شهادت امام هادی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2025-10-07T07:18:15Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۸
خط ۹:		خط ۹:
	حضرت امام هادی{{ع}} همواره با [[ظلم و جور]] [[حکام]] دست به گریبان بود تا اینکه مانند پدران بزرگوارش سمّی برای آن حضرت فرستاده، به آن حضرت خوراندند. [[حضرت امام حسن مجتبی]]{{ع}} فرموده است: {{متن حدیث\|مَا مِنَّا إِلَّا مَقْتُولٌ‌ أَوْ مَسْمُومٌ‌}}؛ کسی از ما [[ائمّه]] نیست مگر اینکه یا کشته می‌شود و یا [[مسموم]] می‌گردد<ref>بحار الانوار، ج۲۷، ص۲۱۶، ح۱۸.</ref>.		حضرت امام هادی{{ع}} همواره با [[ظلم و جور]] [[حکام]] دست به گریبان بود تا اینکه مانند پدران بزرگوارش سمّی برای آن حضرت فرستاده، به آن حضرت خوراندند. [[حضرت امام حسن مجتبی]]{{ع}} فرموده است: {{متن حدیث\|مَا مِنَّا إِلَّا مَقْتُولٌ‌ أَوْ مَسْمُومٌ‌}}؛ کسی از ما [[ائمّه]] نیست مگر اینکه یا کشته می‌شود و یا [[مسموم]] می‌گردد<ref>بحار الانوار، ج۲۷، ص۲۱۶، ح۱۸.</ref>.

	«[[طبرسی]]» و «[[ابن صبّاغ مالکی]]» گویند: [[ولی خدا]] [[حضرت علی بن محمد]]{{عم}} در آخر [[خلافت]] «[[معتزّ]]» به شهادت رسیده است‌<ref>اعلام الورى، ص۳۳۹؛ الفصول المهمّه، ص۲۸۳.</ref>. [[~~ابو~~ بابویه]] گوید: [[خلیفه عبّاسی]] «معتمد» آن حضرت را مسموم کرد<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۸؛ مناقب، ج۴، ص۴۰۱.</ref>.		«[[طبرسی]]» و «[[ابن صبّاغ مالکی]]» گویند: [[ولی خدا]] [[حضرت علی بن محمد]]{{عم}} در آخر [[خلافت]] «[[معتزّ]]» به شهادت رسیده است‌<ref>اعلام الورى، ص۳۳۹؛ الفصول المهمّه، ص۲۸۳.</ref>. [[ابن بابویه]] گوید: [[خلیفه عبّاسی]] «معتمد» آن حضرت را مسموم کرد<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۸؛ مناقب، ج۴، ص۴۰۱.</ref>.

	«[[مسعودی]]» گوید: گفته‌اند که آن حضرت در اثر سم به شهادت رسیده است‌<ref>مروج الذّهب، ج۴، ص۱۹۵.</ref>؛ مؤید این مطلب عبارت دعایی است که در [[ماه رمضان]] وارد شده است: {{متن حدیث\|وَ ضَاعِفِ‌ الْعَذَابَ‌ عَلَى‌ مَنْ‌ شَرِكَ‌ فِي‌ دَمِهِ‌}}؛ و [[عذاب]] خود را بر هرکس که در [[خون]] او [[شریک]] بوده است دو چندان گردان‌<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۹.</ref>.		«[[مسعودی]]» گوید: گفته‌اند که آن حضرت در اثر سم به شهادت رسیده است‌<ref>مروج الذّهب، ج۴، ص۱۹۵.</ref>؛ مؤید این مطلب عبارت دعایی است که در [[ماه رمضان]] وارد شده است: {{متن حدیث\|وَ ضَاعِفِ‌ الْعَذَابَ‌ عَلَى‌ مَنْ‌ شَرِكَ‌ فِي‌ دَمِهِ‌}}؛ و [[عذاب]] خود را بر هرکس که در [[خون]] او [[شریک]] بوده است دو چندان گردان‌<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۹.</ref>.

Bahmani در ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۱۷

2025-10-07T07:17:43Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2025-10-07T07:12:03Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۹۴:		خط ۹۴:
	# [[پرونده:IM010507.jpg\|22px]] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام بخش دوم ج۲''']]		# [[پرونده:IM010507.jpg\|22px]] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام بخش دوم ج۲''']]
	# [[پرونده:151926.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۲''']]		# [[پرونده:151926.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۲''']]
	~~# [[پرونده:151927.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۳ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۳''']]~~
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* ترور و شهادت حضرت امام هادی{{ع}}‌ */

2025-10-07T07:11:49Z

ترور و شهادت حضرت امام هادی{{ع}}‌

@@ خط ۸۹: / خط ۸۹: @@
 همه شیعیانی که به [[امامت]] [[حضرت امام هادی]]{{ع}} [[اعتقاد]] داشتند به‌جز [[اصحاب]] «[[فارس بن حاتم بن ماهویه]]» که به امامت ابوجعفر محمد بن ابوالحسن صاحب عسکر [[معتقد]] شدند، همگی بر امامت [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} [[اجتماع]] نمودند<ref>الدمعة الساکبه، ج۸، ص۲۲۵.</ref>.
 البته [[رفتاری]] که [[معتزّ]] با [[امام عسکری]] انجام داد، از باب [[ظاهرسازی]] و [[نیرنگ]] بود، تا بر جنایتی که در رابطه با حضرت امام هادی{{ع}} مرتکب شده بود سرپوش بگذارد، و این شیوه و رویه همه طاغوت‌های گذشته در برابر [[پیشوایان]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} بوده است‌<ref>لمحة من حیاة الامام الهادى{{ع}}، ص۱۲۱-۱۲۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)|پیشوایان هدایت]]، ج۱۲، ص ۲۹۴.</ref>
 == منابع ==

Jaafari در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۰

2025-09-04T06:40:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۰
خط ۹۹:		خط ۹۹:

