شهید در لغت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2025-01-29T07:27:55Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در غیب و شهادت را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر.ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۹.</ref>		«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در غیب و شهادت را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر.ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵]]، ص۲۹.</ref>

	«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این مشاهده بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش و فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵]]، ص۲۰۱.</ref>		«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این مشاهده بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش و فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵]]، ص۲۰۱.</ref>

Bahmani در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۷

2025-01-29T07:27:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۹.</ref>		«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در غیب و شهادت را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر.ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۹.</ref>

	«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش و فرید محسنی\|~~محسنی،~~ ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و ~~نقل،~~ ج۵ ص۲۰۱.</ref>		«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این مشاهده بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش و فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵]]، ص۲۰۱.</ref>

	== تفاوت شاهد و شهید ==		== تفاوت شاهد و شهید ==
	شهید به معنای شاهد است؛ با این تفاوت که در اسم فاعل، تأکید بر حدوث فعل و [[قیام]] آن به ذات فاعل است؛ مثل:		شهید به معنای شاهد است؛ با این تفاوت که در اسم فاعل، تأکید بر حدوث فعل و [[قیام]] آن به ذات فاعل است؛ مثل:
	{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>.		{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>. ولی در [[شهید]]، بنابر آنکه صفت مشبهه باشد، تکیه بر استقرار و ثبوت و دوام وصف بر فاعل است؛ مثل: {{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.

	~~ولی در [[شهید]]، بنابر آنکه صفت مشبهه باشد، تکیه بر استقرار و ثبوت و دوام وصف بر فاعل است؛ مثل:~~		بنابراین، هنگامی که [[شهادت]] در امور مادی به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن [[علم]] پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]]{{عم}} و در سیاق [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که عبد در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به عالم ملکوت، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵]]، ص۲۰۲.</ref>
	{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.

	بنابراین، هنگامی که [[شهادت]] در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و [[مشاهده]] مستقیم چیزی، به آن [[علم]] پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]]{{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که عبد در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ~~ملکوت]]،~~ از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۰۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۴

2025-01-29T07:24:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۴
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ~~ص ۲۹~~.</ref>		«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۹.</ref>

	«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|~~محسنی]]، [[~~ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و ~~نقل]]،~~ ج۵ ص۲۰۱.</ref>		«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش و فرید محسنی\|محسنی، ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل، ج۵ ص۲۰۱.</ref>

	== تفاوت شاهد و [[شهید]] ==		== تفاوت شاهد و شهید ==
	شهید به معنای شاهد است؛ با این تفاوت که در اسم فاعل، تأکید بر حدوث فعل و [[قیام]] آن به ذات فاعل است؛ مثل:		شهید به معنای شاهد است؛ با این تفاوت که در اسم فاعل، تأکید بر حدوث فعل و [[قیام]] آن به ذات فاعل است؛ مثل:
	{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>.		{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>.

	ولی در ~~شهید،~~ بنابر آنکه صفت مشبهه باشد، تکیه بر استقرار و ثبوت و دوام وصف بر فاعل است؛ مثل:		ولی در [[شهید]]، بنابر آنکه صفت مشبهه باشد، تکیه بر استقرار و ثبوت و دوام وصف بر فاعل است؛ مثل:
	{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.		{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.

	بنابراین، هنگامی که شهادت در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن علم پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]] {{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که [[عبد]] در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ~~ص ۲۰۲~~.</ref>		بنابراین، هنگامی که [[شهادت]] در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و [[مشاهده]] مستقیم چیزی، به آن [[علم]] پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]]{{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که عبد در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۰۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'ه. ق.' به 'ﻫ.ق'

2023-07-30T10:13:11Z

جایگزینی متن - 'ه. ق.' به 'ﻫ.ق'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۳
خط ۹:		خط ۹:
	«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۹.</ref>		«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۹.</ref>

	«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ~~۱۴۰۴ه~~. ق.)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۰۱.</ref>		«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۰۱.</ref>

	== تفاوت شاهد و [[شهید]] ==		== تفاوت شاهد و [[شهید]] ==
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.		{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.

	بنابراین، هنگامی که شهادت در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن علم پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ~~۱۴۱۲ه~~. ق.)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]] {{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که [[عبد]] در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۲.</ref>		بنابراین، هنگامی که شهادت در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن علم پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ﻫ.ق)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]] {{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که [[عبد]] در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2023-01-18T05:08:08Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~مفاهیم~~]]		[[رده:شهادت]]

Bahmani در ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۷:۱۲

2023-01-17T17:12:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۴۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = شهید		\| موضوع مرتبط = شهید
	\| عنوان مدخل = [[شهید]]		\| عنوان مدخل = شهید
	\| مداخل مرتبط = [[شهید در لغت]] - [[شهید در قرآن]] - [[شهید در ~~حدیث]] - [[شهید در کلام~~ اسلامی]] - [[شهید در فقه سیاسی]]		\| مداخل مرتبط = [[شهید در لغت]] - [[شهید در قرآن]] - [[شهید در حقوق اسلامی]] - [[شهید در فقه سیاسی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	*«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۹.</ref>		«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۹.</ref>
	*«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ه. ق.)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ~~ص ۲۰۱~~.</ref>
			«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ه. ق.)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص۲۰۱.</ref>

	== تفاوت شاهد و [[شهید]] ==		== تفاوت شاهد و [[شهید]] ==
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~شهید~~]]		[[رده:مفاهیم]]

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-11T14:58:43Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>.		{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>.

