شهادت در راه خدا در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* برخورداری از نعمت‌های الهی */

2024-11-04T08:50:29Z

برخورداری از نعمت‌های الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۰
خط ۷۹:		خط ۷۹:

	=== برخورداری از [[نعمت‌های الهی]]===		=== برخورداری از [[نعمت‌های الهی]]===
	در برخی آیات، [[شهدا]] را به همراه گروه‌هایی دیگر مانند [[انبیا]]، [[صادقان]] و [[صالحان]]، از نعمت‌های الهی برخوردار دانسته و هرکس را که از [[پیامبر خدا]] [[اطاعت]] کند نیز همراه آنان دانسته است: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> بسیاری از [[مفسران]]، مراد از «[[شهداء]]» در [[آیه]] یادشده را کشته شدگان در [[راه خدا]] دانسته‌اند،<ref>التبیان، ج۳، ص۲۵۰؛ التحریر و التنویر، ج۴، ص۱۸۲.</ref> چنان‌که در آیه {{متن قرآن\|وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ}}<ref>«و زمین (رستخیز) به نور پروردگارش تابناک می‌گردد و کارنامه (ها) برنهاده می‌شود و پیامبران و گواهان را می‌آورند و میان آنان به حقّ داوری می‌کنند و بر آنان ستم نخواهد رفت» سوره زمر، آیه ۶۹.</ref> نیز برخی از مفسران مقصود از «شهداء» را [[شهیدان]] راه خدا دانسته‌اند<ref>مجمع البیان، ج۸، ص۷۹۳.</ref> بر اساس آنچه در آیه {{متن قرآن\|فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«به آنچه خداوند با بخشش خویش به آنان داده است شادمانند و برای کسانی که از پس آنها هنوز به آنان نپیوسته‌اند شاد می‌شوند که آنها نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌گردند» سوره آل عمران، آیه ۱۷۰.</ref> آمده است، [[شهدا]] از نعمت‌هایی که [[خداوند]] از فضل خود، پس از [[شهادت]] به آنان می‌دهد خوشحال و شادمان‌اند و همچنین برای [[برادران]] [[مؤمن]] خود که پس از آنان به ایشان ملحق خواهند شد [[شادمانی]]<ref>در ترجمه «یستبشرون» نک: روض الجنان، ج ۵، ص۱۵۴؛ نیز: ترجمه‌های قرآن.</ref> می‌کنند: {{متن قرآن\|فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«به آنچه خداوند با بخشش خویش به آنان داده است شادمانند و برای کسانی که از پس آنها هنوز به آنان نپیوسته‌اند شاد می‌شوند که آنها نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌گردند» سوره آل عمران، آیه ۱۷۰.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ}}<ref>«و کسانی را که در راه خداوند کشته شده‌اند مرده مپندار که زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی می‌برند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.</ref> به گفته برخی، اطلاق فضل و [[نعمت]] و [[رزق]] در [[آیات]] بالا برای آن است که مخاطب تا آنجا که می‌تواند آن را تخیل و تصور کند؛ نیز [[خوف]] و [[حزن]] مبهم آمده‌اند تا ضمن دلالت آیه بر عموم، بفهماند که کشته شدگان در راه خدا هیچ گونه [[ترس]] و اندوهی ندارند. <ref>المیزان، ج۴، ص۶۱؛ نمونه، ج۳، ص۱۷۰ - ۱۷۱.</ref> وقتی [[خدا]] برای همه [[مجاهدان]]، اعم از کسانی که با مالشان در راه خدا [[مجاهده]] می‌کنند و کسانی که شخصاً در [[جنگ]] و [[جهاد با دشمن]] شرکت می‌کنند، [[برترین]] درجه و [[پاداش]] را در نظر گرفته {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و هجرت کرده‌اند و در راه خداوند با مال و جان خود، جهاد ورزیده‌اند، نزد خداوند بلند پایگاه‌ترند و آنانند که رستگارند» سوره توبه، آیه ۲۰.</ref>، به طریق اولی برترین آن را برای مجاهدانی که در راه خدا به شهادت می‌رسند می‌توان ثابت کرد و گفت همه [[نعمت‌ها]] و بشارت‌هایی که در [[آیات قرآن]] به مجاهدان داده شده {{متن قرآن\|يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ}}<ref>«پروردگارشان آنان را به بخشایش و خشنودی از سوی خویش و بوستان‌هایی که ایشان را در آنها نعمتی پایدار است نوید می‌دهد» سوره توبه، آیه ۲۱.</ref> برای شهیدان در راه خدا نیز هست؛ زیرا در آیه {{متن قرآن\|فَإِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّى إِذَا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَكِنْ لِيَبْلُوَ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ وَالَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ}}<ref>«پس هرگاه با کافران (حربی) روبه‌رو شدید (آنان را) گردن بزنید تا چون آنها را از توان انداختید اسیر بگیرید و از آن پس یا منّت بگذارید (و آزادشان کنید) و یا سربها بگیرید تا جنگ، به پایان آید، (فرمان خداوند) چنین است و اگر خدا می‌خواست از آنان انتقام می‌گرفت لیک (نگرفت) تا شما را به یکدیگر بیازماید و آنان که در راه خداوند کشته شدند هرگز (خداوند) کارهایشان را بیراه نمی‌سازد» سوره محمد، آیه ۴.</ref> به صراحت آمده است که [[خداوند]] [[اعمال]] [[شهیدان]] را ضایع نخواهد کرد. و زحمات و [[رنج‌ها]] و [[ایثار]] شهیدان نزد [[خدا]] محفوظ است و بدان سبب به آنان [[پاداش]] می‌دهد.<ref>نمونه، ج۲۱، ص۴۰۳ - ۴۰۴؛ مجمع البیان، ج۹، ص۱۴۸.</ref> خدا آنان را به منازل [[سعادت]] و [[کرامت]] [[هدایت]] و امورشان را با [[آمرزش]] و [[عفو]] گناهانشان [[اصلاح]] می‌کند<ref>المیزان، ج۱۸، ص۲۲۶؛ نیز نک: تفسیر مراغی، ج۲۶، ص۵۱ - ۵۲.</ref> تا [[پاک]] شوند و به [[بهشتی]] که از پیش، به آنان شناسانده شده بود، وارد شده و از نعمت‌های آن بهره‌مند گردند: {{متن قرآن\|سَيَهْدِيهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْ}}<ref>«به زودی آنان را راهنمایی می‌کند و حالشان را نیکو می‌گرداند» سوره محمد، آیه ۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَيُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَهَا لَهُمْ}}<ref>«و آنان را به بهشتی درمی‌آورد که به آنان شناسانده است» سوره محمد، آیه ۶.</ref> برخی، مراد از {{متن قرآن\|سَيَهْدِيهِمْ}} را هدایت به [[ثواب]] و [[بهشت]] و {{متن قرآن\|يُصْلِحُ بَالَهُمْ}} را اصلاح امورشان در [[دنیا]] دانسته‌اند؛ به این معنا که خداوند در آستانه [[شهادت]] به شهیدان آرامشی [[روحی]] و نشاطی [[معنوی]] می‌بخشد. <ref>تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۲۹۸؛ کنز العرفان، ج۱، ص۳۶۶؛ تنزیه القرآن عن المطاعن، ص۴۰۲.</ref> در [[روایات]]، مطالب فراوانی در باره برخورداری شهیدان از [[نعمت‌های الهی]] آمده است؛ برای نمونه، در [[روایت]] [[امام رضا]]{{ع}} از [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}}آمده است که ضربات [[دشمن]] بر پیکر [[شهید]]، ساده‌تر و گواراتر از [[نوشیدن آب]] خنک در [[روز]] گرم تابستان است و هنگامی که شهید از مرکب فرومی‌افتد، پیش از آنکه به [[زمین]] برسد، [[همسر]] بهشتی او (حوریه) به استقبال او می‌شتابد و از نعمت‌های بزرگی که خداوند برای او فراهم ساخته است، با او سخن می‌گوید و آن‌گاه که شهید بر زمین قرار می‌گیرد و [[روح]] [[پاکیزه]] او از بدن پاکیزه‌اش به پرواز در می‌آید، خدا به او آفرین می‌گوید و او را به نعمت‌هایی که هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و بر [[قلب]] هیچ [[انسانی]] خطور نکرده است، [[بشارت]] می‌دهد.<ref>مجمع البیان، ج۲، ص۸۸۴؛ صحیفة الامام الرضا، ص۲۶۸.</ref> بر اساس آنچه در ادامه روایت آمده است، خداوند خود را [[سرپرست]] بازماندگان شهید معرفی کرده و فرموده است هر کس بازماندگان شهیدان را [[خشنود]] کند خدا را خشنود کرده و هر کس آنها را به [[خشم]] آورد خدا را به خشم آورده است،<ref>مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۱۱.</ref> از این رو [[رسول خدا]]{{صل}}به دیدار بازماندگان [[شهیدان]] می‌رفت و از آنان [[دلجویی]] می‌کرد.<ref>المغازی، ج۱، ص۲۶۸.</ref> شاید بتوان [[آیه]] {{متن قرآن\|سَيَهْدِيهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْ}}<ref>«به زودی آنان را راهنمایی می‌کند و حالشان را نیکو می‌گرداند» سوره محمد، آیه ۵.</ref> را در این راستا [[تفسیر]] کرد؛ آن‌گونه که برخی [[مفسران]]، [[اصلاح امور]] شهیدان در این آیه را به اصلاح امور [[دنیایی]] آنان تفسیر کرده‌اند.<ref> کنز العرفان، ج۱، ص۳۶۶؛ تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۲۹۸.</ref> براین اساس، شهیدان نیز به سبب تعلقی که به [[خانواده]] خود دارند به [[آرامش]] نیاز دارند که [[خدا]] با رفع نگرانی‌های دنیایی آنان، امورشان را [[اصلاح]] می‌کند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۲۹۸؛ کنز العرفان، ج۱، ص۳۶۶؛ بیان المعانی، ج۶، ص۲۳.</ref>.