	سپس [[خادم]] دیگری از خانه خارج شد و در مقابل [[حضرت امام حسن عسکری]] ایستاد. امام حسن عسکری{{ع}} نیز برخاست و بر جنازه حضرت امام هادی{{ع}} [[نماز]] گزارد و سپس جنازه آن حضرت از خانه خارج گردید. [[امام عسکری]]{{ع}} نیز به همراه جنازه به [[حرکت]] پرداخت تا اینکه جنازه وارد خیابانی شد که در مقابل [[خانه]] «[[موسی بن بغا]]» قرار داشت. [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} قبل از اینکه جنازه برای [[مردم]] بیرون آورده شده، «[[معتمد]]» نیز بر آن [[نماز]] گذارد، بر آن نماز خوانده بود<ref>در روایت طبری، ج۷، ص۵۱۹ آمده است: ابو محمد پسر متوکل بر آن حضرت نماز گزارد.</ref>. آن حضرت در یکی از اطاق‌های [[خانه]] خود به خاک سپرده شد<ref>اثبات الوصیه، ص۲۰۶.</ref>.		سپس [[خادم]] دیگری از خانه خارج شد و در مقابل [[حضرت امام حسن عسکری]] ایستاد. امام حسن عسکری{{ع}} نیز برخاست و بر جنازه حضرت امام هادی{{ع}} [[نماز]] گزارد و سپس جنازه آن حضرت از خانه خارج گردید. [[امام عسکری]]{{ع}} نیز به همراه جنازه به [[حرکت]] پرداخت تا اینکه جنازه وارد خیابانی شد که در مقابل [[خانه]] «[[موسی بن بغا]]» قرار داشت. [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} قبل از اینکه جنازه برای [[مردم]] بیرون آورده شده، «[[معتمد]]» نیز بر آن [[نماز]] گذارد، بر آن نماز خوانده بود<ref>در روایت طبری، ج۷، ص۵۱۹ آمده است: ابو محمد پسر متوکل بر آن حضرت نماز گزارد.</ref>. آن حضرت در یکی از اطاق‌های [[خانه]] خود به خاک سپرده شد<ref>اثبات الوصیه، ص۲۰۶.</ref>.
	از این‌روایت استفاده می‌شود: در میان [[جمعیت]] زیادی که در [[تشییع جنازه]] [[امام هادی]]{{ع}} شرکت کرده بودند، مردان دربار عبّاسی نیز فراوان به چشم می‌خوردند و این مطلب کاشف از [[مقام]] و [[منزلت]] بالا و تأثیر آن حضرت در میان [[امت]] و نقش بزرگی بود که آن حضرت در [[زمان]] [[حیات]] خود به آن [[قیام]] فرموده بود، گذشته از اینکه حضور ولی‌عهدان [[حکومت]] نیز چه بسا برای‌ روپوش گذاشتن بر [[جنایت]] فجیعی بود که [[خلیفه عبّاسی]] بدان مبادرت ورزیده و با فرستادن سم و خوراندن آن به [[حضرت امام هادی]]{{ع}} دست به این جنایت هولناک [[آلوده]] بود.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۳ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۳، ص ~~۵۷۵~~.</ref>		از این‌روایت استفاده می‌شود: در میان [[جمعیت]] زیادی که در [[تشییع جنازه]] [[امام هادی]]{{ع}} شرکت کرده بودند، مردان دربار عبّاسی نیز فراوان به چشم می‌خوردند و این مطلب کاشف از [[مقام]] و [[منزلت]] بالا و تأثیر آن حضرت در میان [[امت]] و نقش بزرگی بود که آن حضرت در [[زمان]] [[حیات]] خود به آن [[قیام]] فرموده بود، گذشته از اینکه حضور ولی‌عهدان [[حکومت]] نیز چه بسا برای‌ روپوش گذاشتن بر [[جنایت]] فجیعی بود که [[خلیفه عبّاسی]] بدان مبادرت ورزیده و با فرستادن سم و خوراندن آن به [[حضرت امام هادی]]{{ع}} دست به این جنایت هولناک [[آلوده]] بود.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۳ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۳، ص ۱۲۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2025-09-04T06:39:34Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۹
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	همه شیعیانی که به [[امامت]] [[حضرت امام هادی]]{{ع}} [[اعتقاد]] داشتند به‌جز [[اصحاب]] «[[فارس بن حاتم بن ماهویه]]» که به امامت ابوجعفر محمد بن ابوالحسن صاحب عسکر [[معتقد]] شدند، همگی بر امامت [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} [[اجتماع]] نمودند<ref>الدمعة الساکبه، ج۸، ص۲۲۵.</ref>.		همه شیعیانی که به [[امامت]] [[حضرت امام هادی]]{{ع}} [[اعتقاد]] داشتند به‌جز [[اصحاب]] «[[فارس بن حاتم بن ماهویه]]» که به امامت ابوجعفر محمد بن ابوالحسن صاحب عسکر [[معتقد]] شدند، همگی بر امامت [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} [[اجتماع]] نمودند<ref>الدمعة الساکبه، ج۸، ص۲۲۵.</ref>.
	البته [[رفتاری]] که [[معتزّ]] با [[امام عسکری]] انجام داد، از باب [[ظاهرسازی]] و [[نیرنگ]] بود، تا بر جنایتی که در رابطه با حضرت امام هادی{{ع}} مرتکب شده بود سرپوش بگذارد، و این شیوه و رویه همه طاغوت‌های گذشته در برابر [[پیشوایان]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} بوده است‌<ref>لمحة من حیاة الامام الهادى{{ع}}، ص۱۲۱-۱۲۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۲، ص ۲۹۴.</ref>		البته [[رفتاری]] که [[معتزّ]] با [[امام عسکری]] انجام داد، از باب [[ظاهرسازی]] و [[نیرنگ]] بود، تا بر جنایتی که در رابطه با حضرت امام هادی{{ع}} مرتکب شده بود سرپوش بگذارد، و این شیوه و رویه همه طاغوت‌های گذشته در برابر [[پیشوایان]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} بوده است‌<ref>لمحة من حیاة الامام الهادى{{ع}}، ص۱۲۱-۱۲۲.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۲، ص ۲۹۴.</ref>

