شهادت امام حسین در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-07-08T08:12:09Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۲
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام حسین]]		[[رده:شهادت امام حسین]]

Bahmani: /* مبارزه و شهادت امام حسین {{ع}} */

2024-07-08T06:27:55Z

مبارزه و شهادت امام حسین {{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۷
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	در این هنگام امام به این‌سو و آن‌سو نگریست و کسی را نیافت تا از [[حرم]] [[رسول خدا]] {{صل}} حمایت و پشتیبانی کند با صدای بلند فرمود: «آیا کسی هست از ما حمایت کند؟» امام [[زین العابدین]] {{ع}} با حالت [[بیماری]] که قادر بر حمل‌ [[سلاح]] نبود با شنیدن این سخن از [[خیمه]] بیرون آمد و [[ام کلثوم]] از پشت سر صدا می‌زد عزیزم بازگرد. فرمود: عمه [[جان]] مرا به خود واگذار تا در رکاب فرزند رسول خدا {{صل}} بجنگم» که حسین {{ع}} صدا زد: [خواهرم‌] ام کلثوم! از رفتن او به میدان جلوگیری کن تا زمین از نسل [[خاندان پیامبر]] {{صل}} تهی نماند».		در این هنگام امام به این‌سو و آن‌سو نگریست و کسی را نیافت تا از [[حرم]] [[رسول خدا]] {{صل}} حمایت و پشتیبانی کند با صدای بلند فرمود: «آیا کسی هست از ما حمایت کند؟» امام [[زین العابدین]] {{ع}} با حالت [[بیماری]] که قادر بر حمل‌ [[سلاح]] نبود با شنیدن این سخن از [[خیمه]] بیرون آمد و [[ام کلثوم]] از پشت سر صدا می‌زد عزیزم بازگرد. فرمود: عمه [[جان]] مرا به خود واگذار تا در رکاب فرزند رسول خدا {{صل}} بجنگم» که حسین {{ع}} صدا زد: [خواهرم‌] ام کلثوم! از رفتن او به میدان جلوگیری کن تا زمین از نسل [[خاندان پیامبر]] {{صل}} تهی نماند».

	به گفته تاریخ‌نگاران: هنگامی که [[امام حسین]] {{ع}} از فراز [[دژ]] خاکی به سراپرده [[خیمه‌گاه]] خویش بازگشت، [[شمر بن ذی الجوشن]] با عدّه‌ای از هوادارانش به سمت حضرت آمده و آن بزرگوار را به محاصره درآوردند<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]]، ص۲۷۲.</ref>. تا اینکه [[مالک بن نسیر بدی کندی]] مقابلش آمد، با [[شمشیر]] بر [[سر حسین]] {{ع}} کوبید، به طوری که کلاه خزی که امام {{ع}} بر سر نهاده بود قطع شد و شمشیر بر سرش اصابت کرد و خونش را جاری ساخت، کلاه پر از [[خون]] شد، حسین {{ع}} به او فرمود: امیدوارم با این دست، هرگز نخوری و نیاشامی و [[خدا]] تو را با [[ظالمین]] [[محشور]] کند!		به گفته تاریخ‌نگاران: هنگامی که [[امام حسین]] {{ع}} از فراز دژ خاکی به سراپرده [[خیمه‌گاه]] خویش بازگشت، [[شمر بن ذی الجوشن]] با عدّه‌ای از هوادارانش به سمت حضرت آمده و آن بزرگوار را به محاصره درآوردند<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]]، ص۲۷۲.</ref>. تا اینکه [[مالک بن نسیر بدی کندی]] مقابلش آمد، با [[شمشیر]] بر [[سر حسین]] {{ع}} کوبید، به طوری که کلاه خزی که امام {{ع}} بر سر نهاده بود قطع شد و شمشیر بر سرش اصابت کرد و خونش را جاری ساخت، کلاه پر از [[خون]] شد، حسین {{ع}} به او فرمود: امیدوارم با این دست، هرگز نخوری و نیاشامی و [[خدا]] تو را با [[ظالمین]] [[محشور]] کند!