<ref>[[حسین علی یوسف‌زاده\|یوسف‌زاده، حسین علی]]، [[شهادت - یوسف‌زاده (مقاله)\|مقاله «شهادت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص ۵۴۸-۵۴۹.</ref>		در برخی آیات، [[شهدا]] را به همراه گروه‌هایی دیگر مانند [[انبیا]]، [[صادقان]] و [[صالحان]]، از نعمت‌های الهی برخوردار دانسته و هرکس را که از [[پیامبر خدا]] [[اطاعت]] کند نیز همراه آنان دانسته است: {{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref>«و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> بسیاری از [[مفسران]]، مراد از «[[شهداء]]» در [[آیه]] یادشده را کشته شدگان در [[راه خدا]] دانسته‌اند،<ref>التبیان، ج۳، ص۲۵۰؛ التحریر و التنویر، ج۴، ص۱۸۲.</ref> چنان‌که در آیه {{متن قرآن\|وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ}}<ref>«و زمین (رستخیز) به نور پروردگارش تابناک می‌گردد و کارنامه (ها) برنهاده می‌شود و پیامبران و گواهان را می‌آورند و میان آنان به حقّ داوری می‌کنند و بر آنان ستم نخواهد رفت» سوره زمر، آیه ۶۹.</ref> نیز برخی از مفسران مقصود از «شهداء» را [[شهیدان]] راه خدا دانسته‌اند<ref>مجمع البیان، ج۸، ص۷۹۳.</ref> بر اساس آنچه در آیه {{متن قرآن\|فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«به آنچه خداوند با بخشش خویش به آنان داده است شادمانند و برای کسانی که از پس آنها هنوز به آنان نپیوسته‌اند شاد می‌شوند که آنها نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌گردند» سوره آل عمران، آیه ۱۷۰.</ref> آمده است، [[شهدا]] از نعمت‌هایی که [[خداوند]] از فضل خود، پس از [[شهادت]] به آنان می‌دهد خوشحال و شادمان‌اند و همچنین برای [[برادران]] [[مؤمن]] خود که پس از آنان به ایشان ملحق خواهند شد [[شادمانی]]<ref>در ترجمه «یستبشرون» نک: روض الجنان، ج ۵، ص۱۵۴؛ نیز: ترجمه‌های قرآن.</ref> می‌کنند: {{متن قرآن\|فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}<ref>«به آنچه خداوند با بخشش خویش به آنان داده است شادمانند و برای کسانی که از پس آنها هنوز به آنان نپیوسته‌اند شاد می‌شوند که آنها نه بیمی خواهند داشت و نه اندوهگین می‌گردند» سوره آل عمران، آیه ۱۷۰.</ref>، {{متن قرآن\|وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ}}<ref>«و کسانی را که در راه خداوند کشته شده‌اند مرده مپندار که زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی می‌برند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.</ref> به گفته برخی، اطلاق فضل و [[نعمت]] و [[رزق]] در [[آیات]] بالا برای آن است که مخاطب تا آنجا که می‌تواند آن را تخیل و تصور کند؛ نیز [[خوف]] و [[حزن]] مبهم آمده‌اند تا ضمن دلالت آیه بر عموم، بفهماند که کشته شدگان در راه خدا هیچ گونه [[ترس]] و اندوهی ندارند. <ref>المیزان، ج۴، ص۶۱؛ نمونه، ج۳، ص۱۷۰ - ۱۷۱.</ref> وقتی [[خدا]] برای همه [[مجاهدان]]، اعم از کسانی که با مالشان در راه خدا [[مجاهده]] می‌کنند و کسانی که شخصاً در [[جنگ]] و [[جهاد با دشمن]] شرکت می‌کنند، [[برترین]] درجه و [[پاداش]] را در نظر گرفته {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و هجرت کرده‌اند و در راه خداوند با مال و جان خود، جهاد ورزیده‌اند، نزد خداوند بلند پایگاه‌ترند و آنانند که رستگارند» سوره توبه، آیه ۲۰.</ref>، به طریق اولی برترین آن را برای مجاهدانی که در راه خدا به شهادت می‌رسند می‌توان ثابت کرد و گفت همه [[نعمت‌ها]] و بشارت‌هایی که در [[آیات قرآن]] به مجاهدان داده شده {{متن قرآن\|يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ}}<ref>«پروردگارشان آنان را به بخشایش و خشنودی از سوی خویش و بوستان‌هایی که ایشان را در آنها نعمتی پایدار است نوید می‌دهد» سوره توبه، آیه ۲۱.</ref> برای شهیدان در راه خدا نیز هست؛ زیرا در آیه {{متن قرآن\|فَإِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّى إِذَا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَكِنْ لِيَبْلُوَ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ وَالَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ}}<ref>«پس هرگاه با کافران (حربی) روبه‌رو شدید (آنان را) گردن بزنید تا چون آنها را از توان انداختید اسیر بگیرید و از آن پس یا منّت بگذارید (و آزادشان کنید) و یا سربها بگیرید تا جنگ، به پایان آید، (فرمان خداوند) چنین است و اگر خدا می‌خواست از آنان انتقام می‌گرفت لیک (نگرفت) تا شما را به یکدیگر بیازماید و آنان که در راه خداوند کشته شدند هرگز (خداوند) کارهایشان را بیراه نمی‌سازد» سوره محمد، آیه ۴.</ref> به صراحت آمده است که [[خداوند]] [[اعمال]] [[شهیدان]] را ضایع نخواهد کرد. و زحمات و [[رنج‌ها]] و [[ایثار]] شهیدان نزد [[خدا]] محفوظ است و بدان سبب به آنان [[پاداش]] می‌دهد.<ref>نمونه، ج۲۱، ص۴۰۳ - ۴۰۴؛ مجمع البیان، ج۹، ص۱۴۸.</ref> خدا آنان را به منازل [[سعادت]] و [[کرامت]] [[هدایت]] و امورشان را با [[آمرزش]] و [[عفو]] گناهانشان [[اصلاح]] می‌کند<ref>المیزان، ج۱۸، ص۲۲۶؛ نیز نک: تفسیر مراغی، ج۲۶، ص۵۱ - ۵۲.</ref> تا [[پاک]] شوند و به بهشتی که از پیش، به آنان شناسانده شده بود، وارد شده و از نعمت‌های آن بهره‌مند گردند: {{متن قرآن\|سَيَهْدِيهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْ}}<ref>«به زودی آنان را راهنمایی می‌کند و حالشان را نیکو می‌گرداند» سوره محمد، آیه ۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَيُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَهَا لَهُمْ}}<ref>«و آنان را به بهشتی درمی‌آورد که به آنان شناسانده است» سوره محمد، آیه ۶.</ref> برخی، مراد از {{متن قرآن\|سَيَهْدِيهِمْ}} را هدایت به [[ثواب]] و [[بهشت]] و {{متن قرآن\|يُصْلِحُ بَالَهُمْ}} را اصلاح امورشان در [[دنیا]] دانسته‌اند؛ به این معنا که خداوند در آستانه [[شهادت]] به شهیدان آرامشی [[روحی]] و نشاطی [[معنوی]] می‌بخشد. <ref>تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۲۹۸؛ کنز العرفان، ج۱، ص۳۶۶؛ تنزیه القرآن عن المطاعن، ص۴۰۲.</ref> در [[روایات]]، مطالب فراوانی در باره برخورداری شهیدان از [[نعمت‌های الهی]] آمده است؛ برای نمونه، در [[روایت]] [[امام رضا]]{{ع}} از [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}}آمده است که ضربات [[دشمن]] بر پیکر [[شهید]]، ساده‌تر و گواراتر از نوشیدن آب خنک در [[روز]] گرم تابستان است و هنگامی که شهید از مرکب فرومی‌افتد، پیش از آنکه به [[زمین]] برسد، [[همسر]] بهشتی او (حوریه) به استقبال او می‌شتابد و از نعمت‌های بزرگی که خداوند برای او فراهم ساخته است، با او سخن می‌گوید و آن‌گاه که شهید بر زمین قرار می‌گیرد و [[روح]] [[پاکیزه]] او از بدن پاکیزه‌اش به پرواز در می‌آید، خدا به او آفرین می‌گوید و او را به نعمت‌هایی که هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و بر [[قلب]] هیچ [[انسانی]] خطور نکرده است، [[بشارت]] می‌دهد.<ref>مجمع البیان، ج۲، ص۸۸۴؛ صحیفة الامام الرضا، ص۲۶۸.</ref> بر اساس آنچه در ادامه روایت آمده است، خداوند خود را [[سرپرست]] بازماندگان شهید معرفی کرده و فرموده است هر کس بازماندگان شهیدان را [[خشنود]] کند خدا را خشنود کرده و هر کس آنها را به [[خشم]] آورد خدا را به خشم آورده است،<ref>مستدرک الوسائل، ج۱۱، ص۱۱.</ref> از این رو [[رسول خدا]]{{صل}}به دیدار بازماندگان [[شهیدان]] می‌رفت و از آنان دلجویی می‌کرد.<ref>المغازی، ج۱، ص۲۶۸.</ref> شاید بتوان [[آیه]] {{متن قرآن\|سَيَهْدِيهِمْ وَيُصْلِحُ بَالَهُمْ}}<ref>«به زودی آنان را راهنمایی می‌کند و حالشان را نیکو می‌گرداند» سوره محمد، آیه ۵.</ref> را در این راستا [[تفسیر]] کرد؛ آن‌گونه که برخی [[مفسران]]، [[اصلاح امور]] شهیدان در این آیه را به اصلاح امور [[دنیایی]] آنان تفسیر کرده‌اند.<ref> کنز العرفان، ج۱، ص۳۶۶؛ تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۲۹۸.</ref> براین اساس، شهیدان نیز به سبب تعلقی که به [[خانواده]] خود دارند به [[آرامش]] نیاز دارند که [[خدا]] با رفع نگرانی‌های دنیایی آنان، امورشان را [[اصلاح]] می‌کند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۲۹۸؛ کنز العرفان، ج۱، ص۳۶۶؛ بیان المعانی، ج۶، ص۲۳.</ref>.<ref>[[حسین علی یوسف‌زاده\|یوسف‌زاده، حسین علی]]، [[شهادت - یوسف‌زاده (مقاله)\|مقاله «شهادت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص ۵۴۸-۵۴۹.</ref>

