صادقین در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* آیه صادقین */

2024-05-22T14:56:26Z

آیه صادقین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۲۶
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.		[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.

	[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>. به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت خداوند متعال، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قید و شرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] است.		[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>. به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت خداوند متعال، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قید و شرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و خطاکار بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] است.

	برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.		برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	همچنین [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و آشکار، راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷.</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.		همچنین [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و آشکار، راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷.</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.

	[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]] {{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.		[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به عصمت صادقین اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]] {{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به همراهی با صادقین را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.

	بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>.		بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>.

Bahmani در ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۵۵

2024-05-22T14:55:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = صادقین		\| موضوع مرتبط = صادقین
	\| عنوان مدخل = [[صادقین]]		\| عنوان مدخل = صادقین
	\| مداخل مرتبط = [[صادقین در قرآن]] - [[صادقین در حدیث]] - [[صادقین در کلام اسلامی]] - [[صادقین از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[صادقین در قرآن]] - [[صادقین در حدیث]] - [[صادقین در کلام اسلامی]] - [[صادقین از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.		[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.

	[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر. ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>. به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت خداوند متعال، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قید و شرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] است.		[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>. به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت خداوند متعال، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قید و شرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] است.

	برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.		برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~آیات امامت~~]]		[[رده:آیه صادقین]]

Wasity: /* مقدمه */

2023-06-06T07:51:26Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۱
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== ~~مقدمه~~ ==		== آیه صادقین ==
			{{اصلی\|آیه صادقین}}
	[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.		[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:44:32Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.		[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.

	[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>. به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت خداوند متعال، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قید و شرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] است.		[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر. ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>. به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت خداوند متعال، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قید و شرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] است.

	برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.		برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	همچنین [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و آشکار، راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷.</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.		همچنین [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و آشکار، راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷.</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.

	[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]]{{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.		[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]] {{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.

	بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>.		بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>.

Bahmani: /* مقدمه */

2022-08-12T07:03:46Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۸:		خط ۸:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.		[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.
	[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>.
	به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت که خداوند ~~متعالی،~~ در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و ~~بی‌قیدوشرط~~ با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] ~~متعالی~~ است.		[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>. به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت خداوند متعال، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قید و شرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] است.

	برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.		برخی از [[مفسران شیعه]] با تحلیل معنای صادقین و اطلاق [[امر خداوند]] به همراهی مؤمنان با صادقین، آنها را انسان‌هایی معصوم معرفی کرده‌اند<ref>محمد بن محمد بن نعمان مفید، الفصول المختارة، ص۱۳۸؛ ابوالصلاح حلبی، تدریب المعارف، تحقیق فارس تبریزیان، ص۱۷۹؛ همو، الکافی فی الفقه، تحقیق رضا استادی، ص۹۵؛ محمد بن حسن طوسی، التبیان، ج۵، ص۳۱۸.</ref>.

	~~نیز~~ [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و ~~آشکار~~ راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} (عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷).</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.		همچنین [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و آشکار، راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷.</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.

	[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]]{{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.		[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]]{{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.
	بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است.<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>
			بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۲ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۵

2022-08-12T06:55:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~آیات امامت امام علی~~		\| موضوع مرتبط = صادقین
	\| عنوان مدخل = [[صادقین]]		\| عنوان مدخل = [[صادقین]]
	\| مداخل مرتبط = [[صادقین در قرآن]] - [[صادقین در حدیث]] - [[صادقین در کلام اسلامی]] - [[صادقین ~~در گفتگوهای بین‌المذاهب~~]]		\| مداخل مرتبط = [[صادقین در قرآن]] - [[صادقین در حدیث]] - [[صادقین در کلام اسلامی]] - [[صادقین از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~صادقین~~]]		[[رده:آیات امامت]]

Wasity: جایگزینی متن - 'خداوند متعالی' به 'خداوند متعال'