	آنگاه حضرت آن [[زره]] را انداخت و کلاهی خواست، کلاه را پوشید و روش [[عمامه]] بست<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۸، به نقل از ابی مخنف از سلیمان بن ابی راشد از حمید بن مسلم؛ ارشاد شیخ مفید، ج۲، ص۱۱۰، با کمی تغییر.</ref>. یعنی روی کلاه با پارچه پشمی ابریشمی سیاه عمامه بست<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از حجاج از عبدالله بن عمار بن عبد یغوث بارقی، با کمی تغییر؛ و به نقل از ابی مخنف از صقعب بن زهیر از حمید بن مسلم.</ref> و پیراهنی با لبّاده‎ای از خز بر تن کرد و محاسنش را با وسمه خضاب نمود. او مانند سوار [[جنگجو]] و [[شجاع]] می‌جنگید، و خود را از شکار شدن رهایی می‌داد و از نقطه ضعف‌های دشمن بر علیه او استفاده می‌کرد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از صقعب بن زهیر از حمید بن مسلم.</ref>.		آنگاه حضرت آن [[زره]] را انداخت و کلاهی خواست، کلاه را پوشید و روش [[عمامه]] بست<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۴۸، به نقل از ابی مخنف از سلیمان بن ابی راشد از حمید بن مسلم؛ ارشاد شیخ مفید، ج۲، ص۱۱۰، با کمی تغییر.</ref>. یعنی روی کلاه با پارچه پشمی ابریشمی سیاه عمامه بست<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از حجاج از عبدالله بن عمار بن عبد یغوث بارقی، با کمی تغییر؛ و به نقل از ابی مخنف از صقعب بن زهیر از حمید بن مسلم.</ref> و پیراهنی با لبّاده‎ای از خز بر تن کرد و محاسنش را با وسمه خضاب نمود. او مانند سوار [[جنگجو]] و [[شجاع]] می‌جنگید، و خود را از شکار شدن رهایی می‌داد و از نقطه ضعف‌های دشمن بر علیه او استفاده می‌کرد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از صقعب بن زهیر از حمید بن مسلم.</ref>.
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	[[حمید بن مسلم]] می‌گوید: به [[خدا]] [[سوگند]]! هرگز کسی را مانند [[حسین]] ندیده بودم که در محاصره انبوه دشمن قرار گیرد و [[فرزندان]] و اعضای [[خاندان]] و یارانش همه کشته شده باشند و او هم‌چنان قهرمانانه و بیباک، بر [[قلب]] دشمن بتازد. هرگاه پیاده‌نظام دشمن بر حضرت [[یورش]] می‌برد، امام به گونه‌ای بر آنان حمله‌ور می‌شد که دشمن از چپ و راستش نظیر گله بزغاله‌ای که از حمله گرگ بگریزند، پا به فرار می‌گذاشتند<ref>ارشاد، ج۲، ص۱۱۱؛ اعلام الوری، ج۱، ص۴۶۸.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی\|یوسفی غروی، محمد هادی]]، [[سوگ‌نامه کربلا (مقاله)\|مقاله «سوگ‌نامه کربلا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۴ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۴]]، ص۹۳.</ref>		[[حمید بن مسلم]] می‌گوید: به [[خدا]] [[سوگند]]! هرگز کسی را مانند [[حسین]] ندیده بودم که در محاصره انبوه دشمن قرار گیرد و [[فرزندان]] و اعضای [[خاندان]] و یارانش همه کشته شده باشند و او هم‌چنان قهرمانانه و بیباک، بر [[قلب]] دشمن بتازد. هرگاه پیاده‌نظام دشمن بر حضرت [[یورش]] می‌برد، امام به گونه‌ای بر آنان حمله‌ور می‌شد که دشمن از چپ و راستش نظیر گله بزغاله‌ای که از حمله گرگ بگریزند، پا به فرار می‌گذاشتند<ref>ارشاد، ج۲، ص۱۱۱؛ اعلام الوری، ج۱، ص۴۶۸.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی\|یوسفی غروی، محمد هادی]]، [[سوگ‌نامه کربلا (مقاله)\|مقاله «سوگ‌نامه کربلا»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۴ (کتاب)\|فرهنگ عاشورایی ج۴]]، ص۹۳.</ref>

	وقتی [[سپاه]] دشمن از رویارویی با آن بزرگوار عاجز و درمانده شد، به شیوه بزدلان ترسو [[متوسل]] شدند، شمر سواره‌نظام [[لشکر]] را فراخواند تا پشت سر پیاده‌نظام قرار گرفتند و به تیراندازان [[فرمان]] داد حسین {{ع}} را آماج تیرهای خود قرار دهند و آنان نیز چنین کردند، به نحوی که [[جسم]] [[شریف]] آن حضرت از پیکان‌های تیر، گویی پر درآورده بود، حضرت از حرکت بازایستاد و [[دشمنان]] در مقابلش صف کشیدند<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]]، ص۲۷۲.</ref>.		وقتی [[سپاه]] دشمن از رویارویی با آن بزرگوار عاجز و درمانده شد، به شیوه بزدلان ترسو [[متوسل]] شدند، شمر سواره‌نظام [[لشکر]] را فراخواند تا پشت سر پیاده‌نظام قرار گرفتند و به تیراندازان [[فرمان]] داد حسین {{ع}} را آماج تیرهای خود قرار دهند و آنان نیز چنین کردند، به نحوی که جسم [[شریف]] آن حضرت از پیکان‌های تیر، گویی پر درآورده بود، حضرت از حرکت بازایستاد و [[دشمنان]] در مقابلش صف کشیدند<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]]، ص۲۷۲.</ref>.