	===[[جاودانگی]] در [[بهشت]]===		===[[جاودانگی]] در [[بهشت]]===

Bahmani: /* جاودانگی در بهشت */

2024-11-04T08:49:42Z

جاودانگی در بهشت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۹
خط ۸۲:		خط ۸۲:

	===[[جاودانگی]] در [[بهشت]]===		===[[جاودانگی]] در [[بهشت]]===
	برخی از [[آیات]] از بهشت‌های [[جاودانه]] که جویبارهایی در آن جاری‌اند، به عنوان [[پاداش شهیدان]] [[راه خدا]] یاد کرده است: {{متن قرآن\|فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ}}<ref>«آنگاه پروردگارشان به آنان پاسخ داد که: من پاداش انجام دهنده هیچ کاری را از شما چه مرد و چه زن -که همانند یکدیگرید- تباه نمی‌گردانم بنابراین بی‌گمان از گناه آنان که مهاجرت کردند و از دیار خود رانده شدند و در راه من آزار دیدند و کارزار کردند یا کشته شدند چشم می‌پوشم و آنان را به بوستان‌هایی در خواهم آورد که از بن آنها جویباران روان است، به پاداشی از نزد خداوند؛ و پاداش نیک (تنها) نزد خداوند است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۵.</ref> به گفته برخی، خدا به کسانی که در رکاب [[پیامبر]] جنگیدند تا به [[شهادت]] رسیدند [[وعده]] داده [[گناهان]] آنان را بیامرزد و به آنان [[ثواب]] عظیم عطا کرده و آنان را به بهشت ببرد و این ثواب با [[تعظیم]] آنان همراه باشد.<ref>مراح لبید، ج۱، ص۱۷۷.</ref> [[قرآن]] همه این [[پاداش‌ها]] را در برابر دعای خاص آنان دانسته است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}<ref>«پروردگارا! ما شنیدیم فرا خواننده‌ای به ایمان فرا می‌خواند که به پروردگار خود ایمان آورید! و ایمان آوردیم؛ پروردگارا، گناهان ما را بیامرز و از بدی‌های ما چشم بپوش و ما را با نیکان بمیران» سوره آل عمران، آیه ۱۹۳.</ref>، {{متن قرآن\|رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدْتَنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلَا تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ}}<ref>«پروردگارا! و آنچه با پیامبرانت به ما وعده کردی عطا کن و روز رستخیز ما را خوار مگردان؛ بی‌گمان تو در وعده (خود) خلاف نمی‌ورزی» سوره آل عمران، آیه ۱۹۴.</ref>، {{متن قرآن\|فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ}}<ref>«آنگاه پروردگارشان به آنان پاسخ داد که: من پاداش انجام دهنده هیچ کاری را از شما چه مرد و چه زن -که همانند یکدیگرید- تباه نمی‌گردانم بنابراین بی‌گمان از گناه آنان که مهاجرت کردند و از دیار خود رانده شدند و در راه من آزار دیدند و کارزار کردند یا کشته شدند چشم می‌پوشم و آنان را به بوستان‌هایی در خواهم آورد که از بن آنها جویباران روان است، به پاداشی از نزد خداوند؛ و پاداش نیک (تنها) نزد خداوند است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۵.</ref> در برخی [[آیات]] به صراحت [[بهشت]] [[پاداش]] [[شهدا]] قرار داده شده {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد؛ در راه خداوند کارزار می‌کنند، می‌کشند و کشته می‌شوند بنا به وعده‌ای راستین که بر عهده او در تورات و انجیل و قرآن است و وفادارتر از خداوند به پیمان خویش کیست؟ پس به داد و ستدی که کرده‌اید شاد باشید و آن است که رستگاری سترگ است» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref> و از قرار دادن آنان در جایگاهی خبر داده است که از آن [[راضی]] باشند: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا}}<ref>«و آنان که در راه خداوند هجرت گزیدند سپس کشته شدند » سوره حج، آیه ۵۸.</ref>، {{متن قرآن\|لَيُدْخِلَنَّهُمْ مُدْخَلًا يَرْضَوْنَهُ}}<ref>«به یقین آنان را به جایگاهی که آن را می‌پسندند در می‌آورد و بی‌گمان خداوند بردباری داناست» سوره حج، آیه ۵۹.</ref> برخی در توضیح سبب [[رضایت]] شهدا به آنچه به آنان عطا می‌شود، گفته‌اند در بهشت نعمت‌هایی خواهند دید که در عین حال که دلپذیر و چشم‌نواز است، تا آن هنگام نه چشمی مانند آن را دیده و نه گوشی شنیده و نه بر [[قلب]] کسی مانند آن خطور کرده است.<ref>روح البیان، ج۶، ص۵۲؛ فتح القدیر، ج۳، ص۵۴۹؛ البحر المدید، ج۳، ص۵۴۷.</ref> شاید از این‌رو که شهدا از ورود به چنین جایگاهی راضی‌اند، در [[آیه]] {{متن قرآن\|يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ}}<ref>«پروردگارشان آنان را به بخشایش و خشنودی از سوی خویش و بوستان‌هایی که ایشان را در آنها نعمتی پایدار است نوید می‌دهد» سوره توبه، آیه ۲۱.</ref> از آن به [[رضوان]] یاد شده است. البته برخی آن را به رضای [[پروردگار]] معنا کرده‌اند.<ref>تفسیر اثنا عشری، ج۵، ص۴۴؛ زهرة التفاسیر، ج۶، ص۳۲۵۹.</ref> به هرروی، کسانی که با [[مال]] و جانشان در [[راه خدا]] می‌جنگند، [[برترین]] [[مقام]] را نزد [[خدا]] دارند و رستگارند. خدا به آنان [[بشارت]] [[رحمت]] و رضوان خودش و نیز [[بهشتی]] عطا می‌کند که نعمت‌هایی [[پایدار]] دارد و آنان برای همیشه از آن برخوردار خواهند بود. {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و هجرت کرده‌اند و در راه خداوند با مال و جان خود، جهاد ورزیده‌اند، نزد خداوند بلند پایگاه‌ترند و آنانند که رستگارند» سوره توبه، آیه ۲۰.</ref>، {{متن قرآن\|يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ}}<ref>«پروردگارشان آنان را به بخشایش و خشنودی از سوی خویش و بوستان‌هایی که ایشان را در آنها نعمتی پایدار است نوید می‌دهد» سوره توبه، آیه ۲۱.</ref>.<ref>[[حسین علی یوسف‌زاده\|یوسف‌زاده، حسین علی]]، [[شهادت - یوسف‌زاده (مقاله)\|مقاله «شهادت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص ۵۵۰.</ref>		برخی از [[آیات]] از بهشت‌های [[جاودانه]] که جویبارهایی در آن جاری‌اند، به عنوان پاداش شهیدان [[راه خدا]] یاد کرده است: {{متن قرآن\|فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ}}<ref>«آنگاه پروردگارشان به آنان پاسخ داد که: من پاداش انجام دهنده هیچ کاری را از شما چه مرد و چه زن -که همانند یکدیگرید- تباه نمی‌گردانم بنابراین بی‌گمان از گناه آنان که مهاجرت کردند و از دیار خود رانده شدند و در راه من آزار دیدند و کارزار کردند یا کشته شدند چشم می‌پوشم و آنان را به بوستان‌هایی در خواهم آورد که از بن آنها جویباران روان است، به پاداشی از نزد خداوند؛ و پاداش نیک (تنها) نزد خداوند است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۵.</ref> به گفته برخی، خدا به کسانی که در رکاب [[پیامبر]] جنگیدند تا به [[شهادت]] رسیدند [[وعده]] داده [[گناهان]] آنان را بیامرزد و به آنان [[ثواب]] عظیم عطا کرده و آنان را به بهشت ببرد و این ثواب با [[تعظیم]] آنان همراه باشد.<ref>مراح لبید، ج۱، ص۱۷۷.</ref> [[قرآن]] همه این [[پاداش‌ها]] را در برابر دعای خاص آنان دانسته است: {{متن قرآن\|رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ}}<ref>«پروردگارا! ما شنیدیم فرا خواننده‌ای به ایمان فرا می‌خواند که به پروردگار خود ایمان آورید! و ایمان آوردیم؛ پروردگارا، گناهان ما را بیامرز و از بدی‌های ما چشم بپوش و ما را با نیکان بمیران» سوره آل عمران، آیه ۱۹۳.</ref>، {{متن قرآن\|رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدْتَنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلَا تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لَا تُخْلِفُ الْمِيعَادَ}}<ref>«پروردگارا! و آنچه با پیامبرانت به ما وعده کردی عطا کن و روز رستخیز ما را خوار مگردان؛ بی‌گمان تو در وعده (خود) خلاف نمی‌ورزی» سوره آل عمران، آیه ۱۹۴.</ref>، {{متن قرآن\|فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَأُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأُوذُوا فِي سَبِيلِي وَقَاتَلُوا وَقُتِلُوا لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ثَوَابًا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ}}<ref>«آنگاه پروردگارشان به آنان پاسخ داد که: من پاداش انجام دهنده هیچ کاری را از شما چه مرد و چه زن -که همانند یکدیگرید- تباه نمی‌گردانم بنابراین بی‌گمان از گناه آنان که مهاجرت کردند و از دیار خود رانده شدند و در راه من آزار دیدند و کارزار کردند یا کشته شدند چشم می‌پوشم و آنان را به بوستان‌هایی در خواهم آورد که از بن آنها جویباران روان است، به پاداشی از نزد خداوند؛ و پاداش نیک (تنها) نزد خداوند است» سوره آل عمران، آیه ۱۹۵.</ref> در برخی [[آیات]] به صراحت [[بهشت]] [[پاداش]] [[شهدا]] قرار داده شده {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُمْ بِهِ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«همانا خداوند از مؤمنان، خودشان و دارایی‌هاشان را خریده است در برابر اینکه بهشت از آن آنها باشد؛ در راه خداوند کارزار می‌کنند، می‌کشند و کشته می‌شوند بنا به وعده‌ای راستین که بر عهده او در تورات و انجیل و قرآن است و وفادارتر از خداوند به پیمان خویش کیست؟ پس به داد و ستدی که کرده‌اید شاد باشید و آن است که رستگاری سترگ است» سوره توبه، آیه ۱۱۱.</ref> و از قرار دادن آنان در جایگاهی خبر داده است که از آن [[راضی]] باشند: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا}}<ref>«و آنان که در راه خداوند هجرت گزیدند سپس کشته شدند » سوره حج، آیه ۵۸.</ref>، {{متن قرآن\|لَيُدْخِلَنَّهُمْ مُدْخَلًا يَرْضَوْنَهُ}}<ref>«به یقین آنان را به جایگاهی که آن را می‌پسندند در می‌آورد و بی‌گمان خداوند بردباری داناست» سوره حج، آیه ۵۹.</ref> برخی در توضیح سبب [[رضایت]] شهدا به آنچه به آنان عطا می‌شود، گفته‌اند در بهشت نعمت‌هایی خواهند دید که در عین حال که دلپذیر و چشم‌نواز است، تا آن هنگام نه چشمی مانند آن را دیده و نه گوشی شنیده و نه بر [[قلب]] کسی مانند آن خطور کرده است.<ref>روح البیان، ج۶، ص۵۲؛ فتح القدیر، ج۳، ص۵۴۹؛ البحر المدید، ج۳، ص۵۴۷.</ref> شاید از این‌رو که شهدا از ورود به چنین جایگاهی راضی‌اند، در [[آیه]] {{متن قرآن\|يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ}}<ref>«پروردگارشان آنان را به بخشایش و خشنودی از سوی خویش و بوستان‌هایی که ایشان را در آنها نعمتی پایدار است نوید می‌دهد» سوره توبه، آیه ۲۱.</ref> از آن به [[رضوان]] یاد شده است. البته برخی آن را به رضای [[پروردگار]] معنا کرده‌اند.<ref>تفسیر اثنا عشری، ج۵، ص۴۴؛ زهرة التفاسیر، ج۶، ص۳۲۵۹.</ref> به هرروی، کسانی که با [[مال]] و جانشان در [[راه خدا]] می‌جنگند، [[برترین]] مقام را نزد [[خدا]] دارند و رستگارند. خدا به آنان [[بشارت]] [[رحمت]] و رضوان خودش و نیز بهشتی عطا می‌کند که نعمت‌هایی [[پایدار]] دارد و آنان برای همیشه از آن برخوردار خواهند بود. {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و هجرت کرده‌اند و در راه خداوند با مال و جان خود، جهاد ورزیده‌اند، نزد خداوند بلند پایگاه‌ترند و آنانند که رستگارند» سوره توبه، آیه ۲۰.</ref>، {{متن قرآن\|يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ}}<ref>«پروردگارشان آنان را به بخشایش و خشنودی از سوی خویش و بوستان‌هایی که ایشان را در آنها نعمتی پایدار است نوید می‌دهد» سوره توبه، آیه ۲۱.</ref>.<ref>[[حسین علی یوسف‌زاده\|یوسف‌زاده، حسین علی]]، [[شهادت - یوسف‌زاده (مقاله)\|مقاله «شهادت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص ۵۵۰.</ref>

	==[[کیفر]] به [[شهادت]] رساندن [[مؤمنان]]==		==[[کیفر]] به [[شهادت]] رساندن [[مؤمنان]]==

Bahmani: /* کیفر به شهادت رساندن مؤمنان */

2024-11-04T08:49:18Z

کیفر به شهادت رساندن مؤمنان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۹
خط ۸۵:		خط ۸۵:

