شوکة - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: تغییرمسیر به شوکت

2020-11-10T12:10:16Z

تغییرمسیر به شوکت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~		#تغییر_مسیر [[شوکت]]
	~~{{امامت}}~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	~~: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	~~: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[~~شوکة در قرآن]] \| [[شوکة در حدیث]] \| [[شوکة در فقه سیاسی]] </div>~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[شوکة (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
	~~<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">~~

	~~==مقدمه==~~
	[[قدرت]] و [[سلاح]]<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۴۷۰.</ref>. اصل آن "شوک" به معنای [[خشونت]] و [[تندی]]<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۳، ص۲۲۹.</ref>، در مقابل [[نرمی]] و افتادگی<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۷، ص۱۵۱.</ref>.

	{{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>.

	این [[آیه شریفه]] درباره نخستین درگیری بزرگ [[مسلمانان]] با [[مشرکان]] در منطقه [[بدر]] است. [[قریش]] در دوران [[جاهلی]] دو کاروان و گروه مسلح (طائفتین) داشت؛ یکی "عیر" خوانده می‌شد که [[چهل]] [[مرد]] [[جنگی]] بودند که به عنوان محافظ کاروان‌های تجاری و بازرگانی، قریش را [[همراهی]] می‌کردند؛ دومی "نفیر" بود که در واقع [[لشکر]] جنگی قریش بود که از حدود هزار مرد جنگی تشکیل می‌شد (سواره و پیاده) و به همه تجهیزات و سلاح‌های روز مجهز بودند و [[قرآن کریم]] آن را {{متن قرآن\|ذَاتِ الشَّوْكَةِ}}، یعنی "صاحب [[قدرت]] و [[سلاح]]" خوانده است. مسلمانان به [[وعده الهی]] باید با یکی از این دو گروه (عیر یا نفیر) درگیر می‌شدند و آنها ترجیح می‌دادند که با "عیر" طرف شوند که هم دارای مردان جنگی و سلاح زیادی نبود و هم [[اموال]] و [[ثروت]] زیادی همراه آنان بود؛ ولی خلاف میلِ آنان، لشکر قریش "نفیر" به مقابله با مسلمانان برخاست و [[خداوند]] مسلمانان را [[برتری]] و [[پیروزی]] بخشید<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۹، ص۱۹.</ref>.

	[[شوکت]] به معنای [[قدرت]] نظامی و تسلیحاتی که در دید [[دشمنان]] ایجاد [[رعب]] و [[وحشت]] کند، از صفات ضروری نیروهای نظامی است که در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>. به آن اشاره شده و تلویحاً [[هراس]] [[مسلمانان]] به برخورد با "نفیر" [[قریش]] به [[دلیل]] شوکت آنها در [[آیه شریفه]] آمده است: {{متن قرآن\|تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>[[عبدالله نظرزاده\|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۳۷۵-۳۷۶.</ref>

	~~==منابع==~~
	* [[پرونده:1379779.jpg\|22px]] [[عبدالله نظرزاده\|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)\|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']]

	~~==پانویس==~~
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	~~{{پانویس2}}~~


	~~[[رده: مدخل]]~~
	~~[[رده:شوکة~~]]

Msadeq: /* مقدمه */

2020-11-09T09:17:35Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۴۷
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>.		{{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>.