	[[عمر بن سعد]] به حسین {{ع}} نزدیک شده بود در این هنگام [[زینب]] دختر فاطمه {{س}}، خواهر حسین {{ع}} از [[خیمه‌گاه]] بیرون آمد و گفت: آی عمر بن سعد! آیا اباعبدالله کشته می‌شود و تو نظاره می‎کنی! عمر بن سعد صورتش را از زینب {{س}} برگرداند گویا همین الآن اشک‎های [[عمر]] را می‌بینم که روی گونه‌ها و محاسنش جاری است<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از حجاج از عبداله بن عمار بن عبد یغوث بارقی؛ ارشاد شیخ مفید، ج۲، ص۱۱۱، با کمی تغییر.</ref> و [[حسین]] {{ع}} در حالی که بر [[دشمن]] حمله می‌کرد می‌فرمود: آیا یکدیگر را برای کشتن من تشویق می‌کنید؛ والله بعد از من بنده‎ای از [[بندگان خدا]] را نخواهید کشت که به اندازه کشتن من برایتان اسفناک‎تر و ناراحت‌کننده‌تر باشد! به [[خدا]] قسم امیدوارم خدا مرا به خاطر [[اهانت]] شما نسبت به من گرامی بدارد و [[انتقام]] مرا بی‌آنکه بفهمید از شما بگیرد. والله اگر مرا بکشید خدا درگیری و گرفتاری و خونریزیتان را بین خودتان خواهد افکند و تا [[عذاب]] دردناک را بر شما نیفزاید شما را رها نخواهد کرد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از صقعب بن زهیر از حمید بن مسلم.</ref>.		[[عمر بن سعد]] به حسین {{ع}} نزدیک شده بود در این هنگام [[زینب]] دختر فاطمه {{س}}، خواهر حسین {{ع}} از [[خیمه‌گاه]] بیرون آمد و گفت: آی عمر بن سعد! آیا اباعبدالله کشته می‌شود و تو نظاره می‎کنی! عمر بن سعد صورتش را از زینب {{س}} برگرداند گویا همین الآن اشک‎های [[عمر]] را می‌بینم که روی گونه‌ها و محاسنش جاری است<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از حجاج از عبداله بن عمار بن عبد یغوث بارقی؛ ارشاد شیخ مفید، ج۲، ص۱۱۱، با کمی تغییر.</ref> و [[حسین]] {{ع}} در حالی که بر [[دشمن]] حمله می‌کرد می‌فرمود: آیا یکدیگر را برای کشتن من تشویق می‌کنید؛ والله بعد از من بنده‎ای از [[بندگان خدا]] را نخواهید کشت که به اندازه کشتن من برایتان اسفناک‎تر و ناراحت‌کننده‌تر باشد! به [[خدا]] قسم امیدوارم خدا مرا به خاطر [[اهانت]] شما نسبت به من گرامی بدارد و [[انتقام]] مرا بی‌آنکه بفهمید از شما بگیرد. والله اگر مرا بکشید خدا درگیری و گرفتاری و خونریزیتان را بین خودتان خواهد افکند و تا [[عذاب]] دردناک را بر شما نیفزاید شما را رها نخواهد کرد<ref>تاریخ طبری، ج۵، ص۴۵۲، به نقل از ابی مخنف از صقعب بن زهیر از حمید بن مسلم.</ref>.

Bahmani در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۲۷

2024-07-08T06:27:29Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۹

2024-07-08T06:19:09Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-09-25T04:32:47Z

منابع

@@ خط ۱۳۷: / خط ۱۳۷: @@
 «{{متن قرآن|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}؛ این وصیتی است از [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} به برادرش محمد معروف به [[ابن الحنفیه]]. حسین [[شهادت]] می‌دهد که خدایی جز [[خدای یگانه]] نباشد، یگانه و [[بی‌شریک]]، و اینکه محمد [[بنده]] و فرستاده اوست که به [[حق]] و از نزد حق آمد، و اینکه [[بهشت و جهنم]] حق است، و [[قیامت]] بدون تردید خواهد آمد، و [[خداوند]] تمام [[مردگان]] را برمی‌انگیزد، و من برای [[سرکشی]] و [[عیاشی]] و [[افساد]] و [[ظلم]] خروج نکردم. بلکه تنها به‌خاطر [[اصلاح]] در [[امت]] جدم{{صل}} [[قیام]] نمودم. بر آنم تا [[امر به معروف و نهی از منکر]] کرده و بر [[سیره]] جدم و پدرم [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}}<ref>تحریف‌گران قوم پس از عبارت: «سیره جدم و پدرم علی بن ابی‌طالب» عبارت: «و سیرۀ خلفای راشدین مهدیین رضی الله عنهم» را به سخنان امام{{ع}} افزوده‌اند! درحالی‌که اصطلاح «خلفای راشدین» اصطلاحی است که پس از دوران حکومت امویان جعل و به‌کار گرفته شده و در هیچ‌یک از نصوص پیش از آن یافت نشده است. مراد از خلفای راشدین نیز، کسانی‌اند که پس از رسول خدا{{صل}} به دنبال هم به حکومت رسیدند که امام علی{{ع}} یکی از آنهاست و عطف «راشدین» بر نام امام{{ع}} صحیح نیست. همه اینها دلیل آن است که این جمله بر سخن امام حسین{{ع}} افزوده شده است.</ref> راه بپویم. پس هرکه از من می‌پذیرد حق خواهانه بپذیرد که [[خدا]] اولی به حق است، و هرکس این روش را نمی‌پذیرد [[صبوری]] می‌کنم تا [[خدا]] به [[حق]]، بین من و این [[قوم]]، [[داوری]] نماید که او بهترین داوران است. این [[وصیت]] من به توست ای [[برادر]]! [[توفیق]] من تنها به‌دست خداست، بر او [[توکل]] می‌کنم و به سوی او بازمی‌گردم».
 سپس نوشته را لوله کرد و با [[انگشتر]] خود مهرش نمود و به برادرش محمد سپرد و با او [[وداع]] کرد و در [[دل]] شب به راه افتاد<ref>فتوح ابن اعثم، ج۵، ص۳۴؛ مقتل خوارزمی، ج۱، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین]] ج۳، ص ۵۶.</ref>.
 == منابع ==

Wasity: /* وصیت امام حسین{{ع}} */

2023-08-19T18:01:13Z

وصیت امام حسین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۱:۳۱
خط ۱۳۴:		خط ۱۳۴:
	حسین{{ع}} نیز مدتی با او گریست. سپس فرمود: «برادر! خدا از سوی من پاداشت دهد که خیرخواهی کردی و به‌درستی نظر دادی. من امیدوارم که - اگر خدا بخواهد - [[رأی]] تو موفق و [[استوار]] باشد. من اکنون عازم [[مکه]] هستم و برای آن، خود و [[برادران]] و برادرزادگان و شیعیانم همگی آماده شده‌ایم، خواسته آنها خواسته من و رأی آنها رأی من است. اما تو ای [[برادر]]! بر تو باکی نیست که در [[مدینه]] بمانی و دیده‌بان من بر آنها باشی و چیزی از [[رفتار]] و [[کردار]] آنها را از من مپوشانی». سپس فرمود قلم و کاغذ آوردند و این [[وصیت]] را برای برادرش محمد نوشت:		حسین{{ع}} نیز مدتی با او گریست. سپس فرمود: «برادر! خدا از سوی من پاداشت دهد که خیرخواهی کردی و به‌درستی نظر دادی. من امیدوارم که - اگر خدا بخواهد - [[رأی]] تو موفق و [[استوار]] باشد. من اکنون عازم [[مکه]] هستم و برای آن، خود و [[برادران]] و برادرزادگان و شیعیانم همگی آماده شده‌ایم، خواسته آنها خواسته من و رأی آنها رأی من است. اما تو ای [[برادر]]! بر تو باکی نیست که در [[مدینه]] بمانی و دیده‌بان من بر آنها باشی و چیزی از [[رفتار]] و [[کردار]] آنها را از من مپوشانی». سپس فرمود قلم و کاغذ آوردند و این [[وصیت]] را برای برادرش محمد نوشت:

	===[[وصیت امام حسین]]{{ع}}===		==[[وصیت امام حسین]]{{ع}}==
	«{{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}؛ این وصیتی است از [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} به برادرش محمد معروف به [[ابن الحنفیه]]. حسین [[شهادت]] می‌دهد که خدایی جز [[خدای یگانه]] نباشد، یگانه و [[بی‌شریک]]، و اینکه محمد [[بنده]] و فرستاده اوست که به [[حق]] و از نزد حق آمد، و اینکه [[بهشت و جهنم]] حق است، و [[قیامت]] بدون تردید خواهد آمد، و [[خداوند]] تمام [[مردگان]] را برمی‌انگیزد، و من برای [[سرکشی]] و [[عیاشی]] و [[افساد]] و [[ظلم]] خروج نکردم. بلکه تنها به‌خاطر [[اصلاح]] در [[امت]] جدم{{صل}} [[قیام]] نمودم. بر آنم تا [[امر به معروف و نهی از منکر]] کرده و بر [[سیره]] جدم و پدرم [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}}<ref>تحریف‌گران قوم پس از عبارت: «سیره جدم و پدرم علی بن ابی‌طالب» عبارت: «و سیرۀ خلفای راشدین مهدیین رضی الله عنهم» را به سخنان امام{{ع}} افزوده‌اند! درحالی‌که اصطلاح «خلفای راشدین» اصطلاحی است که پس از دوران حکومت امویان جعل و به‌کار گرفته شده و در هیچ‌یک از نصوص پیش از آن یافت نشده است. مراد از خلفای راشدین نیز، کسانی‌اند که پس از رسول خدا{{صل}} به دنبال هم به حکومت رسیدند که امام علی{{ع}} یکی از آنهاست و عطف «راشدین» بر نام امام{{ع}} صحیح نیست. همه اینها دلیل آن است که این جمله بر سخن امام حسین{{ع}} افزوده شده است.</ref> راه بپویم. پس هرکه از من می‌پذیرد حق خواهانه بپذیرد که [[خدا]] اولی به حق است، و هرکس این روش را نمی‌پذیرد [[صبوری]] می‌کنم تا [[خدا]] به [[حق]]، بین من و این [[قوم]]، [[داوری]] نماید که او بهترین داوران است. این [[وصیت]] من به توست ای [[برادر]]! [[توفیق]] من تنها به‌دست خداست، بر او [[توکل]] می‌کنم و به سوی او بازمی‌گردم».		«{{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}؛ این وصیتی است از [[حسین بن علی بن ابی‌طالب]]{{ع}} به برادرش محمد معروف به [[ابن الحنفیه]]. حسین [[شهادت]] می‌دهد که خدایی جز [[خدای یگانه]] نباشد، یگانه و [[بی‌شریک]]، و اینکه محمد [[بنده]] و فرستاده اوست که به [[حق]] و از نزد حق آمد، و اینکه [[بهشت و جهنم]] حق است، و [[قیامت]] بدون تردید خواهد آمد، و [[خداوند]] تمام [[مردگان]] را برمی‌انگیزد، و من برای [[سرکشی]] و [[عیاشی]] و [[افساد]] و [[ظلم]] خروج نکردم. بلکه تنها به‌خاطر [[اصلاح]] در [[امت]] جدم{{صل}} [[قیام]] نمودم. بر آنم تا [[امر به معروف و نهی از منکر]] کرده و بر [[سیره]] جدم و پدرم [[علی بن ابی‌طالب]]{{ع}}<ref>تحریف‌گران قوم پس از عبارت: «سیره جدم و پدرم علی بن ابی‌طالب» عبارت: «و سیرۀ خلفای راشدین مهدیین رضی الله عنهم» را به سخنان امام{{ع}} افزوده‌اند! درحالی‌که اصطلاح «خلفای راشدین» اصطلاحی است که پس از دوران حکومت امویان جعل و به‌کار گرفته شده و در هیچ‌یک از نصوص پیش از آن یافت نشده است. مراد از خلفای راشدین نیز، کسانی‌اند که پس از رسول خدا{{صل}} به دنبال هم به حکومت رسیدند که امام علی{{ع}} یکی از آنهاست و عطف «راشدین» بر نام امام{{ع}} صحیح نیست. همه اینها دلیل آن است که این جمله بر سخن امام حسین{{ع}} افزوده شده است.</ref> راه بپویم. پس هرکه از من می‌پذیرد حق خواهانه بپذیرد که [[خدا]] اولی به حق است، و هرکس این روش را نمی‌پذیرد [[صبوری]] می‌کنم تا [[خدا]] به [[حق]]، بین من و این [[قوم]]، [[داوری]] نماید که او بهترین داوران است. این [[وصیت]] من به توست ای [[برادر]]! [[توفیق]] من تنها به‌دست خداست، بر او [[توکل]] می‌کنم و به سوی او بازمی‌گردم».
	سپس نوشته را لوله کرد و با [[انگشتر]] خود مهرش نمود و به برادرش محمد سپرد و با او [[وداع]] کرد و در [[دل]] شب به راه افتاد<ref>فتوح ابن اعثم، ج۵، ص۳۴؛ مقتل خوارزمی، ج۱، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین]] ج۳، ص ۵۶.</ref>.		سپس نوشته را لوله کرد و با [[انگشتر]] خود مهرش نمود و به برادرش محمد سپرد و با او [[وداع]] کرد و در [[دل]] شب به راه افتاد<ref>فتوح ابن اعثم، ج۵، ص۳۴؛ مقتل خوارزمی، ج۱، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|ترجمه معالم المدرستین]] ج۳، ص ۵۶.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'مقتل خوارزمی' به 'مقتل خوارزمی'

