شهروندی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۸

2023-04-11T07:08:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~شهروندی~~		\| موضوع مرتبط =
	\| عنوان مدخل = ~~شهروندی~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = ~~[[شهروندی در قرآن]] - [[شهروندی در حدیث]] -~~ [[شهروندی در نهج البلاغه~~]] - [[شهروندی در معارف دعا و زیارات]] - [[شهروندی در کلام اسلامی]] - [[شهروندی در اخلاق اسلامی~~]] - [[شهروندی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[شهروندی در نهج البلاغه]] - [[شهروندی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* واژه شهروندی در [[ادبیات]] امروز دو مفهوم را به ذهن متبادر می‌کند. نخست شهروندی به مفهوم [[حقوق شهروندی]]، که ناظر بر روابط [[دولت]] و [[مردم]] است؛ دوم شهروندی به‌معنای شهرنشینی از دیدگاه مسائل شهری که موضوع این مدخل است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 516.</ref>.		واژه شهروندی در [[ادبیات]] امروز دو مفهوم را به ذهن متبادر می‌کند. نخست شهروندی به مفهوم [[حقوق شهروندی]]، که ناظر بر روابط [[دولت]] و [[مردم]] است؛ دوم شهروندی به‌معنای شهرنشینی از دیدگاه مسائل شهری که موضوع این مدخل است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 516.</ref>.
	* [[زندگی]] شهری گرچه محصول [[تفکر]] و [[اندیشه]] معاصر است، اما مناسباتی را می‌طلبد که در [[فرهنگ دینی]] به آن‌ها توجه می‌شود. شهرنشینان هنگامی که به [[حقوق]] یکدیگر [[احترام]] بگذارند و به مسئولیت‌های خویش در قبال شهر و اجتماع عمل کنند و به رتبه "شهروند" ارتقا می‌یابند. شهروندی در واقع معرف روابط [[مردم]] شهر، [[حقوق]] و [[تکالیف]] آنان در برابر یکدیگر و اصول و [[هدف‌ها]] و [[وظایف]] و روش انجام آن‌هاست. شهروندان در [[زندگی اجتماعی]] شهری، داوطلبانه امکانات خود را در جهت کمک به [[پیشرفت]] و بهبود امور به‌کار می‌گیرند. شهروندان فعال با توجه به تخصص و استعداد خود در سازمان‌ها و کمیته‌های گوناگون و سازمان‌های غیر دولتی عضویت دارند و فعالیت می‌کنند. شرکت در نشست‌ها و اجتماعات شهری، حضور در محکمه‌های عمومی، هیئت منصفه یا هیئت‌های [[حل اختلاف]]، مشارکت در پروژه‌های [[اجتماعی]] برای [[پیشرفت]] [[جامعه]] و هم‌چنین یافتن مشکلات و راه‌حل آن‌ها بسیار سودمند خواهد بود. صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که اجتماعات محلی و نهادهای مردم‌محور می‌توانند با ارائه رفتارهای جدید و نهادینه ساختن آن‌ها در [[جوامع]]، نقش مؤثری در ایجاد و بازتولید مفهوم شهروندی ایفا کنند. آنچه مسلم است، [[قوانین]] و [[فضایل]] رفتاری موجود در نهاد [[دین]]، می‌تواند منبعی برای استخراج و تدوین تعاریف، [[قوانین]] و روش‌های شهروندی باشد. [[امام علی]] {{ع}} در ارتباط با [[زندگی اجتماعی]] و تعامل فرد و [[جامعه]] می‌فرماید: با [[مردم]] چنان زی که در مرگت بگریند و در بودنت به سراغت آیند و با تو انس گیرند<ref>{{متن حدیث\|خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَةً إِنْ مِتُّمْ مَعَهَا بَكَوْا عَلَيْكُمْ، وَ إِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَيْكُمْ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۹</ref>. در [[فرهنگ دینی]]، روابط شهروندان بر اساس [[اخلاق]] فردی برقرار می‌شود. ارتقای سطح [[اخلاق]] در روابط شهروندی نه تنها عامل [[قانون]] را به حاشیه می‌کشاند، بلکه هزینه‌های [[دولت]] را نیز در موارد [[امنیتی]] کاهش می‌دهد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 516-517.</ref>.