	==[[کیفر]] به [[شهادت]] رساندن [[مؤمنان]]==		==[[کیفر]] به [[شهادت]] رساندن [[مؤمنان]]==
	از آنجا که [[پیامبران الهی]] همواره [[مشرکان]] و [[کافران]] را به [[حق]] فرامی‌خواندند و از آنان می‌خواستند به [[دین الهی]] پایبند باشند، مشرکان آنان را مزاحمانی در برابر [[خواسته‌های نفسانی]] خویش می‌دانستند. در نتیجه، آنان را به ناحق به شهادت می‌رساندند: {{متن قرآن\|لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوا وَقَتْلَهُمُ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ}}<ref>«خداوند سخن آن کسان را که گفتند: خداوند تهیدست است و ما توانگریم شنیده است؛ به زودی آنچه را گفته‌اند و اینکه پیامبران را ناروا می‌کشتند می‌نویسیم و می‌گوییم: عذاب آتش سوزان را بچشید» سوره آل عمران، آیه ۱۸۱.</ref> [[خداوند]] آنان را به [[عذاب]] دردناک [[وعده]] داده است: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref> عبارت {{متن قرآن\|بِغَيْرِ حَقٍّ}} در هر دو [[آیه]] به این معناست که به [[شهادت]] رساندن [[انبیاء]] به دست [[بنی‌اسرائیل]] از روی [[شناخت]] بوده نه از روی [[سهو]] و [[خطا]]. <ref>المیزان، ج۴، ص۸۳؛ مواهب الرحمان، ج۵، ص۱۵۸.</ref> [[مفسران]] از [[زکریا]]، [[یحیی]]، [[اشعیا]]، [[ارمیا]] و... به عنوان پیامبرانی یاد کرده‌اند که به دست بنی‌اسرائیل به ناحق به شهادت رسیده‌اند.<ref>مجمع البیان، ج۲، ص۹۰۱؛ التحریر و التنویر، ج۳، ص۲۹۹؛ التفسیر الکبیر، ج۹، ص۴۵۰.</ref> آنان نه تنها [[انبیا]]، بلکه هر مؤمنی را که آنان را به [[قسط و عدل]] فرا می‌خواند، به شهادت می‌رساندند، از همین رو [[عذاب الهی]] در [[انتظار]] آنان خواهد بود.{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref> [[قرآن کریم]] به نمونه‌هایی از کسانی که در رکاب [[پیامبران]] و به [[هدف]] [[حفظ ~~ایمان]]،~~ به شهادت رسیده‌اند، اشاره و [[کیفر]] کسانی را بیان کرده است که [[مؤمنان]] را به شهادت رساندند؛ مانند مؤمنانی که به دست [[اصحاب]] اُخدود زنده زنده در چاله‌هایی پر از [[آتش]] افکنده و سوزانده شدند. خداوند آنان را در [[دنیا]] [[لعنت]] کرده <ref>التبیان، ج۱۰، ص۳۱۶؛ مجمع البیان، ج۱۰، ص۷۰۹ - ۷۱۰.</ref> و آنان را که علیه مؤمنان فتنه‌گری می‌کردند و از کرده خود پشیمان نشدند به عذاب سوزان [[جهنم]] وعده داده است:{{متن قرآن\|قُتِلَ أَصْحَابُ الأُخْدُودِ النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلاَّ أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ }}<ref>«مرگ بر گروه (آتش افروز در) آن خندق، آن آتش پرهیزم، آنگاه که کنار آن نشسته بودند، و بر آنچه بر سر مؤمنان می‌آوردند گواه بودند، و با آنان کینه‌توزی نکردند مگر از آن رو که آنان به خداوند پیروزمند ستوده، ایمان داشتند، همان که فرمانفرمایی آسمان‌ها و زمین، از آن اوست و خداوند بر همه چیز گواه است. به یقین آنان که مردان و زنان مؤمن را آزار دادند سپس توبه نکردند، عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان دارند» سوره بروج، آیه ۴-۱۰.</ref>.<ref>التبیان، ج۱۰، ص۳۱۸؛ الکشاف، ج۴، ص۷۳۲؛ المیزان، ج۲۰، ص۲۵۲.</ref> به گفته برخی، وقتی [[ساحران]] [[قوم فرعون]] که پس از دیدن [[معجزه]] [[موسی]] به خدای او [[ایمان]] آوردند از سوی [[فرعون]] به قطع دست و پا و نیز کشتن [[تهدید]] شدند، <ref>تفسیر ثعلبی، ج۴، ص۲۷۰.</ref> خداوند نیز آنان را تهدید کرده و فرموده است در [[حقیقت]]، هر کس به نزد پروردگارش [[گنهکار]] رود، [[جهنم]] برای اوست؛ [[جهنمی]] که نه در آن بمیرد و نه [[زندگی]] یابد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِمًا فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى}}<ref>«چنین است که هر کس نزد پروردگارش گناهکار بیاید بی‌گمان دوزخ او راست که در آن نه می‌میرد و نه زندگی می‌کند» سوره طه، آیه ۷۴.</ref>؛ همچنین خدای متعالی، مردمی را که به گفته [[مؤمن]] [[آل یاسین]] ([[حبیب نجار]])<ref>روض الجنان، ج۱۶، ص۱۴۶؛ نورالثقلین، ج۴، ص۳۸۳؛ نمونه، ج۱۸، ص۳۴۸.</ref>، گوش نداده و او را به [[جرم]] [[دعوت]] [[مردم]] به [[پیروی]] از فرستادگان [[عیسی]] سنگباران کرده <ref>الدر المنثور، ج۵، ص۲۶۱.</ref> و به [[شهادت]] رساندند،<ref>تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۱۲۱؛ فتح القدیر، ج۴، ص۴۱۹.</ref> نابود کرد؛ اما نه با سپاهی آسمانی، بلکه با بانگی که برآمد <ref>مجمع البیان، ج۸، ص۶۵۹؛ المحرر الوجیز، ج۴، ص۴۵۲؛ لباب التاویل، ج۴، ص۷.</ref> و آنان در دمْ سرد و فسرده شدند: {{متن قرآن\|وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِينَ}}<ref>«و ما پس از وی از آسمان بر قوم او هیچ سپاهی فرو نفرستادیم و بنای فرستادن هم نداشتیم» سوره یس، آیه ۲۸.</ref>، {{متن قرآن\|إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ}}<ref>«(عذاب آنان) جز یک بانگ آسمانی نبود که ناگاه همه (با آن) خاموش شدند» سوره یس، آیه ۲۹.</ref>.<ref>[[حسین علی یوسف‌زاده\|یوسف‌زاده، حسین علی]]، [[شهادت - یوسف‌زاده (مقاله)\|مقاله «شهادت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص ۵۵۰-۵۵۲.</ref>		از آنجا که [[پیامبران الهی]] همواره [[مشرکان]] و [[کافران]] را به [[حق]] فرامی‌خواندند و از آنان می‌خواستند به [[دین الهی]] پایبند باشند، مشرکان آنان را مزاحمانی در برابر [[خواسته‌های نفسانی]] خویش می‌دانستند. در نتیجه، آنان را به ناحق به شهادت می‌رساندند: {{متن قرآن\|لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاءُ سَنَكْتُبُ مَا قَالُوا وَقَتْلَهُمُ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ}}<ref>«خداوند سخن آن کسان را که گفتند: خداوند تهیدست است و ما توانگریم شنیده است؛ به زودی آنچه را گفته‌اند و اینکه پیامبران را ناروا می‌کشتند می‌نویسیم و می‌گوییم: عذاب آتش سوزان را بچشید» سوره آل عمران، آیه ۱۸۱.</ref> [[خداوند]] آنان را به [[عذاب]] دردناک [[وعده]] داده است: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref> عبارت {{متن قرآن\|بِغَيْرِ حَقٍّ}} در هر دو [[آیه]] به این معناست که به [[شهادت]] رساندن [[انبیاء]] به دست [[بنی‌اسرائیل]] از روی [[شناخت]] بوده نه از روی [[سهو]] و [[خطا]]. <ref>المیزان، ج۴، ص۸۳؛ مواهب الرحمان، ج۵، ص۱۵۸.</ref> [[مفسران]] از [[زکریا]]، [[یحیی]]، [[اشعیا]]، [[ارمیا]] و... به عنوان پیامبرانی یاد کرده‌اند که به دست بنی‌اسرائیل به ناحق به شهادت رسیده‌اند.<ref>مجمع البیان، ج۲، ص۹۰۱؛ التحریر و التنویر، ج۳، ص۲۹۹؛ التفسیر الکبیر، ج۹، ص۴۵۰.</ref> آنان نه تنها [[انبیا]]، بلکه هر مؤمنی را که آنان را به [[قسط و عدل]] فرا می‌خواند، به شهادت می‌رساندند، از همین رو [[عذاب الهی]] در [[انتظار]] آنان خواهد بود.{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref> [[قرآن کریم]] به نمونه‌هایی از کسانی که در رکاب [[پیامبران]] و به [[هدف]] حفظ ایمان، به شهادت رسیده‌اند، اشاره و [[کیفر]] کسانی را بیان کرده است که [[مؤمنان]] را به شهادت رساندند؛ مانند مؤمنانی که به دست [[اصحاب]] اُخدود زنده زنده در چاله‌هایی پر از [[آتش]] افکنده و سوزانده شدند. خداوند آنان را در [[دنیا]] [[لعنت]] کرده <ref>التبیان، ج۱۰، ص۳۱۶؛ مجمع البیان، ج۱۰، ص۷۰۹ - ۷۱۰.</ref> و آنان را که علیه مؤمنان فتنه‌گری می‌کردند و از کرده خود پشیمان نشدند به عذاب سوزان [[جهنم]] وعده داده است:{{متن قرآن\|قُتِلَ أَصْحَابُ الأُخْدُودِ النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌ وَهُمْ عَلَى مَا يَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌ وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلاَّ أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ }}<ref>«مرگ بر گروه (آتش افروز در) آن خندق، آن آتش پرهیزم، آنگاه که کنار آن نشسته بودند، و بر آنچه بر سر مؤمنان می‌آوردند گواه بودند، و با آنان کینه‌توزی نکردند مگر از آن رو که آنان به خداوند پیروزمند ستوده، ایمان داشتند، همان که فرمانفرمایی آسمان‌ها و زمین، از آن اوست و خداوند بر همه چیز گواه است. به یقین آنان که مردان و زنان مؤمن را آزار دادند سپس توبه نکردند، عذاب دوزخ و عذاب آتش سوزان دارند» سوره بروج، آیه ۴-۱۰.</ref>.<ref>التبیان، ج۱۰، ص۳۱۸؛ الکشاف، ج۴، ص۷۳۲؛ المیزان، ج۲۰، ص۲۵۲.</ref> به گفته برخی، وقتی [[ساحران]] [[قوم فرعون]] که پس از دیدن [[معجزه]] [[موسی]] به خدای او [[ایمان]] آوردند از سوی [[فرعون]] به قطع دست و پا و نیز کشتن [[تهدید]] شدند، <ref>تفسیر ثعلبی، ج۴، ص۲۷۰.</ref> خداوند نیز آنان را تهدید کرده و فرموده است در [[حقیقت]]، هر کس به نزد پروردگارش [[گنهکار]] رود، [[جهنم]] برای اوست؛ [[جهنمی]] که نه در آن بمیرد و نه [[زندگی]] یابد: {{متن قرآن\|إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِمًا فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَى}}<ref>«چنین است که هر کس نزد پروردگارش گناهکار بیاید بی‌گمان دوزخ او راست که در آن نه می‌میرد و نه زندگی می‌کند» سوره طه، آیه ۷۴.</ref>؛ همچنین خدای متعالی، مردمی را که به گفته [[مؤمن]] [[آل یاسین]] ([[حبیب نجار]])<ref>روض الجنان، ج۱۶، ص۱۴۶؛ نورالثقلین، ج۴، ص۳۸۳؛ نمونه، ج۱۸، ص۳۴۸.</ref>، گوش نداده و او را به [[جرم]] [[دعوت]] [[مردم]] به [[پیروی]] از فرستادگان [[عیسی]] سنگباران کرده <ref>الدر المنثور، ج۵، ص۲۶۱.</ref> و به [[شهادت]] رساندند،<ref>تفسیر سمرقندی، ج۳، ص۱۲۱؛ فتح القدیر، ج۴، ص۴۱۹.</ref> نابود کرد؛ اما نه با سپاهی آسمانی، بلکه با بانگی که برآمد <ref>مجمع البیان، ج۸، ص۶۵۹؛ المحرر الوجیز، ج۴، ص۴۵۲؛ لباب التاویل، ج۴، ص۷.</ref> و آنان در دمْ سرد و فسرده شدند: {{متن قرآن\|وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِينَ}}<ref>«و ما پس از وی از آسمان بر قوم او هیچ سپاهی فرو نفرستادیم و بنای فرستادن هم نداشتیم» سوره یس، آیه ۲۸.</ref>، {{متن قرآن\|إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ}}<ref>«(عذاب آنان) جز یک بانگ آسمانی نبود که ناگاه همه (با آن) خاموش شدند» سوره یس، آیه ۲۹.</ref>.<ref>[[حسین علی یوسف‌زاده\|یوسف‌زاده، حسین علی]]، [[شهادت - یوسف‌زاده (مقاله)\|مقاله «شهادت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص ۵۵۰-۵۵۲.</ref>

	== [[سفر]] [[شهادت]] در [[آیه]] [[سوره آل عمران]] ==		== [[سفر]] [[شهادت]] در [[آیه]] [[سوره آل عمران]] ==

Bahmani: /* بالاترین درجات قرب الهی */

2024-11-04T08:48:41Z

بالاترین درجات قرب الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۸
خط ۱۰۹:		خط ۱۰۹:
	ارزش و درجه انسان به اندازه بخشی از این هدف است که در این دنیا محقق می‌سازد. قرب الهی، همان معیاری که [[اسلام]] بدان قدر و مرتبه مردم را می‌سنجد. مردم در [[نزدیکی به خدا]] و دوری از او درجات و مراتب مختلفی دارند... تا اینکه انسان به «عندالله» برسد؛ جایی که از آن نزدیک‌تر به خدا وجود ندارد. در قاموس واژگان نیز برای «[[قرب]]» تعبیری قوی‌تر و رساتر از «عند» یافت نمی‌شود، و تو گویی در این درجه از قرب و نزدیکی، تمامی فاصله‌ها از میان می‌روند. حاشا که پروردگارمان با [[آفریدگان]] و [[بندگان]] خویش، ملابست داشته باشد و او [[برتر]] و بلندمرتبه‌تر از آن است که بندگان خویش را تا مرتبه کبریا و عزت و جلال خویش بالا برد، لیک این تعبیری رسا از نزدیک‌ترین درجات [[قرب الهی]] است. در [[حدیثی]] از [[رسول خدا]] {{صل}} [[روایت]] شده است که فرمود: «فراتر از هر [[نیکوکاری]]، نیکوکاری دیگری است تا آن هنگام که مرد در [[راه خدا]] کشته شود. پس، چون در راه خدا کشته شد، بالاتر از آن [[نیکی]] وجود ندارد»<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۰۰، ص۱۰.</ref>. نیز از رسول خدا {{صل}} روایت شده است که فرمود: «بالای هر نیکوکاری، [[نیکوکار]] [دیگری] است تا آن‌گاه که مرد در راه خدا کشته شود. پس چون در راه خدا کشته شد، بالاتر از آن نیکی وجود ندارد»<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۷۴، ص۶۱.</ref>.		ارزش و درجه انسان به اندازه بخشی از این هدف است که در این دنیا محقق می‌سازد. قرب الهی، همان معیاری که [[اسلام]] بدان قدر و مرتبه مردم را می‌سنجد. مردم در [[نزدیکی به خدا]] و دوری از او درجات و مراتب مختلفی دارند... تا اینکه انسان به «عندالله» برسد؛ جایی که از آن نزدیک‌تر به خدا وجود ندارد. در قاموس واژگان نیز برای «[[قرب]]» تعبیری قوی‌تر و رساتر از «عند» یافت نمی‌شود، و تو گویی در این درجه از قرب و نزدیکی، تمامی فاصله‌ها از میان می‌روند. حاشا که پروردگارمان با [[آفریدگان]] و [[بندگان]] خویش، ملابست داشته باشد و او [[برتر]] و بلندمرتبه‌تر از آن است که بندگان خویش را تا مرتبه کبریا و عزت و جلال خویش بالا برد، لیک این تعبیری رسا از نزدیک‌ترین درجات [[قرب الهی]] است. در [[حدیثی]] از [[رسول خدا]] {{صل}} [[روایت]] شده است که فرمود: «فراتر از هر [[نیکوکاری]]، نیکوکاری دیگری است تا آن هنگام که مرد در [[راه خدا]] کشته شود. پس، چون در راه خدا کشته شد، بالاتر از آن [[نیکی]] وجود ندارد»<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۱۰۰، ص۱۰.</ref>. نیز از رسول خدا {{صل}} روایت شده است که فرمود: «بالای هر نیکوکاری، [[نیکوکار]] [دیگری] است تا آن‌گاه که مرد در راه خدا کشته شود. پس چون در راه خدا کشته شد، بالاتر از آن نیکی وجود ندارد»<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج۷۴، ص۶۱.</ref>.

	عبارت {{متن قرآن\|عِنْدَ رَبِّهِمْ}} [[انسان]] را به درنگی دراز وامی‌دارد؟ آیا کار [[بنده]] فرودست به جایی می‌رسد که این‌گونه، بدون فاصله‌ها و منزل‌ها و با چنین درجه‌ای از قرب باشد {{متن قرآن\|عِنْدَ رَبِّهِ}}؟! [[خداوند]] بسی بلند مرتبه‌تر از آن است که با آفریدگان خویش ملابست داشته باشد. برای قرب الهی تعبیری نزدیک به این در [[سوره قمر]] برای [[پرهیزکاران]] آمده است: {{متن قرآن\|إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ * فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ}}<ref>«بی‌گمان پرهیزگاران در بوستان‌ها و (کنار) جویبارانند * در جایگاهی راستین نزد فرمانفرمایی توانمند» سوره قمر، آیه ۵۴-۵۵.</ref>. در مناجات شعبانیه نیز می‌خوانیم: «معبودا! مرا [[انقطاع]] کامل به سوی خود عطا فرما و دیده‌های [[دل]] ما را به نوری که با آن [[نور]]، تو را [[مشاهده]] کنند، روشن ساز، تا آنکه دیده‌های دل‌های ما حجاب‌های نور را از هم بدرد و به [[معدن]] عظمت واصل گردد»<ref>قمی، عباس، مفاتیح الجنان، مناجاة الائمة {{عم}} فی شعبان.</ref>.		عبارت {{متن قرآن\|عِنْدَ رَبِّهِمْ}} [[انسان]] را به درنگی دراز وامی‌دارد؟ آیا کار [[بنده]] فرودست به جایی می‌رسد که این‌گونه، بدون فاصله‌ها و منزل‌ها و با چنین درجه‌ای از قرب باشد {{متن قرآن\|عِنْدَ رَبِّهِ}}؟! [[خداوند]] بسی بلند مرتبه‌تر از آن است که با آفریدگان خویش ملابست داشته باشد. برای قرب الهی تعبیری نزدیک به این در [[سوره قمر]] برای [[پرهیزکاران]] آمده است: {{متن قرآن\|إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ * فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ}}<ref>«بی‌گمان پرهیزگاران در بوستان‌ها و (کنار) جویبارانند * در جایگاهی راستین نزد فرمانفرمایی توانمند» سوره قمر، آیه ۵۴-۵۵.</ref>. در مناجات شعبانیه نیز می‌خوانیم: «معبودا! مرا انقطاع کامل به سوی خود عطا فرما و دیده‌های [[دل]] ما را به نوری که با آن [[نور]]، تو را مشاهده کنند، روشن ساز، تا آنکه دیده‌های دل‌های ما حجاب‌های نور را از هم بدرد و به [[معدن]] عظمت واصل گردد»<ref>قمی، عباس، مفاتیح الجنان، مناجاة الائمة {{عم}} فی شعبان.</ref>.

	«انقطاع کامل به سوی [[خدا]]» است که [[انسان]] را به [[معدن]] عظمت می‌رساند و حجاب‌های ظلمانی و [[نورانی]] میان او و [[خدای تعالی]] را می‌درد. در مناجاتی آمده است: «بارخدایا ما را به راه‌هایی ببر که به تو می‌رسد و برای وارد شدن بر تو، ما را از نزدیک‌ترین راه حرکت ده»<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۹۴، ص۱۴۷.</ref>.		«انقطاع کامل به سوی [[خدا]]» است که [[انسان]] را به [[معدن]] عظمت می‌رساند و حجاب‌های ظلمانی و [[نورانی]] میان او و [[خدای تعالی]] را می‌درد. در مناجاتی آمده است: «بارخدایا ما را به راه‌هایی ببر که به تو می‌رسد و برای وارد شدن بر تو، ما را از نزدیک‌ترین راه حرکت ده»<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۹۴، ص۱۴۷.</ref>.
خط ۱۱۵:		خط ۱۱۵:
	این عبارت‌ها بر کسی بیشتر از [[شهید]] منطبق نمی‌شود؛ زیرا او از نزدیک‌ترین راه‌ها به سوی خدای تعالی می‌رود و راهی نزدیک‌تر از [[شهادت]] به خدای تعالی وجود ندارد و پس از شهادت است که شهید بر خدا وارد می‌شود.		این عبارت‌ها بر کسی بیشتر از [[شهید]] منطبق نمی‌شود؛ زیرا او از نزدیک‌ترین راه‌ها به سوی خدای تعالی می‌رود و راهی نزدیک‌تر از [[شهادت]] به خدای تعالی وجود ندارد و پس از شهادت است که شهید بر خدا وارد می‌شود.

	[[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} می‌فرماید: «همانا خدای را بر روی [[زمین]]، بندگانی است که تو گویی [[بهشتیان]] را در [[بهشت]] و [[دوزخیان]] را در [[دوزخ]] دیده‌اند. آنان با دعاهای خویش به [[خدای سبحان]] [[پناه]] می‌برند. طعم مناجات با خدا و [[لذت]] خلوت با او در کام و دلشان شیرین است. [[خداوند]] به [[عزت و جلال]] خویش [[سوگند]] یاد کرده است که عالی‌ترین مقام در جایگاه [[صدق]]، نزد خویش را به آنان اختصاص دهد»<ref>رستگاری جویباری، یعسوب الدین، تفسیر البصائر، ج۴۲، ص۳۹۱.</ref>.		[[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} می‌فرماید: «همانا خدای را بر روی [[زمین]]، بندگانی است که تو گویی [[بهشتیان]] را در [[بهشت]] و [[دوزخیان]] را در [[دوزخ]] دیده‌اند. آنان با دعاهای خویش به [[خدای سبحان]] پناه می‌برند. طعم مناجات با خدا و [[لذت]] خلوت با او در کام و دلشان شیرین است. [[خداوند]] به عزت و جلال خویش [[سوگند]] یاد کرده است که عالی‌ترین مقام در جایگاه [[صدق]]، نزد خویش را به آنان اختصاص دهد»<ref>رستگاری جویباری، یعسوب الدین، تفسیر البصائر، ج۴۲، ص۳۹۱.</ref>.

	اینان همان کسانی هستند که خداوند عالی‌ترین مقام را به آنان اختصاص می‌دهد و [[همسایگی]] خویش در بهشت را روزی آنان می‌سازد و آنان را نزد خویش در جایگاه صدق می‌نشاند و آنان بر خداوند وارد می‌شوند<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۱]]، ص ۳۹۳.</ref>.		اینان همان کسانی هستند که خداوند عالی‌ترین مقام را به آنان اختصاص می‌دهد و [[همسایگی]] خویش در بهشت را روزی آنان می‌سازد و آنان را نزد خویش در جایگاه صدق می‌نشاند و آنان بر خداوند وارد می‌شوند<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۱]]، ص ۳۹۳.</ref>.

Bahmani: /* {{متن قرآن|يُرْزَقُونَ}} */

2024-11-04T08:47:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۷
خط ۱۲۴:		خط ۱۲۴:
	آیا پس از تمامی این نکات، ابهامی در معنای حیاتی که پس از این [[حیات]] و پیش از حیات اخروی است برجای می‌ماند؟ این حیات دوم، حیات [[آخرت]] نیست؛ زیرا حیات آخرت را احدی از [[مؤمنان]] منکر نیست. [[آیه]] هنگامی که ما را از مرده پنداشتن مؤمنان [[نهی]] می‌کند، تقریباً به صراحت می‌گوید که مقصود از این [[زندگی]]، زندگی دیگری غیر زندگی اخروی است. احدی از مؤمنان درباره زندگی اخروی [[شهید]] و غیرشهید تردید روا نمی‌دارد؛ پس، ناگزیر باید مقصود زندگی دیگری میان [[زندگی دنیوی]] و [[اخروی]] باشد. این زندگی، همان است که بسیاری از [[مردم]] از آن بی‌خبرند و شهید از زندگی دنیوی، یکراست به آن منتقل می‌شود و در آن در جوار [[پروردگار]] تبارک و تعالی زندگی می‌کند. مردم به شهید همانند پیکری بی‌جان می‌نگرند و [[گمان]] می‌برند که او مرده است، در حالی که او نمرده است، بلکه در جوار پروردگارش از فضل و نعمتی که او در [[بهشت]] برای [[بندگان]] [[صالح]] خویش آماده ساخته، بهره‌مند است تا اینکه در آخرت به جایی که [[خداوند تعالی]] از مراتب [[رحمت]] و فضل خویش در بهشتی به پهنای [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] برای او [[برگزیده]] است، می‌رود.		آیا پس از تمامی این نکات، ابهامی در معنای حیاتی که پس از این [[حیات]] و پیش از حیات اخروی است برجای می‌ماند؟ این حیات دوم، حیات [[آخرت]] نیست؛ زیرا حیات آخرت را احدی از [[مؤمنان]] منکر نیست. [[آیه]] هنگامی که ما را از مرده پنداشتن مؤمنان [[نهی]] می‌کند، تقریباً به صراحت می‌گوید که مقصود از این [[زندگی]]، زندگی دیگری غیر زندگی اخروی است. احدی از مؤمنان درباره زندگی اخروی [[شهید]] و غیرشهید تردید روا نمی‌دارد؛ پس، ناگزیر باید مقصود زندگی دیگری میان [[زندگی دنیوی]] و [[اخروی]] باشد. این زندگی، همان است که بسیاری از [[مردم]] از آن بی‌خبرند و شهید از زندگی دنیوی، یکراست به آن منتقل می‌شود و در آن در جوار [[پروردگار]] تبارک و تعالی زندگی می‌کند. مردم به شهید همانند پیکری بی‌جان می‌نگرند و [[گمان]] می‌برند که او مرده است، در حالی که او نمرده است، بلکه در جوار پروردگارش از فضل و نعمتی که او در [[بهشت]] برای [[بندگان]] [[صالح]] خویش آماده ساخته، بهره‌مند است تا اینکه در آخرت به جایی که [[خداوند تعالی]] از مراتب [[رحمت]] و فضل خویش در بهشتی به پهنای [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] برای او [[برگزیده]] است، می‌رود.

	در [[احادیث]] [[رسول خدا]] {{صل}} و [[اهل بیت]] او {{عم}} شواهد بسیاری بر این [[حیات برزخی]] که [[شهیدان]] و بندگان صالح خدا در آن به سر می‌برند و پیش از برانگیخته شدن و حیات اخروی، در [[رحمت الهی]] از آن بهره‌مندند، وجود دارد، برای مثال، رسول خدا {{صل}} در [[حدیثی]] که [[جابر بن عبدالله انصاری]] [[راوی]] آن است، درباره آنچه که در [[جنگ موته]] پس از [[شهادت]] [[زید بن حارثه]]، [[جعفر بن ابی طالب]] و [[عبدالله بن رواحه انصاری]] برای [[مسلمانان]] پیش آمد سخن می‌گوید: [[حضرت]] این سه نفر را به توالی به [[فرماندهی]] [[منصوب]] ساخته بود که اگر یکی از آنها [[شهید]] شد، دیگری جای او را بگیرد؛ جابر می‌گوید: «روزی که در آن [[جنگ موته]] در گرفت، [[رسول خدا]] {{صل}} [[نماز صبح]] را با ما گزارد، سپس بر [[منبر]] شد و فرمود: [[برادران]] شما برای [[جنگ با مشرکان]] رو به رو شدند. حضرت برای ما از حمله‌های هر یک از دو [[سپاه]] بر یکدیگر سخن گفت تا آنجا که فرمود: هم اکنون [[زید بن حارثه]] کشته شد و [[پرچم]] افتاد. سپس فرمود: اکنون [[جعفر بن ابی طالب]] پرچم را برداشت و پیش رفت تا بجنگد. سپس فرمود: اینک دستش قطع شد، او پرچم را با دست دیگرش گرفت. سپس فرمود: دست دیگرش نیز قطع شد و او پرچم را با سینه‌اش نگاه داشت. سپس فرمود: جعفر بن ابی طالب کشته شد و پرچم بر [[زمین]] افتاد. سپس [[عبدالله بن رواحه]] آن را به دست گرفت و فلان تعداد از [[مشرکان]] و [[مسلمانان]] کشته شدند. از مسلمانان فلانی و فلانی کشته شدند تا اینکه رسول خدا {{صل}} کشته شدگان را یاد کرد، سپس فرمود: عبدالله بن رواحه کشته شد و پرچم را [[خالد بن ولید]] در دست گرفت و مسلمانان بازگشتند. رسول خدا {{صل}} سپس از منبر پایین آمد و به [[خانه]] جعفر رفت و [[عبدالله بن جعفر]] را فرا خواند و او را در آغوش خویش نشاند و بر سرش دست کشید. مادر عبدالله، [[اسماء بنت عمیس]] عرض کرد: ای رسول خدا! تو بر سر او دست می‌کشی که گویا [[یتیم]] است! رسول خدا {{صل}} فرمود: جعفر امروز کشته شد. چشمان رسول خدا {{صل}} به [[اشک]] نشستند، او فرمود: پیش از اینکه شهید شود، دو دستش قطع شد و [[خداوند]] به جای آنها دو بال از زمرد سبز به او داد و او اینک در [[بهشت]] با [[فرشتگان]] هرگونه که بخواهد پرواز می‌کند»<ref>مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۲۱، ص۵۴، به نقل از: قطب راوندی، الخرائج، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۱]]، ص۳۹۵.</ref>		در [[احادیث]] [[رسول خدا]] {{صل}} و [[اهل بیت]] او {{عم}} شواهد بسیاری بر این [[حیات برزخی]] که [[شهیدان]] و بندگان صالح خدا در آن به سر می‌برند و پیش از برانگیخته شدن و حیات اخروی، در [[رحمت الهی]] از آن بهره‌مندند، وجود دارد، برای مثال، رسول خدا {{صل}} در [[حدیثی]] که [[جابر بن عبدالله انصاری]] راوی آن است، درباره آنچه که در [[جنگ موته]] پس از [[شهادت]] [[زید بن حارثه]]، [[جعفر بن ابی طالب]] و [[عبدالله بن رواحه انصاری]] برای [[مسلمانان]] پیش آمد سخن می‌گوید: حضرت این سه نفر را به توالی به [[فرماندهی]] [[منصوب]] ساخته بود که اگر یکی از آنها [[شهید]] شد، دیگری جای او را بگیرد؛ جابر می‌گوید: «روزی که در آن [[جنگ موته]] در گرفت، [[رسول خدا]] {{صل}} نماز صبح را با ما گزارد، سپس بر [[منبر]] شد و فرمود: [[برادران]] شما برای [[جنگ با مشرکان]] رو به رو شدند. حضرت برای ما از حمله‌های هر یک از دو [[سپاه]] بر یکدیگر سخن گفت تا آنجا که فرمود: هم اکنون [[زید بن حارثه]] کشته شد و [[پرچم]] افتاد. سپس فرمود: اکنون [[جعفر بن ابی طالب]] پرچم را برداشت و پیش رفت تا بجنگد. سپس فرمود: اینک دستش قطع شد، او پرچم را با دست دیگرش گرفت. سپس فرمود: دست دیگرش نیز قطع شد و او پرچم را با سینه‌اش نگاه داشت. سپس فرمود: جعفر بن ابی طالب کشته شد و پرچم بر [[زمین]] افتاد. سپس [[عبدالله بن رواحه]] آن را به دست گرفت و فلان تعداد از [[مشرکان]] و [[مسلمانان]] کشته شدند. از مسلمانان فلانی و فلانی کشته شدند تا اینکه رسول خدا {{صل}} کشته شدگان را یاد کرد، سپس فرمود: عبدالله بن رواحه کشته شد و پرچم را [[خالد بن ولید]] در دست گرفت و مسلمانان بازگشتند. رسول خدا {{صل}} سپس از منبر پایین آمد و به [[خانه]] جعفر رفت و [[عبدالله بن جعفر]] را فرا خواند و او را در آغوش خویش نشاند و بر سرش دست کشید. مادر عبدالله، [[اسماء بنت عمیس]] عرض کرد: ای رسول خدا! تو بر سر او دست می‌کشی که گویا [[یتیم]] است! رسول خدا {{صل}} فرمود: جعفر امروز کشته شد. چشمان رسول خدا {{صل}} به [[اشک]] نشستند، او فرمود: پیش از اینکه شهید شود، دو دستش قطع شد و [[خداوند]] به جای آنها دو بال از زمرد سبز به او داد و او اینک در [[بهشت]] با [[فرشتگان]] هرگونه که بخواهد پرواز می‌کند»<ref>مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۲۱، ص۵۴، به نقل از: قطب راوندی، الخرائج، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\| بر آستان عاشورا ج۱]]، ص۳۹۵.</ref>

	=={{متن قرآن\|فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}} ==		=={{متن قرآن\|فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ}} ==

Bahmani: /* {{متن قرآن|وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ}} */

2024-11-04T08:47:15Z

{{متن قرآن|وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۷
خط ۱۳۷:		خط ۱۳۷:

	=={{متن قرآن\|وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ}} ==		=={{متن قرآن\|وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ}} ==
	[[شهیدان]] نمی‌میرند و [[مرگ]]، [[آگاهی]] و [[درک]] آنان را محدود نمی‌سازد. شهیدان، [[برادران]] [[مؤمن]] خویش را که هنوز به آنان نپیوسته‌اند و حرکت و مسیرشان را دنبال می‌کنند و [[مردم]] را به سوی خدای تعالی فرا می‌خوانند، می‌بینند. هر [[دیدار]] جدیدی، [[شادمانی]] و [[بشارت]] جدیدی در بر دارد. شهیدان هر [[روز]]، با دیدن [[برادر دینی]] جدید که از میان زبانه‌های [[آتش]] معرکه بر [[خداوند]] وارد می‌شود به آنان روی می‌آورد، بشارتی جدید می‌یابند و با شادی و [[سرور]] از او استقبال می‌کنند.		[[شهیدان]] نمی‌میرند و [[مرگ]]، [[آگاهی]] و [[درک]] آنان را محدود نمی‌سازد. شهیدان، [[برادران]] [[مؤمن]] خویش را که هنوز به آنان نپیوسته‌اند و حرکت و مسیرشان را دنبال می‌کنند و [[مردم]] را به سوی خدای تعالی فرا می‌خوانند، می‌بینند. هر دیدار جدیدی، [[شادمانی]] و [[بشارت]] جدیدی در بر دارد. شهیدان هر [[روز]]، با دیدن [[برادر دینی]] جدید که از میان زبانه‌های [[آتش]] معرکه بر [[خداوند]] وارد می‌شود به آنان روی می‌آورد، بشارتی جدید می‌یابند و با شادی و [[سرور]] از او استقبال می‌کنند.

	شهیدان حاضران و [[شاهدان]] معرکه‌اند و با مرگ از آن غایب نمی‌شوند و مرگ برای آنان به منزله عدم حضور نیست. آنان نزد پروردگارشان [[شاهد]] معرکه‌اند و رخدادهای آن را دنبال می‌کنند و برای [[رزمندگان]] دست به [[دعا]] برمی‌دارند و از آمدن برخی از آنان به نزدشان شادمان می‌شوند و حاشا که آنان مرده باشند، بلکه از [[شاهدان]] و حاضران معرکه‌اند. [[مردگان]] آن کسانی هستند که در مسیر [[تاریخ]] و [[حیات]] [[مردم]] و نبرد حق و باطل و [[جهاد]] [[مؤمنان]] غایب‌اند، همانان که [[زندگی]] و عافیت [[دنیا]] را ترجیح می‌دهند و به [[آسایش]] تن می‌سپارند و از جریان عمل، [[جنبش]] و جهاد کناره می‌گیرند و در حاشیه زندگی و تاریخ به سر می‌برند و از دور به نظاره [[نبرد]] نشسته‌اند. آنان به رغم اینکه تنفس می‌کنند و حرکت دارند، لیک مرده‌اند؛ زندگی مردگان که جز حیات حیوان‌وار، برای زندگی معنای دیگری نمی‌شناسند و [[لذت]] کام‌جویی‌شان از زندگی، همان لذت و کامجویی حیوانات است و [[خواسته‌ها]] و آرزوهایشان از خواسته‌ها و آرزوهای حیوانات فراتر نمی‌رود، آنان‌اند که غایب‌اند و مرده.		شهیدان حاضران و [[شاهدان]] معرکه‌اند و با مرگ از آن غایب نمی‌شوند و مرگ برای آنان به منزله عدم حضور نیست. آنان نزد پروردگارشان [[شاهد]] معرکه‌اند و رخدادهای آن را دنبال می‌کنند و برای [[رزمندگان]] دست به [[دعا]] برمی‌دارند و از آمدن برخی از آنان به نزدشان شادمان می‌شوند و حاشا که آنان مرده باشند، بلکه از [[شاهدان]] و حاضران معرکه‌اند. [[مردگان]] آن کسانی هستند که در مسیر [[تاریخ]] و [[حیات]] [[مردم]] و نبرد حق و باطل و [[جهاد]] [[مؤمنان]] غایب‌اند، همانان که [[زندگی]] و عافیت [[دنیا]] را ترجیح می‌دهند و به [[آسایش]] تن می‌سپارند و از جریان عمل، [[جنبش]] و جهاد کناره می‌گیرند و در حاشیه زندگی و تاریخ به سر می‌برند و از دور به نظاره [[نبرد]] نشسته‌اند. آنان به رغم اینکه تنفس می‌کنند و حرکت دارند، لیک مرده‌اند؛ زندگی مردگان که جز حیات حیوان‌وار، برای زندگی معنای دیگری نمی‌شناسند و [[لذت]] کام‌جویی‌شان از زندگی، همان لذت و کامجویی حیوانات است و [[خواسته‌ها]] و آرزوهایشان از خواسته‌ها و آرزوهای حیوانات فراتر نمی‌رود، آنان‌اند که غایب‌اند و مرده.

Bahmani: /* نه بیمی دارند نه اندوهی */

2024-11-04T08:46:57Z

نه بیمی دارند نه اندوهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۶
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:

	== نه بیمی دارند نه اندوهی ==		== نه بیمی دارند نه اندوهی ==
	این فرمایش [[خدای تعالی]] است: {{متن قرآن\|...وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ...}}. آنان به [[برادران]] خویش که هنوز به ایشان نپیوسته‌اند و به مسیر آکنده از [[خون]]، جهاد، پیروزی‌ها، شکست‌ها، دردها و تلخی با این نگاه ربانی می‌نگرند {{متن قرآن\|وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}. لیک ما در این دنیا، دیدمان تفاوت دارد. ما از رهگذر تصورات بشری آمیخته با [[ضعف]]، کوته نظری و [[تشویق]] به این مسیر می‌نگریم و هرگاه پیش‌بینی کنیم که در سیر و حرکت‌مان، مصیبتی بر ما فرود آید یا تندبادی به ما زند و هیچ چیزی بر جای ننهد، به نگرانی و [[اضطراب]] دچار می‌شویم. نیز هرگاه بلایی دامانمان یا مصیبتی گریبانمان را بگیرد و پهنه [[زمین]] بر ما تنگ آید و دردهای [[فراق]] و تلخی‌های ناکامی‌ها و شدت [[ابتلا]] در [[جان]] و [[مال]] و روزی و [[امنیت]] بر ما فشار آورد، [[اندوه]] و درد، ما را در خویش غرقه می‌سازد؛ بنابراین، مسیر برای ما - از رهگذر تصوراتمان - از [[بیم]] و اندوه آکنده است: بیم از گرفتاری‌هایی که ممکن است در [[آینده]] بر سرمان آید و اندوه از [[گرفتاری‌ها]] و سختی‌هایی که بر سرمان آمده است. کم‌اند انسان‌هایی که در میان این حرکت و مسیر آکنده از [[خون]] و درد، بینشی درست و [[ناب]] دارند که در بیم و اندوه [[زندگی]] نمی‌کنند. اما نگاه [[شهیدان]] به این مسیر و تصورشان از آن با نگاه و تصورات بشری آمیخته به [[ضعف]] و [[سستی]] ما، تفاوت دارد. آنان این نگاه ناب و دوررس را از [[خدا]] گرفته‌اند و آن را از [[اعتماد]] و [[اطمینان]] به [[خدای تعالی]] آکنده‌اند. خدای تعالی این نگاه را از نزد خویش به آنان ارزانی داشته است، همین است که با این اعتماد و اطمینان و با این نگاه ناب و بدون [[هراس]] و نگرانی و اندوه به این مسیر ربانی بر روی زمین می‌نگرند و از همین جاست که از آمدن برادرانشان که هنوز به آنان نپیوسته‌اند، شادمان می‌شوند. آنان که به کام معرکه فرو رفته‌اند، نباید [[ترس]] و اندوهی به خویش راه دهند و نباید از چیزی که در پیش دارند، بهراسند و بهر چیزی که از دست داده‌اند، اندوه خورند؛ زیرا [[یاری]] [[پروردگار]] که خدای تعالی به [[بندگان]] [[صالح]] خویش [[وعده]] داده است و کمک و [[پیروزی]] و [[تأیید]] و پشتیبانی او در میانه این [[جدال]] آکنده از خون و درد و تلخی و [[رنج]] به آنان خواهد رسید.		این فرمایش [[خدای تعالی]] است: {{متن قرآن\|...وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ...}}. آنان به [[برادران]] خویش که هنوز به ایشان نپیوسته‌اند و به مسیر آکنده از [[خون]]، جهاد، پیروزی‌ها، شکست‌ها، دردها و تلخی با این نگاه ربانی می‌نگرند {{متن قرآن\|وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}. لیک ما در این دنیا، دیدمان تفاوت دارد. ما از رهگذر تصورات بشری آمیخته با [[ضعف]]، کوته نظری و [[تشویق]] به این مسیر می‌نگریم و هرگاه پیش‌بینی کنیم که در سیر و حرکت‌مان، مصیبتی بر ما فرود آید یا تندبادی به ما زند و هیچ چیزی بر جای ننهد، به نگرانی و [[اضطراب]] دچار می‌شویم. نیز هرگاه بلایی دامانمان یا مصیبتی گریبانمان را بگیرد و پهنه [[زمین]] بر ما تنگ آید و دردهای فراق و تلخی‌های ناکامی‌ها و شدت [[ابتلا]] در [[جان]] و [[مال]] و روزی و [[امنیت]] بر ما فشار آورد، [[اندوه]] و درد، ما را در خویش غرقه می‌سازد؛ بنابراین، مسیر برای ما - از رهگذر تصوراتمان - از [[بیم]] و اندوه آکنده است: بیم از گرفتاری‌هایی که ممکن است در [[آینده]] بر سرمان آید و اندوه از [[گرفتاری‌ها]] و سختی‌هایی که بر سرمان آمده است. کم‌اند انسان‌هایی که در میان این حرکت و مسیر آکنده از [[خون]] و درد، بینشی درست و ناب دارند که در بیم و اندوه [[زندگی]] نمی‌کنند. اما نگاه [[شهیدان]] به این مسیر و تصورشان از آن با نگاه و تصورات بشری آمیخته به [[ضعف]] و [[سستی]] ما، تفاوت دارد. آنان این نگاه ناب و دوررس را از [[خدا]] گرفته‌اند و آن را از اعتماد و [[اطمینان]] به [[خدای تعالی]] آکنده‌اند. خدای تعالی این نگاه را از نزد خویش به آنان ارزانی داشته است، همین است که با این اعتماد و اطمینان و با این نگاه ناب و بدون [[هراس]] و نگرانی و اندوه به این مسیر ربانی بر روی زمین می‌نگرند و از همین جاست که از آمدن برادرانشان که هنوز به آنان نپیوسته‌اند، شادمان می‌شوند. آنان که به کام معرکه فرو رفته‌اند، نباید [[ترس]] و اندوهی به خویش راه دهند و نباید از چیزی که در پیش دارند، بهراسند و بهر چیزی که از دست داده‌اند، اندوه خورند؛ زیرا [[یاری]] [[پروردگار]] که خدای تعالی به [[بندگان]] [[صالح]] خویش [[وعده]] داده است و کمک و [[پیروزی]] و [[تأیید]] و پشتیبانی او در میانه این [[جدال]] آکنده از خون و درد و تلخی و [[رنج]] به آنان خواهد رسید.

	{{متن قرآن\|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم * و به آنان در این (سر) زمین توانایی بخشیم و با آنان به فرعون و هامان و سپاه آن دو، چیزی را که از آن می‌هراسیدند نشان دهیم» سوره قصص، آیه ۵-۶.</ref>. پس [[ترس]] و نگرانی از [[آینده]] و [[اضطراب]] از بهر آن چرا؟ آنان را در [[راه خدا]] هیچ خستگی یا آزاری نخواهد رسید و برای هر بلایی که بر آنان رسد [[خداوند]] [[عمل صالح]] و [[پاداش]] می‌نویسد: {{متن قرآن\|...ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ...}}<ref>«مردم مدینه و تازیان بیابان‌نشین پیرامون آنان حق ندارند از (همراهی) پیامبر بازمانند و نه جان‌های خودشان را از جان او دوست‌تر بدارند؛ از این رو که هیچ تشنگی و سختی و گرسنگی در راه خداوند به آنان نمی‌رسد و بر هیچ جایگاهی که کافران را به خشم آورد گام نمی‌نهند و هیچ زیانی به دشمنی نمی‌زنند مگر که در برابر آن، کاری شایسته برای آنان نوشته می‌شود؛ بی‌گمان خداوند پاداش نکوکاران را تباه نمی‌سازد» سوره توبه، آیه ۱۲۰.</ref>.		{{متن قرآن\|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم * و به آنان در این (سر) زمین توانایی بخشیم و با آنان به فرعون و هامان و سپاه آن دو، چیزی را که از آن می‌هراسیدند نشان دهیم» سوره قصص، آیه ۵-۶.</ref>. پس [[ترس]] و نگرانی از [[آینده]] و [[اضطراب]] از بهر آن چرا؟ آنان را در [[راه خدا]] هیچ خستگی یا آزاری نخواهد رسید و برای هر بلایی که بر آنان رسد [[خداوند]] [[عمل صالح]] و [[پاداش]] می‌نویسد: {{متن قرآن\|...ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ...}}<ref>«مردم مدینه و تازیان بیابان‌نشین پیرامون آنان حق ندارند از (همراهی) پیامبر بازمانند و نه جان‌های خودشان را از جان او دوست‌تر بدارند؛ از این رو که هیچ تشنگی و سختی و گرسنگی در راه خداوند به آنان نمی‌رسد و بر هیچ جایگاهی که کافران را به خشم آورد گام نمی‌نهند و هیچ زیانی به دشمنی نمی‌زنند مگر که در برابر آن، کاری شایسته برای آنان نوشته می‌شود؛ بی‌گمان خداوند پاداش نکوکاران را تباه نمی‌سازد» سوره توبه، آیه ۱۲۰.</ref>.

	بنابراین، چرا از [[گرفتاری‌ها]]، [[رنج‌ها]] و دردهایی که دامنشان را می‌گیرد و مشقت‌هایی که در راه خدا می‌کشند، [[اندوه]] خورند؟ پس، در این مسیر، نه ترسی هست و نه اندوهی و پویندگان این مسیر دشوار و ناهموار نباید بهر گرفتاری‌هایی که گریبان‌گیر آنان می‌شود، بترسند و اندوه خورند. این همان نگاه ربانی و [[ناب]] و مطمئن و دوررس از مسیر [[انسان]] به سوی [[خدای تعالی]] است و بر ماست - ما که در خط [[شهیدان]]، راه خدای تعالی را می‌پوییم - که به این نگاه، مسلح شویم و نگاه سراسر نگرانی و اضطراب و [[هراس]] را به نگاه ربانی آکنده از اعتماد و [[اطمینان]] و دوررس بدل نماییم تا بدین روی بتوانیم بار سنگین [[مسئولیت]] را بر دوش کشیم و به [[سیر]] خویش در راه [[پیامبران]] و فرستادگان ادامه دهیم<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۱]]، ص۳۹۹.</ref>.		بنابراین، چرا از [[گرفتاری‌ها]]، [[رنج‌ها]] و دردهایی که دامنشان را می‌گیرد و مشقت‌هایی که در راه خدا می‌کشند، [[اندوه]] خورند؟ پس، در این مسیر، نه ترسی هست و نه اندوهی و پویندگان این مسیر دشوار و ناهموار نباید بهر گرفتاری‌هایی که گریبان‌گیر آنان می‌شود، بترسند و اندوه خورند. این همان نگاه ربانی و ناب و مطمئن و دوررس از مسیر [[انسان]] به سوی [[خدای تعالی]] است و بر ماست - ما که در خط [[شهیدان]]، راه خدای تعالی را می‌پوییم - که به این نگاه، مسلح شویم و نگاه سراسر نگرانی و اضطراب و [[هراس]] را به نگاه ربانی آکنده از اعتماد و [[اطمینان]] و دوررس بدل نماییم تا بدین روی بتوانیم بار سنگین [[مسئولیت]] را بر دوش کشیم و به [[سیر]] خویش در راه [[پیامبران]] و فرستادگان ادامه دهیم<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۱]]، ص۳۹۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* نه بیمی دارند نه اندوهی */

