شهادت امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2024-10-20T14:02:38Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۲
خط ۱۳۶:		خط ۱۳۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]		# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]
			# [[پرونده:1100521.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|'''سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]		# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-10-20T14:02:20Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۲
خط ۱۰۷:		خط ۱۰۷:

	شب هنگام کیسه‌ای پر از طلا به عنوان [[هدیه]] برای شریح فرستاد. فردای آن [[روز]] وقتی ابن زیاد جلوس کرد شریح به [[دارالاماره]] آمده و هر چه [[انتظار]] کشید که عبیدالله تقاضای امضا کند از عبیدالله کلمه‌ای صادر نشد. لکن شریح ابتدا به [[کلام]] نموده گفت: ای [[امیر]] دیشب درباره حسین زیاد [[فکر]] کرده او را [[واجب]] القتل تشخیص داده‌ام. پس طومار را نزدیک آوردند آنگاه نوشت: {{عربی\|بسم الله الرحمن الرحيم لقد ثبت و حقق عندي ان حسين بن علي خرج عن دين رسول الله فيجب على كافة المسلمين قتله و دفعه}} البته ثابت شد نزد من و به تحقیق پیوست آنکه [[حسین بن علی]] از دین [[رسول الله]] خارج شده پس بر تمام [[مسلمین]] واجب است که او را بکشند<ref>مناقب اهل البیت، ج۴، ص۱۴۱.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\| مظلومیت سیدالشهداء ج۱]]، ص ۶۳.</ref>		شب هنگام کیسه‌ای پر از طلا به عنوان [[هدیه]] برای شریح فرستاد. فردای آن [[روز]] وقتی ابن زیاد جلوس کرد شریح به [[دارالاماره]] آمده و هر چه [[انتظار]] کشید که عبیدالله تقاضای امضا کند از عبیدالله کلمه‌ای صادر نشد. لکن شریح ابتدا به [[کلام]] نموده گفت: ای [[امیر]] دیشب درباره حسین زیاد [[فکر]] کرده او را [[واجب]] القتل تشخیص داده‌ام. پس طومار را نزدیک آوردند آنگاه نوشت: {{عربی\|بسم الله الرحمن الرحيم لقد ثبت و حقق عندي ان حسين بن علي خرج عن دين رسول الله فيجب على كافة المسلمين قتله و دفعه}} البته ثابت شد نزد من و به تحقیق پیوست آنکه [[حسین بن علی]] از دین [[رسول الله]] خارج شده پس بر تمام [[مسلمین]] واجب است که او را بکشند<ref>مناقب اهل البیت، ج۴، ص۱۴۱.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\| مظلومیت سیدالشهداء ج۱]]، ص ۶۳.</ref>

			== نکاتی درباره [[شهادت]] حضرت ==
			نکات و حوادثی مربوط به هنگام [[شهادت امام حسین]]{{ع}} و بعد از [[واقعه کربلا]] در [[کتب اربعه]] نقل شده است که به آنها اشاره می‌کنیم:

			'''سخن منادی در هنگام شهادت امام حسین{{ع}}''': وقتی که [[امام حسین]]{{ع}} از زین بر [[زمین]] افتاد سپس افراد تلاش کردند سر ایشان را از بدن جدا کنند و در آستانه شهادت بود. منادی از بطن [[عرش الهی]] ندا سر داد «ای [[امت]] متحیر [[گمراه]] بعد از پیامبرش، [[خداوند]] شما را برای [[عید اضحی]] و فطر موفق نمی‌کند». بعد [[امام صادق]]{{ع}} افزود: به [[خدا]] [[سوگند]] موفق نشدند و نمی‌شوند تا [[انتقام]] حسین{{ع}} گرفته شود<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۴، ص‌۱۷۰؛ شیخ صدوق، من لا‌یحضره الفقیه، ج‌۲، ص۱۷۵: {{متن حدیث\|أَلَا أَيَّتُهَا الْأُمَّةُ الْمُتَحَيِّرَةُ الضَّالَّةُ بَعْدَ نَبِيِّهَا لَا وَفَّقَكُمُ اللَّهُ لِأَضْحًى وَ لَا لِفِطْرٍ}}.</ref>. این نکته با عبارتی دیگر نیز نقل شده است<ref>شیخ صدوق، من لا‌یحضره الفقیه، ج‌۲، ص‌۸۹‌.</ref>.

			'''دو نکته آسمانی دربارۀ شهادت امام حسین{{ع}}''': [[امام باقر]]{{ع}} گوید: [[پیروزی]] برای امام حسین{{ع}} در راه بود و او میان پیروزی و لقاء‌الله مخیّر شد و او [[لقای الهی]] را برگزید. امام صادق{{ع}} می‌فرماید: وقتی آن اتفاق برای امام حسین{{ع}} رخ داد، [[ملائکه]] به درگاه الهی با [[گریه]] [[ضجه]] کردند و گفتند: این‌گونه با حسین{{ع}} برگزیده‌ات و فرزند پیامبرت عمل می‌شود؟ خداوند هم [[سایه]] [[قائم]] را برای آنان بر پا داشت و فرمود: با این از آنان انتقام می‌گیرم<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۱، ص‌۴۶۵، ح۶ و ۷.</ref>. مردان [[الهی]] شهادت را بر هر چیزی مقدم می‌دارند. خداوند برای ارج‌نهادن به خون حسین{{ع}} هفتادهزار [[ملک]] بر [[قبر حسین]] موکل می‌‌‌‌کند که موپریشان از [[روز]] شهادتش تا [[قیام قائم]]، بر او [[درود]] بفرستند و در [[حق]] [[زائران]] قبر حسین{{ع}} [[دعا]] ‌‌کنند<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج‌۶، ص‌۴۷.</ref>. در خبری بیان شده که اگر جمع زیادی برای انتقام خون امام حسین{{ع}} کشته شوند، سزاوار است<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۸، ص۲۵۵.</ref>.

			'''[[جامه]] و خضاب [[امام حسین]]{{ع}} هنگام [[شهادت]]''': [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: [[حسین بن علی]]{{ع}} وقتی به شهادت رسید که بر بدن او جبّۀ خزّ سیاه‌وشی بود. بر آن، جای ۶۳ ضربه دیدند، اعم از ضربۀ [[شمشیر]]، نیزه و تیر<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۶، ص‌۴۵۲.</ref>. در [[روایات]] به این [[پوشش]] حضرت و [[سیره امام حسین]]{{ع}} استناد شده است. [[جعفر بن عیسی]] گوید: در نامه‌ای به [[ابوالحسن رضا]]{{ع}}، از ایشان درباره حیواناتی که [[لباس]] خز از پوست آنهاست پرسیدم که آیا درنده هستند؟ حضرت نوشت: امام حسین{{ع}} و بعد از او جدم از خزّ استفاده کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۶، ص‌۴۵۲.</ref>.

			ابو‌بکر حضرمی گوید: از [[امام صادق]]{{ع}} از خضاب با وسمه پرسیدم، فرمود: اشکال ندارد. امام حسین{{ع}} به شهادت رسید درحالی‌که به وسمه خضاب کرده بود<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۶، ص‌۴۸۳.</ref>. در خبری دیگر می‌فرماید: امام حسین{{ع}} به شهادت رسید درحالی‌که با وسمه خضاب کرده بود<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۶، ص‌۴۸۳: {{متن حدیث\|قُتِلَ الْحُسَيْنُ{{ع}} وَ هُوَ مُخْتَضِبٌ بِالْوَسِمَةِ}}.</ref>. وسمه درختی است که از برگ آن برای رنگ‌کردن استفاده می‌کردند<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۷، ص۳۲۱: {{عربی\|شجرة ورقها خضاب}}.</ref>.

			'''[[عزاداری]] [[زنان]] و همسر امام حسین{{ع}}''': [[بی‌تابی]] در عزاداری و به سر و صورت زدن را برخی [[فقها]] دارای اشکال می‌دانند و منبع آنها روایاتی است که بخشی در [[تهذیب الأحکام]] آمده است. در همان [[روایات]]، بی‌‌‌تابی زنان همراه [[امام حسین]]{{ع}} در [[روز عاشورا]] چنین بیان شده است: زنان فاطمی گریبان چاک کردند و بر صورت‌های خود زدند به جهت مصیبت امام حسین{{ع}} و برای چنین مصیبتی بر صورت‌ها زده می‌شود و گریبان‌ها چاک می‌گردد<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج‌۸، ص‌۳۲۵: {{متن حدیث\|وَ قَدْ شَقَقْنَ الْجُيُوبَ وَ لَطَمْنَ الْخُدُودَ الْفَاطِمِيَّاتُ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ{{ع}} وَ عَلَى مِثْلِهِ تُلْطَمُ الْخُدُودُ وَ تُشَقُ الْجُيُوبُ‌}}.</ref>. مصقله گوید: شنیدم [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرمود: چون حسین{{ع}} کشته شد، [[همسر]] کلبیه آن حضرت (دختر [[امرؤالقیس]] و مادر [[سکینه]])<ref>احمد بن یحیی بلاذری، أنساب الأشراف، ج۲، ص۱۹۵؛ همو، جمل من أنساب الأشراف، ج۲، ص۴۱۵.</ref> برایش [[سوگواری]] به پا کرد و خود گریست و زنان و خدمتگزاران او هم گریستند تا [[اشک]] چشمشان خشک شد و تمام گشت. آن هنگام یکی از کنیزانش را دید می‌گرید و اشک چشمش جاری است؛ او را‌طلبید و گفت: چرا در میان ما تنها اشک چشم تو جاری است؟ او گفت: من چون به [[سختی]] و [[مشقت]] می‌افتم، سویق (شربت مخصوصی) می‌آشامم. او هم دستور داد غذا و سویق تهیه کنند و خودش از آن خورد و نوشید و به دیگران هم خورانید و نوشانید و گفت: مقصودم از این عمل این است که برای [[گریستن]] بر حسین{{ع}} نیرو پیدا کنیم.

			شخصی برای [[زن]] کلبیه چند پرنده سیاه‌رنگ [[هدیه]] فرستاد تا به وسیله آنها بر [[سوگواری]] حسین{{ع}} کمک شود. او چون آنها را دید، گفت: اینها چیست؟ گفتند: هدیه ای است که فلانی فرستاده است تا بر سوگواری حسین{{ع}} کمک شوی. او گفت: ما که عروسی نداریم، اینها را برای چه می‌خواهیم؟! سپس دستور داد آنها را از [[خانه]] بیرون کردند. چون از خانه بیرون شدند، اثری از آنها [[احساس]] نشد؛ مثل اینکه میان [[آسمان]] و [[زمین]] پرواز کردند و بعد از رفتن آنها از خانه، اثری در خانه از آنها دیده نشد<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج‌۱، ص‌۴۶۶؛ سیدجواد مصطفوی، ترجمۀ أصول الکافی، ج۲، ص۳۶۷.</ref>.

			'''توضیح''': [[علامه مجلسی]] رحمه الله گوید: این خبر از نظر لفظ و معنا دارای تشویش و [[اضطراب]] است<ref>محمدباقر مجلسی، مرآة العقول، ج۵، ص۳۷۳.</ref>. در منابع مختلف ذکر شده است که [[رباب]] بعد از [[شهادت امام حسین]]{{ع}} تا یک سال زیر سقف نرفت. جمعی از اشراف به خواستگاری وی آمدند، ولی او نپذیرفت و بعد از [[دنیا]] رفت و طبق [[نقلی]] دیگر، تا یک سال بر سر [[قبر امام حسین]]{{ع}} [[عزاداری]] کرد و بعد که به [[مدینه]] آمد، از روی [[تأسف]] از دنیا رفت<ref>ابن‌اثیر جزری (عزالدین)، الکامل، ج۴، ص۸۸؛ محمدتقی تستری، قاموس الرجال، ج۱۲، ص۲۵۵.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۸۳-۱۹۷</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* منابع */

2024-10-20T13:50:03Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۲۰
خط ۱۲۱:		خط ۱۲۱:
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]		# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]
			# [[پرونده:IM010710.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مظلومیت سیدالشهداء ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-10-20T13:49:37Z

جستارهای وابسته

@@ خط ۹۲: / خط ۹۲: @@
 # [[عبد الله بن عباس]]: از ابن ابی ملیکه نقل شده است که: [[ابن عبّاس]]، در [[مسجد الحرام]] در [[انتظار]] خبر [[حسین بن علی]] {{ع}} نشسته بود که مردی آمد و چیزی درِ گوش او گفت. ابن عبّاس، بلافاصله، [[استرجاع]] کرد ({{متن قرآن|إِنَّا لِلَّهِ}} گفت). گفتیم: ای ابن عبّاس! چه اتّفاقی افتاده است؟ ابن عبّاس گفت: [[مصیبت]] بزرگی است که من آن را به حساب خدا می‌گذارم. [[غلام]] من خبر داد که از [[ابن زبیر]] شنیده که حسین بن علی، کشته شده است. طولی نکشید که ابن زبیر، نزد ابن عبّاس آمد و به او تسلیت گفت و بازگشت. ابن عبّاس برخاست و وارد منزلش شد و مردم برای تسلیت گفتن، به [[خانه]] او می‌آمدند<ref>{{متن حدیث|بَيْنَمَا ابْنُ عَبَّاسٍ جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ الحَرَامِ وَ هُوَ يَتَوَقَّعُ خَبَرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ {{ع}}، إِلَى أَنْ أَتَاهُ آتٍ فَسَارَّهُ بِشَيءٍ فَأَظْهَرَ الْاِسْتِرْجَاعَ. فَقُلْنَا: مَا حَدَثَ يَا أَبَا العَبَّاسِ؟ قَالَ: مُصِيبَةٌ عَظِيمَةٌ نَحْتَسِبُهَا، أَخْبَرَنِي مَوْلَايَ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ: قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}. فَلَمْ يَبْرَحْ حَتَّى جَاءَهُ ابْنُ الزُّبَيرِ فَعَزَّاهُ ثُمَّ انْصَرَفَ. فَقَامَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ، وَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ يُعَزُّونَهُ}}؛ الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۳، ش۴۴۹.</ref>.
 # [[محمد بن حنفیه]]: در کتاب [[تاریخ الیعقوبی (کتاب)|تاریخ الیعقوبی]] آمده است: وقتی مختار به [[کوفه]] رفت، [[شیعیان]] بر گِرد او جمع شدند و او به آنان گفت: [[محمد بن علی بن ابی طالب]]، مرا برای [[فرماندهی]] شما فرستاده است و به کشتن [[حلال]] شمارندگان خون حسین {{ع}} و [[خونخواهی]] [[اهل]] بیتِ ستم دیده، [[دستور]] داده است. به [[خدا]] [[سوگند]]، من کُشنده پسر مرجانه‌ام و نیز گیرنده [[انتقام]] [[خاندان پیامبر]] خدا {{صل}} از کسانی که به آنان [[ستم]] روا داشتند. تعدادی از [[شیعیان]]، او را [[تأیید]] کردند و تعدادی دیگر گفتند: می‌رویم و از [[محمد بن علی]] می‌پرسیم. پس به سراغ [[محمد بن حنفیه]] ([[محمد بن علی بن ابی طالب]]) رفتند و از او پرسیدند. او گفت: برای ما چه خوشایند است که کسی خونخواه ما باشد و [[حقّ]] ما را بستاند و [[دشمن]] ما را بکشد! پس به سوی مختار بازگشتند و با او [[بیعت]] کردند و [[پیمان]] بستند و به صورت یک گروه در آمدند<ref>{{متن حدیث|فَلَمَّا صَارَ [المُخْتَارُ] إِلَى الكُوفَةِ اجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ الشِّيعَةُ، فَقَالَ لَهُمْ: إنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بَعَثَنِي إِلَيْكُمْ أَمِيراً، وَ أَمَرَنِي بِقَتْلِ المُحِلِّينَ، وَالطَّلَبِ بِدِمَاءِ أَهْلِ بَيْتِهِ المَظْلُومِينَ، وَ إِنِّي وَاللّهِ قَاتِلُ ابْنِ مَرْجَانَةَ، وَالْمُنْتَقِمُ لِالِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} مِمَّنْ ظَلَمَهُمْ، فَصَدَّقَهُ طَائِفَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ، وَ قَالَتْ طائِفَةٌ: نَخْرُجُ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ فَنَسْأَلُهُ، فَخَرَجُوا إلَيْهِ، فَسَأَلُوهُ، فَقَالَ: مَا أَحَبَّ إِلَيْنَا مَنْ طَلَبَ بِثَأرِنَا، وَ أَخَذَ لَنَا بِحَقِّنَا، وَ قَتَلَ عَدُوَّنَا، فَانْصَرَفُوا إِلَى المُخْتَارِ، فَبَايَعُوهُ وَ عَاقَدُوهُ، وَاجْتَمَعَتْ طَائِفَةٌ}}؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۸.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۷۳۱ ـ ۷۳۲.</ref>
 == جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* منابع */

2024-09-23T10:17:40Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۷
خط ۱۰۶:		خط ۱۰۶:
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]		# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]
	# [[پرونده:1100521.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|'''سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* خبر شهادت امام حسین{{ع}} */