			[[زندگی]] شهری گرچه محصول [[تفکر]] و [[اندیشه]] معاصر است، اما مناسباتی را می‌طلبد که در [[فرهنگ دینی]] به آن‌ها توجه می‌شود. شهرنشینان هنگامی که به [[حقوق]] یکدیگر [[احترام]] بگذارند و به مسئولیت‌های خویش در قبال شهر و اجتماع عمل کنند و به رتبه "شهروند" ارتقا می‌یابند. شهروندی در واقع معرف روابط [[مردم]] شهر، [[حقوق]] و [[تکالیف]] آنان در برابر یکدیگر و اصول و [[هدف‌ها]] و [[وظایف]] و روش انجام آن‌هاست. شهروندان در [[زندگی اجتماعی]] شهری، داوطلبانه امکانات خود را در جهت کمک به [[پیشرفت]] و بهبود امور به‌کار می‌گیرند. شهروندان فعال با توجه به تخصص و استعداد خود در سازمان‌ها و کمیته‌های گوناگون و سازمان‌های غیر دولتی عضویت دارند و فعالیت می‌کنند. شرکت در نشست‌ها و اجتماعات شهری، حضور در محکمه‌های عمومی، هیئت منصفه یا هیئت‌های [[حل اختلاف]]، مشارکت در پروژه‌های [[اجتماعی]] برای [[پیشرفت]] [[جامعه]] و هم‌چنین یافتن مشکلات و راه‌حل آن‌ها بسیار سودمند خواهد بود. صاحب‌نظران بر این عقیده‌اند که اجتماعات محلی و نهادهای مردم‌محور می‌توانند با ارائه رفتارهای جدید و نهادینه ساختن آن‌ها در [[جوامع]]، نقش مؤثری در ایجاد و بازتولید مفهوم شهروندی ایفا کنند. آنچه مسلم است، [[قوانین]] و [[فضایل]] رفتاری موجود در نهاد [[دین]]، می‌تواند منبعی برای استخراج و تدوین تعاریف، [[قوانین]] و روش‌های شهروندی باشد. [[امام علی]] {{ع}} در ارتباط با [[زندگی اجتماعی]] و تعامل فرد و [[جامعه]] می‌فرماید: با [[مردم]] چنان زی که در مرگت بگریند و در بودنت به سراغت آیند و با تو انس گیرند<ref>{{متن حدیث\|خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَةً إِنْ مِتُّمْ مَعَهَا بَكَوْا عَلَيْكُمْ، وَ إِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَيْكُمْ}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۹</ref>. در [[فرهنگ دینی]]، روابط شهروندان بر اساس [[اخلاق]] فردی برقرار می‌شود. ارتقای سطح [[اخلاق]] در روابط شهروندی نه تنها عامل [[قانون]] را به حاشیه می‌کشاند، بلکه هزینه‌های [[دولت]] را نیز در موارد [[امنیتی]] کاهش می‌دهد<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 516-517.</ref>.

	== نمونه‌هایی از [[قوانین اجتماعی در نهج البلاغه]] ==		== نمونه‌هایی از [[قوانین اجتماعی در نهج البلاغه]] ==
خط ۱۹:		خط ۲۰:
	# از جمله آسیب‌های [[روابط اجتماعی]] تمرکز بر [[عیب]] دیگران است به‌گونه‌ای که [[آدمی]] را از [[عیوب]] خویشتن غافل می‌گرداند. [[امام]] {{ع}} در کلامی [[انسان]] متقی را این‌گونه توصیف می‌کند که در هر صبح و [[شام]] [[نفس]] خود را وامی‌پاید و به [[نفس]] خویش بدگمان است و پیوسته خود را سرزنش می‌کند<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۷</ref>. گویا در [[فرهنگ دینی]] [[انسان‌ها]] باید بیش از هر چیز از خود [[مراقبت]] کنند. [[امام]] در فرازی دیگر آن انسانی را می‌ستاید که واکاویدن عیب‌هایش او را از واکاوی [[عیب]] دیگران بازمی‌دارد، به‌گونه‌ای که گویی هرگز [[مردم]] پیرامونش عیبی ندارند و همه عیب‌ها از اوست<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۷</ref>. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به‌راستی [[شایسته]] است که [[پاکان]] و پاک‌ماندگان و گنه‌کاران و فریب‌خوردگان [[رحمت]] آرند و بیشتر به [[شکر]] و [[سپاس]] [[الهی]] بپردازند و زبان به [[بدگویی]] آن‌ها نگشایند تا چه رسد به [[عیب‌جویی]] از برادران و سرزنش آنان در لغزش‌ها. چرا پرده‌پوشی [[الهی]] از [[گناهان]] را به یاد نمی‌آورد که بسی انبوه‌تر از [[گناه]] دیگران باشد و چگونه آنان را برگناهی [[نکوهش]] کند که خود در همان گرداب دست و پا می‌زند یا در گناهی دیگر که از آن بسی بزرگ‌تر است. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر گناهش هم کوچک‌تر باشد، ولی گستاخی او بر [[عیب‌جویی]] [[مردم]] از همه خطرناک‌تر است. ای [[بندگان خدا]]، در [[عیب‌جویی]] گنه‌کاران شتاب مکنید، چه بسا مورد [[آمرزش]] قرار گیرند؛ و خود را از [[گناه]] کوچک هم در [[امان]] نبینید، شاید همان شما را به [[عذاب]] کشد. پس آن که عیبی از دیگران داند، باید آن را با پرداختن به [[اصلاح]] خود بپوشاند و باید [[خودسازی]] و پالایش [[نفس]] خود را از [[گناهان]]، مانع از افشای [[گناهان]] دیگران سازد و بر پاکیِ خود از گناهانی که دیگران را گرفتار کرده است صبح و [[شام]] شاکر باشد<ref>{{متن حدیث\|وَ إِنَّمَا يَنْبَغِي لِأَهْلِ الْعِصْمَةِ وَ الْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ، أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ وَ الْمَعْصِيَةِ، وَ يَكُونَ الشُّكْرُ هُوَ الْغَالِبَ عَلَيْهِمْ وَ الْحَاجِزَ لَهُمْ عَنْهُمْ. فَكَيْفَ بِالْعَائِبِ الَّذِي عَابَ أَخَاهُ وَ عَيَّرَهُ بِبَلْوَاهُ، أَ مَا ذَكَرَ مَوْضِعَ سَتْرِ اللَّهِ عَلَيْهِ مِنْ ذُنُوبِهِ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنَ الذَّنْبِ الَّذِي عَابَهُ، بِهِ وَ كَيْفَ يَذُمُّهُ بِذَنْبٍ قَدْ رَكِبَ مِثْلَهُ، فَإِنْ لَمْ يَكُنْ رَكِبَ ذَلِكَ الذَّنْبَ بِعَيْنِهِ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ فِيمَا سِوَاهُ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنْهُ؛ وَ ايْمُ اللَّهِ لَئِنْ لَمْ يَكُنْ عَصَاهُ فِي الْكَبِيرِ وَ عَصَاهُ فِي الصَّغِيرِ [لَجُرْأَتُهُ] لَجَرَاءَتُهُ عَلَى عَيْبِ النَّاسِ أَكْبَرُ. يَا عَبْدَ اللَّهِ لَا تَعْجَلْ فِي عَيْبِ أَحَدٍ بِذَنْبِهِ، فَلَعَلَّهُ مَغْفُورٌ لَهُ، وَ لَا تَأْمَنْ عَلَى نَفْسِكَ صَغِيرَ مَعْصِيَةٍ، فَلَعَلَّكَ مُعَذَّبٌ عَلَيْهِ. فَلْيَكْفُفْ مَنْ عَلِمَ مِنْكُمْ عَيْبَ غَيْرِهِ لِمَا يَعْلَمُ مِنْ عَيْبِ نَفْسِهِ، وَ لْيَكُنِ الشُّكْرُ شَاغِلًا لَهُ عَلَى مُعَافَاتِهِ مِمَّا ابْتُلِيَ [غَيْرُهُ بِهِ] بِهِ غَيْرُهُ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۴۰</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 518-519.</ref>.		# از جمله آسیب‌های [[روابط اجتماعی]] تمرکز بر [[عیب]] دیگران است به‌گونه‌ای که [[آدمی]] را از [[عیوب]] خویشتن غافل می‌گرداند. [[امام]] {{ع}} در کلامی [[انسان]] متقی را این‌گونه توصیف می‌کند که در هر صبح و [[شام]] [[نفس]] خود را وامی‌پاید و به [[نفس]] خویش بدگمان است و پیوسته خود را سرزنش می‌کند<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۷</ref>. گویا در [[فرهنگ دینی]] [[انسان‌ها]] باید بیش از هر چیز از خود [[مراقبت]] کنند. [[امام]] در فرازی دیگر آن انسانی را می‌ستاید که واکاویدن عیب‌هایش او را از واکاوی [[عیب]] دیگران بازمی‌دارد، به‌گونه‌ای که گویی هرگز [[مردم]] پیرامونش عیبی ندارند و همه عیب‌ها از اوست<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۱۷</ref>. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به‌راستی [[شایسته]] است که [[پاکان]] و پاک‌ماندگان و گنه‌کاران و فریب‌خوردگان [[رحمت]] آرند و بیشتر به [[شکر]] و [[سپاس]] [[الهی]] بپردازند و زبان به [[بدگویی]] آن‌ها نگشایند تا چه رسد به [[عیب‌جویی]] از برادران و سرزنش آنان در لغزش‌ها. چرا پرده‌پوشی [[الهی]] از [[گناهان]] را به یاد نمی‌آورد که بسی انبوه‌تر از [[گناه]] دیگران باشد و چگونه آنان را برگناهی [[نکوهش]] کند که خود در همان گرداب دست و پا می‌زند یا در گناهی دیگر که از آن بسی بزرگ‌تر است. به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر گناهش هم کوچک‌تر باشد، ولی گستاخی او بر [[عیب‌جویی]] [[مردم]] از همه خطرناک‌تر است. ای [[بندگان خدا]]، در [[عیب‌جویی]] گنه‌کاران شتاب مکنید، چه بسا مورد [[آمرزش]] قرار گیرند؛ و خود را از [[گناه]] کوچک هم در [[امان]] نبینید، شاید همان شما را به [[عذاب]] کشد. پس آن که عیبی از دیگران داند، باید آن را با پرداختن به [[اصلاح]] خود بپوشاند و باید [[خودسازی]] و پالایش [[نفس]] خود را از [[گناهان]]، مانع از افشای [[گناهان]] دیگران سازد و بر پاکیِ خود از گناهانی که دیگران را گرفتار کرده است صبح و [[شام]] شاکر باشد<ref>{{متن حدیث\|وَ إِنَّمَا يَنْبَغِي لِأَهْلِ الْعِصْمَةِ وَ الْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ، أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ وَ الْمَعْصِيَةِ، وَ يَكُونَ الشُّكْرُ هُوَ الْغَالِبَ عَلَيْهِمْ وَ الْحَاجِزَ لَهُمْ عَنْهُمْ. فَكَيْفَ بِالْعَائِبِ الَّذِي عَابَ أَخَاهُ وَ عَيَّرَهُ بِبَلْوَاهُ، أَ مَا ذَكَرَ مَوْضِعَ سَتْرِ اللَّهِ عَلَيْهِ مِنْ ذُنُوبِهِ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنَ الذَّنْبِ الَّذِي عَابَهُ، بِهِ وَ كَيْفَ يَذُمُّهُ بِذَنْبٍ قَدْ رَكِبَ مِثْلَهُ، فَإِنْ لَمْ يَكُنْ رَكِبَ ذَلِكَ الذَّنْبَ بِعَيْنِهِ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ فِيمَا سِوَاهُ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنْهُ؛ وَ ايْمُ اللَّهِ لَئِنْ لَمْ يَكُنْ عَصَاهُ فِي الْكَبِيرِ وَ عَصَاهُ فِي الصَّغِيرِ [لَجُرْأَتُهُ] لَجَرَاءَتُهُ عَلَى عَيْبِ النَّاسِ أَكْبَرُ. يَا عَبْدَ اللَّهِ لَا تَعْجَلْ فِي عَيْبِ أَحَدٍ بِذَنْبِهِ، فَلَعَلَّهُ مَغْفُورٌ لَهُ، وَ لَا تَأْمَنْ عَلَى نَفْسِكَ صَغِيرَ مَعْصِيَةٍ، فَلَعَلَّكَ مُعَذَّبٌ عَلَيْهِ. فَلْيَكْفُفْ مَنْ عَلِمَ مِنْكُمْ عَيْبَ غَيْرِهِ لِمَا يَعْلَمُ مِنْ عَيْبِ نَفْسِهِ، وَ لْيَكُنِ الشُّكْرُ شَاغِلًا لَهُ عَلَى مُعَافَاتِهِ مِمَّا ابْتُلِيَ [غَيْرُهُ بِهِ] بِهِ غَيْرُهُ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۴۰</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 518-519.</ref>.