	این [[آیه شریفه]] درباره نخستین درگیری بزرگ [[مسلمانان]] با [[مشرکان]] در منطقه [[بدر]] است. [[قریش]] در دوران [[جاهلی]] دو کاروان و گروه مسلح (طائفتین) داشت؛ یکی "عیر" خوانده می‌شد که [[چهل]] [[مرد]] [[جنگی]] بودند که به عنوان محافظ کاروان‌های تجاری و بازرگانی، قریش را [[همراهی]] می‌کردند؛ دومی "نفیر" بود که در واقع [[لشکر]] جنگی قریش بود که از حدود هزار مرد جنگی تشکیل می‌شد (سواره و پیاده) و به همه تجهیزات و سلاح‌های روز مجهز بودند و [[قرآن کریم]] آن را {{متن قرآن\|ذَاتِ الشَّوْكَةِ}}، یعنی "صاحب [[قدرت]] و [[سلاح]]" خوانده است. مسلمانان به [[وعده الهی]] باید با یکی از این دو گروه (عیر یا نفیر) درگیر می‌شدند و آنها ترجیح می‌دادند که با "عیر" طرف شوند که هم دارای مردان جنگی و سلاح زیادی نبود و هم [[اموال]] و [[ثروت]] زیادی همراه آنان بود؛ ولی خلاف میلِ آنان، لشکر قریش "نفیر" به مقابله با مسلمانان برخاست و [[خداوند]] مسلمانان را ~~[[شوکت]]~~ [[برتری]] و [[پیروزی]] بخشید<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۹، ص۱۹.</ref>.		این [[آیه شریفه]] درباره نخستین درگیری بزرگ [[مسلمانان]] با [[مشرکان]] در منطقه [[بدر]] است. [[قریش]] در دوران [[جاهلی]] دو کاروان و گروه مسلح (طائفتین) داشت؛ یکی "عیر" خوانده می‌شد که [[چهل]] [[مرد]] [[جنگی]] بودند که به عنوان محافظ کاروان‌های تجاری و بازرگانی، قریش را [[همراهی]] می‌کردند؛ دومی "نفیر" بود که در واقع [[لشکر]] جنگی قریش بود که از حدود هزار مرد جنگی تشکیل می‌شد (سواره و پیاده) و به همه تجهیزات و سلاح‌های روز مجهز بودند و [[قرآن کریم]] آن را {{متن قرآن\|ذَاتِ الشَّوْكَةِ}}، یعنی "صاحب [[قدرت]] و [[سلاح]]" خوانده است. مسلمانان به [[وعده الهی]] باید با یکی از این دو گروه (عیر یا نفیر) درگیر می‌شدند و آنها ترجیح می‌دادند که با "عیر" طرف شوند که هم دارای مردان جنگی و سلاح زیادی نبود و هم [[اموال]] و [[ثروت]] زیادی همراه آنان بود؛ ولی خلاف میلِ آنان، لشکر قریش "نفیر" به مقابله با مسلمانان برخاست و [[خداوند]] مسلمانان را [[برتری]] و [[پیروزی]] بخشید<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۹، ص۱۹.</ref>.

	[[شوکت]] به معنای [[قدرت]] نظامی و تسلیحاتی که در دید [[دشمنان]] ایجاد [[رعب]] و [[وحشت]] کند، از صفات ضروری نیروهای نظامی است که در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>. به آن اشاره شده و تلویحاً [[هراس]] [[مسلمانان]] به برخورد با "نفیر" [[قریش]] به [[دلیل]] شوکت آنها در [[آیه شریفه]] آمده است: {{متن قرآن\|تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>[[عبدالله نظرزاده\|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۳۷۵-۳۷۶.</ref>		[[شوکت]] به معنای [[قدرت]] نظامی و تسلیحاتی که در دید [[دشمنان]] ایجاد [[رعب]] و [[وحشت]] کند، از صفات ضروری نیروهای نظامی است که در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>. به آن اشاره شده و تلویحاً [[هراس]] [[مسلمانان]] به برخورد با "نفیر" [[قریش]] به [[دلیل]] شوکت آنها در [[آیه شریفه]] آمده است: {{متن قرآن\|تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>[[عبدالله نظرزاده\|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۳۷۵-۳۷۶.</ref>

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}}
:

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۴۷
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>.		{{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>.