2023-08-19T17:25:33Z

جایگزینی متن - 'مقتل خوارزمی' به 'مقتل خوارزمی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۵۵
خط ۱۱۴:		خط ۱۱۴:
	«یابن الزرقاء!<ref>ابن اثیر در تاریخ خود، الکامل، ج۴، ص۱۶۰ چاپ اروپا گوید: مروان و فرزندانش را برای مذمت و بدگوئی «بنو الزرقاء» - زرقاء زاده - می‌گفتند، چون زرقاء دختر موهب جدۀ مروان بن حکم از زنان بدکاره‌ای بود که با نصب پرچم بر بالای خانه خود پذیرای بدکاران بود.</ref> تو مرا می‌کشی یا او؟ به خدا سوگند که [[دروغ]] گفتی و [[گناه]] افروختی!»<ref>تاریخ طبری، ج۶، ص۱۹۰.</ref>.		«یابن الزرقاء!<ref>ابن اثیر در تاریخ خود، الکامل، ج۴، ص۱۶۰ چاپ اروپا گوید: مروان و فرزندانش را برای مذمت و بدگوئی «بنو الزرقاء» - زرقاء زاده - می‌گفتند، چون زرقاء دختر موهب جدۀ مروان بن حکم از زنان بدکاره‌ای بود که با نصب پرچم بر بالای خانه خود پذیرای بدکاران بود.</ref> تو مرا می‌کشی یا او؟ به خدا سوگند که [[دروغ]] گفتی و [[گناه]] افروختی!»<ref>تاریخ طبری، ج۶، ص۱۹۰.</ref>.