2024-09-23T10:17:28Z

خبر شهادت امام حسین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۷
خط ۹۲:		خط ۹۲:
	# [[عبد الله بن عباس]]: از ابن ابی ملیکه نقل شده است که: [[ابن عبّاس]]، در [[مسجد الحرام]] در [[انتظار]] خبر [[حسین بن علی]] {{ع}} نشسته بود که مردی آمد و چیزی درِ گوش او گفت. ابن عبّاس، بلافاصله، [[استرجاع]] کرد ({{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ}} گفت). گفتیم: ای ابن عبّاس! چه اتّفاقی افتاده است؟ ابن عبّاس گفت: [[مصیبت]] بزرگی است که من آن را به حساب خدا می‌گذارم. [[غلام]] من خبر داد که از [[ابن زبیر]] شنیده که حسین بن علی، کشته شده است. طولی نکشید که ابن زبیر، نزد ابن عبّاس آمد و به او تسلیت گفت و بازگشت. ابن عبّاس برخاست و وارد منزلش شد و مردم برای تسلیت گفتن، به [[خانه]] او می‌آمدند<ref>{{متن حدیث\|بَيْنَمَا ابْنُ عَبَّاسٍ جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ الحَرَامِ وَ هُوَ يَتَوَقَّعُ خَبَرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ {{ع}}، إِلَى أَنْ أَتَاهُ آتٍ فَسَارَّهُ بِشَيءٍ فَأَظْهَرَ الْاِسْتِرْجَاعَ. فَقُلْنَا: مَا حَدَثَ يَا أَبَا العَبَّاسِ؟ قَالَ: مُصِيبَةٌ عَظِيمَةٌ نَحْتَسِبُهَا، أَخْبَرَنِي مَوْلَايَ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ: قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}. فَلَمْ يَبْرَحْ حَتَّى جَاءَهُ ابْنُ الزُّبَيرِ فَعَزَّاهُ ثُمَّ انْصَرَفَ. فَقَامَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ، وَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ يُعَزُّونَهُ}}؛ الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۳، ش۴۴۹.</ref>.		# [[عبد الله بن عباس]]: از ابن ابی ملیکه نقل شده است که: [[ابن عبّاس]]، در [[مسجد الحرام]] در [[انتظار]] خبر [[حسین بن علی]] {{ع}} نشسته بود که مردی آمد و چیزی درِ گوش او گفت. ابن عبّاس، بلافاصله، [[استرجاع]] کرد ({{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ}} گفت). گفتیم: ای ابن عبّاس! چه اتّفاقی افتاده است؟ ابن عبّاس گفت: [[مصیبت]] بزرگی است که من آن را به حساب خدا می‌گذارم. [[غلام]] من خبر داد که از [[ابن زبیر]] شنیده که حسین بن علی، کشته شده است. طولی نکشید که ابن زبیر، نزد ابن عبّاس آمد و به او تسلیت گفت و بازگشت. ابن عبّاس برخاست و وارد منزلش شد و مردم برای تسلیت گفتن، به [[خانه]] او می‌آمدند<ref>{{متن حدیث\|بَيْنَمَا ابْنُ عَبَّاسٍ جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ الحَرَامِ وَ هُوَ يَتَوَقَّعُ خَبَرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ {{ع}}، إِلَى أَنْ أَتَاهُ آتٍ فَسَارَّهُ بِشَيءٍ فَأَظْهَرَ الْاِسْتِرْجَاعَ. فَقُلْنَا: مَا حَدَثَ يَا أَبَا العَبَّاسِ؟ قَالَ: مُصِيبَةٌ عَظِيمَةٌ نَحْتَسِبُهَا، أَخْبَرَنِي مَوْلَايَ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ: قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}. فَلَمْ يَبْرَحْ حَتَّى جَاءَهُ ابْنُ الزُّبَيرِ فَعَزَّاهُ ثُمَّ انْصَرَفَ. فَقَامَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ، وَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ يُعَزُّونَهُ}}؛ الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۳، ش۴۴۹.</ref>.
	# [[محمد بن حنفیه]]: در کتاب [[تاریخ الیعقوبی (کتاب)\|تاریخ الیعقوبی]] آمده است: وقتی مختار به [[کوفه]] رفت، [[شیعیان]] بر گِرد او جمع شدند و او به آنان گفت: [[محمد بن علی بن ابی طالب]]، مرا برای [[فرماندهی]] شما فرستاده است و به کشتن [[حلال]] شمارندگان خون حسین {{ع}} و [[خونخواهی]] [[اهل]] بیتِ ستم دیده، [[دستور]] داده است. به [[خدا]] [[سوگند]]، من کُشنده پسر مرجانه‌ام و نیز گیرنده [[انتقام]] [[خاندان پیامبر]] خدا {{صل}} از کسانی که به آنان [[ستم]] روا داشتند. تعدادی از [[شیعیان]]، او را [[تأیید]] کردند و تعدادی دیگر گفتند: می‌رویم و از [[محمد بن علی]] می‌پرسیم. پس به سراغ [[محمد بن حنفیه]] ([[محمد بن علی بن ابی طالب]]) رفتند و از او پرسیدند. او گفت: برای ما چه خوشایند است که کسی خونخواه ما باشد و [[حقّ]] ما را بستاند و [[دشمن]] ما را بکشد! پس به سوی مختار بازگشتند و با او [[بیعت]] کردند و [[پیمان]] بستند و به صورت یک گروه در آمدند<ref>{{متن حدیث\|فَلَمَّا صَارَ [المُخْتَارُ] إِلَى الكُوفَةِ اجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ الشِّيعَةُ، فَقَالَ لَهُمْ: إنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بَعَثَنِي إِلَيْكُمْ أَمِيراً، وَ أَمَرَنِي بِقَتْلِ المُحِلِّينَ، وَالطَّلَبِ بِدِمَاءِ أَهْلِ بَيْتِهِ المَظْلُومِينَ، وَ إِنِّي وَاللّهِ قَاتِلُ ابْنِ مَرْجَانَةَ، وَالْمُنْتَقِمُ لِالِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} مِمَّنْ ظَلَمَهُمْ، فَصَدَّقَهُ طَائِفَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ، وَ قَالَتْ طائِفَةٌ: نَخْرُجُ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ فَنَسْأَلُهُ، فَخَرَجُوا إلَيْهِ، فَسَأَلُوهُ، فَقَالَ: مَا أَحَبَّ إِلَيْنَا مَنْ طَلَبَ بِثَأرِنَا، وَ أَخَذَ لَنَا بِحَقِّنَا، وَ قَتَلَ عَدُوَّنَا، فَانْصَرَفُوا إِلَى المُخْتَارِ، فَبَايَعُوهُ وَ عَاقَدُوهُ، وَاجْتَمَعَتْ طَائِفَةٌ}}؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۸.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۷۳۱ ـ ۷۳۲.</ref>		# [[محمد بن حنفیه]]: در کتاب [[تاریخ الیعقوبی (کتاب)\|تاریخ الیعقوبی]] آمده است: وقتی مختار به [[کوفه]] رفت، [[شیعیان]] بر گِرد او جمع شدند و او به آنان گفت: [[محمد بن علی بن ابی طالب]]، مرا برای [[فرماندهی]] شما فرستاده است و به کشتن [[حلال]] شمارندگان خون حسین {{ع}} و [[خونخواهی]] [[اهل]] بیتِ ستم دیده، [[دستور]] داده است. به [[خدا]] [[سوگند]]، من کُشنده پسر مرجانه‌ام و نیز گیرنده [[انتقام]] [[خاندان پیامبر]] خدا {{صل}} از کسانی که به آنان [[ستم]] روا داشتند. تعدادی از [[شیعیان]]، او را [[تأیید]] کردند و تعدادی دیگر گفتند: می‌رویم و از [[محمد بن علی]] می‌پرسیم. پس به سراغ [[محمد بن حنفیه]] ([[محمد بن علی بن ابی طالب]]) رفتند و از او پرسیدند. او گفت: برای ما چه خوشایند است که کسی خونخواه ما باشد و [[حقّ]] ما را بستاند و [[دشمن]] ما را بکشد! پس به سوی مختار بازگشتند و با او [[بیعت]] کردند و [[پیمان]] بستند و به صورت یک گروه در آمدند<ref>{{متن حدیث\|فَلَمَّا صَارَ [المُخْتَارُ] إِلَى الكُوفَةِ اجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ الشِّيعَةُ، فَقَالَ لَهُمْ: إنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بَعَثَنِي إِلَيْكُمْ أَمِيراً، وَ أَمَرَنِي بِقَتْلِ المُحِلِّينَ، وَالطَّلَبِ بِدِمَاءِ أَهْلِ بَيْتِهِ المَظْلُومِينَ، وَ إِنِّي وَاللّهِ قَاتِلُ ابْنِ مَرْجَانَةَ، وَالْمُنْتَقِمُ لِالِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} مِمَّنْ ظَلَمَهُمْ، فَصَدَّقَهُ طَائِفَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ، وَ قَالَتْ طائِفَةٌ: نَخْرُجُ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ فَنَسْأَلُهُ، فَخَرَجُوا إلَيْهِ، فَسَأَلُوهُ، فَقَالَ: مَا أَحَبَّ إِلَيْنَا مَنْ طَلَبَ بِثَأرِنَا، وَ أَخَذَ لَنَا بِحَقِّنَا، وَ قَتَلَ عَدُوَّنَا، فَانْصَرَفُوا إِلَى المُخْتَارِ، فَبَايَعُوهُ وَ عَاقَدُوهُ، وَاجْتَمَعَتْ طَائِفَةٌ}}؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۸.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۷۳۱ ـ ۷۳۲.</ref>

	~~==خبر [[شهادت امام حسین]]{{ع}}==~~
	[[رسول خدا]]{{صل}} خبر شهادت امام حسین{{ع}} در [[عراق]] و [[ثواب]] زیارتش را بیان کرده بود<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج‌۶، ص‌۲۲.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} همراه [[مردم]] برای [[جهاد]] [[حرکت]] کرد تا به یک یا دو میلی [[کربلا]] رسید. جلوتر از آنان حرکت کرد تا به جایگاه [[شهادت]] [[شهیدان]] رسید و فرمود: در اینجا دویست [[پیامبر]] و دویست [[وصی]] [[قبض روح]] شده‌اند و دویست [[سبط]] توسط پیروانشان [[شهید]] می‌شدند. حضرت با استرش گردش می‌کرد و چنین می‌فرمود: اینجا جای توقف مرکب‌های آنان و جای افتادن شهدای آنان است. کسانی که قبلاً بودند، بر آنان [[سبقت]] نمی‌گیرند و کسانی که بعداً می‌آیند، به آنان نمی‌رسند. (زیرا [[مقام]] آنان بسیار بلندمرتبه است)<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج‌۶، ص‌۷۳‌: {{متن حدیث\|يَقُولُ مُنَاخُ رِكَابٍ وَ مَصَارِعُ شُهَدَاءَ لَا يَسْبِقُهُمْ مَنْ كَانَ قَبْلَهُمْ وَ لَا يَلْحَقُهُمْ مَنْ كَانَ بَعْدَهُمْ}}.</ref>.

