صبر در معارف و سیره حسینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۱۶

2026-05-23T09:16:07Z

Jaafari در ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۵۹

2026-04-26T07:59:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = صبر		\| موضوع مرتبط = صبر
	\| عنوان مدخل = صبر		\| عنوان مدخل = صبر
	\| مداخل مرتبط = [[صبر در قرآن]] - [[صبر در حدیث]] - [[صبر در نهج البلاغه]] - [[صبر در معارف دعا و زیارات]] - [[صبر در فقه اسلامی]] - [[صبر در فقه سیاسی]] - [[صبر در اخلاق اسلامی]] - [[صبر در معارف و سیره نبوی]] - [[صبر در معارف و سیره علوی]] - [[صبر در معارف و سیره فاطمی]] - [[صبر در معارف و سیره امام حسن]] - [[صبر در معارف و سیره حسینی]] - [[صبر در معارف و سیره سجادی]] - [[صبر در معارف و سیره امام باقر]] - [[صبر در معارف مهدویت]] - [[صبر در سیره معصوم]] - [[صبر در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[صبر در خانواده]] - [[صبر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[صبر در قرآن]] - [[صبر در حدیث]] - [[صبر در نهج البلاغه]] - [[صبر در معارف دعا و زیارات]] - [[صبر در فقه اسلامی]] - [[صبر در فقه سیاسی]] - [[صبر در اخلاق اسلامی]] - [[صبر در معارف و سیره نبوی]] - [[صبر در معارف و سیره علوی]] - [[صبر در معارف و سیره فاطمی]] - [[صبر در معارف و سیره امام حسن]] - [[صبر در معارف و سیره حسینی]] - [[صبر در معارف و سیره سجادی]] - [[صبر در معارف و سیره امام باقر]] - [[صبر در معارف مهدویت]] - [[صبر در سیره معصوم]] - [[صبر در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[صبر در خانواده]] - [[صبر در عرفان اسلامی]] - [[صبر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۵

2025-12-10T05:55:30Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* جلوه‌های صبر امام در واقعه کربلا */

2025-12-10T05:50:55Z

جلوه‌های صبر امام در واقعه کربلا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	در اینجا [[بنی هاشم]] [[دست]] به [[شمشیر]] بردند و نزدیک بود [[جنگی]] پدید آید؛ اما امام حسین{{ع}}به خاطر عمل کردن به [[وصیت]] برادرشان مبنی بر اینکه [[خونریزی]] صورت نگیرد، [[صبر]] کردند و فرمودند: مبادا کاری انجام دهید که وصیت برادرم ضایع گردد.<ref>اصول کافی، ج ۱، ص۳۰۲، حدیث ۳؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۱۷۴؛ فرهنگ سخنان امام حسین{{ع}}، ص۴۸۳ – ۴۸۶.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان (مقاله)\|صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان]].</ref>		در اینجا [[بنی هاشم]] [[دست]] به [[شمشیر]] بردند و نزدیک بود [[جنگی]] پدید آید؛ اما امام حسین{{ع}}به خاطر عمل کردن به [[وصیت]] برادرشان مبنی بر اینکه [[خونریزی]] صورت نگیرد، [[صبر]] کردند و فرمودند: مبادا کاری انجام دهید که وصیت برادرم ضایع گردد.<ref>اصول کافی، ج ۱، ص۳۰۲، حدیث ۳؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۱۷۴؛ فرهنگ سخنان امام حسین{{ع}}، ص۴۸۳ – ۴۸۶.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان (مقاله)\|صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان]].</ref>

	==جلوه‌های [[صبر امام]] در [[واقعه کربلا]]==		==جلوه‌های صبر امام در [[واقعه کربلا]]==
	[[امام حسین]]{{ع}}هر چند [[یاران]] و [[اصحاب]] معدودی داشت، ولی این گونه نبود که هر کس را به [[یاری]] [[دعوت]] کند و [[نصرت]] هر بی‌صبر و تحملی را بپذیرد؛ بلکه با صراحت اعلام کرد که فقط [[صابران]] بیایند و بمانند: {{متن حدیث\|أَیُّهَا النّاسُ! فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ یَصِبرُ عَلى حَدِّ السَّیْفِ، وَ طَعْنِ الاَسِنَّةِ، فَلْیَقُمْ مَعَنا وَ إِلاَّ فَلْیَنْصَرِفْ عَنَّا}}؛ ای [[مردم]]! هر کدام از شما که می‌تواند بر تیزی [[شمشیر]] و ضربات نیزه‌ها [[صبر]] کند با ما [[قیام]] کند و بماند وگرنه از میان ما بیرون رود و خود را [[نجات]] دهد»<ref>فرهنگ سخنان امام حسین، ص۴۴؛ ینابیع المودهًْ، ص۴۰۶</ref>		[[امام حسین]]{{ع}}هر چند [[یاران]] و [[اصحاب]] معدودی داشت، ولی این گونه نبود که هر کس را به [[یاری]] [[دعوت]] کند و [[نصرت]] هر بی‌صبر و تحملی را بپذیرد؛ بلکه با صراحت اعلام کرد که فقط [[صابران]] بیایند و بمانند: {{متن حدیث\|أَیُّهَا النّاسُ! فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ یَصِبرُ عَلى حَدِّ السَّیْفِ، وَ طَعْنِ الاَسِنَّةِ، فَلْیَقُمْ مَعَنا وَ إِلاَّ فَلْیَنْصَرِفْ عَنَّا}}؛ ای [[مردم]]! هر کدام از شما که می‌تواند بر تیزی [[شمشیر]] و ضربات نیزه‌ها [[صبر]] کند با ما [[قیام]] کند و بماند وگرنه از میان ما بیرون رود و خود را [[نجات]] دهد»<ref>فرهنگ سخنان امام حسین، ص۴۴؛ ینابیع المودهًْ، ص۴۰۶</ref>
	آن حضرت{{ع}} در نامه‌اش به [[محمد حنفیه]] نوشت: {{متن حدیث\|فَمَنْ قَبِلَنِي بِقَبُولِ الْحَقِّ فَاللَهُ أَوْلَي بِالْحَقِّ، وَمَنْ رَدَّ عَلَيَّ هَذَا أَصْبِرُ حَتَّي يَقْضِيَ اللَهُ بَيْنِي وَبَيْنَ الْقَوْمِ بِالْحَقِّ}}؛ پس هرکس [[حقیقت]] مرا بپذیرد و از من [[پیروی]] کند، [[راه خدا]] را پذیرفته و [[خدا]] به [[حق]]، اولی است و هر کس رد کند و من را تنها گذارد صبر می‌کنم تا [[خداوند]] میان من و این [[قوم]] به حق [[داوری]] کند».<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۲۹؛ عوالم بحرانی، ج ۱۷، ص۱۷۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۵۷۰.</ref>		آن حضرت{{ع}} در نامه‌اش به [[محمد حنفیه]] نوشت: {{متن حدیث\|فَمَنْ قَبِلَنِي بِقَبُولِ الْحَقِّ فَاللَهُ أَوْلَي بِالْحَقِّ، وَمَنْ رَدَّ عَلَيَّ هَذَا أَصْبِرُ حَتَّي يَقْضِيَ اللَهُ بَيْنِي وَبَيْنَ الْقَوْمِ بِالْحَقِّ}}؛ پس هرکس [[حقیقت]] مرا بپذیرد و از من [[پیروی]] کند، [[راه خدا]] را پذیرفته و [[خدا]] به [[حق]]، اولی است و هر کس رد کند و من را تنها گذارد صبر می‌کنم تا [[خداوند]] میان من و این [[قوم]] به حق [[داوری]] کند».<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۲۹؛ عوالم بحرانی، ج ۱۷، ص۱۷۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۵۷۰.</ref>

	همچنین وقتی [[روز عاشورا]] فرا رسید و فشار نظامی، [[تشنگی]] و [[مشکلات]] دیگر [[هجوم]] آوردند، یاران، اطراف حسین{{ع}}را گرفتند و نگاه به چهره او دوختند تا ببینند چه رهنمودی می‌دهد. امام حسین{{ع}} خطاب به یاران با چهره‌ای گشاده و با نفس آرام فرمود: {{متن حدیث\|صَبرًا بَنِی الکِرامِ، فَمَا المَوتُ إلاّ قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِکُم عَنِ البُؤسِ والضَّرّاءِ إلَی الجِنانِ الواسِعَةِ والنَّعیمِ الدّائِمَةِ}}؛‌ ای [[فرزندان]] [[کرامت]] و [[شرف]]! [[شکیبا]] باشید، [[مرگ]] پلی بیش نیست که ما را از مشکلات و [[سختی‌ها]] به سوی [[بهشت]] وسیع و نعمت‌های جاویدان عبور می‌دهد».<ref>لهوف، ابن طاووس، ص۲۶؛ کشف الغمهًْ، اربلی، ج ۲، ص۲۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۷۴.</ref>		همچنین وقتی [[روز عاشورا]] فرا رسید و فشار نظامی، [[تشنگی]] و [[مشکلات]] دیگر هجوم آوردند، یاران، اطراف حسین{{ع}}را گرفتند و نگاه به چهره او دوختند تا ببینند چه رهنمودی می‌دهد. امام حسین{{ع}} خطاب به یاران با چهره‌ای گشاده و با نفس آرام فرمود: {{متن حدیث\|صَبرًا بَنِی الکِرامِ، فَمَا المَوتُ إلاّ قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِکُم عَنِ البُؤسِ والضَّرّاءِ إلَی الجِنانِ الواسِعَةِ والنَّعیمِ الدّائِمَةِ}}؛‌ ای [[فرزندان]] [[کرامت]] و [[شرف]]! [[شکیبا]] باشید، [[مرگ]] پلی بیش نیست که ما را از مشکلات و [[سختی‌ها]] به سوی [[بهشت]] وسیع و نعمت‌های جاویدان عبور می‌دهد».<ref>لهوف، ابن طاووس، ص۲۶؛ کشف الغمهًْ، اربلی، ج ۲، ص۲۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۷۴.</ref>
	و در جای دیگر فرمود: {{متن حدیث\|إنَّ اللّهَ قَد أذِنَ في قَتلِكُم، فَعَلَيكُم بِالصَّبرِ}}؛ براستی [[خداوند]] [[اذن]] کشته شدن و [[شهادت]] شما را داده است، پس بر شما لازم است که [[صبر]] کنید».<ref>معانی الاخبار، صدوق، ص۲۸۸؛ کامل الزیارات، ص۳۷؛ اثبات الوصیهًْ، ص۱۳۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۸۲، حدیث ۱۸۵.</ref>		و در جای دیگر فرمود: {{متن حدیث\|إنَّ اللّهَ قَد أذِنَ في قَتلِكُم، فَعَلَيكُم بِالصَّبرِ}}؛ براستی [[خداوند]] [[اذن]] کشته شدن و [[شهادت]] شما را داده است، پس بر شما لازم است که [[صبر]] کنید».<ref>معانی الاخبار، صدوق، ص۲۸۸؛ کامل الزیارات، ص۳۷؛ اثبات الوصیهًْ، ص۱۳۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۸۲، حدیث ۱۸۵.</ref>

Bahmani: /* صبر امام حسین{{ع}} و ربانیون همراه ایشان */

2025-12-10T05:50:36Z

صبر امام حسین{{ع}} و ربانیون همراه ایشان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	خدا درباره ربانیون، این همراهان پیامبران می‌فرماید: و چه بسیار پیامبرانی که همراه او توده‌‌های انبوه [[کارزار]] کردند و در برابر آنچه در [[راه خدا]] بدیشان رسید [[سستی]] نورزیدند و [[ناتوان]] نشدند و [[تسلیم]] [[دشمن]] نگردیدند و [[خداوند]] [[شکیبایان]] را [[دوست]] دارد.<ref>{{متن قرآن\|وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ}} «و بسا پیامبرانی که همراه آنان توده‌های انبوه به نبرد (با دشمنان خداوند) پرداختند و در راه خداوند هر چه به ایشان رسید نه سست و نه ناتوان شدند و نه تن به زبونی سپردند؛ و خداوند شکیبایان را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۶.</ref>..<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)\|امام حسین وارث صبوری پیامبران]].</ref>		خدا درباره ربانیون، این همراهان پیامبران می‌فرماید: و چه بسیار پیامبرانی که همراه او توده‌‌های انبوه [[کارزار]] کردند و در برابر آنچه در [[راه خدا]] بدیشان رسید [[سستی]] نورزیدند و [[ناتوان]] نشدند و [[تسلیم]] [[دشمن]] نگردیدند و [[خداوند]] [[شکیبایان]] را [[دوست]] دارد.<ref>{{متن قرآن\|وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ}} «و بسا پیامبرانی که همراه آنان توده‌های انبوه به نبرد (با دشمنان خداوند) پرداختند و در راه خداوند هر چه به ایشان رسید نه سست و نه ناتوان شدند و نه تن به زبونی سپردند؛ و خداوند شکیبایان را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۶.</ref>..<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)\|امام حسین وارث صبوری پیامبران]].</ref>