	در [[تاریخ]] [[ابن اعثم]]، [[مقتل]] ~~خوارزمی،~~ [[مثیر الأحزان]] و [[لهوف]] گویند:		در [[تاریخ]] [[ابن اعثم]]، [[مقتل خوارزمی]]، [[مثیر الأحزان]] و [[لهوف]] گویند:
	یزید به ولید نوشت و فرمانش داد تا از همه [[مردم مدینه]] بیعت عمومی و از حسین بیعت خصوصی بگیرد، و پیامش داده بود که: «اگر نپذیرفت گردنش را بزن!» تا آنجا که گویند: حسین به [[خشم]] آمد و به [[مروان]] گفت: «وای بر تو ای زادۀ زرقاء! تو دستور زدن گردن مرا می‌دهی؟ [[دروغ]] گفتی و [[پستی]] آوردی، ما [[اهل بیت]] [[نبوت]] و [[معدن]] رسالتیم و یزید [[فاسق]] شراب‌خوار و آدمکش است و همانند [[منی]] با مثل او [[بیعت]] نمی‌کند»<ref>اللهوف فی قتلی الطفوف، ابن طاووس حسینی (متوفای ۶۱۴ ه‍، چاپ بیروت)، ص۹ – ۱۰؛ فتوح ابن اعثم، ج۵، ص۱۰؛ مقتل خوارزمی، ج۱، ص۱۸۰ - ۱۸۵.</ref>. [[طبری]] گوید: «ولید که مردی عافیت‌خواه بود به حسین گفت: «با نام و [[یاد خدا]] بازگرد». گویند: [[روز]] بعد مروان به حسین رسید و گفت: «سخنم را بشنو تا [[رستگار]] شوی!» حسین گفت: «بگو» مروان گفت: «با [[امیر المؤمنین]] یزید بیعت کن که این برای تو در هر دو [[جهان]] بهتر باشد!» و حسین گفت: «{{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}! خداحافظ [[اسلام]]! که [[امت]] را [[شبانی]] چون یزید آمد!»<ref>مثیر الأحزان، ص۱۴ - ۱۵؛ لهوف، ص۹ – ۱۰؛ و نیز فتوح ابن اعثم و مقتل خوارزمی.</ref>.		یزید به ولید نوشت و فرمانش داد تا از همه [[مردم مدینه]] بیعت عمومی و از حسین بیعت خصوصی بگیرد، و پیامش داده بود که: «اگر نپذیرفت گردنش را بزن!» تا آنجا که گویند: حسین به [[خشم]] آمد و به [[مروان]] گفت: «وای بر تو ای زادۀ زرقاء! تو دستور زدن گردن مرا می‌دهی؟ [[دروغ]] گفتی و [[پستی]] آوردی، ما [[اهل بیت]] [[نبوت]] و [[معدن]] رسالتیم و یزید [[فاسق]] شراب‌خوار و آدمکش است و همانند [[منی]] با مثل او [[بیعت]] نمی‌کند»<ref>اللهوف فی قتلی الطفوف، ابن طاووس حسینی (متوفای ۶۱۴ ه‍، چاپ بیروت)، ص۹ – ۱۰؛ فتوح ابن اعثم، ج۵، ص۱۰؛ مقتل خوارزمی، ج۱، ص۱۸۰ - ۱۸۵.</ref>. [[طبری]] گوید: «ولید که مردی عافیت‌خواه بود به حسین گفت: «با نام و [[یاد خدا]] بازگرد». گویند: [[روز]] بعد مروان به حسین رسید و گفت: «سخنم را بشنو تا [[رستگار]] شوی!» حسین گفت: «بگو» مروان گفت: «با [[امیر المؤمنین]] یزید بیعت کن که این برای تو در هر دو [[جهان]] بهتر باشد!» و حسین گفت: «{{متن قرآن\|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}! خداحافظ [[اسلام]]! که [[امت]] را [[شبانی]] چون یزید آمد!»<ref>مثیر الأحزان، ص۱۴ - ۱۵؛ لهوف، ص۹ – ۱۰؛ و نیز فتوح ابن اعثم و مقتل خوارزمی.</ref>.
	اما [[ابن زبیر]] را تحت فشار قرار دادند و او بهانه تراشید و پیش ولید نرفت. ولید سپس [[عبدالله بن عمر]] را خواست و به او گفت: «با یزید بیعت کن» عبدالله گفت:		اما [[ابن زبیر]] را تحت فشار قرار دادند و او بهانه تراشید و پیش ولید نرفت. ولید سپس [[عبدالله بن عمر]] را خواست و به او گفت: «با یزید بیعت کن» عبدالله گفت:
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:
	[[طبری]]، [[شیخ مفید]] و دیگران [[روایت]] کرده‌اند: هنگامی‌که حسین{{ع}} [[عزم]] خروج از [[مدینه]] کرد، محمد بن حنفیه به او گفت: «[[برادر]]! تو محبوب‌ترین و عزیزترین [[مردم]] نزد من هستی و من [[نصیحت]] و [[خیرخواهی]] خود را برای کسی ذخیره نکرده‌ام جز برای تو که از همه بدان سزاوارتری. اکنون، تا می‌توانی از [[بیعت]] با [[یزید بن معاویه]] و رفتن به [[شهرها]] دوری گزین. سپس فرستادگانت را نزد مردم فرست و آنها را به [[پیروی]] از خود فرا بخوان تا اگر مردم با تو و برای تو بیعت کردند، خدای را سپاس‌گو باشی و اگر پیرو دیگری شدند [[خداوند]] به خاطر آن از [[عقل]] و دینت نکاهد، و فضل و مروتت زایل نگردد. من [[بیم]] آن دارم که تو وارد شهری از این شهرها شوی و مردم دچار [[دودستگی]] شوند: گروهی با تو و گروهی بر ضد تو به [[جان]] هم افتند و در نتیجه تو سپر [[بلا]] و [[هدف]] اولین نیزه‌های آن باشی و در آن حال، بهترین شخص این [[امت]] با والاترین [[شخصیت]] و [[برترین]] پدر و مادر، خونش تباه و اهلش [[خوار]] گردند!» [[امام حسین]]{{ع}} به او فرمود: «[[برادر]]! به کجا بروم؟» گفت: «در [[مکه]] فرود آی که اگر در آنجا [[امنیت]] خاطر بیابی همانجا بمانی، و اگر آرامت نگذاشتند به [[دل]] بیابان‌ها و بلندای [[کوه‌ها]] بروی و منطقه به منطقه را بکوچی تا بنگری کار این مردم به کجا می‌کشد، در آن صورت تو با [[رأی]] صحیح و نظر صائب به استقبال آن خواهی رفت»<ref>ارشاد مفید، ص۱۸۳.</ref>.		[[طبری]]، [[شیخ مفید]] و دیگران [[روایت]] کرده‌اند: هنگامی‌که حسین{{ع}} [[عزم]] خروج از [[مدینه]] کرد، محمد بن حنفیه به او گفت: «[[برادر]]! تو محبوب‌ترین و عزیزترین [[مردم]] نزد من هستی و من [[نصیحت]] و [[خیرخواهی]] خود را برای کسی ذخیره نکرده‌ام جز برای تو که از همه بدان سزاوارتری. اکنون، تا می‌توانی از [[بیعت]] با [[یزید بن معاویه]] و رفتن به [[شهرها]] دوری گزین. سپس فرستادگانت را نزد مردم فرست و آنها را به [[پیروی]] از خود فرا بخوان تا اگر مردم با تو و برای تو بیعت کردند، خدای را سپاس‌گو باشی و اگر پیرو دیگری شدند [[خداوند]] به خاطر آن از [[عقل]] و دینت نکاهد، و فضل و مروتت زایل نگردد. من [[بیم]] آن دارم که تو وارد شهری از این شهرها شوی و مردم دچار [[دودستگی]] شوند: گروهی با تو و گروهی بر ضد تو به [[جان]] هم افتند و در نتیجه تو سپر [[بلا]] و [[هدف]] اولین نیزه‌های آن باشی و در آن حال، بهترین شخص این [[امت]] با والاترین [[شخصیت]] و [[برترین]] پدر و مادر، خونش تباه و اهلش [[خوار]] گردند!» [[امام حسین]]{{ع}} به او فرمود: «[[برادر]]! به کجا بروم؟» گفت: «در [[مکه]] فرود آی که اگر در آنجا [[امنیت]] خاطر بیابی همانجا بمانی، و اگر آرامت نگذاشتند به [[دل]] بیابان‌ها و بلندای [[کوه‌ها]] بروی و منطقه به منطقه را بکوچی تا بنگری کار این مردم به کجا می‌کشد، در آن صورت تو با [[رأی]] صحیح و نظر صائب به استقبال آن خواهی رفت»<ref>ارشاد مفید، ص۱۸۳.</ref>.