	این [[آیه شریفه]] درباره نخستین درگیری بزرگ [[مسلمانان]] با [[مشرکان]] در منطقه [[بدر]] است. [[قریش]] در دوران [[جاهلی]] دو کاروان و گروه مسلح (طائفتین) داشت؛ یکی "عیر" خوانده می‌شد که [[چهل]] [[مرد]] [[جنگی]] بودند که به عنوان محافظ کاروان‌های تجاری و بازرگانی، قریش را [[همراهی]] می‌کردند؛ دومی "نفیر" بود که در واقع [[لشکر]] جنگی قریش بود که از حدود هزار مرد جنگی تشکیل می‌شد (سواره و پیاده) و به همه تجهیزات و سلاح‌های روز مجهز بودند و [[قرآن کریم]] آن را {{متن قرآن\|ذَاتِ الشَّوْكَةِ}}، یعنی "صاحب [[قدرت]] و [[سلاح]]" خوانده است. مسلمانان به [[وعده الهی]] باید با یکی از این دو گروه (عیر یا نفیر) درگیر می‌شدند و آنها ترجیح می‌دادند که با "عیر" طرف شوند که هم دارای مردان جنگی و سلاح زیادی نبود و هم [[اموال]] و [[ثروت]] زیادی همراه آنان بود؛ ولی خلاف میلِ آنان، لشکر قریش "نفیر" به مقابله با مسلمانان برخاست و [[خداوند]] مسلمانان را ~~[[شوکت]]~~ [[برتری]] و [[پیروزی]] بخشید<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۹، ص۱۹.</ref>.		این [[آیه شریفه]] درباره نخستین درگیری بزرگ [[مسلمانان]] با [[مشرکان]] در منطقه [[بدر]] است. [[قریش]] در دوران [[جاهلی]] دو کاروان و گروه مسلح (طائفتین) داشت؛ یکی "عیر" خوانده می‌شد که [[چهل]] [[مرد]] [[جنگی]] بودند که به عنوان محافظ کاروان‌های تجاری و بازرگانی، قریش را [[همراهی]] می‌کردند؛ دومی "نفیر" بود که در واقع [[لشکر]] جنگی قریش بود که از حدود هزار مرد جنگی تشکیل می‌شد (سواره و پیاده) و به همه تجهیزات و سلاح‌های روز مجهز بودند و [[قرآن کریم]] آن را {{متن قرآن\|ذَاتِ الشَّوْكَةِ}}، یعنی "صاحب [[قدرت]] و [[سلاح]]" خوانده است. مسلمانان به [[وعده الهی]] باید با یکی از این دو گروه (عیر یا نفیر) درگیر می‌شدند و آنها ترجیح می‌دادند که با "عیر" طرف شوند که هم دارای مردان جنگی و سلاح زیادی نبود و هم [[اموال]] و [[ثروت]] زیادی همراه آنان بود؛ ولی خلاف میلِ آنان، لشکر قریش "نفیر" به مقابله با مسلمانان برخاست و [[خداوند]] مسلمانان را [[برتری]] و [[پیروزی]] بخشید<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۹، ص۱۹.</ref>.

	[[شوکت]] به معنای [[قدرت]] نظامی و تسلیحاتی که در دید [[دشمنان]] ایجاد [[رعب]] و [[وحشت]] کند، از صفات ضروری نیروهای نظامی است که در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>. به آن اشاره شده و تلویحاً [[هراس]] [[مسلمانان]] به برخورد با "نفیر" [[قریش]] به [[دلیل]] شوکت آنها در [[آیه شریفه]] آمده است: {{متن قرآن\|تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>[[عبدالله نظرزاده\|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۳۷۵-۳۷۶.</ref>		[[شوکت]] به معنای [[قدرت]] نظامی و تسلیحاتی که در دید [[دشمنان]] ایجاد [[رعب]] و [[وحشت]] کند، از صفات ضروری نیروهای نظامی است که در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که خداوند به شما وعده می‌فرمود که (پیروزی بر) یکی از دو دسته از آن شما باشد و شما دوست می‌داشتید که آن دسته بی‌جنگ‌افزار از آن شما گردد اما خداوند می‌خواست که حقّ را با کلمات خویش تحقّق بخشد و ریشه کافران را بر کند» سوره انفال، آیه ۷.</ref>. به آن اشاره شده و تلویحاً [[هراس]] [[مسلمانان]] به برخورد با "نفیر" [[قریش]] به [[دلیل]] شوکت آنها در [[آیه شریفه]] آمده است: {{متن قرآن\|تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ}}<ref>[[عبدالله نظرزاده\|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)\|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۳۷۵-۳۷۶.</ref>

شوکة - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: تغییرمسیر به شوکت

Msadeq: /* مقدمه */

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} :

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}}
: