛ المناقب، ج۳، ص۲۴۵؛ الدر النظیم، ص۲۰۶؛ شرح نهج البلاغه (ابن ابی الحدید)، ج۱۴، ص۶۴.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۲.</ref>		اینگونه بود که با [[جان]] فشانی [[امیرالمؤمنین]]، پیامبر از هر [[توطئه]] احتمالی [[دشمن]] در [[امان]] ماند<ref>الفصول المختاره (مفید)، ص۵۷؛ روضة الواعظین، ج۱، ص۵۳؛ المناقب، ج۳، ص۲۴۵؛ الدر النظیم، ص۲۰۶؛ شرح نهج البلاغه (ابن ابی الحدید)، ج۱۴، ص۶۴.</ref>.<ref>[[محمد علی جاودان\|جاودان، محمد علی]]، [[جانشین پیامبر (کتاب)\|جانشین پیامبر]]، ص ۶۲.</ref>

	[[ابوطالب]] شب‌ها [[پیامبر]] {{صل}} را در بستر خویش، [[علی]] {{ع}}<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۲؛ ~~ابن شهر آشوب،~~ المناقب آل ابی‌طالب، ج۱، ص۶۴.</ref> و گاه کسانی از [[بنی‌هاشم]] می‌خوابانید<ref>ابوبکر بیهقی، دلائل النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۲؛ ~~ابن شهر آشوب،~~ المناقب آل ابی‌طالب، ج۱، م ص۶۴.</ref>؛ زیرا [[قریش]] مصمم به [[قتل پیامبر]] {{صل}} بود<ref>ابوبکر بیهقی، دلائل النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۱؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref>.		[[ابوطالب]] شب‌ها [[پیامبر]] {{صل}} را در بستر خویش، [[علی]] {{ع}}<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۲؛ ابن‌شهرآشوب، المناقب آل ابی‌طالب، ج۱، ص۶۴.</ref> و گاه کسانی از [[بنی‌هاشم]] می‌خوابانید<ref>ابوبکر بیهقی، دلائل النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۲؛ ابن‌شهرآشوب، المناقب آل ابی‌طالب، ج۱، م ص۶۴.</ref>؛ زیرا [[قریش]] مصمم به [[قتل پیامبر]] {{صل}} بود<ref>ابوبکر بیهقی، دلائل النبوة و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۱؛ احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref>.

	آنان تنها در [[ماه‌های حرام]] (موسم [[حج]]) می‌توانستند از شعب خارج شوند<ref>~~ابن شهر آشوب،~~ المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۵؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۱۶۳.</ref>. تنها چند نفر همچون: "[[هاشم بن عمرو]]"<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۵.</ref>، "[[ابوالعاص بن ربیع]]، داماد [[پیامبر]] {{صل}}"<ref>~~ابن شهر آشوب،~~ المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۵؛ شیخ طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی ج۱، ص۱۲۸.</ref> "[[حکیم بن حزام]]، برادرزاده [[خدیجه]]"<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۳۵۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۵.</ref> و گاه [[علی]] {{ع}}<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص۲۵۴.</ref> شبانگاه مقداری گندم و خرما بر شتر بار می‌کردند و زمانی که شتر، نزدیک شعب می‌رسید، آن را رها می‌کردند و به درون شعب می‌فرستادند.		آنان تنها در [[ماه‌های حرام]] (موسم [[حج]]) می‌توانستند از شعب خارج شوند<ref>ابن‌شهرآشوب، المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۵؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۵، ص۱۶۳.</ref>. تنها چند نفر همچون: "[[هاشم بن عمرو]]"<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۵.</ref>، "[[ابوالعاص بن ربیع]]، داماد [[پیامبر]] {{صل}}"<ref>ابن‌شهرآشوب، المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۵؛ شیخ طبرسی، اعلام الوری بأعلام الهدی ج۱، ص۱۲۸.</ref> "[[حکیم بن حزام]]، برادرزاده [[خدیجه]]"<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۳۵۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۵.</ref> و گاه [[علی]] {{ع}}<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص۲۵۴.</ref> شبانگاه مقداری گندم و خرما بر شتر بار می‌کردند و زمانی که شتر، نزدیک شعب می‌رسید، آن را رها می‌کردند و به درون شعب می‌فرستادند.

	"[[ابوجهل]]"، "[[عاص بن وائل]]"، "[[نضر بن حارث]]" و "[[عقبة بن ابی معیط]]" نگهبانان شعب بودند تا مبادا کسی برای [[بنی‌هاشم]] آذوقه بفرستد<ref>~~ابن شهر آشوب،~~ المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۴.</ref>. گاه میان اینان و افرادی از [[بنی‌هاشم]] که قصد داشتند آذوقه به شعب وارد کنند، [[نزاع]] در می‌گرفت؛ امّا افرادی مانند: "[[ابوالبختری]]" ـ از [[هم‌پیمانان]] [[قریش]] علیه [[بنی‌هاشم]] ـ بر [[فرزندان]] [[بنی‌هاشم]] رحم می‌کرد و به [[نزاع]] خاتمه می‌داد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۳۵۴.</ref>. در طول مدت اقامت در شعب، تمام [[دارایی]] و [[اموال]] [[خدیجه]] و [[ابوطالب]] [[مصرف]] شد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref> و محاصره‌ شدگان به [[سختی]] روزگار می‌گذراندند. به احتمال [[قوی]]، شرایط سخت آنجا، باعث [[مرگ]] آن دو نفر شد که چندی پس از [[خروج]] از شعب رخ داد<ref>کنستان ویرژیل گئورگیو، محمد پیغمبری که باید از نو شناخت، ص۱۳۲-۱۳۳.</ref>.		"[[ابوجهل]]"، "[[عاص بن وائل]]"، "[[نضر بن حارث]]" و "[[عقبة بن ابی معیط]]" نگهبانان شعب بودند تا مبادا کسی برای [[بنی‌هاشم]] آذوقه بفرستد<ref>ابن‌شهرآشوب، المناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۶۴.</ref>. گاه میان اینان و افرادی از [[بنی‌هاشم]] که قصد داشتند آذوقه به شعب وارد کنند، [[نزاع]] در می‌گرفت؛ امّا افرادی مانند: "[[ابوالبختری]]" ـ از [[هم‌پیمانان]] [[قریش]] علیه [[بنی‌هاشم]] ـ بر [[فرزندان]] [[بنی‌هاشم]] رحم می‌کرد و به [[نزاع]] خاتمه می‌داد<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۱، ص۳۵۴.</ref>. در طول مدت اقامت در شعب، تمام [[دارایی]] و [[اموال]] [[خدیجه]] و [[ابوطالب]] [[مصرف]] شد<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۱.</ref> و محاصره‌ شدگان به [[سختی]] روزگار می‌گذراندند. به احتمال [[قوی]]، شرایط سخت آنجا، باعث [[مرگ]] آن دو نفر شد که چندی پس از [[خروج]] از شعب رخ داد<ref>کنستان ویرژیل گئورگیو، محمد پیغمبری که باید از نو شناخت، ص۱۳۲-۱۳۳.</ref>.

	برخی امضاکنندگان [[معاهده]] [[تحریم]]، از شرایط سخت [[بنی‌هاشم]] در شعب ناخشنود بودند؛ اما [[دلایل]] مهم‌تری، آنان را از نقض آن باز می‌داشت<ref>[[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۴-۲۷.</ref>.		برخی امضاکنندگان [[معاهده]] [[تحریم]]، از شرایط سخت [[بنی‌هاشم]] در شعب ناخشنود بودند؛ اما [[دلایل]] مهم‌تری، آنان را از نقض آن باز می‌داشت<ref>[[زینب ابراهیمی\|ابراهیمی، زینب]]، [[شعب ابی‌طالب (مقاله)\|شعب ابی‌طالب]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۲، ص۲۴-۲۷.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'طاقت فرسا' به 'طاقت‌فرسا'

2022-10-11T08:09:43Z

جایگزینی متن - 'طاقت فرسا' به 'طاقت‌فرسا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۷۹:		خط ۷۹:

	== پایان دوره امتحان ==		== پایان دوره امتحان ==
	[[مسلمانان]] سه سال در این سختی‌های ~~[[طاقت]] فرسا~~ به سر بردند تا آنکه دوران امتحان به سر آمد و [[جبرئیل]] پیامبر را [[آگاه]] ساخت که موریانه متن [[عهدنامه]] را خورده و تنها [[نام خدا]] از آن باقی مانده است. [[ابوطالب]] {{ع}} [[لباس]] رسمی به تن کرد، به همراه برادرانش به [[مسجد الحرام]] رفت. [[قریشیان]] به گرد او جمع شدند، آنها [[گمان]] کردند که ابوطالب برای [[تسلیم]] آمده است؛ اما ایشان گفته پیامبر را در جمع قریشیان اعلام کرد و فرمود: پسر برادرم خبر می‌دهد، ـ و او هیچ وقت به من [[دروغ]] نمی‌گوید ـ که موریانه ـ جز نام خدا ـ تمام آن عهدنامه را خورده است، دیگر عهدنامه‌ای وجود ندارد، اگر این گفته راست بود شما از این [[قطع رحم]] دست بکشید، فشار و محاصره را از [[بنی هاشم]] بردارید، اگر راست نگفته بود من او را به شما تسلیم خواهم کرد که اگر می‌خواهید او را بکشید. آنها گفتند: به [[انصاف]] سخن گفتی! به داخل [[خانه کعبه]] رفتند، در پی‌جویی عهدنامه، [[حقیقت]] گفتار [[رسول خدا]] {{صل}} معلوم شد.		[[مسلمانان]] سه سال در این سختی‌های طاقت‌فرسا به سر بردند تا آنکه دوران امتحان به سر آمد و [[جبرئیل]] پیامبر را [[آگاه]] ساخت که موریانه متن [[عهدنامه]] را خورده و تنها [[نام خدا]] از آن باقی مانده است. [[ابوطالب]] {{ع}} [[لباس]] رسمی به تن کرد، به همراه برادرانش به [[مسجد الحرام]] رفت. [[قریشیان]] به گرد او جمع شدند، آنها [[گمان]] کردند که ابوطالب برای [[تسلیم]] آمده است؛ اما ایشان گفته پیامبر را در جمع قریشیان اعلام کرد و فرمود: پسر برادرم خبر می‌دهد، ـ و او هیچ وقت به من [[دروغ]] نمی‌گوید ـ که موریانه ـ جز نام خدا ـ تمام آن عهدنامه را خورده است، دیگر عهدنامه‌ای وجود ندارد، اگر این گفته راست بود شما از این [[قطع رحم]] دست بکشید، فشار و محاصره را از [[بنی هاشم]] بردارید، اگر راست نگفته بود من او را به شما تسلیم خواهم کرد که اگر می‌خواهید او را بکشید. آنها گفتند: به [[انصاف]] سخن گفتی! به داخل [[خانه کعبه]] رفتند، در پی‌جویی عهدنامه، [[حقیقت]] گفتار [[رسول خدا]] {{صل}} معلوم شد.

	اکثر مؤرخان همچون: [[یعقوبی]] و [[ابن‌سعد]]، خورده‌ شدن [[صحیفه]] به وسیله موریانه را [[دلیل]] نقض محاصره می‌دانند. قریشی‌ها پس از [[آگاهی]] از [[صدق گفتار پیامبر]] {{صل}} نه تنها [[ایمان]] نیاوردند؛ بلکه او را ساحر خواندند و بر [[دشمنی]] راسخ‌تر شدند<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳-۱۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴.</ref>؛ زیرا بسیاری از امضاکنندگان این [[معاهده]] جزء کشته‌دادگان در [[جنگ بدر]] بودند و این، قطعی‌ترین [[دلیل]] بر نادیده‌گرفتن این [[معجزه]] است<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۸۳-۴۸۵.</ref>.		اکثر مؤرخان همچون: [[یعقوبی]] و [[ابن‌سعد]]، خورده‌ شدن [[صحیفه]] به وسیله موریانه را [[دلیل]] نقض محاصره می‌دانند. قریشی‌ها پس از [[آگاهی]] از [[صدق گفتار پیامبر]] {{صل}} نه تنها [[ایمان]] نیاوردند؛ بلکه او را ساحر خواندند و بر [[دشمنی]] راسخ‌تر شدند<ref>احمد بن ابی یعقوب یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۶۳-۱۶۴؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۳۴.</ref>؛ زیرا بسیاری از امضاکنندگان این [[معاهده]] جزء کشته‌دادگان در [[جنگ بدر]] بودند و این، قطعی‌ترین [[دلیل]] بر نادیده‌گرفتن این [[معجزه]] است<ref>ابوالفرج حلبی شافعی، السیرة الحلبیه، ج۱، ص۴۸۳-۴۸۵.</ref>.