صبح - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۹

2025-07-12T05:29:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = صبح
			\| عنوان مدخل = صبح
			\| مداخل مرتبط = [[صبح در قرآن]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۶

2024-02-29T11:06:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[صبح در قرآن]] - [[صبح در حدیث]] - [[صبح در کلام اسلامی]]~~\| پرسش مرتبط = ~~صبح (پرسش)~~}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* در [[آیات]] بسیاری به این موضوع و خصوصیات آن اشاره شده و به [[پیامبر]] به مناسبت خطاب شده است. مفهوم صبح، معنایی زمانی دارد که در کار [[پیامبر]]، زمان [[ارتباط]] و [[دعا]] و [[عبادت]] و شروع روز است، و معنایی استعاری برای بیرون آمدن از [[تاریکی]] و نوید [[پیروزی]] است. بخشی از [[آیات]] به تعالیمی [[الهی]] برای انجام [[عبادت]] است. اما این که [[خداوند]] به فلق و شکافته شدن و یا [[فجر]] [[سوگند]] می‌خورد، یا زمان اصلی [[عبادت]] قرار می‌دهد، [[دلیل]] بر [[عظمت]] این زمان است. از سوی دیگر سرآغاز صبح [[فجر]] است که در آن وقت اعمالی آمده و برای ورود به آن نیز اعمالی مانند [[نماز شب]] ذکر شده است.		در [[آیات]] بسیاری به این موضوع و خصوصیات آن اشاره شده و به [[پیامبر]] به مناسبت خطاب شده است. مفهوم صبح، معنایی زمانی دارد که در کار [[پیامبر]]، زمان [[ارتباط]] و [[دعا]] و [[عبادت]] و شروع روز است، و معنایی استعاری برای بیرون آمدن از [[تاریکی]] و نوید [[پیروزی]] است. بخشی از [[آیات]] به تعالیمی [[الهی]] برای انجام [[عبادت]] است. اما این که [[خداوند]] به فلق و شکافته شدن و یا [[فجر]] [[سوگند]] می‌خورد، یا زمان اصلی [[عبادت]] قرار می‌دهد، [[دلیل]] بر [[عظمت]] این زمان است. از سوی دیگر سرآغاز صبح [[فجر]] است که در آن وقت اعمالی آمده و برای ورود به آن نیز اعمالی مانند [[نماز شب]] ذکر شده است.
	#{{متن قرآن\|تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا * وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْكٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ فَقَدْ جَاءُوا ظُلْمًا وَزُورًا * وَقَالُوا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلَى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَأَصِيلًا}}<ref>«بزرگوار است آن (خداوند) که فرقان را بر بنده خویش فرو فرستاد تا جهانیان را بیم‌دهنده باشد * و کافران گفتند: این (قرآن) جز دروغی نیست که (پیامبر) خود بر ساخته است و گروهی دیگر او را در آن یاری رسانده‌اند پس به راستی ستم و دروغی (بزرگ) را (پیش) آوردند * و گفتند: افسانه‌های پیشینیان است که رونویس کرده است آنگاه پگاه و دیرگاه عصر بر او خوانده می‌شود» سوره فرقان، آیه ۱و ۴-۵.</ref>؛		#{{متن قرآن\|تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا * وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْكٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ فَقَدْ جَاءُوا ظُلْمًا وَزُورًا * وَقَالُوا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلَى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَأَصِيلًا}}<ref>«بزرگوار است آن (خداوند) که فرقان را بر بنده خویش فرو فرستاد تا جهانیان را بیم‌دهنده باشد * و کافران گفتند: این (قرآن) جز دروغی نیست که (پیامبر) خود بر ساخته است و گروهی دیگر او را در آن یاری رسانده‌اند پس به راستی ستم و دروغی (بزرگ) را (پیش) آوردند * و گفتند: افسانه‌های پیشینیان است که رونویس کرده است آنگاه پگاه و دیرگاه عصر بر او خوانده می‌شود» سوره فرقان، آیه ۱و ۴-۵.