	در [[فتوح ابن اعثم]] و [[مقتل]] ~~خوارزمی،~~ پس از آن آمده است: حسین به او گفت:		در [[فتوح ابن اعثم]] و [[مقتل خوارزمی]]، پس از آن آمده است: حسین به او گفت:
	«برادر! به [[خدا]] [[سوگند]] اگر در [[دنیا]] هیچ [[پناهگاه]] و جایگاهی هم نباشد، هرگز با یزید بن معاویه بیعت نمی‌کنم، که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: «خدایا! یزید را [[برکت]] مده!» دراین‌حال [[محمد بن حنفیه]] این سخن را قطع کرد و به [[گریه]] پرداخت.		«برادر! به [[خدا]] [[سوگند]] اگر در [[دنیا]] هیچ [[پناهگاه]] و جایگاهی هم نباشد، هرگز با یزید بن معاویه بیعت نمی‌کنم، که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: «خدایا! یزید را [[برکت]] مده!» دراین‌حال [[محمد بن حنفیه]] این سخن را قطع کرد و به [[گریه]] پرداخت.
	حسین{{ع}} نیز مدتی با او گریست. سپس فرمود: «برادر! خدا از سوی من پاداشت دهد که خیرخواهی کردی و به‌درستی نظر دادی. من امیدوارم که - اگر خدا بخواهد - [[رأی]] تو موفق و [[استوار]] باشد. من اکنون عازم [[مکه]] هستم و برای آن، خود و [[برادران]] و برادرزادگان و شیعیانم همگی آماده شده‌ایم، خواسته آنها خواسته من و رأی آنها رأی من است. اما تو ای [[برادر]]! بر تو باکی نیست که در [[مدینه]] بمانی و دیده‌بان من بر آنها باشی و چیزی از [[رفتار]] و [[کردار]] آنها را از من مپوشانی». سپس فرمود قلم و کاغذ آوردند و این [[وصیت]] را برای برادرش محمد نوشت:		حسین{{ع}} نیز مدتی با او گریست. سپس فرمود: «برادر! خدا از سوی من پاداشت دهد که خیرخواهی کردی و به‌درستی نظر دادی. من امیدوارم که - اگر خدا بخواهد - [[رأی]] تو موفق و [[استوار]] باشد. من اکنون عازم [[مکه]] هستم و برای آن، خود و [[برادران]] و برادرزادگان و شیعیانم همگی آماده شده‌ایم، خواسته آنها خواسته من و رأی آنها رأی من است. اما تو ای [[برادر]]! بر تو باکی نیست که در [[مدینه]] بمانی و دیده‌بان من بر آنها باشی و چیزی از [[رفتار]] و [[کردار]] آنها را از من مپوشانی». سپس فرمود قلم و کاغذ آوردند و این [[وصیت]] را برای برادرش محمد نوشت:

Wasity: جایگزینی متن - 'عسکری، سید مرتضی]]، '''ترجمه معالم' به 'عسکری، سید مرتضی، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|'''معالم'

2023-08-19T06:11:36Z

جایگزینی متن - 'عسکری، سید مرتضی]]، '''ترجمه معالم' به 'عسکری، سید مرتضی، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|'''معالم'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۱
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:
	# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]		# [[پرونده:13681353.jpg\|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|'''گزیده دانشنامه امام حسین''']]
	# [[پرونده:1100657.jpg\|22px]] [[محمد باقر پورامینی\|پورامینی، محمد باقر]]، [[حماسه عاشورا (کتاب)\|'''حماسه عاشورا''']]		# [[پرونده:1100657.jpg\|22px]] [[محمد باقر پورامینی\|پورامینی، محمد باقر]]، [[حماسه عاشورا (کتاب)\|'''حماسه عاشورا''']]
	# [[پرونده:1100846.jpg\|22px]] [[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|'''~~ترجمه~~ معالم المدرستین ج۳''']]		# [[پرونده:1100846.jpg\|22px]] [[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)\|'''معالم المدرستین ج۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* منابع */