			==ترور و شهادت حضرت امام هادی{{ع}}‌==
			شیخانی گوید: علی عسکری ([[امام هادی]]{{ع}}) در اواخر [[حکومت]] [[معتز عباسی]] به وسیله سم به شهادت رسید<ref>الصّراط السّوی، ص۴۰۷.</ref>، و [[طبری امامی]] گوید: [[ولی خدا]] در آخر حکومت معتزّ به وسیله سم به شهادت رسید<ref>دلائل الامامه، ص۲۱۶.</ref>.
			هنگامی که حضرت امام هادی{{ع}} در سال ۲۵۴ ه. ق به بیماری‌ای [[مبتلا]] شدند که منتهی به [[مرگ]] آن حضرت شد، فرزند خود حضرت [[ابو محمد حسن عسکری]]{{ع}} را به حضور‌طلبیده و [[نور]] و [[حکمت]] و [[میراث]] [[انبیا]] را به وی اعطا کرده و بر [[امامت]] او تصریح نموده و در حضور عدّه‌ای از [[اصحاب]] [[ثقه]] و مورد [[اعتماد]] خود به او [[وصیت]] نموده و از [[دنیا]] رفتند. آن حضرت در هنگام مرگ چهل سال داشته و در [[شهر]] [[سامرا]] در [[کشور عراق]] به خاک سپرده شدند، [[حضرت امام عسکری]]{{ع}} به [[تجهیز]] جنازه پدر [[بزرگوار]] خود پرداخته، [[غسل]] و [[کفن]] و [[نماز]] بر او انجام داده، جنازه آن حضرت را با گروه زیادی از [[مردم]] [[تشییع]] نموده و آن حضرت را در [[خانه]] خود همان‌جا که هم‌اکنون [[مرقد]] [[شریف]] آن حضرت در سامرا است [[دفن]] نمودند؛ محلی که امروزه [[مسلمانان]] از جای جای [[ممالک اسلامی]] به جهت [[تبرّک]]، [[دعا]] و ابراز [[وفاداری به عهد]] [[رسول خدا]]{{صل}} برای [[زیارت]] آن روانه می‌شوند.

			[[مسعودی]] [[مراسم تشییع]] حضرت امام هادی{{ع}} و جمع شدن مردم بسیار در خانه آن حضرت را این‌گونه توصیف می‌کند: گروهی که هریک از آنها ادعا دارد که آن [[روز]] داخل [[خانه امام هادی]]{{ع}} شده بوده بر ما [[روایت]] کردند که در آن خانه گروهی از [[بنی هاشم]] از [[طالبیان]] و [[عبّاسیان]]، [[فرماندهان]] و دیگران، همچنین گروهی از [[شیعیان]]، گرد آمده، و هیچ کدام از آنها از امر [[جانشینی]] [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} اطلاعی نداشتند؛ چراکه این مطلب فقط به اطلاع اصحاب مورد اعتماد- که امام هادی{{ع}} در نزد آنها تصریح بر جانشینی [[امام حسن عسکری]]{{ع}} نموده بود- رسیده، کس دیگری از این قضیه اطلاع نداشت. حاضران حکایت می‌کنند که همه آنان در حال [[مصیبت]] و [[عزا]] بودند، که ناگاه از داخل [[خانه]] [[خادمی]] خارج شد و به [[خادم]] دیگر ندا در داد که:
			ای «[[بشر]]»، این [[نامه]] را بگیر و آن را به [[خانه]] [[امیر المؤمنین]] ببر و به فلان شخص بده و به او بگو که: این نامه حسن بن علی ([[امام حسن عسکری]]) است. این مطلب [[کنجکاوی]] [[مردم]] را برانگیخت. سپس یکی از درهای بالای [[رواق]] باز شده و [[خادمی]] سیاه‌پوست از آن خارج شد، سپس به دنبال او حضرت ابو محمد امام حسن عسکری{{ع}} سر برهنه و گریبان دریده در حالی‌که [[لباس]] زیرین او سفید بود از در خارج شد.
			چهره آن حضرت کاملا شبیه چهره پدر بزرگوارش بود. آن [[روز]] در [[خانه امام]]، [[پسران]] «[[متوکل]]» نیز حضور داشتند که بعضی از آنها دارای [[مقام]] [[ولایت‌عهدی]] نیز بودند. اما هیچ‌کس باقی نماند مگر اینکه به [[احترام]] آن حضرت بر پا ایستاد. در این هنگام «[[ابو احمد]] محمد موفّق» به سمت آن حضرت رفت. امام حسن عسکری{{ع}} نیز به سمت او آمد و باهم [[معانقه]] نمودند. سپس به او گفت: [[پسر عمو]] خوش آمدی و در بین دو در رواق نشست، مردم نیز همه در برابر او بودند. قبل از اینکه آن حضرت از اندرونی‌ خارج شود، خانه از شدت شلوغی و سر و صدا همچون [[بازار]] بود. اما هنگامی که امام حسن عسکری بیرون آمد و نشست مردم دست از صحبت برداشته، جز صدای سرفه و [[عطسه]] صدای دیگری نمی‌شنیدیم، در این هنگام کنیزی از خانه خارج شد و برای [[حضرت امام هادی]]{{ع}} شروع به [[مرثیه‌سرایی]] کرد. در اینجا بود که [[امام عسکری]]{{ع}} فرمودند: آیا اینجا کسی نیست که ما را از دست این [[زن]] [[ناآگاه]] خلاص کند؟ [[شیعیان]] به سمت آن زن رفته و او را به داخل خانه [[هدایت]] کردند.