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ * مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ * وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ * وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ * وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ}}<ref>«بگو: به پروردگار سپیده‌دم پناه می‌برم * از بدی آنچه آفرید * و از بدی تاریکی شباهنگامی که فرا رسد * و از بدی زنان افسونگر دمنده در گره‌ها * و از بدی رشک‌آورنده هنگامی که به رشک خیزد» سوره فلق، آیه ۱-۵. </ref>؛		#{{متن قرآن\|قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ * مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ * وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ * وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِي الْعُقَدِ * وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ}}<ref>«بگو: به پروردگار سپیده‌دم پناه می‌برم * از بدی آنچه آفرید * و از بدی تاریکی شباهنگامی که فرا رسد * و از بدی زنان افسونگر دمنده در گره‌ها * و از بدی رشک‌آورنده هنگامی که به رشک خیزد» سوره فلق، آیه ۱-۵. </ref>؛
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	# [[مداومت]] بر [[پرستش]] و [[نیایش]] خالصانه [[خدا]] در [[صبح و شام]]، مایه ارجمندی نزد [[خداوند]] و [[شایستگی]] [[همنشینی]] با [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَلَا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ}}<ref>«و کسانی را که پروردگارشان را در سپیده‌دمان و در پایان روز در پی به دست آوردن خشنودی وی می‌خوانند از خود مران، نه هیچ از حساب آنان بر گردن تو و نه هیچ از حساب تو بر گردن آنهاست تا برانیشان و از ستمگران گردی» سوره انعام، آیه ۵۲.</ref>؛		# [[مداومت]] بر [[پرستش]] و [[نیایش]] خالصانه [[خدا]] در [[صبح و شام]]، مایه ارجمندی نزد [[خداوند]] و [[شایستگی]] [[همنشینی]] با [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَلَا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ}}<ref>«و کسانی را که پروردگارشان را در سپیده‌دمان و در پایان روز در پی به دست آوردن خشنودی وی می‌خوانند از خود مران، نه هیچ از حساب آنان بر گردن تو و نه هیچ از حساب تو بر گردن آنهاست تا برانیشان و از ستمگران گردی» سوره انعام، آیه ۵۲.</ref>؛
	# [[فرمان خدا]] به [[پیامبر]] برای [[شکیبایی]] بر [[همنشینی]] و [[همراهی]] با عبادت‌کنندگان [[مخلص]] در [[صبح و شام]]: {{متن قرآن\|وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ}}<ref>«و با آنان که پروردگار خویش را سپیده‌دمان و در پایان روز به شوق لقای وی می‌خوانند خویشتنداری کن و دیدگانت از آنان به دیگران دوخته نشود» سوره کهف، آیه ۲۸.</ref>؛		# [[فرمان خدا]] به [[پیامبر]] برای [[شکیبایی]] بر [[همنشینی]] و [[همراهی]] با عبادت‌کنندگان [[مخلص]] در [[صبح و شام]]: {{متن قرآن\|وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ}}<ref>«و با آنان که پروردگار خویش را سپیده‌دمان و در پایان روز به شوق لقای وی می‌خوانند خویشتنداری کن و دیدگانت از آنان به دیگران دوخته نشود» سوره کهف، آیه ۲۸.</ref>؛
	# [[تهدید]] [[مشرکان]] عصر [[بعثت پیامبر]] به [[عذاب]] صبحگاهی از سوی [[خداوند]]: {{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۱۸.</ref>.		# [[تهدید]] [[مشرکان]] عصر [[بعثت پیامبر]] به [[عذاب]] صبحگاهی از سوی [[خداوند]]: {{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۴۲:		خط ۴۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~صبح~~]]		[[رده:زمان‌ها]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

2022-09-27T06:58:12Z

جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	#{{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛		#{{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بی‌گمان نیکی‌ها بدی‌ها را می‌زدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛		#{{متن قرآن\|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بی‌گمان نیکی‌ها بدی‌ها را می‌زدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]] {{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد می‌کند {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و می‌فرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن\|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه می‌کند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقام‌جویی نیست، بلکه این وسیله‌ای است برای [[انذار]] [[انسان‌ها]]»: {{متن قرآن\|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن\|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته می‌شود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و [[ضمیر]] «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه می‌باید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است [[ضمیر]] هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح]]- [[سوگند]] می‌خورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]] {{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد می‌کند {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و می‌فرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن\|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه می‌کند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقام‌جویی نیست، بلکه این وسیله‌ای است برای [[انذار]] [[انسان‌ها]]»: {{متن قرآن\|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن\|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته می‌شود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و ضمیر «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه می‌باید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است ضمیر هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح]]- [[سوگند]] می‌خورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]] {{صل}} را متهم می‌کردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد می‌کند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و می‌فرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی‌؟ صبح را به موجود زنده‌ای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می‌شود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات می‌دمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] می‌شود و نفس تازه می‌کند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴).		#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]] {{صل}} را متهم می‌کردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد می‌کند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و می‌فرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی‌؟ صبح را به موجود زنده‌ای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می‌شود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات می‌دمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] می‌شود و نفس تازه می‌کند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴).

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T06:44:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T08:09:07Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	#{{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛		#{{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بی‌گمان نیکی‌ها بدی‌ها را می‌زدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛		#{{متن قرآن\|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بی‌گمان نیکی‌ها بدی‌ها را می‌زدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]]{{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد می‌کند {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و می‌فرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن\|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه می‌کند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقام‌جویی نیست، بلکه این وسیله‌ای است برای [[انذار]] [[انسان‌ها]]»: {{متن قرآن\|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن\|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته می‌شود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و [[ضمیر]] «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه می‌باید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است [[ضمیر]] هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح ]]- [[سوگند]] می‌خورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]]{{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد می‌کند {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و می‌فرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن\|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه می‌کند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقام‌جویی نیست، بلکه این وسیله‌ای است برای [[انذار]] [[انسان‌ها]]»: {{متن قرآن\|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن\|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته می‌شود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و [[ضمیر]] «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه می‌باید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است [[ضمیر]] هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح]]- [[سوگند]] می‌خورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]]{{صل}} را متهم می‌کردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد می‌کند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و می‌فرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی‌؟ صبح را به موجود زنده‌ای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می‌شود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات می‌دمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] می‌شود و نفس تازه می‌کند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴).		#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]]{{صل}} را متهم می‌کردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد می‌کند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و می‌فرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی‌؟ صبح را به موجود زنده‌ای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می‌شود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات می‌دمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] می‌شود و نفس تازه می‌کند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴).

خط ۴۳:		خط ۴۳:

	[[رده:صبح]]		[[رده:صبح]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T16:32:16Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[صبح در قرآن]] - [[صبح در حدیث]] - [[صبح در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = صبح (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[صبح در قرآن]] - [[صبح در حدیث]] - [[صبح در کلام اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[صبح (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*در [[آیات]] بسیاری به این موضوع و خصوصیات آن اشاره شده و به [[پیامبر]] به مناسبت خطاب شده است. مفهوم صبح، معنایی زمانی دارد که در کار [[پیامبر]]، زمان [[ارتباط]] و [[دعا]] و [[عبادت]] و شروع روز است، و معنایی استعاری برای بیرون آمدن از [[تاریکی]] و نوید [[پیروزی]] است. بخشی از [[آیات]] به تعالیمی [[الهی]] برای انجام [[عبادت]] است. اما این که [[خداوند]] به فلق و شکافته شدن و یا [[فجر]] [[سوگند]] می‌خورد، یا زمان اصلی [[عبادت]] قرار می‌دهد، [[دلیل]] بر [[عظمت]] این زمان است. از سوی دیگر سرآغاز صبح [[فجر]] است که در آن وقت اعمالی آمده و برای ورود به آن نیز اعمالی مانند [[نماز شب]] ذکر شده است.		*در [[آیات]] بسیاری به این موضوع و خصوصیات آن اشاره شده و به [[پیامبر]] به مناسبت خطاب شده است. مفهوم صبح، معنایی زمانی دارد که در کار [[پیامبر]]، زمان [[ارتباط]] و [[دعا]] و [[عبادت]] و شروع روز است، و معنایی استعاری برای بیرون آمدن از [[تاریکی]] و نوید [[پیروزی]] است. بخشی از [[آیات]] به تعالیمی [[الهی]] برای انجام [[عبادت]] است. اما این که [[خداوند]] به فلق و شکافته شدن و یا [[فجر]] [[سوگند]] می‌خورد، یا زمان اصلی [[عبادت]] قرار می‌دهد، [[دلیل]] بر [[عظمت]] این زمان است. از سوی دیگر سرآغاز صبح [[فجر]] است که در آن وقت اعمالی آمده و برای ورود به آن نیز اعمالی مانند [[نماز شب]] ذکر شده است.

Hosein: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:44:03Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۴
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	# [[فرمان خدا]] به [[پیامبر]] برای [[شکیبایی]] بر [[همنشینی]] و [[همراهی]] با عبادت‌کنندگان [[مخلص]] در [[صبح و شام]]: {{متن قرآن\|وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ}}<ref>«و با آنان که پروردگار خویش را سپیده‌دمان و در پایان روز به شوق لقای وی می‌خوانند خویشتنداری کن و دیدگانت از آنان به دیگران دوخته نشود» سوره کهف، آیه ۲۸.</ref>؛		# [[فرمان خدا]] به [[پیامبر]] برای [[شکیبایی]] بر [[همنشینی]] و [[همراهی]] با عبادت‌کنندگان [[مخلص]] در [[صبح و شام]]: {{متن قرآن\|وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ}}<ref>«و با آنان که پروردگار خویش را سپیده‌دمان و در پایان روز به شوق لقای وی می‌خوانند خویشتنداری کن و دیدگانت از آنان به دیگران دوخته نشود» سوره کهف، آیه ۲۸.</ref>؛
	# [[تهدید]] [[مشرکان]] عصر [[بعثت پیامبر]] به [[عذاب]] صبحگاهی از سوی [[خداوند]]: {{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۸.</ref>.		# [[تهدید]] [[مشرکان]] عصر [[بعثت پیامبر]] به [[عذاب]] صبحگاهی از سوی [[خداوند]]: {{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۸.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T20:03:36Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۳۳
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

2021-12-16T18:12:16Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} == پانویس == {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۴۲
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

2021-12-16T17:29:04Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۵۹
خط ۱:		خط ۱:

	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	#{{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛		#{{متن قرآن\|أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ}}<ref>«و آیا مردم این شهرها در امانند که عذاب ما میان روز، به آنان فرا رسد و آنان سرگرم بازی (و بازیچه این جهان) باشند؟» سوره اعراف، آیه ۹۸.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بی‌گمان نیکی‌ها بدی‌ها را می‌زدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛		#{{متن قرآن\|وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ}}<ref>«و نماز را در دو سوی روز و ساعتی از آغاز شب بپا دار؛ بی‌گمان نیکی‌ها بدی‌ها را می‌زدایند؛ این یادکردی برای یادآوران است» سوره هود، آیه ۱۱۴.</ref>؛
	#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]] {{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد می‌کند {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و می‌فرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن\|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه می‌کند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقام‌جویی نیست، بلکه این وسیله‌ای است برای [[انذار]] [[انسان‌ها]]»: {{متن قرآن\|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن\|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته می‌شود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و [[ضمیر]] «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه می‌باید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است [[ضمیر]] هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح]]- [[سوگند]] می‌خورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ * إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد * که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست * بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۴-۳۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] در [[سوره]] مُدَثِر خطاب به [[پیامبر]] {{صل}}، به صبح هنگامی که نقاب از چهره برگیرد [[سوگند]] یاد می‌کند {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا أَسْفَرَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد» سوره مدثر، آیه ۳۴.</ref> و می‌فرماید: «مسلماً حوادث هولناک [[قیامت]] و [[دوزخ]] و [[فرشتگان]] [[عذاب]] از مسائل مهم است»: {{متن قرآن\|إِنَّهَا لَإِحْدَى الْكُبَرِ}}<ref>«که آن (دوزخ) یکی از بزرگ (نشانه) هاست» سوره مدثر، آیه ۳۵.</ref> سپس اضافه می‌کند: «[[هدف از آفرینش]] [[دوزخ]] هرگز انتقام‌جویی نیست، بلکه این وسیله‌ای است برای [[انذار]] [[انسان‌ها]]»: {{متن قرآن\|نَذِيرًا لِلْبَشَرِ}}<ref>«بیم‌دهنده‌ای است برای آدمیان» سوره مدثر، آیه ۳۶.</ref> و [[علامه طباطبائی]] میگوید بعید نیست وجه سومی در بین باشد، و آن این است که کلمه «کلا» رد گفتار [[ولید]] درباره [[قرآن]] باشد، که گفت: {{متن قرآن\|فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«و گفت: این جز جادویی که آموخته می‌شود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۲۴-۲۵.</ref> و ضمیر «إِنَّهَا» به [[قرآن]] برگردد، بدان جهت که [[قرآن]] [[آیات]] است و گر نه می‌باید فرموده باشد «إِنَّهُ» و یا از باب مطابقت اسم «ان» با خبر آن باشد به این معنا که چون خبر «ان» یعنی کلمه «احدی» مؤنث است ضمیر هم که اسم آن است مؤنث آورده شده و معنای [[آیه]] این است که: نه، آن طور که [[ولید]] گفت نیست، من به [[قمر]] و شب - و [[صبح]]- [[سوگند]] می‌خورم که [[قرآن]] - البته یعنی آیاتش - از نظر [[انذار]] یکی از [[آیات]] کبرای [[الهی]] است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۴۹</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]] {{صل}} را متهم می‌کردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد می‌کند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و می‌فرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی‌؟ صبح را به موجود زنده‌ای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می‌شود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات می‌دمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] می‌شود و نفس تازه می‌کند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴).		#{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ * إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد، * که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۸-۱۹.</ref>. '''نکته''': در پاسخ به آنها که [[پیامبر]] {{صل}} را متهم می‌کردند که [[قرآن]] را خود ساخته و پرداخته، و به [[خدا]] نسبت داده است. [[خداوند]] [[سوگند]] یاد می‌کند به صبح هنگامی که تنفس کند، {{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> و می‌فرماید: «یقیناً این [[قرآن]] [[کلام]] فرستاده [[بزرگواری]] است «[[جبرئیل امین]]» که از سوی [[خداوند]] برای پیامبرش آورده» {{متن قرآن\|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است» سوره تکویر، آیه ۱۹.</ref>،{{متن قرآن\|وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ}}<ref>«و به بامداد چون بردمد،» سوره تکویر، آیه ۱۸.</ref> چه تعبیر جالبی‌؟ صبح را به موجود زنده‌ای [[تشبیه]] کرده که نخستین تنفسش با طلوع سپیده آغاز می‌شود، و [[روح]] [[حیات]] در همه موجودات می‌دمد، گویی در زیر دست و پای [[لشکر]] زنگی شب نفسش بریده بود، و با درخشیدن اولین شعاع [[نور]] از زیر چنگال او [[آزاد]] می‌شود و نفس تازه می‌کند!. ([[تفسیر]] نمونه، ج۲۶، ص۱۹۴).