2022-08-06T15:56:12Z

جایگزینی متن - 'خداوند متعالی' به 'خداوند متعال'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۲۶
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[خداوند]] ~~متعالی~~ در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.		[[خداوند متعال]] در قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و با راستگویان باشید!» سوره توبه، آیه ۱۱۹.</ref>.
	[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>.		[[مفسران]] نخستین، به طور اغلب بحث را به [[شناسایی]] مصادیق «صادقین» معطوف و در این باره نظریات بسیار متفاوتی را ارائه کرده‌اند<ref>در این باره ر.ک: فضل بن حسن طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۵، ص۱۲۲؛ عبدالرحمان بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۶؛ اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۲۰۴؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۳، ص۲۸۹.</ref>.
	به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت که خداوند متعالی، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قیدوشرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] متعالی است.		به لحاظ [[عرفی]] و لغوی می‌توان گفت که خداوند متعالی، در این [[آیه]] [[مؤمنان]] را به رعایت [[تقوا]] و [[همراهی]] دائم و بی‌قیدوشرط با صادقین امر کرده است. روشن است که امر به همراهی مطلق با صادقین، با [[عصمت]] آنان تلازم روشنی دارد؛ زیرا اگر آنها انسان‌هایی [[گناهکار]] و [[خطاکار]] بودند، امر به همراهی مطلق با آنها مستلزم وقوع [[بندگان]] [[مؤمن]] [[خدا]] در ورطه [[گناه]] و [[اشتباه]] بود که چنین امری خلاف [[حکمت خداوند]] متعالی است.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:08:47Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی		\| موضوع مرتبط = آیات امامت امام علی
خط ۲۶:		خط ۲۵:

	[[رده:صادقین]]		[[رده:صادقین]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

2022-07-27T18:02:57Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته ==↵↵==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۳۲
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]]{{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.		[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]]{{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.
	بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است.<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>		بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است.<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: جایگزینی متن - 'حسین فاریاب، محمد' به 'فاریاب، محمد حسین'

2022-07-27T08:56:39Z

جایگزینی متن - 'حسین فاریاب، محمد' به 'فاریاب، محمد حسین'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۶
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	نیز [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و آشکار راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} (عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷).</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.		نیز [[قتاده]]، از مفسران عصر پس از [[رسالت]]، به همراه برخی دیگر از [[مفسران اهل سنت]]، «صادقین» را کسانی می‌داند که در [[نیت]] و عمل صادق باشند<ref>محمود بن عمر زمخشری، الکشاف، ج۲، ص۳۲۰؛ عبدالله بن عمر بیضاوی، انوار التنزیل، ج۳، ص۱۰۱.</ref> و شب و [[روز]] و در پنهان و آشکار راست‌گو<ref>{{عربی\|الصدق في النية، والصدق في العمل، والصدق في الليل والنهار، والصدق في السر والعلانية}} (عبدالرحمن بن محمد بن ابی حاتم، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۹۰۷).</ref>. برایند پذیرش این صفات در یک [[انسان]]، [[اذعان]] به [[معصوم]] بودن اوست.
	[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]]{{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.		[[فخر رازی]] نیز در [[تفسیر]] این [[آیه]] به [[عصمت صادقین]] اعتراف می‌کند، اما سرانجام به این [[باور]] می‌رسد که چون ما پس از [[رسول خدا]]{{صل}} انسان معصومی را نمی‌شناسیم که در میان ما باشد، باید مجموع [[امت]] را معصوم بدانیم و [[امر خداوند]] به [[همراهی با صادقین]] را [[همراهی]] با مجموع امت تفسیر کنیم<ref> محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۱۶، ص۱۶۸.</ref>.
	بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است.<ref>[[محمد حسین فاریاب\|~~حسین~~ فاریاب، محمد]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>		بنابراین نمی‌توان به طور قطع به برداشت ویژه‌ای از [[مسلمانان]] نخستین درباره این آیه دست یافت، اما می‌توان مدعی شد که این آیه نیز به لحاظ معنای [[عرفی]] خود، [[توانایی]] ایجاد آشنایی با مفهوم [[عصمت]] را برای [[نخستین مسلمانان]] داشته است.<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|عصمت امام]]، ص ۸۳.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100767.jpg\|22px]] [[محمد حسین فاریاب\|~~حسین~~ فاریاب، محمد]]، [[عصمت امام (کتاب)\|'''عصمت امام''']]		# [[پرونده:1100767.jpg\|22px]] [[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)\|'''عصمت امام''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}