2024-11-04T08:46:15Z

نه بیمی دارند نه اندوهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۱۶
خط ۱۴۴:		خط ۱۴۴:

	== نه بیمی دارند نه اندوهی ==		== نه بیمی دارند نه اندوهی ==
	این فرمایش [[خدای تعالی]] است: {{متن قرآن\|...وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ...}}. آنان به [[برادران]] خویش که هنوز به ایشان نپیوسته‌اند و به مسیر آکنده از [[خون]]، جهاد، پیروزی‌ها، شکست‌ها، دردها و تلخی با این نگاه ربانی می‌نگرند {{متن قرآن\|وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}. لیک ما در این دنیا، دیدمان تفاوت دارد. ما از رهگذر تصورات بشری آمیخته با [[ضعف]]، کوته نظری و [[تشویق]] به این مسیر می‌نگریم و هرگاه پیش‌بینی کنیم که در سیر و حرکت‌مان، مصیبتی بر ما فرود آید یا تندبادی به ما زند و هیچ چیزی بر جای ننهد، به [[نگرانی]] و [[اضطراب]] دچار می‌شویم. نیز هرگاه بلایی دامانمان یا مصیبتی گریبانمان را بگیرد و پهنه [[زمین]] بر ما تنگ آید و دردهای [[فراق]] و تلخی‌های ناکامی‌ها و شدت [[ابتلا]] در [[جان]] و [[مال]] و روزی و [[امنیت]] بر ما فشار آورد، [[اندوه]] و درد، ما را در خویش [[غرقه]] می‌سازد؛ بنابراین، مسیر برای ما - از رهگذر تصوراتمان - از [[بیم]] و اندوه آکنده است: بیم از گرفتاری‌هایی که ممکن است در [[آینده]] بر سرمان آید و اندوه از [[گرفتاری‌ها]] و سختی‌هایی که بر سرمان آمده است. کم‌اند انسان‌هایی که در میان این حرکت و مسیر آکنده از [[خون]] و درد، بینشی درست و [[ناب]] دارند که در بیم و اندوه [[زندگی]] نمی‌کنند. اما نگاه [[شهیدان]] به این مسیر و تصورشان از آن با نگاه و تصورات بشری آمیخته به [[ضعف]] و [[سستی]] ما، تفاوت دارد. آنان این نگاه ناب و دوررس را از [[خدا]] گرفته‌اند و آن را از [[اعتماد]] و [[اطمینان]] به [[خدای تعالی]] آکنده‌اند. خدای تعالی این نگاه را از نزد خویش به آنان ارزانی داشته است، همین است که با این اعتماد و اطمینان و با این نگاه ناب و بدون [[هراس]] و [[نگرانی]] و اندوه به این مسیر ربانی بر روی زمین می‌نگرند و از همین جاست که از آمدن برادرانشان که هنوز به آنان نپیوسته‌اند، شادمان می‌شوند. آنان که به کام معرکه فرو رفته‌اند، نباید [[ترس]] و اندوهی به خویش راه دهند و نباید از چیزی که در پیش دارند، بهراسند و بهر چیزی که از دست داده‌اند، اندوه خورند؛ زیرا [[یاری]] [[پروردگار]] که خدای تعالی به [[بندگان]] [[صالح]] خویش [[وعده]] داده است و کمک و [[پیروزی]] و [[تأیید]] و پشتیبانی او در میانه این [[جدال]] آکنده از خون و درد و تلخی و [[رنج]] به آنان خواهد رسید.		این فرمایش [[خدای تعالی]] است: {{متن قرآن\|...وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ...}}. آنان به [[برادران]] خویش که هنوز به ایشان نپیوسته‌اند و به مسیر آکنده از [[خون]]، جهاد، پیروزی‌ها، شکست‌ها، دردها و تلخی با این نگاه ربانی می‌نگرند {{متن قرآن\|وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ}}. لیک ما در این دنیا، دیدمان تفاوت دارد. ما از رهگذر تصورات بشری آمیخته با [[ضعف]]، کوته نظری و [[تشویق]] به این مسیر می‌نگریم و هرگاه پیش‌بینی کنیم که در سیر و حرکت‌مان، مصیبتی بر ما فرود آید یا تندبادی به ما زند و هیچ چیزی بر جای ننهد، به نگرانی و [[اضطراب]] دچار می‌شویم. نیز هرگاه بلایی دامانمان یا مصیبتی گریبانمان را بگیرد و پهنه [[زمین]] بر ما تنگ آید و دردهای [[فراق]] و تلخی‌های ناکامی‌ها و شدت [[ابتلا]] در [[جان]] و [[مال]] و روزی و [[امنیت]] بر ما فشار آورد، [[اندوه]] و درد، ما را در خویش غرقه می‌سازد؛ بنابراین، مسیر برای ما - از رهگذر تصوراتمان - از [[بیم]] و اندوه آکنده است: بیم از گرفتاری‌هایی که ممکن است در [[آینده]] بر سرمان آید و اندوه از [[گرفتاری‌ها]] و سختی‌هایی که بر سرمان آمده است. کم‌اند انسان‌هایی که در میان این حرکت و مسیر آکنده از [[خون]] و درد، بینشی درست و [[ناب]] دارند که در بیم و اندوه [[زندگی]] نمی‌کنند. اما نگاه [[شهیدان]] به این مسیر و تصورشان از آن با نگاه و تصورات بشری آمیخته به [[ضعف]] و [[سستی]] ما، تفاوت دارد. آنان این نگاه ناب و دوررس را از [[خدا]] گرفته‌اند و آن را از [[اعتماد]] و [[اطمینان]] به [[خدای تعالی]] آکنده‌اند. خدای تعالی این نگاه را از نزد خویش به آنان ارزانی داشته است، همین است که با این اعتماد و اطمینان و با این نگاه ناب و بدون [[هراس]] و نگرانی و اندوه به این مسیر ربانی بر روی زمین می‌نگرند و از همین جاست که از آمدن برادرانشان که هنوز به آنان نپیوسته‌اند، شادمان می‌شوند. آنان که به کام معرکه فرو رفته‌اند، نباید [[ترس]] و اندوهی به خویش راه دهند و نباید از چیزی که در پیش دارند، بهراسند و بهر چیزی که از دست داده‌اند، اندوه خورند؛ زیرا [[یاری]] [[پروردگار]] که خدای تعالی به [[بندگان]] [[صالح]] خویش [[وعده]] داده است و کمک و [[پیروزی]] و [[تأیید]] و پشتیبانی او در میانه این [[جدال]] آکنده از خون و درد و تلخی و [[رنج]] به آنان خواهد رسید.

	{{متن قرآن\|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم * و به آنان در این (سر) زمین توانایی بخشیم و با آنان به فرعون و هامان و سپاه آن دو، چیزی را که از آن می‌هراسیدند نشان دهیم» سوره قصص، آیه ۵-۶.</ref>. پس [[ترس]] و [[نگرانی]] از [[آینده]] و [[اضطراب]] از بهر آن چرا؟ آنان را در [[راه خدا]] هیچ خستگی یا آزاری نخواهد رسید و برای هر بلایی که بر آنان رسد [[خداوند]] [[عمل صالح]] و [[پاداش]] می‌نویسد: {{متن قرآن\|...ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ...}}<ref>«مردم مدینه و تازیان بیابان‌نشین پیرامون آنان حق ندارند از (همراهی) پیامبر بازمانند و نه جان‌های خودشان را از جان او دوست‌تر بدارند؛ از این رو که هیچ تشنگی و سختی و گرسنگی در راه خداوند به آنان نمی‌رسد و بر هیچ جایگاهی که کافران را به خشم آورد گام نمی‌نهند و هیچ زیانی به دشمنی نمی‌زنند مگر که در برابر آن، کاری شایسته برای آنان نوشته می‌شود؛ بی‌گمان خداوند پاداش نکوکاران را تباه نمی‌سازد» سوره توبه، آیه ۱۲۰.</ref>.		{{متن قرآن\|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَنُرِيَ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُمْ مَا كَانُوا يَحْذَرُونَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم * و به آنان در این (سر) زمین توانایی بخشیم و با آنان به فرعون و هامان و سپاه آن دو، چیزی را که از آن می‌هراسیدند نشان دهیم» سوره قصص، آیه ۵-۶.</ref>. پس [[ترس]] و نگرانی از [[آینده]] و [[اضطراب]] از بهر آن چرا؟ آنان را در [[راه خدا]] هیچ خستگی یا آزاری نخواهد رسید و برای هر بلایی که بر آنان رسد [[خداوند]] [[عمل صالح]] و [[پاداش]] می‌نویسد: {{متن قرآن\|...ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ...}}<ref>«مردم مدینه و تازیان بیابان‌نشین پیرامون آنان حق ندارند از (همراهی) پیامبر بازمانند و نه جان‌های خودشان را از جان او دوست‌تر بدارند؛ از این رو که هیچ تشنگی و سختی و گرسنگی در راه خداوند به آنان نمی‌رسد و بر هیچ جایگاهی که کافران را به خشم آورد گام نمی‌نهند و هیچ زیانی به دشمنی نمی‌زنند مگر که در برابر آن، کاری شایسته برای آنان نوشته می‌شود؛ بی‌گمان خداوند پاداش نکوکاران را تباه نمی‌سازد» سوره توبه، آیه ۱۲۰.</ref>.

	بنابراین، چرا از [[گرفتاری‌ها]]، [[رنج‌ها]] و دردهایی که دامنشان را می‌گیرد و مشقت‌هایی که در راه خدا می‌کشند، [[اندوه]] خورند؟ پس، در این مسیر، نه ترسی هست و نه اندوهی و پویندگان این مسیر دشوار و ناهموار نباید بهر گرفتاری‌هایی که گریبان‌گیر آنان می‌شود، بترسند و اندوه خورند. این همان نگاه ربانی و [[ناب]] و مطمئن و دوررس از مسیر [[انسان]] به سوی [[خدای تعالی]] است و بر ماست - ما که در خط [[شهیدان]]، راه خدای تعالی را می‌پوییم - که به این نگاه، مسلح شویم و نگاه سراسر نگرانی و اضطراب و [[هراس]] را به نگاه ربانی آکنده از اعتماد و [[اطمینان]] و دوررس بدل نماییم تا بدین روی بتوانیم بار سنگین [[مسئولیت]] را بر دوش کشیم و به [[سیر]] خویش در راه [[پیامبران]] و فرستادگان ادامه دهیم<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۱]]، ص۳۹۹.</ref>.		بنابراین، چرا از [[گرفتاری‌ها]]، [[رنج‌ها]] و دردهایی که دامنشان را می‌گیرد و مشقت‌هایی که در راه خدا می‌کشند، [[اندوه]] خورند؟ پس، در این مسیر، نه ترسی هست و نه اندوهی و پویندگان این مسیر دشوار و ناهموار نباید بهر گرفتاری‌هایی که گریبان‌گیر آنان می‌شود، بترسند و اندوه خورند. این همان نگاه ربانی و [[ناب]] و مطمئن و دوررس از مسیر [[انسان]] به سوی [[خدای تعالی]] است و بر ماست - ما که در خط [[شهیدان]]، راه خدای تعالی را می‌پوییم - که به این نگاه، مسلح شویم و نگاه سراسر نگرانی و اضطراب و [[هراس]] را به نگاه ربانی آکنده از اعتماد و [[اطمینان]] و دوررس بدل نماییم تا بدین روی بتوانیم بار سنگین [[مسئولیت]] را بر دوش کشیم و به [[سیر]] خویش در راه [[پیامبران]] و فرستادگان ادامه دهیم<ref>[[محمد مهدی آصفی\|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۱ (کتاب)\|بر آستان عاشورا ج۱]]، ص۳۹۹.</ref>.

Bahmani در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۴۵

2024-11-04T08:45:24Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* پاداش شهادت */

2024-11-04T08:41:41Z

پاداش شهادت

نمایش تغییرات