	در خبر دیگری امام صادق{{ع}} می‌فرماید: [[امام علی]]{{ع}} با دو تن از یارانش به کربلا گذر کردند. وقتی به آنجا رسید، [[اشک]] در چشمانش حلقه زد و فرمود: اینجا جای توقف مرکب‌های آنان و جای انداختن وسایلشان است و اشاره کرد در این مکان خون‌های آنان ریخته می‌شود<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص‌۲۶.</ref>. [[اصبغ بن نباته]] مشابه این خبر را از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل کرده است<ref>علی بن فخرالدین عیسی اربلی، کشف الغمة فی معرفة الأئمه، ج۲، ص۱۲؛ قاضی نعمان، شرح الأخبار، ج۳، ص‌۵۴۰.</ref>. [[جویریة بن مسهر عبدی]] نیز خبری مشابه نقل کرده است. در پایان آن خبر آمده است که مردم از [[امیر مؤمنان]]{{ع}} پرسیدند نام این موضع چیست، فرمود: {{متن حدیث\|هَذَا كَرْبَلَاءُ يُقْتَلُ فِيهِ قَوْمٌ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ... بِغَيْرِ حِسابٍ‌}}<ref>شیخ مفید، الإرشاد، ج۱، ص‌۳۳۲.</ref>: اینجا کربلاست. در اینجا مردمی به [[شهادت]] می‌رسند که بدون [[حساب]] وارد [[بهشت]] می‌شوند». [[جویریه]] گوید: [[مردم]] از [[تأویل]] سخن حضرت [[آگاه]] نبودند تا اینکه برای [[ابوعبدالله]] [[حسین بن علی]]{{ع}} و اصحابش (آن حادثه) در [[طف]] اتفاق افتاد<ref>شیخ مفید، الإرشاد، ج۱، ص‌۳۳۲.</ref>؛ پس مصداق آن را در آنچه حضرت خبر داده بود، شناختند.
	از این سخن استفاده می‌شود که [[امام علی]]{{ع}} در جمع مردم [[نام امام حسین]]{{ع}} را نبرده است، گرچه ممکن است به [[خواص]] گفته باشد. این خبر در [[وقعة صفین]] نیز نقل شده است<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۴۲.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۷۶</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* منابع */