	==[[صبر امام حسین]]{{ع}} و [[ربانیون]] همراه ایشان==		==[[صبر امام حسین]]{{ع}} و ربانیون همراه ایشان==
	با نگاهی به [[زیارت وارث]] و دیگر [[زیارتنامه‌ها]] و ادعیه‌ها می‌توان دریافت که [[امام حسین]]{{ع}} به عنوان [[وارث پیامبران]]{{ع}} از همان جایگاه بلند اولو‌العزم از [[رسولان الهی]] برخوردار بوده است. از همین رو درباره ایشان وارد شده که با آنکه بزرگترین «[[مصیبت]]» را بر ایشان بار کردند، ایشان در سه‌گانه: [[صبر]] بر [[اطاعت]] [[اوامر الهی]] و صبر بر مصیبت‌های وارده بر خود و [[خویشان]] و [[اصحاب]] و نیز [[صبر بر معصیت~~]] [[~~لشکریان یزید]] [[اسوه]] کامل و تمامی بودند. با نگاهی گذرا به معصیت‌هایی که [[دشمنان]] در محدوده کوتاه [[قیام]] علیه ایشان داشتند می‌توان دریافت که ایشان چگونه توانستند از فشار سهمگین [[معصیت]] [[لشکریان]] از انواع رذالت‌ها و هنجارشکنی‌ها و بدکاری‌ها و بزهکاری‌ها و جرم‌ها و جنایت‌ها، با صبر [[الهی]] خویش عبور کنند و عنان و زمام امور را به جز [[حق]] و [[حقیقت]] نسپارند. جنایاتی که [[یزیدیان]] علیه [[زنان]] و مردان و [[کودکان]] و حتی حیوانات و [[چارپایان]] انجام دادند، اموری نیست که بتوان به [[سادگی]] از کنار آن گذشت.		با نگاهی به [[زیارت وارث]] و دیگر [[زیارتنامه‌ها]] و ادعیه‌ها می‌توان دریافت که [[امام حسین]]{{ع}} به عنوان وارث پیامبران{{ع}} از همان جایگاه بلند اولو‌العزم از [[رسولان الهی]] برخوردار بوده است. از همین رو درباره ایشان وارد شده که با آنکه بزرگترین «[[مصیبت]]» را بر ایشان بار کردند، ایشان در سه‌گانه: [[صبر]] بر [[اطاعت]] [[اوامر الهی]] و صبر بر مصیبت‌های وارده بر خود و [[خویشان]] و [[اصحاب]] و نیز صبر بر معصیت لشکریان یزید [[اسوه]] کامل و تمامی بودند. با نگاهی گذرا به معصیت‌هایی که [[دشمنان]] در محدوده کوتاه [[قیام]] علیه ایشان داشتند می‌توان دریافت که ایشان چگونه توانستند از فشار سهمگین [[معصیت]] [[لشکریان]] از انواع رذالت‌ها و هنجارشکنی‌ها و بدکاری‌ها و بزهکاری‌ها و جرم‌ها و جنایت‌ها، با صبر [[الهی]] خویش عبور کنند و عنان و زمام امور را به جز [[حق]] و [[حقیقت]] نسپارند. جنایاتی که [[یزیدیان]] علیه [[زنان]] و مردان و [[کودکان]] و حتی حیوانات و [[چارپایان]] انجام دادند، اموری نیست که بتوان به [[سادگی]] از کنار آن گذشت.

	امام حسین{{ع}} نه تنها در انواع سه گانه، صبر پیشه گرفت، بلکه [[پناهگاه]] همه کسانی بودند که نیازمند [[دلداری]] و تسلای خاطر بودند تا صبر ورزند. بنا به نقل [[ابن قولویه]] و [[مسعودی]] [[حسین بن علی]]{{ع}} در [[صبح عاشورا]] آنگاه که [[نماز صبح]] را بجای آورد، رو به سوی [[نمازگزاران]] کرد و پس از [[حمد]] و [[سپاس]] [[خداوند]] به آنان چنین فرمود: {{متن حدیث\|اِنَّ اللَّه تَعالي اَذِنَ في قَتْلِكُمْ وَقَتْلِي فِي هذاالْيَومِ فَعَلَيْكُمْ بِالصَّبْرِ وَالْقِتالِ}}؛ خداوند به کشته شدن شما و کشته شدن من در این [[روز]] [[اذن]] داده است و بر شماست که [[صبر]] و [[شکیبایی]] در پیش گرفته و با [[دشمن]] بجنگید».<ref>کامل‌الزیارات، ابن قولویه، ص۳۷؛ اثبات‌الوصیه، مسعودی، ص۱۳۹.</ref>		امام حسین{{ع}} نه تنها در انواع سه گانه، صبر پیشه گرفت، بلکه [[پناهگاه]] همه کسانی بودند که نیازمند [[دلداری]] و تسلای خاطر بودند تا صبر ورزند. بنا به نقل [[ابن قولویه]] و [[مسعودی]] [[حسین بن علی]]{{ع}} در [[صبح عاشورا]] آنگاه که [[نماز صبح]] را بجای آورد، رو به سوی [[نمازگزاران]] کرد و پس از [[حمد]] و [[سپاس]] [[خداوند]] به آنان چنین فرمود: {{متن حدیث\|اِنَّ اللَّه تَعالي اَذِنَ في قَتْلِكُمْ وَقَتْلِي فِي هذاالْيَومِ فَعَلَيْكُمْ بِالصَّبْرِ وَالْقِتالِ}}؛ خداوند به کشته شدن شما و کشته شدن من در این [[روز]] [[اذن]] داده است و بر شماست که [[صبر]] و [[شکیبایی]] در پیش گرفته و با [[دشمن]] بجنگید».<ref>کامل‌الزیارات، ابن قولویه، ص۳۷؛ اثبات‌الوصیه، مسعودی، ص۱۳۹.</ref>

Bahmani: /* عزم ارادی در مقام صبر جمیل */

2025-12-10T05:50:14Z

عزم ارادی در مقام صبر جمیل

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	به هر حال، [[انسان]] در شرایط خاص می‌تواند جزع کند یا [[صبر]] نماید<ref>{{متن قرآن\|وَبَرَزُوا لِلَّهِ جَمِيعًا فَقَالَ الضُّعَفَاءُ لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا فَهَلْ أَنْتُمْ مُغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ قَالُوا لَوْ هَدَانَا اللَّهُ لَهَدَيْنَاكُمْ سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِنْ مَحِيصٍ}} «و همه نزد خداوند حضور می‌یابند آنگاه ناتوانان به سرکشان می‌گویند: ما پیروان شما بودیم، آیا چیزی از عذاب خداوند را از ما باز می‌دارید؟ می‌گویند: اگر خداوند ما را (به رهایی از عذاب) رهنمایی کرده بود ما شما را راهبری می‌کردیم، برای ما برابر است که بی‌تابی کنیم یا شکیبایی ورزیم، ما را گریزگاهی نیست» سوره ابراهیم، آیه ۲۱.</ref>؛ اما اگر صبر کند، می‌تواند دست کم راه عبور از مشکل و فشار را پیدا کند؛ اما اگر جزع کند، نه تنها [[تغییر]] مثبتی در وضعیت ایجاد نمی‌شود، بلکه با جزع حالت [[اعتدال]] را از دست داده و [[فرصت]] یافتن راهکار و برون‌رفت از مسئله و مشکل را نیز از دست می‌دهد..<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)\|امام حسین وارث صبوری پیامبران]].</ref>		به هر حال، [[انسان]] در شرایط خاص می‌تواند جزع کند یا [[صبر]] نماید<ref>{{متن قرآن\|وَبَرَزُوا لِلَّهِ جَمِيعًا فَقَالَ الضُّعَفَاءُ لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا فَهَلْ أَنْتُمْ مُغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ قَالُوا لَوْ هَدَانَا اللَّهُ لَهَدَيْنَاكُمْ سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِنْ مَحِيصٍ}} «و همه نزد خداوند حضور می‌یابند آنگاه ناتوانان به سرکشان می‌گویند: ما پیروان شما بودیم، آیا چیزی از عذاب خداوند را از ما باز می‌دارید؟ می‌گویند: اگر خداوند ما را (به رهایی از عذاب) رهنمایی کرده بود ما شما را راهبری می‌کردیم، برای ما برابر است که بی‌تابی کنیم یا شکیبایی ورزیم، ما را گریزگاهی نیست» سوره ابراهیم، آیه ۲۱.</ref>؛ اما اگر صبر کند، می‌تواند دست کم راه عبور از مشکل و فشار را پیدا کند؛ اما اگر جزع کند، نه تنها [[تغییر]] مثبتی در وضعیت ایجاد نمی‌شود، بلکه با جزع حالت [[اعتدال]] را از دست داده و [[فرصت]] یافتن راهکار و برون‌رفت از مسئله و مشکل را نیز از دست می‌دهد..<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)\|امام حسین وارث صبوری پیامبران]].</ref>

	==[[عزم]] ارادی در [[مقام صبر جمیل]]==		== [[عزم]] ارادی در مقام صبر جمیل ==
	اگر کسی بخواهد [[صبر جمیل]] داشته باشد و از [[برکات]] صبر و [[آثار صبر]] برخوردار شود و به [[مقام]] «[[صابرین]]» دست یابد، می‌بایست دارای «عزم» ارادی باشد. البته از نظر [[آموزه‌های قرآن]]، زمانی «عزم» به وجود می‌آید که انسان از نظر اندیشه‌ای و نظری، به «جزم» دست یافته باشد. جزم به معنای قطعیت در [[یقین]] نظری است به طوری که هیچ [[شک]] [[ذهنی]] و ریب [[قلبی]] و تردید [[علمی]] در آن راه نمی‌یابد. این‌گونه است که عزم تحقق می‌یابد و شخص تا رسیدن به مقصد و مقصود دست از فعالیت برنمی‌دارد.		اگر کسی بخواهد صبر جمیل داشته باشد و از [[برکات]] صبر و [[آثار صبر]] برخوردار شود و به [[مقام]] «[[صابرین]]» دست یابد، می‌بایست دارای «عزم» ارادی باشد. البته از نظر [[آموزه‌های قرآن]]، زمانی «عزم» به وجود می‌آید که انسان از نظر اندیشه‌ای و نظری، به «جزم» دست یافته باشد. جزم به معنای قطعیت در [[یقین]] نظری است به طوری که هیچ [[شک]] [[ذهنی]] و ریب [[قلبی]] و تردید [[علمی]] در آن راه نمی‌یابد. این‌گونه است که عزم تحقق می‌یابد و شخص تا رسیدن به مقصد و مقصود دست از فعالیت برنمی‌دارد.
	برخی از [[انسان‌ها]] ممکن است از «جزم» اندیشه‌ای و نظری برخوردار باشند و هیچ شک و ریب نظری و [[ذهنی]] نداشته باشند و مطلب برایشان [[یقینی]] باشد، اما به سبب [[ضعف]] ارادی فاقد جزم باشند؛ چنانکه [[حضرت آدم]]{{ع}} این گونه بود و [[خدا]] درباره ایشان می‌فرماید: و به [[یقین]] پیش از این با [[آدم]] [[پیمان]] بستیم، ولی آن را فراموش کرد و برای او عزمی نیافتیم.<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا}} «و ما از پیش به آدم سفارش کردیم اما او از یاد برد و در وی عزمی نیافتیم» سوره طه، آیه ۱۱۵.</ref>		برخی از [[انسان‌ها]] ممکن است از «جزم» اندیشه‌ای و نظری برخوردار باشند و هیچ شک و ریب نظری و [[ذهنی]] نداشته باشند و مطلب برایشان [[یقینی]] باشد، اما به سبب [[ضعف]] ارادی فاقد جزم باشند؛ چنانکه [[حضرت آدم]]{{ع}} این گونه بود و [[خدا]] درباره ایشان می‌فرماید: و به [[یقین]] پیش از این با [[آدم]] [[پیمان]] بستیم، ولی آن را فراموش کرد و برای او عزمی نیافتیم.<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا}} «و ما از پیش به آدم سفارش کردیم اما او از یاد برد و در وی عزمی نیافتیم» سوره طه، آیه ۱۱۵.</ref>
	بنابراین اگر گفته می‌شود میان [[تصدیق]] و جزم ذهنی و [[عزم]] ارادی ارتباط تنگاتنگی است؛ به این خاطر است که اگر جزم نباشد، عزمی نیست، اما جزم به [[تنهایی]] کافی نیست، بلکه لازم است افزون بر جزم، شخص دارای عزم ارادی باشد.		بنابراین اگر گفته می‌شود میان [[تصدیق]] و جزم ذهنی و [[عزم]] ارادی ارتباط تنگاتنگی است؛ به این خاطر است که اگر جزم نباشد، عزمی نیست، اما جزم به [[تنهایی]] کافی نیست، بلکه لازم است افزون بر جزم، شخص دارای عزم ارادی باشد.

Bahmani در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۵

2025-01-12T07:35:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = صبر		\| موضوع مرتبط = صبر
	\| عنوان مدخل = صبر		\| عنوان مدخل = صبر
	\| مداخل مرتبط = [[صبر در قرآن]] - [[صبر در حدیث]] - [[صبر در نهج البلاغه]] - [[صبر در معارف دعا و زیارات]] - [[صبر در فقه اسلامی]] - [[صبر در فقه سیاسی]] - [[صبر در اخلاق اسلامی]] - [[صبر در معارف و سیره نبوی]] - [[صبر در معارف و سیره علوی]] - [[صبر در معارف و سیره فاطمی]] - [[صبر در معارف و سیره امام حسن]] - [[صبر در معارف و سیره حسینی]] - [[صبر در معارف و سیره سجادی]] - [[صبر در معارف مهدویت]] - [[صبر در سیره معصوم]] - [[صبر در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[صبر در خانواده]] - [[صبر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[صبر در قرآن]] - [[صبر در حدیث]] - [[صبر در نهج البلاغه]] - [[صبر در معارف دعا و زیارات]] - [[صبر در فقه اسلامی]] - [[صبر در فقه سیاسی]] - [[صبر در اخلاق اسلامی]] - [[صبر در معارف و سیره نبوی]] - [[صبر در معارف و سیره علوی]] - [[صبر در معارف و سیره فاطمی]] - [[صبر در معارف و سیره امام حسن]] - [[صبر در معارف و سیره حسینی]] - [[صبر در معارف و سیره سجادی]] - [[صبر در معارف و سیره امام باقر]] - [[صبر در معارف مهدویت]] - [[صبر در سیره معصوم]] - [[صبر در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[صبر در خانواده]] - [[صبر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۱

2024-10-12T06:41:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = صبر		\| موضوع مرتبط = صبر
	\| عنوان مدخل = صبر		\| عنوان مدخل = صبر
	\| مداخل مرتبط = [[صبر در قرآن]] - [[صبر در حدیث]] - [[صبر در ~~فقه اسلامی~~]] - [[صبر در ~~نهج البلاغه~~]] - [[صبر در ~~اخلاق~~ اسلامی]] - [[صبر در ~~معارف مهدویت~~]] - [[صبر در معارف و سیره نبوی]] - [[صبر در معارف و سیره علوی]] - [[صبر در معارف و سیره ~~حسینی~~]] - [[صبر در ~~فقه سیاسی~~]] - [[صبر در معارف ~~دعا~~ و ~~زیارات~~]] - [[صبر در معارف و سیره سجادی]] - [[صبر در ~~سیره معصوم~~]] - [[صبر در ~~جامعه‌شناسی اسلامی~~]] - [[صبر در ~~خانواده~~]] - [[صبر در ~~معارف و سیره فاطمی~~]] - [[صبر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[صبر در قرآن]] - [[صبر در حدیث]] - [[صبر در نهج البلاغه]] - [[صبر در معارف دعا و زیارات]] - [[صبر در فقه اسلامی]] - [[صبر در فقه سیاسی]] - [[صبر در اخلاق اسلامی]] - [[صبر در معارف و سیره نبوی]] - [[صبر در معارف و سیره علوی]] - [[صبر در معارف و سیره فاطمی]] - [[صبر در معارف و سیره امام حسن]] - [[صبر در معارف و سیره حسینی]] - [[صبر در معارف و سیره سجادی]] - [[صبر در معارف مهدویت]] - [[صبر در سیره معصوم]] - [[صبر در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[صبر در خانواده]] - [[صبر در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari: /* جلوه‌های صبر امام در واقعه کربلا */

2023-10-18T09:36:24Z

جلوه‌های صبر امام در واقعه کربلا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۶
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	آن حضرت چون این جمله را بشنید یاران خویش را این چنین مورد خطاب قرار داد: {{متن حدیث\|صَبْراً يا بَنِي الكِرامِ فَمَا الْمَوتُ اِلاّ قَنْطَرَهًْ تَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤْسِ وَالضَّرَّاءِ اِلَي الْجِنانِ الواسِعَهًْ وَالنِّعَمِ الدّائمهًْ فَاَيُّكُمْ يَكْرَهُ اَنْ يَنْتَقِلَ مِنْ سِجْنٍ اِلي قَصْرٍ وَما هُوَ لاِعْدائِكُمْ اِلاّ كَمَنْ يَنْتَقِلُ من قَصْرٍ اِلي سِجْنٍ وَعَذابٍ اِنَّ اَبِي حَدَّثَّني عَنْ رَسُولِ اللَّهِ اِنَّ الدُّنْيا سِجْنُ الْمُؤمِنِ وَجَنَّةُ الْكافِر والْمَوْتُ جِسْرُ هُؤُلاءِ اِلي جِنانِهِمْ وَجِسْرُ هؤلاءِ اِلي جَحيمِهِمْ ما كُذِبْتُ وَلا كَذِبْتُ}}؛‌ای بزرگ زادگان [[کرامت]]، صبر و شکیبایی به [[خرج]] دهید که مرگ چیزی جز یک پل نیست که شما را از [[سختی]] و [[رنج]] عبور داده به [[بهشت]] پهناور و نعمت‌های همیشگی آن می‌رساند، چه کسی است که نخواهد از یک [[زندان]] به قصری انتقال یابد و همین [[مرگ]] برای [[دشمنان]] شما مانند آن است که از کاخی به زندان و شکنجه‌گاه منتقل گردند. پدرم از [[پیامبر]]{{صل}} به من نقل کرد که می‌فرمود: [[دنیا]] برای [[مؤمن]] همانند زندان و برای [[کافر]] همانند بهشت است. مرگ پلی است که این گروه مؤمن را به بهشتشان می‌رساند و آن گروه کافر را به جهنمشان. آری، نه [[دروغ]] شنیده‌ام و نه دروغ می‌گویم». <ref>بلاغهًْ الحسین، ص۱۹۰</ref>.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)\|امام حسین وارث صبوری پیامبران]].</ref>		آن حضرت چون این جمله را بشنید یاران خویش را این چنین مورد خطاب قرار داد: {{متن حدیث\|صَبْراً يا بَنِي الكِرامِ فَمَا الْمَوتُ اِلاّ قَنْطَرَهًْ تَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤْسِ وَالضَّرَّاءِ اِلَي الْجِنانِ الواسِعَهًْ وَالنِّعَمِ الدّائمهًْ فَاَيُّكُمْ يَكْرَهُ اَنْ يَنْتَقِلَ مِنْ سِجْنٍ اِلي قَصْرٍ وَما هُوَ لاِعْدائِكُمْ اِلاّ كَمَنْ يَنْتَقِلُ من قَصْرٍ اِلي سِجْنٍ وَعَذابٍ اِنَّ اَبِي حَدَّثَّني عَنْ رَسُولِ اللَّهِ اِنَّ الدُّنْيا سِجْنُ الْمُؤمِنِ وَجَنَّةُ الْكافِر والْمَوْتُ جِسْرُ هُؤُلاءِ اِلي جِنانِهِمْ وَجِسْرُ هؤلاءِ اِلي جَحيمِهِمْ ما كُذِبْتُ وَلا كَذِبْتُ}}؛‌ای بزرگ زادگان [[کرامت]]، صبر و شکیبایی به [[خرج]] دهید که مرگ چیزی جز یک پل نیست که شما را از [[سختی]] و [[رنج]] عبور داده به [[بهشت]] پهناور و نعمت‌های همیشگی آن می‌رساند، چه کسی است که نخواهد از یک [[زندان]] به قصری انتقال یابد و همین [[مرگ]] برای [[دشمنان]] شما مانند آن است که از کاخی به زندان و شکنجه‌گاه منتقل گردند. پدرم از [[پیامبر]]{{صل}} به من نقل کرد که می‌فرمود: [[دنیا]] برای [[مؤمن]] همانند زندان و برای [[کافر]] همانند بهشت است. مرگ پلی است که این گروه مؤمن را به بهشتشان می‌رساند و آن گروه کافر را به جهنمشان. آری، نه [[دروغ]] شنیده‌ام و نه دروغ می‌گویم». <ref>بلاغهًْ الحسین، ص۱۹۰</ref>.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)\|امام حسین وارث صبوری پیامبران]].</ref>

			==[[صبر]] در [[مقام]] [[اولوا العزم]]==
			با نگاهی به مجموعه مصیبت‌هایی که [[امام حسین]]{{ع}} داشت می‌توان گفت که صبر ایشان اگر سطحی فراتر از سطح صبر [[رسولان]] [[اولواالعزم]] نبود، در همان سطح ایشان بود؛ زیرا اگر [[پیامبران]] اولوا العزم در برابر انواع و اقسام [[مصیبت‌ها]] صبر داشته و سه گانه صبر را به نمایش گذاشتند؛ امام حسین{{ع}} به [[تنهایی]] همه آنها را [[تحمل]] کرد؛ زیرا کسانی که در [[کربلا]] در برابر امام حسین{{ع}} صف کشیدند، شقی‌ترین [[مردمان]] با انواع واقسام جنایات بودند که بر هیچ [[پیامبری]] این‌گونه جمع نشده بودند. این پاکترین مردمان [[خدا]] در برابر خبیث‌ترین و شقی‌ترین مردمان در طول [[تاریخ]] قرار گرفتند؛ زیرا هیچ گزارشی را نمی‌توان یافت که شخصی همه مصیبت‌های عالم را چنان تحمل کرده باشد که [[امام‌حسین]]{{ع}} تحمل کرده است.
			اگر مصیبت‌های ایوب{{ع}} در از دست دادن [[زن]] و فرزند و [[مال]] و [[ثروت]] را در نظر بگیریم، در برابر مجموعه [[مصیبت‌های امام حسین]]{{ع}} اصلا عددی به حساب نمی‌آید؛ همچنین مصیبت‌های دیگران از [[یعقوب]]{{ع}}، اسماعیل{{ع}}، [[ادریس]]، [[ذاالکفل]]، [[داوود]]، نوح، [[عیسی]]، [[موسی]] و مانند آنها<ref>انبیاء، آیات ۸۳ و ۸۵؛ ص، آیات ۱۷ و ۴۱ و۴۴؛ احقاف، آیه ۳۵</ref> در برابر [[مصیبت امام حسین]]{{ع}} بسیار کمتر است؛ از این رو در [[زیارت عاشورا]] که از [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} نقل شده، آمده است: {{متن حدیث\|وَ اَسئَلُ اللهَ بِحَقِّکُم و بِالشَّانِ الّذی لَکُم عِندَهُ اَن یُعطِیَنی بِمُصابی بِکُم اَفضَلَ ما یُعطی مُصاباً بِمُصیبَهًْ مُصیبَهًْ ما اَعظمَها و اَعظَمَ رَزِیَّتها فِی الاِسلامِ وَ فی جَمیعِ السَّمواتِ وَ الَارضِ}}؛ مسئلت می‌کنم خدا را به [[حق]] شما و به مقامی که نزد او دارید اینکه بهترین آنچه به [[مصیبت]] زده بواسطۀ مصیبتی می‌دهد به من به واسطه مصیبت زدگی بر شما عطا کند؛ مصیبتی بس عظیم است و چقدر مصیبت و بلای او در [[اسلام]] و در تمام [[آسمانها]] و [[زمین]]، بزرگ است.<ref>مفاتیح الجنان، زیارت عاشورا</ref>

			در این فقره از [[زیارت]] همان طوری که وضعیت مصیبت بزرگ [[امام‌حسین]]{{ع}} بیان می‌شود که فراتر از [[زمان]] وتاریخ قرار می‌گیرد تا جایی که همه [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] را در بر گرفته است؛ همچنین زیارت‌کننده از [[خدا]] می‌خواهد تا او را به عنوان صاحب [[مصیبت]] قرار داده و [[ثواب]] [[صبر]] بر این مصیبت عظیم را برایش رقم بزند.
			البته در این [[زیارت]] [[نامه]] جنبه‌های [[آموزشی]] و پرورشی نفس نیز مد نظر قرار گرفته است؛ زیرا تنها به این نکته بسنده نمی‌شود تا گزارشی از [[حقایق]] و واقعیت‌های [[تاریخی]] ارائه دهد، یا بهره‌مندی از ثواب مشارکت را برای خویش بخواهد، بلکه در اینجا زیارت‌کننده در [[حقیقت]] [[طلب]] می‌کند که بتواند در [[مصیبت‌ها]] در سطحی عمل و [[رفتار]] کند که به [[صبر امام حسین]]{{ع}} نزدیک باشد.
			این گونه است که [[انسان]] با نگاهی به مجموعه مصیبت‌ها و نیز صبر امام‌حسین{{ع}} خواهان سطحی از آستانه [[تحمل]] و صبر می‌شود که یا فراتر از سطح صبر [[اولوا العزم]] است، یا دست کم در همان سطح قرار می‌گیرد و می‌تواند [[اقسام صبر]] را برای خویش رقم بزند؛ زیرا صبر گاه در برابر مصیبت است؛ یا صبر در [[مقام]] [[اطاعت]] [[اوامر و نواهی الهی]] است؛ یا [[صبر در معصیت]] دیگران است. در [[آیات]] ۶۳ تا ۷۵ [[سوره فرقان]] هر سه نوع صبر به خوبی بیان شده است؛ زیرا در این آیات سخن از «[[عبادالرحمن]]» است که در برابر انواع مصیبت‌ها و همچنین معصیت‌ها و تعرضات [[دشمنان]] و نیز [[انجام واجبات]] مانند [[نماز شب]]، صبر پیشه می‌گیرند و [[پاداش]] صبر را دریافت می‌کنند.
			به سخن دیگر، صبر در برابر [[امتحان الهی]] و مصیبت‌ها<ref>آل عمران، آیه ۱۸۶؛ لقمان، آیه ۱۷</ref>، صبر در برابر معصیت‌ها و [[اذیت]] و آزارهای دشمنان و [[عفو و گذشت]] از آن<ref>آل عمران، آیه ۱۸۶؛ فرقان، آیات ۶۵ و ۷۲؛ شوری، آیات ۴۰ و ۴۳</ref> و صبر برای اطاعت و انجام واجبات<ref>بقره، آیات ۴۵ و ۱۵۳؛ لقمان، آیه ۱۷</ref>[[انسان]] را در مقام «اولوا العزم» قرار می‌دهد که مقامی بس بلند است.<ref>شوری، آیات ۴۰ و ۴۳</ref>

			[[امام حسین]]{{ع}} در [[عاشورا]] همه اینها را [[تجربه]] کرد و [[صبر]] کرد به طوری که موجب [[شگفتی]] [[فرشتگان الهی]] شد و ما نیز [[مصیبت]] وارده بر ایشان را «عظیم و رزیه» می‌دانیم؛ چنانکه [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} آن را در [[زیارت عاشورا]] به تصویر کشیده و از آن سخن به میان آورده است.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان (مقاله)\|صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان]].</ref>

			==[[صبر امام حسین]]{{ع}} در [[زندگی]]==
			البته صبر امام حسین{{ع}} اختصاص به [[روز عاشورا]] ندارد، بلکه چنان‌که از [[روایات]] بر می‌آید زندگی ایشان با مصیبت‌های بسیاری همراه بود. به عنوان نمونه صبر در مقابل [[ستمگری]] [[معاویه]]: پس از [[شهادت امام مجتبی]]{{ع}}، گروهی از [[کوفیان]] و دیگر [[شهرها]] به امام حسین{{ع}} [[نامه]] نوشتند و تقاضای [[قیام]] کردند. امام در جواب آنها فرمود: «همانا نظر برادرم- که [[خدا]] او را [[رحمت]] فرماید – [[وفاداری]] به [[پیمان صلح]] بود و نظر من [[مبارزه]] و [[جهاد]] با [[ستمکاران]] است که [[رستگاری]] و [[پیروزی]] به همراه دارد، پس تا معاویه زنده است، در جای خود باشید و صبر پیشه کنید، پنهان کاری‌نمایید، اهداف خود را مخفی کنید تا مورد [[سوء ظن]] قرار نگیرید، پس هرگاه معاویه از [[دنیا]] برود و من زنده باشم، نظر نهایی خود را به شما اعلام می‌کنم، ان‌شاء‌الله».<ref>فرهنگ سخنان امام حسین، ص۱۲۰؛ انصاب الاشراف، ج ۳، ص۱۵۱، حدیث ۱۳</ref>

			در نامه فوق حضرت علی‌رغم نظر خویش، فقط به خاطر [[تعهد]] نسبت به [[صلح امام حسن]]{{ع}} با معاویه، هم خود و هم [[یاران]] خویش را [[دعوت]] به صبر و [[تحمل]] می‌کند.
			در جای دیگر فرمود: {{متن حدیث\|قد كان صلح و كانت بيعة كنت لها كارهاً فانتظروا مادام هذا الرجل حيّاً فان يهلك نظرنا و نظرتم}}؛ [[قرارداد صلح]] و بیعتی بین ما وجود دارد که خوشایند من نیست، ولی با این حال صبر و تحمل می‌کنم. شما هم تا معاویه زنده است [[منتظر]] باشید، پس آنگاه که بمیرد ما و شما تجدید نظر می‌کنیم».<ref>فرهنگ سخنان امام حسین، ص۱۳۵ حدیث ۸۲</ref>
			وقتی [[مراسم]] [[غسل]] و تکفین [[امام حسن]]{{ع}} تمام شد، [[امام حسین]]{{ع}} بر آن [[نماز]] گزارد و قصد داشت [[برادر]] را در کنار [[قبر رسول خدا]]{{صل}} [[دفن]] کند. [[مروان]]، داماد [[عثمان]]، سوار بر قاطری شد و خود را به [[عایشه]] رساند و او را تحریک کرد که جلو این کار را بگیرد. اندکی بعد تعدادی از مخالفان به [[رهبری]] عایشه صف کشیدند و خطاب به امام حسین گفتند: [[سوگند]] به [[خدا]] نمی‌گذاریم حسن را در کنار قبر رسول خدا{{صل}} دفن کنید. امام حسین{{ع}} فرمودند: «اینجا [[خانه رسول خدا]] است و تو‌ای عایشه یکی از [[همسران]] نه گانه آن حضرت هستی، که اگر [[حق]] تو [[محاسبه]] شود به اندازه جایگاه قدمهای خود از این [[خانه]] سهم‌داری».
			در اینجا [[بنی هاشم]] [[دست]] به [[شمشیر]] بردند و نزدیک بود [[جنگی]] پدید آید؛ اما امام حسین{{ع}}به خاطر عمل کردن به [[وصیت]] برادرشان مبنی بر اینکه [[خونریزی]] صورت نگیرد، [[صبر]] کردند و فرمودند: مبادا کاری انجام دهید که وصیت برادرم ضایع گردد.<ref>اصول کافی، ج ۱، ص۳۰۲، حدیث ۳؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۱۷۴؛ فرهنگ سخنان امام حسین{{ع}}، ص۴۸۳ – ۴۸۶.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان (مقاله)\|صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان]].</ref>

	==جلوه‌های [[صبر امام]] در [[واقعه کربلا]]==		==جلوه‌های [[صبر امام]] در [[واقعه کربلا]]==

Jaafari: /* منابع */

2023-10-18T09:04:28Z

منابع

@@ خط ۴۸: / خط ۴۸: @@
 آن حضرت چون این جمله را بشنید یاران خویش را این چنین مورد خطاب قرار داد: {{متن حدیث|صَبْراً يا بَنِي الكِرامِ فَمَا الْمَوتُ اِلاّ قَنْطَرَهًْ تَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤْسِ وَالضَّرَّاءِ اِلَي الْجِنانِ الواسِعَهًْ وَالنِّعَمِ الدّائمهًْ فَاَيُّكُمْ يَكْرَهُ اَنْ يَنْتَقِلَ مِنْ سِجْنٍ اِلي قَصْرٍ وَما هُوَ لاِعْدائِكُمْ اِلاّ كَمَنْ يَنْتَقِلُ من قَصْرٍ اِلي سِجْنٍ وَعَذابٍ اِنَّ اَبِي حَدَّثَّني عَنْ رَسُولِ اللَّهِ اِنَّ الدُّنْيا سِجْنُ الْمُؤمِنِ وَجَنَّةُ الْكافِر والْمَوْتُ جِسْرُ هُؤُلاءِ اِلي جِنانِهِمْ وَجِسْرُ هؤلاءِ اِلي جَحيمِهِمْ ما كُذِبْتُ وَلا كَذِبْتُ}}؛‌ای بزرگ زادگان [[کرامت]]، صبر و شکیبایی به [[خرج]] دهید که مرگ چیزی جز یک پل نیست که شما را از [[سختی]] و [[رنج]] عبور داده به [[بهشت]] پهناور و نعمت‌های همیشگی آن می‌رساند، چه کسی است که نخواهد از یک [[زندان]] به قصری انتقال یابد و همین [[مرگ]] برای [[دشمنان]] شما مانند آن است که از کاخی به زندان و شکنجه‌گاه منتقل گردند. پدرم از [[پیامبر]]{{صل}} به من نقل کرد که می‌فرمود: [[دنیا]] برای [[مؤمن]] همانند زندان و برای [[کافر]] همانند بهشت است. مرگ پلی است که این گروه مؤمن را به بهشتشان می‌رساند و آن گروه کافر را به جهنمشان. آری، نه [[دروغ]] شنیده‌ام و نه دروغ می‌گویم». <ref>بلاغهًْ الحسین، ص۱۹۰</ref>.<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)|امام حسین وارث صبوری پیامبران]].</ref>
 == منابع ==
@@ خط ۵۳: / خط ۷۴: @@
 # [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']]
 # [[پرونده:11790.jpg|22px]] [[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[امام حسین وارث صبوری پیامبران (مقاله)|'''امام حسین وارث صبوری پیامبران''']]
 {{پایان منابع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	در اینجا [[بنی هاشم]] [[دست]] به [[شمشیر]] بردند و نزدیک بود [[جنگی]] پدید آید؛ اما امام حسین{{ع}}به خاطر عمل کردن به [[وصیت]] برادرشان مبنی بر اینکه [[خونریزی]] صورت نگیرد، [[صبر]] کردند و فرمودند: مبادا کاری انجام دهید که وصیت برادرم ضایع گردد.<ref>اصول کافی، ج ۱، ص۳۰۲، حدیث ۳؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۱۷۴؛ فرهنگ سخنان امام حسین{{ع}}، ص۴۸۳ – ۴۸۶.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان (مقاله)\|صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان]].</ref>		در اینجا [[بنی هاشم]] [[دست]] به [[شمشیر]] بردند و نزدیک بود [[جنگی]] پدید آید؛ اما امام حسین{{ع}}به خاطر عمل کردن به [[وصیت]] برادرشان مبنی بر اینکه [[خونریزی]] صورت نگیرد، [[صبر]] کردند و فرمودند: مبادا کاری انجام دهید که وصیت برادرم ضایع گردد.<ref>اصول کافی، ج ۱، ص۳۰۲، حدیث ۳؛ بحارالانوار، ج ۴۴، ص۱۷۴؛ فرهنگ سخنان امام حسین{{ع}}، ص۴۸۳ – ۴۸۶.</ref>.<ref>[[خلیل منصوری\|منصوری، خلیل]]، [[صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان (مقاله)\|صبر امام حسین در راه خدا و شگفتی فرشتگان]].</ref>

	==جلوه‌های [[صبر امام]] در [[واقعه کربلا]]==		==جلوه‌های صبر امام در [[واقعه کربلا]]==
	[[امام حسین]]{{ع}}هر چند [[یاران]] و [[اصحاب]] معدودی داشت، ولی این گونه نبود که هر کس را به [[یاری]] [[دعوت]] کند و [[نصرت]] هر بی‌صبر و تحملی را بپذیرد؛ بلکه با صراحت اعلام کرد که فقط [[صابران]] بیایند و بمانند: {{متن حدیث\|أَیُّهَا النّاسُ! فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ یَصِبرُ عَلى حَدِّ السَّیْفِ، وَ طَعْنِ الاَسِنَّةِ، فَلْیَقُمْ مَعَنا وَ إِلاَّ فَلْیَنْصَرِفْ عَنَّا}}؛ ای [[مردم]]! هر کدام از شما که می‌تواند بر تیزی [[شمشیر]] و ضربات نیزه‌ها [[صبر]] کند با ما [[قیام]] کند و بماند وگرنه از میان ما بیرون رود و خود را [[نجات]] دهد»<ref>فرهنگ سخنان امام حسین، ص۴۴؛ ینابیع المودهًْ، ص۴۰۶</ref>		[[امام حسین]]{{ع}}هر چند [[یاران]] و [[اصحاب]] معدودی داشت، ولی این گونه نبود که هر کس را به [[یاری]] [[دعوت]] کند و [[نصرت]] هر بی‌صبر و تحملی را بپذیرد؛ بلکه با صراحت اعلام کرد که فقط [[صابران]] بیایند و بمانند: {{متن حدیث\|أَیُّهَا النّاسُ! فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ یَصِبرُ عَلى حَدِّ السَّیْفِ، وَ طَعْنِ الاَسِنَّةِ، فَلْیَقُمْ مَعَنا وَ إِلاَّ فَلْیَنْصَرِفْ عَنَّا}}؛ ای [[مردم]]! هر کدام از شما که می‌تواند بر تیزی [[شمشیر]] و ضربات نیزه‌ها [[صبر]] کند با ما [[قیام]] کند و بماند وگرنه از میان ما بیرون رود و خود را [[نجات]] دهد»<ref>فرهنگ سخنان امام حسین، ص۴۴؛ ینابیع المودهًْ، ص۴۰۶</ref>
	آن حضرت{{ع}} در نامه‌اش به [[محمد حنفیه]] نوشت: {{متن حدیث\|فَمَنْ قَبِلَنِي بِقَبُولِ الْحَقِّ فَاللَهُ أَوْلَي بِالْحَقِّ، وَمَنْ رَدَّ عَلَيَّ هَذَا أَصْبِرُ حَتَّي يَقْضِيَ اللَهُ بَيْنِي وَبَيْنَ الْقَوْمِ بِالْحَقِّ}}؛ پس هرکس [[حقیقت]] مرا بپذیرد و از من [[پیروی]] کند، [[راه خدا]] را پذیرفته و [[خدا]] به [[حق]]، اولی است و هر کس رد کند و من را تنها گذارد صبر می‌کنم تا [[خداوند]] میان من و این [[قوم]] به حق [[داوری]] کند».<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۲۹؛ عوالم بحرانی، ج ۱۷، ص۱۷۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۵۷۰.</ref>		آن حضرت{{ع}} در نامه‌اش به [[محمد حنفیه]] نوشت: {{متن حدیث\|فَمَنْ قَبِلَنِي بِقَبُولِ الْحَقِّ فَاللَهُ أَوْلَي بِالْحَقِّ، وَمَنْ رَدَّ عَلَيَّ هَذَا أَصْبِرُ حَتَّي يَقْضِيَ اللَهُ بَيْنِي وَبَيْنَ الْقَوْمِ بِالْحَقِّ}}؛ پس هرکس [[حقیقت]] مرا بپذیرد و از من [[پیروی]] کند، [[راه خدا]] را پذیرفته و [[خدا]] به [[حق]]، اولی است و هر کس رد کند و من را تنها گذارد صبر می‌کنم تا [[خداوند]] میان من و این [[قوم]] به حق [[داوری]] کند».<ref>بحارالانوار، ج ۴۴، ص۳۲۹؛ عوالم بحرانی، ج ۱۷، ص۱۷۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۵۷۰.</ref>

	همچنین وقتی [[روز عاشورا]] فرا رسید و فشار نظامی، [[تشنگی]] و [[مشکلات]] دیگر [[هجوم]] آوردند، یاران، اطراف حسین{{ع}}را گرفتند و نگاه به چهره او دوختند تا ببینند چه رهنمودی می‌دهد. امام حسین{{ع}} خطاب به یاران با چهره‌ای گشاده و با نفس آرام فرمود: {{متن حدیث\|صَبرًا بَنِی الکِرامِ، فَمَا المَوتُ إلاّ قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِکُم عَنِ البُؤسِ والضَّرّاءِ إلَی الجِنانِ الواسِعَةِ والنَّعیمِ الدّائِمَةِ}}؛‌ ای [[فرزندان]] [[کرامت]] و [[شرف]]! [[شکیبا]] باشید، [[مرگ]] پلی بیش نیست که ما را از مشکلات و [[سختی‌ها]] به سوی [[بهشت]] وسیع و نعمت‌های جاویدان عبور می‌دهد».<ref>لهوف، ابن طاووس، ص۲۶؛ کشف الغمهًْ، اربلی، ج ۲، ص۲۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۷۴.</ref>		همچنین وقتی [[روز عاشورا]] فرا رسید و فشار نظامی، [[تشنگی]] و [[مشکلات]] دیگر هجوم آوردند، یاران، اطراف حسین{{ع}}را گرفتند و نگاه به چهره او دوختند تا ببینند چه رهنمودی می‌دهد. امام حسین{{ع}} خطاب به یاران با چهره‌ای گشاده و با نفس آرام فرمود: {{متن حدیث\|صَبرًا بَنِی الکِرامِ، فَمَا المَوتُ إلاّ قَنطَرَةٌ تَعبُرُ بِکُم عَنِ البُؤسِ والضَّرّاءِ إلَی الجِنانِ الواسِعَةِ والنَّعیمِ الدّائِمَةِ}}؛‌ ای [[فرزندان]] [[کرامت]] و [[شرف]]! [[شکیبا]] باشید، [[مرگ]] پلی بیش نیست که ما را از مشکلات و [[سختی‌ها]] به سوی [[بهشت]] وسیع و نعمت‌های جاویدان عبور می‌دهد».<ref>لهوف، ابن طاووس، ص۲۶؛ کشف الغمهًْ، اربلی، ج ۲، ص۲۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۷۴.</ref>
	و در جای دیگر فرمود: {{متن حدیث\|إنَّ اللّهَ قَد أذِنَ في قَتلِكُم، فَعَلَيكُم بِالصَّبرِ}}؛ براستی [[خداوند]] [[اذن]] کشته شدن و [[شهادت]] شما را داده است، پس بر شما لازم است که [[صبر]] کنید».<ref>معانی الاخبار، صدوق، ص۲۸۸؛ کامل الزیارات، ص۳۷؛ اثبات الوصیهًْ، ص۱۳۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۸۲، حدیث ۱۸۵.</ref>		و در جای دیگر فرمود: {{متن حدیث\|إنَّ اللّهَ قَد أذِنَ في قَتلِكُم، فَعَلَيكُم بِالصَّبرِ}}؛ براستی [[خداوند]] [[اذن]] کشته شدن و [[شهادت]] شما را داده است، پس بر شما لازم است که [[صبر]] کنید».<ref>معانی الاخبار، صدوق، ص۲۸۸؛ کامل الزیارات، ص۳۷؛ اثبات الوصیهًْ، ص۱۳۹؛ فرهنگ سخنان امام حسین، ص۲۸۲، حدیث ۱۸۵.</ref>