			سپس [[خادم]] دیگری از خانه خارج شد و در مقابل [[حضرت امام حسن عسکری]] ایستاد. امام حسن عسکری{{ع}} نیز برخاست و بر جنازه حضرت امام هادی{{ع}} [[نماز]] گزارد و سپس جنازه آن حضرت از خانه خارج گردید. [[امام عسکری]]{{ع}} نیز به همراه جنازه به [[حرکت]] پرداخت تا اینکه جنازه وارد خیابانی شد که در مقابل [[خانه]] «[[موسی بن بغا]]» قرار داشت. [[حضرت امام حسن عسکری]]{{ع}} قبل از اینکه جنازه برای [[مردم]] بیرون آورده شده، «[[معتمد]]» نیز بر آن [[نماز]] گذارد، بر آن نماز خوانده بود<ref>در روایت طبری، ج۷، ص۵۱۹ آمده است: ابو محمد پسر متوکل بر آن حضرت نماز گزارد.</ref>. آن حضرت در یکی از اطاق‌های [[خانه]] خود به خاک سپرده شد<ref>اثبات الوصیه، ص۲۰۶.</ref>.
			از این‌روایت استفاده می‌شود: در میان [[جمعیت]] زیادی که در [[تشییع جنازه]] [[امام هادی]]{{ع}} شرکت کرده بودند، مردان دربار عبّاسی نیز فراوان به چشم می‌خوردند و این مطلب کاشف از [[مقام]] و [[منزلت]] بالا و تأثیر آن حضرت در میان [[امت]] و نقش بزرگی بود که آن حضرت در [[زمان]] [[حیات]] خود به آن [[قیام]] فرموده بود، گذشته از اینکه حضور ولی‌عهدان [[حکومت]] نیز چه بسا برای‌ روپوش گذاشتن بر [[جنایت]] فجیعی بود که [[خلیفه عبّاسی]] بدان مبادرت ورزیده و با فرستادن سم و خوراندن آن به [[حضرت امام هادی]]{{ع}} دست به این جنایت هولناک [[آلوده]] بود.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۳ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۳، ص ۵۷۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۹۴:		خط ۱۰۵:
	# [[پرونده:IM010507.jpg\|22px]] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام بخش دوم ج۲''']]		# [[پرونده:IM010507.jpg\|22px]] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام بخش دوم ج۲''']]
	# [[پرونده:151926.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۲''']]		# [[پرونده:151926.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۲''']]
			# [[پرونده:151927.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۳ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari در ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۰

2025-08-30T08:30:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	==شهادت حضرت امام هادی{{ع}}‌==		==شهادت حضرت امام هادی{{ع}}‌==
	حضرت امام هادی{{ع}} همواره با [[ظلم و جور]] [[حکام]] دست به گریبان بود تا اینکه مانند [[پدران]] بزرگوارش سمّی برای آن حضرت فرستاده، به آن حضرت خوراندند. [[حضرت امام حسن مجتبی]]{{ع}} فرموده است: {{متن حدیث\|مَا مِنَّا إِلَّا ~~مَقْتُولٌ‏~~ أَوْ ~~مَسْمُومٌ‏~~}}؛ کسی از ما [[ائمّه]] نیست مگر اینکه یا کشته می‌شود و یا [[مسموم]] می‌گردد<ref>بحار الانوار، ج۲۷، ص۲۱۶، ح۱۸.</ref>.		حضرت امام هادی{{ع}} همواره با [[ظلم و جور]] [[حکام]] دست به گریبان بود تا اینکه مانند [[پدران]] بزرگوارش سمّی برای آن حضرت فرستاده، به آن حضرت خوراندند. [[حضرت امام حسن مجتبی]]{{ع}} فرموده است: {{متن حدیث\|مَا مِنَّا إِلَّا مَقْتُولٌ‌ أَوْ مَسْمُومٌ‌}}؛ کسی از ما [[ائمّه]] نیست مگر اینکه یا کشته می‌شود و یا [[مسموم]] می‌گردد<ref>بحار الانوار، ج۲۷، ص۲۱۶، ح۱۸.</ref>.
	«[[طبرسی]]» و «[[ابن صبّاغ مالکی]]» گویند: [[ولی خدا]] [[حضرت علی بن محمد]]{{عم}} در آخر [[خلافت]] «[[معتزّ]]» به شهادت رسیده است‌<ref>اعلام الورى، ص۳۳۹؛ الفصول المهمّه، ص۲۸۳.</ref>.		«[[طبرسی]]» و «[[ابن صبّاغ مالکی]]» گویند: [[ولی خدا]] [[حضرت علی بن محمد]]{{عم}} در آخر [[خلافت]] «[[معتزّ]]» به شهادت رسیده است‌<ref>اعلام الورى، ص۳۳۹؛ الفصول المهمّه، ص۲۸۳.</ref>.
	[[ابو بابویه]] گوید: [[خلیفه عبّاسی]] «[[معتمد]]» آن حضرت را مسموم کرد<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۸؛ مناقب، ج۴، ص۴۰۱.</ref>.		[[ابو بابویه]] گوید: [[خلیفه عبّاسی]] «[[معتمد]]» آن حضرت را مسموم کرد<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۸؛ مناقب، ج۴، ص۴۰۱.</ref>.
	«[[مسعودی]]» گوید: گفته‌اند که آن حضرت در اثر سم به شهادت رسیده است‌<ref>مروج الذّهب، ج۴، ص۱۹۵.</ref>؛ مؤید این مطلب عبارت دعایی است که در [[ماه رمضان]] وارد شده است: {{متن حدیث\|وَ ~~ضَاعِفِ‏ الْعَذَابَ‏ عَلَى‏ مَنْ‏ شَرِكَ‏ فِي‏ دَمِهِ‏~~}}؛ و [[عذاب]] خود را بر هرکس که در [[خون]] او [[شریک]] بوده است دو چندان گردان‌<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۹.</ref>.		«[[مسعودی]]» گوید: گفته‌اند که آن حضرت در اثر سم به شهادت رسیده است‌<ref>مروج الذّهب، ج۴، ص۱۹۵.</ref>؛ مؤید این مطلب عبارت دعایی است که در [[ماه رمضان]] وارد شده است: {{متن حدیث\|وَ ضَاعِفِ‌ الْعَذَابَ‌ عَلَى‌ مَنْ‌ شَرِكَ‌ فِي‌ دَمِهِ‌}}؛ و [[عذاب]] خود را بر هرکس که در [[خون]] او [[شریک]] بوده است دو چندان گردان‌<ref>بحار الانوار، ج۵۰، ص۲۰۶، ح۱۹.</ref>.
	«[[سراج‌الدین رفاعی]]» در [[صحاح]] الاخبار می‌نویسد: آن حضرت در دوران خلافت معتزّ عبّاسی به‌واسطه سم به شهادت رسیده است.		«[[سراج‌الدین رفاعی]]» در [[صحاح]] الاخبار می‌نویسد: آن حضرت در دوران خلافت معتزّ عبّاسی به‌واسطه سم به شهادت رسیده است.
	«[[محمد بن عبدالغفار حنفی]]» در کتاب خود «ائمّة الهدی» می‌نویسد: «چون [[شهرت]] حضرت امام هادی{{ع}} بالا گرفت، [[متوکل]] آن حضرت را از [[مدینه]] منوّره‌طلبید؛ چراکه [[بیم]] آن داشت [[حکومت]] و دولتش از دست برود... و در پایان کار سمی به آن حضرت خوراند.»..<ref>ر.ک: الامام الهادى من المهد الى اللّحد، ص۵۰۹-۵۱۰.</ref>.		«[[محمد بن عبدالغفار حنفی]]» در کتاب خود «ائمّة الهدی» می‌نویسد: «چون [[شهرت]] حضرت امام هادی{{ع}} بالا گرفت، [[متوکل]] آن حضرت را از [[مدینه]] منوّره‌طلبید؛ چراکه [[بیم]] آن داشت [[حکومت]] و دولتش از دست برود... و در پایان کار سمی به آن حضرت خوراند.»..<ref>ر.ک: الامام الهادى من المهد الى اللّحد، ص۵۰۹-۵۱۰.</ref>.
خط ۷۳:		خط ۷۳:
	==انتشار خبر شهادت امام هادی{{ع}} در شهرها==		==انتشار خبر شهادت امام هادی{{ع}} در شهرها==
	«[[حسین بن حمدان حضینی]]» در کتاب «الهدایة فی الفضائل» می‌نویسد: از [[احمد بن داوود قمی]] و [[محمد بن عبدالله طلحی]] [[روایت]] شده است که گفته‌اند:		«[[حسین بن حمدان حضینی]]» در کتاب «الهدایة فی الفضائل» می‌نویسد: از [[احمد بن داوود قمی]] و [[محمد بن عبدالله طلحی]] [[روایت]] شده است که گفته‌اند:
	[[مال]] بسیاری که از بابت [[خمس]] و [[نذورات]] به صورت [[پول]] نقد و جواهر و زیورآلات و [[لباس]] از شهرهای [[قم]] و اطراف آن جمع شده بود را حمل نموده و به قصد [[تشرّف]] به محضر [[سید]] و مولای خود حضرت امام هادی{{ع}} خارج شدیم. هنگامی که به منطقه «دَسكَرَةِ [[المَلِک]]»<ref>~~قریه‏اى~~ در راه خراسان نزدیک به شهرابان که روستائى بزرگ، داراى نخل و بستان بوده، از نواحى خالصه شرقى بغداد ~~مى‏باشد~~. معجم البلدان، ج۲، ص۴۵۵؛ ج۳، ص۳۷۵.</ref> رسیدیم، مردی سوار بر شتر با ما برخورد کرد. ما در قافله بزرگی بودیم. وی آهنگ ما کرد و درحالی‌که ما در میان سایر [[مردم]] [[حرکت]] می‌کردیم. وی با شتر خود روبروی ما می‌آمد تا اینکه به ما رسید، و گفت: ای احمد بن داوود و محمد بن عبدالله طلحی، من پیامی برای شما دارم. ما به سمت او رفته و به او گفتیم: [[خداوند]] تو را [[رحمت]] کند. [[پیام]] از چه کسی است؟ وی به ما گفت: از [[سید]] و مولای شما حضرت [[ابو الحسن علی بن محمد]]{{عم}}. او به شما می‌گوید: من امشب به سمت [[خداوند متعال]] خواهم رفت. پس در جای خود بمانید تا اینکه [[فرمان]] فرزندم [[ابو محمد]]، [[حسن عسکری]] به شما برسد، ما از شنیدن این خبر دلگیر شده و [[اشک]] در چشمان‌مان حلقه زد. امّا این خبر را از دیگران مخفی کرده و اظهار نکردیم، تا اینکه در [[دسکرة]] [[الملک]] فرود آمده و خانه‌ای [[اجاره]] کرده و آنچه را که حمل می‌کردیم در آن [[خانه]] محفوظ گذاشتیم. امّا ناگهان دیدیم که خبر [[وفات]] مولای ما [[حضرت امام هادی]]{{ع}} در آن روستا شایع شده و همه از آن اطّلاع دارند، ما در [[دل]] گفتیم: «لا ~~إله‏~~ إلّا [[الله]]»، آیا [[پیام‌آوری]] که برای ما خبر وفات آن حضرت را آورده خبر را در میان مردم پخش کرده است؟		[[مال]] بسیاری که از بابت [[خمس]] و [[نذورات]] به صورت [[پول]] نقد و جواهر و زیورآلات و [[لباس]] از شهرهای [[قم]] و اطراف آن جمع شده بود را حمل نموده و به قصد [[تشرّف]] به محضر [[سید]] و مولای خود حضرت امام هادی{{ع}} خارج شدیم. هنگامی که به منطقه «دَسكَرَةِ [[المَلِک]]»<ref>قریه‌اى در راه خراسان نزدیک به شهرابان که روستائى بزرگ، داراى نخل و بستان بوده، از نواحى خالصه شرقى بغداد مى‌باشد. معجم البلدان، ج۲، ص۴۵۵؛ ج۳، ص۳۷۵.</ref> رسیدیم، مردی سوار بر شتر با ما برخورد کرد. ما در قافله بزرگی بودیم. وی آهنگ ما کرد و درحالی‌که ما در میان سایر [[مردم]] [[حرکت]] می‌کردیم. وی با شتر خود روبروی ما می‌آمد تا اینکه به ما رسید، و گفت: ای احمد بن داوود و محمد بن عبدالله طلحی، من پیامی برای شما دارم. ما به سمت او رفته و به او گفتیم: [[خداوند]] تو را [[رحمت]] کند. [[پیام]] از چه کسی است؟ وی به ما گفت: از [[سید]] و مولای شما حضرت [[ابو الحسن علی بن محمد]]{{عم}}. او به شما می‌گوید: من امشب به سمت [[خداوند متعال]] خواهم رفت. پس در جای خود بمانید تا اینکه [[فرمان]] فرزندم [[ابو محمد]]، [[حسن عسکری]] به شما برسد، ما از شنیدن این خبر دلگیر شده و [[اشک]] در چشمان‌مان حلقه زد. امّا این خبر را از دیگران مخفی کرده و اظهار نکردیم، تا اینکه در [[دسکرة]] [[الملک]] فرود آمده و خانه‌ای [[اجاره]] کرده و آنچه را که حمل می‌کردیم در آن [[خانه]] محفوظ گذاشتیم. امّا ناگهان دیدیم که خبر [[وفات]] مولای ما [[حضرت امام هادی]]{{ع}} در آن روستا شایع شده و همه از آن اطّلاع دارند، ما در [[دل]] گفتیم: «لا إله‌ إلّا [[الله]]»، آیا [[پیام‌آوری]] که برای ما خبر وفات آن حضرت را آورده خبر را در میان مردم پخش کرده است؟
	امّا هنگامی که [[روز]] بالا آمد گروهی از [[شیعیان]] را دیدم که بسیار نگرانتر و ناراحت‌تر از ما بودند. امّا ما جریان آن پیام را مخفی داشته و برای کسی آن را اظهار نکردیم‌<ref>الدمعة الساکبه، ج۸، ص۲۲۳.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۲، ص ۲۹۲.</ref>		امّا هنگامی که [[روز]] بالا آمد گروهی از [[شیعیان]] را دیدم که بسیار نگرانتر و ناراحت‌تر از ما بودند. امّا ما جریان آن پیام را مخفی داشته و برای کسی آن را اظهار نکردیم‌<ref>الدمعة الساکبه، ج۸، ص۲۲۳.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۲، ص ۲۹۲.</ref>

Jaafari: /* منابع */

2025-08-30T07:06:37Z

منابع

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2025-07-22T09:24:08Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:IM010507.jpg\|22px]] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام بخش دوم ج۲''']]		# [[پرونده:IM010507.jpg\|22px]] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام بخش دوم ج۲''']]
	~~# [[پرونده:IM010717.jpg\|22px]] [[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام هادی (کتاب)\|'''مظلومیت امام هادی''']]~~
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* شهادتش به دست معتز */

2025-07-22T09:23:55Z

شهادتش به دست معتز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۳
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	بر اساس روایتی، [[زید]] شحّام از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید زیارت هریک از شما [[امامان]] چقدر [[ثواب]] دارد؟ فرمود مانند آن است که [[رسول خدا]]{{صل}} را زیارت کرده است<ref>کلینی، الکافی، ج۴، ص۵۷۹.</ref>. از این رو، مرقد مطهر امام هادی{{ع}} مورد توجه همگان، به ویژه [[شیعیان]] قرار داشته و دارد و شاید [[امام هادی]]{{ع}} خود نیز ویژگی مرقد مطهر خود را پیش‌بینی می‌کردند که چون در [[زمان]] [[حیات]] ایشان از آن حضرت خواستند تا دعایی اختصاصی را بیاموزد، با اشاره به اینکه دعای ذیل را بسیار می‌خواند، آن را [[تعلیم]] فرمود و توصیه کرد که این [[دعا]] کنار مرقدش خوانده شود: {{متن حدیث\|يَا عُدَّتِي عِنْدَ الْعُدَدِ، وَ يَا رَجَائِي وَ الْمُعْتَمَدُ، وَ يَا كَهْفِي وَ السَّنَدُ، وَ يَا وَاحِدُ يَا أَحَدُ، وَ يَا قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ، أَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ بِحَقِّ مَنْ خَلَقْتَهُ مِنْ خَلْقِكَ وَ لَمْ تَجْعَلْ فِي خَلْقِكَ مِثْلَهُمْ أَحَداً، أَنْ تُصَلِّي عَلَيْهِمْ، وَ تَفْعَلَ بِي كَيْتَ وَ كَيْتَ}}<ref>طوسی، امالی، ص۲۸۶.</ref>؛ «ای سرمایه و ذخیره من نزد ذخیره‌ها، و ای [[امید]] و [[پناهگاه]] و تکیه‌گاه من، ای [[خدای یگانه]]! تو را به [[حق]] کسانی می‌خوانم که هیچ‌کس را همانند آنان قرار ندادی، و از تو می‌خواهم بر آنان [[درود]] بفرستی و با من چنین و چنان کنی (به جای کیت و کیت خواسته‌های خود را بگوید)»<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]]، ص۲۱۳.</ref>.		بر اساس روایتی، [[زید]] شحّام از [[امام صادق]]{{ع}} پرسید زیارت هریک از شما [[امامان]] چقدر [[ثواب]] دارد؟ فرمود مانند آن است که [[رسول خدا]]{{صل}} را زیارت کرده است<ref>کلینی، الکافی، ج۴، ص۵۷۹.</ref>. از این رو، مرقد مطهر امام هادی{{ع}} مورد توجه همگان، به ویژه [[شیعیان]] قرار داشته و دارد و شاید [[امام هادی]]{{ع}} خود نیز ویژگی مرقد مطهر خود را پیش‌بینی می‌کردند که چون در [[زمان]] [[حیات]] ایشان از آن حضرت خواستند تا دعایی اختصاصی را بیاموزد، با اشاره به اینکه دعای ذیل را بسیار می‌خواند، آن را [[تعلیم]] فرمود و توصیه کرد که این [[دعا]] کنار مرقدش خوانده شود: {{متن حدیث\|يَا عُدَّتِي عِنْدَ الْعُدَدِ، وَ يَا رَجَائِي وَ الْمُعْتَمَدُ، وَ يَا كَهْفِي وَ السَّنَدُ، وَ يَا وَاحِدُ يَا أَحَدُ، وَ يَا قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ، أَسْأَلُكَ اللَّهُمَّ بِحَقِّ مَنْ خَلَقْتَهُ مِنْ خَلْقِكَ وَ لَمْ تَجْعَلْ فِي خَلْقِكَ مِثْلَهُمْ أَحَداً، أَنْ تُصَلِّي عَلَيْهِمْ، وَ تَفْعَلَ بِي كَيْتَ وَ كَيْتَ}}<ref>طوسی، امالی، ص۲۸۶.</ref>؛ «ای سرمایه و ذخیره من نزد ذخیره‌ها، و ای [[امید]] و [[پناهگاه]] و تکیه‌گاه من، ای [[خدای یگانه]]! تو را به [[حق]] کسانی می‌خوانم که هیچ‌کس را همانند آنان قرار ندادی، و از تو می‌خواهم بر آنان [[درود]] بفرستی و با من چنین و چنان کنی (به جای کیت و کیت خواسته‌های خود را بگوید)»<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]]، ص۲۱۳.</ref>.

	~~==شهادتش به دست [[معتز]]==~~
	[[خلفای جور]] و [[حکام]] [[خودکامه]] [[عباسی]] [[چشم]] دیدن [[حضرت هادی]]{{ع}} را نداشتند. [[امام]] با شش تن از [[خلفای عباسی]] به نام‌های:
	~~#[[معتصم]]~~
	~~#[[واثق]]~~
	~~#[[متوکل]]~~
	~~#[[منتصر]]~~
	~~#[[مستعین]]~~
	~~#معتز هم‌عصر بود.~~
	تقریباً همه آنها تصمیم به [[قتل]] حضرت داشتند و در [[تدارک]] خاموش کردن [[نور الهی]] بودند، ولی به لحاظ مسائل [[سیاسی]] که در زمانشان رخ می‌داد مجال این [[جنایت]] هولناک را نداشتند. در بین این [[خلفا]] شاید پلیدتر از متوکل نتوان پیدا کرد. متوکل با آن پرونده سیاه و مبتذلش که در صفحات قبل بحث شد روزی تصمیم به قتل [[امام هادی]]{{ع}} گرفت ولی دعای حضرت او را از ورطه قتل [[نجات]] داد.

	[[ابوسعید]] [[سهل بن زیاد]] گفت: روزی که در [[خانه]] [[ابوالعباس فضل بن احمد بن اسرائیل]] کاتب بودیم صحبت می‌کرد سخن به حضرت هادی رسید. گفت: من جریانی را برایت نقل می‌کنم که پدرم برای من نقل کرده. پدرم گفت: من کاتب معتز بودم با او وارد خانه‌ای شدم دیدم متوکل روی تخت نشسته معتز [[سلام]] کرده ایستاد! من هم پشت سر او ایستادم، قبلاً هر [[وقت]] معتز وارد می‌شد، متوکل به او [[احترام]] می‌گذاشت و دستور نشستن می‌داد ولی آن [[روز]] معتز مدتی سر پا ایستاد، مرتب پاهای خود را جابجا می‌کرد و متوکل [[اجازه]] نشستن نمی‌داد.
	دیدم چهره متوکل پیوسته [[تغییر]] می‌کند و رو به طرف [[فتح بن خاقان]] کرده گفت: همین است کسی که درباره‌اش آن حرف‌ها را می‌زنی، این سخن را مرتب تکرار می‌کرد. فتح بن خاقان نیز او را تسکین می‌داد، می‌گفت: این حرف‌ها [[دروغ]] است ولی متوکل بیشتر [[خشمگین]] می‌شد و می‌گفت به [[خدا]] این ظاهرساز [[کافر]] را خواهم کشت که [[ادعای دروغ]] می‌کند و بر [[سلطنت]] من خرده می‌گیرد. در این موقع دستور داد چهار نفر از اهالی [[خزر]] برایم حاضر کن! مأموران حاضر شدند. به هر کدام شمشیری داد به آنها دستور داد وقتی [[حضرت هادی]] وارد شد با [[شمشیر]] به او [[حمله]] کنند.
	با خود می‌گفت به [[خدا]] قسم پس از کشتن بدنش را [[آتش]] می‌زنم. من پشت سر [[معتز]] ایستاده بودم. در پناه پرده! در همین موقع حضرت [[ابوالحسن]] [[امام هادی]] وارد شد، مأمورین پیش او دویده گفتند: آمد! من دیدم [[امام]] در موقع آمدن لب‌هایش به دعایی تکان می‌خورد و هیچ [[ناراحتی]] و وحشتی ندارد تا [[متوکل]] چشمش به [[امام]] افتاد خود را از تخت به زیر انداخت و خود را به آن حضرت رساند. دست و پیشانی امام را بوسید در حالی که [[شمشیر]] در دست داشت می‌گفت: آقا یابن [[رسول الله]] ای بهترین [[خلق]] [[خدا]] [[پسر عمو]] و مولایم یا ابا[[الحسن]]. امام{{ع}} می‌فرمود: چه شده؟ مرا ببخش از این جریان! متوکل گفت: آقا چه چیز موجب تشریف فرمایی شما در این موقع گردیده؟ فرمود: پیکی از طرف شما آمده و گفت: متوکل شما را می‌خواهد!

	متوکل گفت: [[دروغ]] گفته زنازاده تشریف ببرید آقا بعد روی به حاضرین نموده گفت: فتح و تو عبیدالله همچنین شما [[معتز]] از آقا و مولای خود مشایعت کنید. تا چشم چهار نفر اهالی [[خزر]] به آن حضرت افتاد به [[سجده]] افتادند. پس از رفتن امام، متوکل آن چهار نفر را خواست و از مترجم تقاضا کرد گفتار آنها را [[ترجمه]] کند. آنگاه پرسید: برای چه [[دستوری]] که دادم [[اجرا]] نکردید؟ گفتند: از [[ترس]] زیرا دیدیم اطراف ایشان را صد نفر شمشیرزن گرفته که می‌ترسیدیم به آنها نگاه کنیم. این [[وحشت]] موجب انجام ندادن دستور شد. در این موقع رو به طرف فتح بن خاقان کرده گفت: این هم [[دوست]] تو، بعد به صورت فتح خندید او هم به صورت متوکل لبخندی زد. گفت: خدا را [[سپاس]] که چهره او را درخشان نمود و حجتش را [[نورانی]] کرد<ref>بحارالانوار، ج۵۰، ص۱۹۷.</ref>.
	قبلاً اشاره شد که معتز [[جوانی]] خام و بی‌اعتقاد نسبت به تمامی [[ارزش‌ها]] بود او در سن ۱۸ سالگی توسط [[ترک‌ها]] به [[خلافت]] رسید، معتز نسبت به [[امام هادی]]{{ع}} چون پدرش متوکل کینه‌ای [[قلبی]] را در [[دل]] داشت و چون خیلی [[جوان]] بود از [[تعقل]] و [[تدبر]] و [[دوراندیشی]] به دور بود؛ لذا نقشه پدرانش را مبنی بر [[شهادت]] [[حضرت هادی]]{{ع}} به اجرا درآورد.
	اصح نقل [[تاریخ]] این است که امام توسط [[معتز]] به [[شهادت]] رسیده است «گرچه [[اعیان الشیعه]] می‌نویسد: [[معتمد عباسی]] [[امام هادی]]{{ع}} را [[شهید]] کرده ولی [[مسعودی]] [[معتقد]] است به دست معتز به شهادت رسیده» [[کینه]] معتز نسبت به امام هادی{{ع}} آن‌چنان بود که در کتاب [[دلایل]] به نقل از [[علامه اربلی]] می‌نویسد: پس از آن‌که امام هادی{{ع}} را [[مسموم]] نمودند، تمام [[اموال]] و موجودی آن حضرت را به [[غارت]] بردند و [[امام عسکری]]{{ع}} را خبر نمودند، [[امام]] امر کرد درها را بستند و [[دربان]] را که از طرف [[بنی‌عباس]] بوده خواست و یک یک آنچه را برده بودند مطالبه فرمود تا همه را بازآوردند و هیچ چیز از اثاثیه لازم تلف نشد<ref>کشف الغمه، ج۳، ص۲۹۴.</ref>.

	امام عسکری{{ع}} در [[شهادت]] پدر بزرگوارش یخه چاک کرد. وقتی به او [[اعتراض]] شد که چرا؟ فرمود: [[موسی]] وقتی برادرش [[هارون]] فوت کرد یخه پاره کرد، [[امام سجاد]] هم در مجلس [[شام]] بر [[منبر]] یخه پاره کرد. پس از [[شهادت امام هادی]]{{ع}} [[معتز]] برادرش [[ابواحمد]] را [[مأمور]] کرد تا بر جنازه امام [[نماز]] بخواند، وقتی که [[جمعیت]] زیادی گرد آمدند غلامی از [[حرم]] و اندرون [[خانه]] خارج شد و پس از مدتی [[امام حسن عسکری]]{{ع}} با سر برهنه و [[جامه]] چاک‌زده از اندرون وارد [[صحن]] خانه شدند، ناگاه تمام جمعیت به [[احترام]] آن حضرت بی‌اختیار از جا برخاستند و [[فرزندان]] [[خلیفه]] برای عرض [[تسلیت]] نزدیک آمده و تسلیت عرض کردند و پس از آنها سایر [[مردم]] آمدند، آن حضرت نزدیک درب اندرون بر [[زمین]] قرار گرفتند و تا مدتی که ایشان نشسته بودند ابدأ صدایی و گفتگویی شنیده نمی‌شد و از آن جمعیت زیاد جز صدای [[عطسه]] و سرفه به گوش نمی‌رسید. بعداً جنازه [[مقدس]] [[امام هادی]]{{ع}} [[تشییع]] شد و در خانه خود حضرت [[دفن]] نمودند.
	امام هادی{{ع}} این [[منزل]] را از [[دلیل بن یعقوب نصرانی]] خریداری نمود و در همان منزل [[رحلت]] فرمود و در همان‌جا در وسط خانه مدفون شد. امام هادی{{ع}} فقط یک [[زن]] کنیزی داشتند «به نام [[سمانه]]»، زن [[نکاح]] نداشته و اولادش سه پسر و یک دختر بوده.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت امام هادی (کتاب)\|مظلومیت امام هادی]]، ص ۹۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==