2024-09-23T09:39:10Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۹
خط ۱۱۲:		خط ۱۱۲:
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]		# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]
			# [[پرونده:1100521.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|'''سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2024-09-23T09:38:58Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۸
خط ۹۲:		خط ۹۲:
	# [[عبد الله بن عباس]]: از ابن ابی ملیکه نقل شده است که: [[ابن عبّاس]]، در [[مسجد الحرام]] در [[انتظار]] خبر [[حسین بن علی]] {{ع}} نشسته بود که مردی آمد و چیزی درِ گوش او گفت. ابن عبّاس، بلافاصله، [[استرجاع]] کرد ({{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ}} گفت). گفتیم: ای ابن عبّاس! چه اتّفاقی افتاده است؟ ابن عبّاس گفت: [[مصیبت]] بزرگی است که من آن را به حساب خدا می‌گذارم. [[غلام]] من خبر داد که از [[ابن زبیر]] شنیده که حسین بن علی، کشته شده است. طولی نکشید که ابن زبیر، نزد ابن عبّاس آمد و به او تسلیت گفت و بازگشت. ابن عبّاس برخاست و وارد منزلش شد و مردم برای تسلیت گفتن، به [[خانه]] او می‌آمدند<ref>{{متن حدیث\|بَيْنَمَا ابْنُ عَبَّاسٍ جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ الحَرَامِ وَ هُوَ يَتَوَقَّعُ خَبَرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ {{ع}}، إِلَى أَنْ أَتَاهُ آتٍ فَسَارَّهُ بِشَيءٍ فَأَظْهَرَ الْاِسْتِرْجَاعَ. فَقُلْنَا: مَا حَدَثَ يَا أَبَا العَبَّاسِ؟ قَالَ: مُصِيبَةٌ عَظِيمَةٌ نَحْتَسِبُهَا، أَخْبَرَنِي مَوْلَايَ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ: قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}. فَلَمْ يَبْرَحْ حَتَّى جَاءَهُ ابْنُ الزُّبَيرِ فَعَزَّاهُ ثُمَّ انْصَرَفَ. فَقَامَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ، وَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ يُعَزُّونَهُ}}؛ الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۳، ش۴۴۹.</ref>.		# [[عبد الله بن عباس]]: از ابن ابی ملیکه نقل شده است که: [[ابن عبّاس]]، در [[مسجد الحرام]] در [[انتظار]] خبر [[حسین بن علی]] {{ع}} نشسته بود که مردی آمد و چیزی درِ گوش او گفت. ابن عبّاس، بلافاصله، [[استرجاع]] کرد ({{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ}} گفت). گفتیم: ای ابن عبّاس! چه اتّفاقی افتاده است؟ ابن عبّاس گفت: [[مصیبت]] بزرگی است که من آن را به حساب خدا می‌گذارم. [[غلام]] من خبر داد که از [[ابن زبیر]] شنیده که حسین بن علی، کشته شده است. طولی نکشید که ابن زبیر، نزد ابن عبّاس آمد و به او تسلیت گفت و بازگشت. ابن عبّاس برخاست و وارد منزلش شد و مردم برای تسلیت گفتن، به [[خانه]] او می‌آمدند<ref>{{متن حدیث\|بَيْنَمَا ابْنُ عَبَّاسٍ جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ الحَرَامِ وَ هُوَ يَتَوَقَّعُ خَبَرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ {{ع}}، إِلَى أَنْ أَتَاهُ آتٍ فَسَارَّهُ بِشَيءٍ فَأَظْهَرَ الْاِسْتِرْجَاعَ. فَقُلْنَا: مَا حَدَثَ يَا أَبَا العَبَّاسِ؟ قَالَ: مُصِيبَةٌ عَظِيمَةٌ نَحْتَسِبُهَا، أَخْبَرَنِي مَوْلَايَ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ: قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}. فَلَمْ يَبْرَحْ حَتَّى جَاءَهُ ابْنُ الزُّبَيرِ فَعَزَّاهُ ثُمَّ انْصَرَفَ. فَقَامَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ، وَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ يُعَزُّونَهُ}}؛ الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۳، ش۴۴۹.</ref>.
	# [[محمد بن حنفیه]]: در کتاب [[تاریخ الیعقوبی (کتاب)\|تاریخ الیعقوبی]] آمده است: وقتی مختار به [[کوفه]] رفت، [[شیعیان]] بر گِرد او جمع شدند و او به آنان گفت: [[محمد بن علی بن ابی طالب]]، مرا برای [[فرماندهی]] شما فرستاده است و به کشتن [[حلال]] شمارندگان خون حسین {{ع}} و [[خونخواهی]] [[اهل]] بیتِ ستم دیده، [[دستور]] داده است. به [[خدا]] [[سوگند]]، من کُشنده پسر مرجانه‌ام و نیز گیرنده [[انتقام]] [[خاندان پیامبر]] خدا {{صل}} از کسانی که به آنان [[ستم]] روا داشتند. تعدادی از [[شیعیان]]، او را [[تأیید]] کردند و تعدادی دیگر گفتند: می‌رویم و از [[محمد بن علی]] می‌پرسیم. پس به سراغ [[محمد بن حنفیه]] ([[محمد بن علی بن ابی طالب]]) رفتند و از او پرسیدند. او گفت: برای ما چه خوشایند است که کسی خونخواه ما باشد و [[حقّ]] ما را بستاند و [[دشمن]] ما را بکشد! پس به سوی مختار بازگشتند و با او [[بیعت]] کردند و [[پیمان]] بستند و به صورت یک گروه در آمدند<ref>{{متن حدیث\|فَلَمَّا صَارَ [المُخْتَارُ] إِلَى الكُوفَةِ اجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ الشِّيعَةُ، فَقَالَ لَهُمْ: إنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بَعَثَنِي إِلَيْكُمْ أَمِيراً، وَ أَمَرَنِي بِقَتْلِ المُحِلِّينَ، وَالطَّلَبِ بِدِمَاءِ أَهْلِ بَيْتِهِ المَظْلُومِينَ، وَ إِنِّي وَاللّهِ قَاتِلُ ابْنِ مَرْجَانَةَ، وَالْمُنْتَقِمُ لِالِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} مِمَّنْ ظَلَمَهُمْ، فَصَدَّقَهُ طَائِفَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ، وَ قَالَتْ طائِفَةٌ: نَخْرُجُ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ فَنَسْأَلُهُ، فَخَرَجُوا إلَيْهِ، فَسَأَلُوهُ، فَقَالَ: مَا أَحَبَّ إِلَيْنَا مَنْ طَلَبَ بِثَأرِنَا، وَ أَخَذَ لَنَا بِحَقِّنَا، وَ قَتَلَ عَدُوَّنَا، فَانْصَرَفُوا إِلَى المُخْتَارِ، فَبَايَعُوهُ وَ عَاقَدُوهُ، وَاجْتَمَعَتْ طَائِفَةٌ}}؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۸.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۷۳۱ ـ ۷۳۲.</ref>		# [[محمد بن حنفیه]]: در کتاب [[تاریخ الیعقوبی (کتاب)\|تاریخ الیعقوبی]] آمده است: وقتی مختار به [[کوفه]] رفت، [[شیعیان]] بر گِرد او جمع شدند و او به آنان گفت: [[محمد بن علی بن ابی طالب]]، مرا برای [[فرماندهی]] شما فرستاده است و به کشتن [[حلال]] شمارندگان خون حسین {{ع}} و [[خونخواهی]] [[اهل]] بیتِ ستم دیده، [[دستور]] داده است. به [[خدا]] [[سوگند]]، من کُشنده پسر مرجانه‌ام و نیز گیرنده [[انتقام]] [[خاندان پیامبر]] خدا {{صل}} از کسانی که به آنان [[ستم]] روا داشتند. تعدادی از [[شیعیان]]، او را [[تأیید]] کردند و تعدادی دیگر گفتند: می‌رویم و از [[محمد بن علی]] می‌پرسیم. پس به سراغ [[محمد بن حنفیه]] ([[محمد بن علی بن ابی طالب]]) رفتند و از او پرسیدند. او گفت: برای ما چه خوشایند است که کسی خونخواه ما باشد و [[حقّ]] ما را بستاند و [[دشمن]] ما را بکشد! پس به سوی مختار بازگشتند و با او [[بیعت]] کردند و [[پیمان]] بستند و به صورت یک گروه در آمدند<ref>{{متن حدیث\|فَلَمَّا صَارَ [المُخْتَارُ] إِلَى الكُوفَةِ اجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ الشِّيعَةُ، فَقَالَ لَهُمْ: إنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بَعَثَنِي إِلَيْكُمْ أَمِيراً، وَ أَمَرَنِي بِقَتْلِ المُحِلِّينَ، وَالطَّلَبِ بِدِمَاءِ أَهْلِ بَيْتِهِ المَظْلُومِينَ، وَ إِنِّي وَاللّهِ قَاتِلُ ابْنِ مَرْجَانَةَ، وَالْمُنْتَقِمُ لِالِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} مِمَّنْ ظَلَمَهُمْ، فَصَدَّقَهُ طَائِفَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ، وَ قَالَتْ طائِفَةٌ: نَخْرُجُ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ فَنَسْأَلُهُ، فَخَرَجُوا إلَيْهِ، فَسَأَلُوهُ، فَقَالَ: مَا أَحَبَّ إِلَيْنَا مَنْ طَلَبَ بِثَأرِنَا، وَ أَخَذَ لَنَا بِحَقِّنَا، وَ قَتَلَ عَدُوَّنَا، فَانْصَرَفُوا إِلَى المُخْتَارِ، فَبَايَعُوهُ وَ عَاقَدُوهُ، وَاجْتَمَعَتْ طَائِفَةٌ}}؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۸.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۷۳۱ ـ ۷۳۲.</ref>

			==خبر [[شهادت امام حسین]]{{ع}}==
			[[رسول خدا]]{{صل}} خبر شهادت امام حسین{{ع}} در [[عراق]] و [[ثواب]] زیارتش را بیان کرده بود<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج‌۶، ص‌۲۲.</ref>. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} همراه [[مردم]] برای [[جهاد]] [[حرکت]] کرد تا به یک یا دو میلی [[کربلا]] رسید. جلوتر از آنان حرکت کرد تا به جایگاه [[شهادت]] [[شهیدان]] رسید و فرمود: در اینجا دویست [[پیامبر]] و دویست [[وصی]] [[قبض روح]] شده‌اند و دویست [[سبط]] توسط پیروانشان [[شهید]] می‌شدند. حضرت با استرش گردش می‌کرد و چنین می‌فرمود: اینجا جای توقف مرکب‌های آنان و جای افتادن شهدای آنان است. کسانی که قبلاً بودند، بر آنان [[سبقت]] نمی‌گیرند و کسانی که بعداً می‌آیند، به آنان نمی‌رسند. (زیرا [[مقام]] آنان بسیار بلندمرتبه است)<ref>شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج‌۶، ص‌۷۳‌: {{متن حدیث\|يَقُولُ مُنَاخُ رِكَابٍ وَ مَصَارِعُ شُهَدَاءَ لَا يَسْبِقُهُمْ مَنْ كَانَ قَبْلَهُمْ وَ لَا يَلْحَقُهُمْ مَنْ كَانَ بَعْدَهُمْ}}.</ref>.