	ولی در شهید، بنابر آنکه صفت مشبهه باشد، تکیه بر استقرار و ثبوت و دوام [[وصف]] بر فاعل است؛ مثل:		ولی در شهید، بنابر آنکه صفت مشبهه باشد، تکیه بر استقرار و ثبوت و دوام وصف بر فاعل است؛ مثل:
	{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.		{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:41:47Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر.ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۹.</ref>		*«[[شهید]]» یعنی حاضر و ناظر بر امری. هنگامی که این واژه به طور مطلق به کار می‌رود، حضور و [[آگاهی]] کامل بر ظاهر و [[باطن]] چیزی و بر [[اعتقاد]] و عمل در [[غیب و شهادت]] را می‌رساند<ref>برای توضیح بیشتر، ر. ک: برهان دوازدهم: آیه شهادت.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۹.</ref>
			*«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ه. ق.)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۱.</ref>

	*«[[شهود]]» و «[[شهادت]]» یعنی حضور بر امری همراه با [[علم]] به آن و اعلام آن در صورت [[ضرورت]]<ref>معجم مقاییس اللغة (ط. مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۰۴ه.ق.)، ص۴۶۵.</ref>. به این ترتیب، «[[شاهد]]» کسی است که به وسیله چشم و به صورت حضوری امری را دیده و از طریق این [[مشاهده]] بر آن اشراف و اطلاع یافته است. اگر لفظ شاهد در [[امور معنوی]] به کار رود، یعنی شخص با [[بصیرت]] و چشم [[دل]] برامری اشراف پیدا کند. اگر شهادت به [[خداوند]] نسبت داده شود، به معنای احاطه و حضوری است که خداوند نسبت به همه امور دارد: {{متن قرآن\|سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ}}<ref>«به زودی نشانه‌های خویش را در گستره‌های بیرون و پیکره‌های درونشان نشان آنان خواهیم داد تا بر آنها روشن شود که او راستین است؛ آیا بسنده نیست که پروردگارت بر همه چیز گواه است؟» سوره فصلت، آیه ۵۳.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۱.</ref>		== تفاوت شاهد و [[شهید]] ==

	==تفاوت شاهد و [[شهید]]==
	شهید به معنای شاهد است؛ با این تفاوت که در اسم فاعل، تأکید بر حدوث فعل و [[قیام]] آن به ذات فاعل است؛ مثل:		شهید به معنای شاهد است؛ با این تفاوت که در اسم فاعل، تأکید بر حدوث فعل و [[قیام]] آن به ذات فاعل است؛ مثل:
	{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>.		{{متن قرآن\|مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللَّهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ}}<ref>«مشرکان را نرسد که مساجد خداوند را آباد کنند با آنکه به زیان خویش بر کفر (خود) گواهند؛ کردارهای آنان تباه است و آنان در آتش، جاودانند» سوره توبه، آیه ۱۷.</ref>.
خط ۱۹:		خط ۱۸:
	{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.		{{متن قرآن\|قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ}}<ref>«بگو: ای اهل کتاب! چرا به آیات خداوند کفر می‌ورزید در حالی که خداوند به آنچه می‌کنید گواه است» سوره آل عمران، آیه ۹۸.</ref>.

	بنابراین، هنگامی که شهادت در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن علم پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ه.ق.)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]]{{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که [[عبد]] در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۲.</ref>		بنابراین، هنگامی که شهادت در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن علم پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ه. ق.)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]] {{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که [[عبد]] در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:06:07Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	[[رده:شهید]]		[[رده:شهید]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:45:29Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	بنابراین، هنگامی که شهادت در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن علم پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ه.ق.)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]]{{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که [[عبد]] در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۲.</ref>		بنابراین، هنگامی که شهادت در [[امور مادی]] به کار رود، یعنی کسی که به واسطه حضور و مشاهده مستقیم چیزی، به آن علم پیدا می‌کند<ref>مفردات ألفاظ القرآن (ط. دارالقلم الدار الشامیة، ۱۴۱۲ه.ق.)، ص۴۶۵.</ref>؛ و هنگامی که در [[امور معنوی]] به کار می‌رود، [[شهید]] بر امری، کسی است که به واسطه اشراف کامل و احاطه حضوری بر معلوم، بر آن اشراف و اطلاع پیدا می‌کند. بنابراین، هنگامی که این واژه در مورد [[اولیای الهی]]{{عم}} و در [[سیاق]] [[شهود]] [[الهی]] به کار می‌رود، مراد اشراف و احاطه کامل بر ظاهر و [[باطن]] [[اعمال]] و نیات و [[اعتقادات]] [[انسان‌ها]] است. لازمه این [[مقام]] آن است که [[عبد]] در [[مقام مخلَصین]] باشد؛ تا با ورود به [[عالم ملکوت]]، از اسرارغیب به [[اذن الهی]] مطلع گردد. این مقامی است که تنها برای [[معصومین]] از اولیای الهی، که دائماً در توجه [[خالص]] به [[پروردگار]] هستند، حاصل می‌شود<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم (ط. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۸ ه. ش.)، ج۶، ص۱۳۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش\|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی\|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۵ (کتاب)\|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۵ ص ۲۰۲.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==