2023-08-19T06:05:29Z

منابع

نمایش تغییرات

Wasity: /* شخصیت یافتن جامعه */

2023-08-01T10:03:22Z

شخصیت یافتن جامعه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۳
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:
	=== [[ربیع بن خثیم]]<ref>ابو یزید ربیع بن خُثَیم بن عائذ ثَوری کوفی، از یاران عبداللّه بن مسعود و از جمله زاهدان هشتگانه است. وی در صفّین، با امام علی {{ع}} بود؛ اما با چهارصد نفر از قاریان، درباره جنگ در رکاب ایشان، به تردید افتادند و نزد امام علی {{ع}} آمدند و گفتند: ما را مأمور سرحدّاتی کن تا در آنجا بجنگیم. امام {{ع}} هم آنان را به سرحدّات قزوین و ری فرستاد و ربیع، بدین گونه، از یاری امام {{ع}} کناره گرفت. وی در سال ۶۴ ق، درگذشت.</ref> ===		=== [[ربیع بن خثیم]]<ref>ابو یزید ربیع بن خُثَیم بن عائذ ثَوری کوفی، از یاران عبداللّه بن مسعود و از جمله زاهدان هشتگانه است. وی در صفّین، با امام علی {{ع}} بود؛ اما با چهارصد نفر از قاریان، درباره جنگ در رکاب ایشان، به تردید افتادند و نزد امام علی {{ع}} آمدند و گفتند: ما را مأمور سرحدّاتی کن تا در آنجا بجنگیم. امام {{ع}} هم آنان را به سرحدّات قزوین و ری فرستاد و ربیع، بدین گونه، از یاری امام {{ع}} کناره گرفت. وی در سال ۶۴ ق، درگذشت.</ref> ===
	در کتاب [[الطبقات الکبری (کتاب)\|الطبقات الکبری]] به نقل از [[سفیان]] آمده است: وقتی [[حسین بن علی]] {{ع}} کشته شد، ربیع بن خثیم گفت: آنان، نوجوانانی را کشتند که اگر [[پیامبر]] {{صل}} آنها را می‌یافت، در دامنش می‌نشانْد و دهان بر دهان آنان می‌گذاشت<ref>{{متن حدیث\|لَمَّا اُصِيبَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}، قَالَ الرَّبِيعُ بْنُ خُثَيْمٍ: لَقَدْ قَتَلُوا صِبْيَةً لَوْ أَدْرَكَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَأَجْلَسَهُمْ فِي حِجْرِهِ، وَ لَوَضَعَ فَمَهُ عَلَى أَفْمَامِهِمْ}} (الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۷، ش۴۵۵).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴۰.</ref>		در کتاب [[الطبقات الکبری (کتاب)\|الطبقات الکبری]] به نقل از [[سفیان]] آمده است: وقتی [[حسین بن علی]] {{ع}} کشته شد، ربیع بن خثیم گفت: آنان، نوجوانانی را کشتند که اگر [[پیامبر]] {{صل}} آنها را می‌یافت، در دامنش می‌نشانْد و دهان بر دهان آنان می‌گذاشت<ref>{{متن حدیث\|لَمَّا اُصِيبَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ {{ع}}، قَالَ الرَّبِيعُ بْنُ خُثَيْمٍ: لَقَدْ قَتَلُوا صِبْيَةً لَوْ أَدْرَكَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} لَأَجْلَسَهُمْ فِي حِجْرِهِ، وَ لَوَضَعَ فَمَهُ عَلَى أَفْمَامِهِمْ}} (الطبقات الکبری (الطبقة الخامسة من الصحابة)، ج۱، ص۴۹۷، ش۴۵۵).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۷۴۰.</ref>

	~~==[[شخصیت]] یافتن [[جامعه]]==~~
	[[شهادت حسین بن علی]]{{ع}}، سبب نیرو گرفتن [[اسلام]] شد؛ زیرا که نهضت او یک [[حماسه]] بزرگ [[اسلامی]] و [[الهی]] بود. [[شهادت امام]] [[حیات]] تازه‌ای در عالم اسلام دمید. اثر و خاصیت یک سخن یا تاریخچه و یا [[شخصیت حماسی]] این است که در [[روح]] یک ملت موج به وجود می‌آورد، [[حمیت]] و [[غیرت]] به وجود می‌آورد، [[شجاعت]] و [[صلابت]] به وجود می‌آورد. در بدن‌ها، [[خون‌ها]] را به حرکت و جوشش در می‌آورد، و تن‌ها را از [[رخوت]] و [[سستی]] خارج می‌کند، و آنها را چابک و چالاک می‌نماید.
	بعد از [[شهادت امام حسین]]{{ع}} رونقی در [[اسلام]] پیدا شد؛ این اثر در [[اجتماع]] از آن جهت بود که [[امام حسین]]{{ع}} با حرکت‌های قهرمانانه خود [[روح]] [[مردم]] [[مسلمان]] را زنده کرد، احساس‌های [[بردگی]] و اسارتی را که از اواخر [[زمان عثمان]] و تمام دوره [[معاویه]] بر روح [[جامعه اسلامی]] حکم‌فرما بود، [[تضعیف]] کرد و [[ترس]] را ریخت، [[احساس]] [[عبودیت]] [در برابر [[خلق]]] را زایل کرد. به عبارت دیگر به اجتماع [[اسلامی]] [[شخصیت]] داد. او بر روی نقطه‌ای در اجتماع انگشت گذاشت که بعداً اجتماع در خودش [[احساس شخصیت]] کرد. [[امویان]]، شخصیت اسلامی را در میان [[مسلمانان]] میراندند. مسلمانان تصور [[درستی]] از [[هدف‌ها]] و ایده‌آل‌های اسلام نداشتند.
	شخصیت دادن به یک [[ملت]] به این است که به آنها [[عشق]] و ایده‌آل داده شود و اگر عشق‌ها و ایده‌آل‌هایی دارند که رویش را غبار گرفته است آن گرد و غبار را زدود و دو مرتبه آن را زنده کرد<ref>مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج۱۷، ص۵۱-۵۷.</ref>.<ref>[[محمد باقر پورامینی\|پورامینی، محمد باقر]]، [[حماسه عاشورا (کتاب)\|حماسه عاشورا]] ص ۲۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==