			در خبر دیگری امام صادق{{ع}} می‌فرماید: [[امام علی]]{{ع}} با دو تن از یارانش به کربلا گذر کردند. وقتی به آنجا رسید، [[اشک]] در چشمانش حلقه زد و فرمود: اینجا جای توقف مرکب‌های آنان و جای انداختن وسایلشان است و اشاره کرد در این مکان خون‌های آنان ریخته می‌شود<ref>ابوالعباس عبدالله بن جعفر حمیری، قرب الإسناد، ص‌۲۶.</ref>. [[اصبغ بن نباته]] مشابه این خبر را از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل کرده است<ref>علی بن فخرالدین عیسی اربلی، کشف الغمة فی معرفة الأئمه، ج۲، ص۱۲؛ قاضی نعمان، شرح الأخبار، ج۳، ص‌۵۴۰.</ref>. [[جویریة بن مسهر عبدی]] نیز خبری مشابه نقل کرده است. در پایان آن خبر آمده است که مردم از [[امیر مؤمنان]]{{ع}} پرسیدند نام این موضع چیست، فرمود: {{متن حدیث\|هَذَا كَرْبَلَاءُ يُقْتَلُ فِيهِ قَوْمٌ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ... بِغَيْرِ حِسابٍ‌}}<ref>شیخ مفید، الإرشاد، ج۱، ص‌۳۳۲.</ref>: اینجا کربلاست. در اینجا مردمی به [[شهادت]] می‌رسند که بدون [[حساب]] وارد [[بهشت]] می‌شوند». [[جویریه]] گوید: [[مردم]] از [[تأویل]] سخن حضرت [[آگاه]] نبودند تا اینکه برای [[ابوعبدالله]] [[حسین بن علی]]{{ع}} و اصحابش (آن حادثه) در [[طف]] اتفاق افتاد<ref>شیخ مفید، الإرشاد، ج۱، ص‌۳۳۲.</ref>؛ پس مصداق آن را در آنچه حضرت خبر داده بود، شناختند.
			از این سخن استفاده می‌شود که [[امام علی]]{{ع}} در جمع مردم [[نام امام حسین]]{{ع}} را نبرده است، گرچه ممکن است به [[خواص]] گفته باشد. این خبر در [[وقعة صفین]] نیز نقل شده است<ref>نصر بن مزاحم منقری، وقعة صفین، ص۱۴۲.</ref>.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه]]، ص ۱۷۶</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-07-08T08:29:04Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۹
خط ۹۵:		خط ۹۵:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[بازتاب شهادت امام حسین]]		# [[بازتاب شهادت امام حسین]]
			# [[نشانه‌های شهادت امام حسین]]
			# [[وقایع پس از شهادت امام حسین]]
			# [[پیش‌گویی شهادت امام حسین]]
	{{پایان مدخل‌ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-07-08T07:23:17Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۳
خط ۸۷:		خط ۸۷:

	در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است که: و اسبت، به [[شتاب]] گریخت و با شیهه و گریان، آهنگ خیمه‌هایت را کرد. هنگامی که [[زنان]]، اسبت را [[خوار]] و پریشان، و زین تو را بر آن، واژگون دیدند، از پرده بیرون آمدند، موهایشان را پریشان کرده، بر گونه‌های خود زدند، صورت‌های خود را گشودند و ناله، سر دادند و پس از عزّتمندی، خوار شدند و به سوی قتلگاهت شتافتند. [[شمر]]، بر سینه‌ات نشسته و شمشیرش را در گودیِ گلویت، فرو برده است و محاسن سپیدت را به دستش گرفته است و با [[شمشیر]] هندی خود، تو را [[ذبح]] می‌کند. حواس تو، آرام گرفته است و نفس‌هایت، آهسته گشته است و سرت، بر بالای نیزه رفته است<ref>{{متن حدیث\|وَ أَسْرَعَ‏ فَرَسُكَ‏ شَارِداً، وَ إِلَى خِيَامِكَ قَاصِداً، مُحَمْحِماً بَاكِياً. فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِيّاً، وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً، بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ، نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ، لَاطِمَاتِ الْوُجُوهِ، سَافِرَاتٍ‏، وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ، وَ بَعْدَ الْعِزِّ مُذَلَّلَاتٍ، وَ إِلَى مَصْرَعِكَ مُبَادِرَاتٍ. وَ الشِّمْرُ جَالِسٌ عَلَى صَدْرِكَ، مُولِغٌ سَيْفَهُ عَلَى نَحْرِكَ، قَابِضٌ عَلَى شَيْبَتِكَ بِيَدِهِ، ذَابِحٌ لَكَ بِمُهَنَّدِهِ‏، قَدْ سَكَنَتْ حَوَاسُّكَ، وَ خَفِيَتْ أَنْفَاسُكَ، وَ رُفِعَ عَلَى الْقَنَا رَأْسُكَ}}؛ المزار الکبیر، ص۵۰۴، ح۹.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۶۱۳.</ref>		در کتاب [[المزار الکبیر (کتاب)\|المزار الکبیر]] نقل شده است که: و اسبت، به [[شتاب]] گریخت و با شیهه و گریان، آهنگ خیمه‌هایت را کرد. هنگامی که [[زنان]]، اسبت را [[خوار]] و پریشان، و زین تو را بر آن، واژگون دیدند، از پرده بیرون آمدند، موهایشان را پریشان کرده، بر گونه‌های خود زدند، صورت‌های خود را گشودند و ناله، سر دادند و پس از عزّتمندی، خوار شدند و به سوی قتلگاهت شتافتند. [[شمر]]، بر سینه‌ات نشسته و شمشیرش را در گودیِ گلویت، فرو برده است و محاسن سپیدت را به دستش گرفته است و با [[شمشیر]] هندی خود، تو را [[ذبح]] می‌کند. حواس تو، آرام گرفته است و نفس‌هایت، آهسته گشته است و سرت، بر بالای نیزه رفته است<ref>{{متن حدیث\|وَ أَسْرَعَ‏ فَرَسُكَ‏ شَارِداً، وَ إِلَى خِيَامِكَ قَاصِداً، مُحَمْحِماً بَاكِياً. فَلَمَّا رَأَيْنَ النِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِيّاً، وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً، بَرَزْنَ مِنَ الْخُدُورِ، نَاشِرَاتِ الشُّعُورِ عَلَى الْخُدُودِ، لَاطِمَاتِ الْوُجُوهِ، سَافِرَاتٍ‏، وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ، وَ بَعْدَ الْعِزِّ مُذَلَّلَاتٍ، وَ إِلَى مَصْرَعِكَ مُبَادِرَاتٍ. وَ الشِّمْرُ جَالِسٌ عَلَى صَدْرِكَ، مُولِغٌ سَيْفَهُ عَلَى نَحْرِكَ، قَابِضٌ عَلَى شَيْبَتِكَ بِيَدِهِ، ذَابِحٌ لَكَ بِمُهَنَّدِهِ‏، قَدْ سَكَنَتْ حَوَاسُّكَ، وَ خَفِيَتْ أَنْفَاسُكَ، وَ رُفِعَ عَلَى الْقَنَا رَأْسُكَ}}؛ المزار الکبیر، ص۵۰۴، ح۹.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۶۱۳.</ref>

			== شهادت امام حسین در سخنان برخی شخصیت‌ها ==
			# [[ام سلمه]]: از [[شهر بن حَوشب]] نقل است: هنگامی که خبر [[شهادت حسین بن علی]] {{ع}} رسید، شنیدم که اُمّ [[سلمه]]، [[مردم]] [[عراق]] را [[لعن]] کرد و گفت: [[حسین]] را کشتند! [[خدا]]، آنان را بکشد! او را فریفتند و خوارش کردند. خدا لعنتشان کند!<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ أُمَّ سَلَمَةَ حِينَ جَاءَ نَعْيُ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ {{ع}} لَعَنَتْ‏ أَهْلَ‏ الْعِرَاقِ‏. وَ قَالَتْ: قَتَلُوهُ قَتَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وجَلَّ، غَرُّوهُ وَ ذَلُّوهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ}}؛ المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۰۸، ش۲۸۱۸.</ref>.
			# [[عبد الله بن عباس]]: از ابن ابی ملیکه نقل شده است که: [[ابن عبّاس]]، در [[مسجد الحرام]] در [[انتظار]] خبر [[حسین بن علی]] {{ع}} نشسته بود که مردی آمد و چیزی درِ گوش او گفت. ابن عبّاس، بلافاصله، [[استرجاع]] کرد ({{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ}} گفت). گفتیم: ای ابن عبّاس! چه اتّفاقی افتاده است؟ ابن عبّاس گفت: [[مصیبت]] بزرگی است که من آن را به حساب خدا می‌گذارم. [[غلام]] من خبر داد که از [[ابن زبیر]] شنیده که حسین بن علی، کشته شده است. طولی نکشید که ابن زبیر، نزد ابن عبّاس آمد و به او تسلیت گفت و بازگشت. ابن عبّاس برخاست و وارد منزلش شد و مردم برای تسلیت گفتن، به [[خانه]] او می‌آمدند<ref>{{متن حدیث\|بَيْنَمَا ابْنُ عَبَّاسٍ جَالِسٌ فِي الْمَسْجِدِ الحَرَامِ وَ هُوَ يَتَوَقَّعُ خَبَرَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ {{ع}}، إِلَى أَنْ أَتَاهُ آتٍ فَسَارَّهُ بِشَيءٍ فَأَظْهَرَ الْاِسْتِرْجَاعَ. فَقُلْنَا: مَا حَدَثَ يَا أَبَا العَبَّاسِ؟ قَالَ: مُصِيبَةٌ عَظِيمَةٌ نَحْتَسِبُهَا، أَخْبَرَنِي مَوْلَايَ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُ: قُتِلَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}. فَلَمْ يَبْرَحْ حَتَّى جَاءَهُ ابْنُ الزُّبَيرِ فَعَزَّاهُ ثُمَّ انْصَرَفَ. فَقَامَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ، وَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ يُعَزُّونَهُ}}؛ الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۳، ش۴۴۹.</ref>.
			# [[محمد بن حنفیه]]: در کتاب [[تاریخ الیعقوبی (کتاب)\|تاریخ الیعقوبی]] آمده است: وقتی مختار به [[کوفه]] رفت، [[شیعیان]] بر گِرد او جمع شدند و او به آنان گفت: [[محمد بن علی بن ابی طالب]]، مرا برای [[فرماندهی]] شما فرستاده است و به کشتن [[حلال]] شمارندگان خون حسین {{ع}} و [[خونخواهی]] [[اهل]] بیتِ ستم دیده، [[دستور]] داده است. به [[خدا]] [[سوگند]]، من کُشنده پسر مرجانه‌ام و نیز گیرنده [[انتقام]] [[خاندان پیامبر]] خدا {{صل}} از کسانی که به آنان [[ستم]] روا داشتند. تعدادی از [[شیعیان]]، او را [[تأیید]] کردند و تعدادی دیگر گفتند: می‌رویم و از [[محمد بن علی]] می‌پرسیم. پس به سراغ [[محمد بن حنفیه]] ([[محمد بن علی بن ابی طالب]]) رفتند و از او پرسیدند. او گفت: برای ما چه خوشایند است که کسی خونخواه ما باشد و [[حقّ]] ما را بستاند و [[دشمن]] ما را بکشد! پس به سوی مختار بازگشتند و با او [[بیعت]] کردند و [[پیمان]] بستند و به صورت یک گروه در آمدند<ref>{{متن حدیث\|فَلَمَّا صَارَ [المُخْتَارُ] إِلَى الكُوفَةِ اجْتَمَعَتْ إِلَيْهِ الشِّيعَةُ، فَقَالَ لَهُمْ: إنَّ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ بَعَثَنِي إِلَيْكُمْ أَمِيراً، وَ أَمَرَنِي بِقَتْلِ المُحِلِّينَ، وَالطَّلَبِ بِدِمَاءِ أَهْلِ بَيْتِهِ المَظْلُومِينَ، وَ إِنِّي وَاللّهِ قَاتِلُ ابْنِ مَرْجَانَةَ، وَالْمُنْتَقِمُ لِالِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} مِمَّنْ ظَلَمَهُمْ، فَصَدَّقَهُ طَائِفَةٌ مِنَ الشِّيعَةِ، وَ قَالَتْ طائِفَةٌ: نَخْرُجُ إِلَى مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ فَنَسْأَلُهُ، فَخَرَجُوا إلَيْهِ، فَسَأَلُوهُ، فَقَالَ: مَا أَحَبَّ إِلَيْنَا مَنْ طَلَبَ بِثَأرِنَا، وَ أَخَذَ لَنَا بِحَقِّنَا، وَ قَتَلَ عَدُوَّنَا، فَانْصَرَفُوا إِلَى المُخْتَارِ، فَبَايَعُوهُ وَ عَاقَدُوهُ، وَاجْتَمَعَتْ طَائِفَةٌ}}؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۲۵۸.</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص۷۳۱ ـ ۷۳۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۲
خط ۱۳۶:		خط ۱۳۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]		# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]
			# [[پرونده:1100521.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه (کتاب)\|'''سیره نظامی معصومان در کتاب‌های چهارگانه شیعه''']]
	# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]		# [[پرونده:13681024.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)\|'''فرهنگ عاشورا''']]
	# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]		# [[پرونده:IM010599.jpg\|22px]] [[مهدی پیشوایی\|پیشوایی، مهدی]]، [[مقتل جامع سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|'''مقتل جامع سیدالشهداء ج۱''']]