	# مورد دیگر در این زمینه توجه به اصل مهم و حیاتی گسترش نیکی‌ها و جلوگیری از انتشار [[زشتی‌ها]] و ناپاکی‌هاست. این اصل مهم در [[فرهنگ دینی]] با عنوان [[عمر]] به معروف و [[نهی از منکر]] یاد شده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.		# مورد دیگر در این زمینه توجه به اصل مهم و حیاتی گسترش نیکی‌ها و جلوگیری از انتشار [[زشتی‌ها]] و ناپاکی‌هاست. این اصل مهم در [[فرهنگ دینی]] با عنوان [[عمر]] به معروف و [[نهی از منکر]] یاد شده است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.
	# [[امام]] {{ع}} به نکته‌ای بسیار مهم در [[فرهنگ]] شهروندی اشاره می‌کند و آن، اصل [[اعتقاد]] به [[برائت]] انسان‌هاست تا زمانی که خلاف آن اثبات شود. از این‌رو در روابط شهروندی نباید به دیگران [[گمان]] بد برد و تا جایی که ممکن است باید گفتار و کردار دیگران را حمل بر صحت کرد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به سخنی که از دهان کسی بیرون می‌آید، [[گمان]] بد مبر و چندان که توانی احتمال [[نیکی]] بر<ref>{{متن حدیث\|لَا تَظُنَّنَّ بِكَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِي الْخَيْرِ مُحْتَمَلًا}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۵۲</ref><ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.		# [[امام]] {{ع}} به نکته‌ای بسیار مهم در [[فرهنگ]] شهروندی اشاره می‌کند و آن، اصل [[اعتقاد]] به [[برائت]] انسان‌هاست تا زمانی که خلاف آن اثبات شود. از این‌رو در روابط شهروندی نباید به دیگران [[گمان]] بد برد و تا جایی که ممکن است باید گفتار و کردار دیگران را حمل بر صحت کرد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به سخنی که از دهان کسی بیرون می‌آید، [[گمان]] بد مبر و چندان که توانی احتمال [[نیکی]] بر<ref>{{متن حدیث\|لَا تَظُنَّنَّ بِكَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِي الْخَيْرِ مُحْتَمَلًا}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۵۲</ref>.<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		# [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-04-11T07:07:30Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{مدینه}}		{{مدینه}}

	[[رده:~~امام علی]]~~		[[رده:مفاهیم]]
	~~[[رده:شهروندی~~]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:41:58Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:33:46Z

جایگزینی متن - 'jpg|22px]] 22px دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۳
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]		* [[پرونده:13681049.jpg\|22px]] [[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:41:34Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:05:50Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:45:11Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	#مورد دیگر در این زمینه توجه به اصل مهم و حیاتی گسترش نیکی‌ها و جلوگیری از انتشار [[زشتی‌ها]] و ناپاکی‌هاست. این اصل مهم در [[فرهنگ دینی]] با عنوان [[عمر]] به معروف و [[نهی از منکر]] یاد شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.		#مورد دیگر در این زمینه توجه به اصل مهم و حیاتی گسترش نیکی‌ها و جلوگیری از انتشار [[زشتی‌ها]] و ناپاکی‌هاست. این اصل مهم در [[فرهنگ دینی]] با عنوان [[عمر]] به معروف و [[نهی از منکر]] یاد شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.
	#[[امام]] {{ع}} به نکته‌ای بسیار مهم در [[فرهنگ]] شهروندی اشاره می‌کند و آن، اصل [[اعتقاد]] به [[برائت]] انسان‌هاست تا زمانی که خلاف آن اثبات شود. از این‌رو در روابط شهروندی نباید به دیگران [[گمان]] بد برد و تا جایی که ممکن است باید گفتار و کردار دیگران را حمل بر صحت کرد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به سخنی که از دهان کسی بیرون می‌آید، [[گمان]] بد مبر و چندان که توانی احتمال [[نیکی]] بر<ref>{{متن حدیث\|لَا تَظُنَّنَّ بِكَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِي الْخَيْرِ مُحْتَمَلًا}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۵۲</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.		#[[امام]] {{ع}} به نکته‌ای بسیار مهم در [[فرهنگ]] شهروندی اشاره می‌کند و آن، اصل [[اعتقاد]] به [[برائت]] انسان‌هاست تا زمانی که خلاف آن اثبات شود. از این‌رو در روابط شهروندی نباید به دیگران [[گمان]] بد برد و تا جایی که ممکن است باید گفتار و کردار دیگران را حمل بر صحت کرد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به سخنی که از دهان کسی بیرون می‌آید، [[گمان]] بد مبر و چندان که توانی احتمال [[نیکی]] بر<ref>{{متن حدیث\|لَا تَظُنَّنَّ بِكَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِي الْخَيْرِ مُحْتَمَلًا}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۵۲</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:14:51Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۴
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	#مورد دیگر در این زمینه توجه به اصل مهم و حیاتی گسترش نیکی‌ها و جلوگیری از انتشار [[زشتی‌ها]] و ناپاکی‌هاست. این اصل مهم در [[فرهنگ دینی]] با عنوان [[عمر]] به معروف و [[نهی از منکر]] یاد شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.		#مورد دیگر در این زمینه توجه به اصل مهم و حیاتی گسترش نیکی‌ها و جلوگیری از انتشار [[زشتی‌ها]] و ناپاکی‌هاست. این اصل مهم در [[فرهنگ دینی]] با عنوان [[عمر]] به معروف و [[نهی از منکر]] یاد شده است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.
	#[[امام]] {{ع}} به نکته‌ای بسیار مهم در [[فرهنگ]] شهروندی اشاره می‌کند و آن، اصل [[اعتقاد]] به [[برائت]] انسان‌هاست تا زمانی که خلاف آن اثبات شود. از این‌رو در روابط شهروندی نباید به دیگران [[گمان]] بد برد و تا جایی که ممکن است باید گفتار و کردار دیگران را حمل بر صحت کرد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به سخنی که از دهان کسی بیرون می‌آید، [[گمان]] بد مبر و چندان که توانی احتمال [[نیکی]] بر<ref>{{متن حدیث\|لَا تَظُنَّنَّ بِكَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِي الْخَيْرِ مُحْتَمَلًا}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۵۲</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.		#[[امام]] {{ع}} به نکته‌ای بسیار مهم در [[فرهنگ]] شهروندی اشاره می‌کند و آن، اصل [[اعتقاد]] به [[برائت]] انسان‌هاست تا زمانی که خلاف آن اثبات شود. از این‌رو در روابط شهروندی نباید به دیگران [[گمان]] بد برد و تا جایی که ممکن است باید گفتار و کردار دیگران را حمل بر صحت کرد. [[امام]] {{ع}} می‌فرماید: به سخنی که از دهان کسی بیرون می‌آید، [[گمان]] بد مبر و چندان که توانی احتمال [[نیکی]] بر<ref>{{متن حدیث\|لَا تَظُنَّنَّ بِكَلِمَةٍ خَرَجَتْ مِنْ أَحَدٍ سُوءاً، وَ أَنْتَ تَجِدُ لَهَا فِي الْخَيْرِ مُحْتَمَلًا}}؛ نهج البلاغه، حکمت ۳۵۲</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 519.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Jaafari در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۰۹

2022-04-30T05:09:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۳:		خط ۳:
	\| موضوع مرتبط = شهروندی		\| موضوع مرتبط = شهروندی
	\| عنوان مدخل = شهروندی		\| عنوان مدخل = شهروندی
	\| مداخل مرتبط = [[شهروندی در قرآن]] - [[شهروندی در حدیث]] - [[شهروندی در نهج البلاغه]] - [[شهروندی در معارف دعا و زیارات]] - [[شهروندی در کلام اسلامی]] - [[شهروندی در اخلاق اسلامی]] - [[~~آبرو~~ در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[شهروندی در قرآن]] - [[شهروندی در حدیث]] - [[شهروندی در نهج البلاغه]] - [[شهروندی در معارف دعا و زیارات]] - [[شهروندی در کلام اسلامی]] - [[شهروندی در اخلاق اسلامی]] - [[شهروندی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari در ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۰۸

2022-04-30T05:08:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[شهروندی در قرآن]] - [[شهروندی در حدیث]] - [[شهروندی در نهج البلاغه]] - [[شهروندی در معارف دعا و زیارات]] - [[شهروندی در کلام اسلامی]] - [[شهروندی در اخلاق اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = شهروندی
	~~<div style="background~~-~~color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~در ~~این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی~~ و ~~مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[شهروندی (پرسش)~~]]~~''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = شهروندی
			\| مداخل مرتبط = [[شهروندی در قرآن]] - [[شهروندی در حدیث]] - [[شهروندی در نهج البلاغه]] - [[شهروندی در معارف دعا و زیارات]] - [[شهروندی در کلام اسلامی]] - [[شهروندی در اخلاق اسلامی]] - [[آبرو در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==